Επιλεγμένα

Διαβάστε στο φ.177 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01-24á.qxp

Διαβάστε στο  φύλλο 177 της Εθνικής Εφημερίδος  «ΕΜΠΡΟΣ»

 

  • Δημογραφικό – Μετανάστευση – Τουρκία: ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΩΡΕΣ

 

  • ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Στον Πρόεδρο της Λέσχης Bilderberg η Οικονομία της Γαλλίας

 

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Anke Van Dermeersch:«Στο όνομα της Ελευθερίας, πρέπει να σταματήσουμε το Ισλάμ»

 

  • ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944: Έργα και ημέρες του ΚΚΕ

 

  • Παραλογισμοί από τουρκία και αλβανία

 

  • Τεράστιες ελλείψεις σε φάρμακα και εμβόλια

 

  • Κ. Στεφανόπουλος: Ο πρώτος που έδωσε την Σημαία μας σε λαθροεισβολέα

 

  • Λουκέτα σε τράπεζες

 

  • ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ: Τα 10 νέα μέτρα για το 2017

 

  • Forget it, Greece (κι αυτοί που δεν ξεχνούν)

 

Εβδομαδιαία Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2016 και κάθε Σάββατο με 1.30 ευρώ

 

Μνήμη Eλένης Παπαδάκη (1908 – 1944)

 

ceb5cebbceadcebdceb7cf82-cf80ceb1cf80ceb1ceb4ceaccebaceb71

Συντάσσω το παρόν μικρό κείμενο, αναφορά μου σε αυτήν την τεράστια καλλιτεχνική ύπαρξη, η οποία φώτισε για πάνω από είκοσι χρόνια το σανίδι του Εθνικού μας θεάτρου και βρήκε τραγικό τέλος στις εγκαταστάσεις της ΟΥΛΕΝ στην περιοχή της Νέας Ιωνίας, μαζί με χιλιάδες άλλους Έλληνες πατριώτες, ένα απο τα κρύα βράδια των Δεκεμβριανών του 1944.

Χειρότερο από το να μην σε θυμούνται, είναι το να σε θυμούνται για λάθος λόγο. Ετσι και στην περίπτωση της Παπαδάκη, ο μοναδικός λόγος που κάποιος θα γράψει δύο γραμμές για αυτό το όνομα, δεν είναι παρά η στείρα αναφορά για λόγους ιστορικούς αλλά και πολιτικαντισμού ίσως, σε σχέση με την πολιτική της δολοφονία η οποία όμως διαθέτει και μια ακόμα εντονότερη στα δικά μου καλλιτεχνικά μάτια σημειολογία, αυτήν της πολιτιστικής δολοφονίας, μιας και ουδείς εκ του πνευματικού κόσμου πέραν ελαχίστων, φαίνεται πως γνωρίζει το όνομα αλλά και την συμβολή της στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου κατά την διάρκεια κυρίως του μεσοπολέμου. Μια παρουσία πέραν των δύο δεκαετιών  με εκπληκτικές αποδόσεις των ρόλων της ως κεντρικής ηθοποιού του θιάσου του Εθνικού Θεάτρου.

Μέσα στο ψάξιμό μου για αυτήν την γυναίκα – σύμβολο, αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη και πλέον αλγεινή εντύπωση, είναι πως ουδείς εγνώριζε σχεδόν το όνομα κάν, ανάμεσα σε σύγχρονους καλλιτέχνες,κάτι που με έκανε να συμπεράνω πως η δολοφονία αυτού του ανθρώπου δεν σταμάτησε εκείνο το κρύο βράδυ, αλλά συνεχίστηκε και πολύ αργότερα με την απάλλειψη της μνήμης και της συνεισφοράς της στο θεατρικό σανίδι, καταδυκνείοντας εν τέλει πως βασικό κριτήριο δεν είναι η προσφορά και η δουλειά κάποιου, αλλά πολύ πιο ταπεινά ζητήματα όπως η ανθρώπινη μισαλλοδοξία και οι απόψεις περί πολιτικής.

Είμεθα άπαντες υπεύθυνοι για αυτή την απάλειψη της μνήμης, η οποία στην περίπτωση Παπαδάκη συντελεί και στην εκτράχυνση της πνευματικότητός μας αλλά και την αλλοτρίωση του κοινωνικού αισθητηρίου περί πραγματικής καλλιτεχνίας.

Αγαπητή μου Ελένη, γνωρίζω πως η κοινωνία μας η γεμάτη υποκρισία, αενάως αναζητούσα το ιδεατόν αλλά επιλέγουσα πάντοτε το χειρότερο δυνατόν, δεν έχει θέση για τους άξιους, διότι εάν είχε είμαι σίγουρος πως θα μιλούσαμε για μια εντελώς διαφορετική Ελλάδα τούτη την στιγμή.

ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΟΣ

(Μνήμη ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη)

Αθλιοι πλέον πάψετε

με στόμφο να θρηνείτε

σιχαμερώς και γοερώς

το ψεύδος να υμνείτε

Κατατρεγμός των αξιών

τον τόπο αυτόν βαραίνει

αέναος,άνισος αγών

και το κακό πληθαίνει

Μαύρες σκιές περιγελούν

το φως και την ελπίδα

το μέρος τούτο οδηγούν

χωρίς μιαν ηλιαχτίδα

Ω μέγα ψεύδος κυβερνάς

ετούτη εδώ την πλάση

η αλήθεια δεν εμπόρεσε

το να σε ξεπεράσει

Πάνος Χατζηγεωργιάδης


 

Το θεατρικό έργο «Για την Ελένη», «ανασταίνει» για πρώτη φορά στο θέατρο την τραγική ιστορία της μεγάλης ηθοποιού του Μεσοπολέμου Ελένης Παπαδάκη.

Το έργο που σκηνοθετεί ο Μάνος Καρατζογιάννης βασίζεται τόσο στο μυθιστόρημα του Μ. Ελευθερίου «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές» (εκδ. Μεταίχμιο, 2006) όσο και σε υλικό αρχείου. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο πλαίσιο του θεματικού φεστιβάλ της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου για τον Εμφύλιο και τώρα επιστρέφει με την Μαρία Κίτσου ως Ελένη Παπαδάκη και τον Σπύρο Κυριαζόπουλο στον βωβό ρόλο του εκτελεστή της.

Το «Για την Ελένη» ανεβαίνει στο Θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις.

(Φ.176)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Άθλιο παρόν, κρίσιμο μέλλον

stiky-katastrofi_mesaias_taxis__article.jpg

Πριν από μερικές μέρες επισκέφθηκε την Αθήνα ο απερχόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Η κυβερνητική προπαγάνδα και η φατρία των ΜΜΕ θέλησαν να παρουσιάσουν την επίσκεψη ως έναν εθιμοτυπικό περίπατο. Οι λιγοστές και άνευ αντικειμένου αντιδράσεις εστιάζονταν στο αν ο αμερικανός πρόεδρος θα έκανε διακοπές με έξοδα των Ελλήνων πολιτών, ωσάν, εάν όλα τα υπόλοιπα που θα μπορούσε να αναμένει κανείς από μια τέτοια υψηλού επιπέδου επίσκεψη, να επισκιάζονταν από ένα ακόμη κόστος, από τα πολλά και αδικαιολόγητα του Ελληνικού Δημοσίου.

Όπως όμως ήδη σημειώναμε στο περασμένο φύλλο του ΕΜΠΡΟΣ, στο αφιέρωμα για τις επισκέψεις αμερικανών προέδρων στην χώρα μας, η επίσκεψη Ομπαμα είχε σαφείς στόχους που αφορούν στην οικονομία και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας. Οι συντονισμένες δηλώσεις Ερντογάν-Ράμα και οι οξυμένες τουρκικές προκλήσεις που ακολούθησαν δείχνουν ότι τα «δώρα» του Ομπάμα προς τους Δαναούς ήσαν μάλλον πικρά. Η αγωνία που καταγράφεται στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας και οι προφανείς ψυχολογικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Πρωθυπουργός είναι χαρακτηριστικές των αδιεξόδων στα οποία έχουν περιέλθει πολιτική και πολιτειακή ηγεσία. Προ των προφανών αδιεξόδων και με την δεδηλωμένη απόφαση του κ. Τσίπρα να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές σε περίπτωση μη συμφωνίας με τους εκβιαστές τοκογλύφους, αποτελεί καθήκον των δύο ανδρών να απευθυνθούν στον Ελληνικό Λαό και να κάνουν γνωστές το ποιες προτάσεις κόμισε ο απερχόμενος Αμερικανός Πρόεδρος.

Οι κοκορομαχίες των ήσσονος εμβελείας βουλευτών των κομμάτων συμπολιτεύσεως και αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, τα ανέκφραστα πρόσωπα των νεαρών φιλόδοξων πολιτικών, τα τραγικά ψεύδη που επαναλαμβάνουν οι μονομάχοι για λογαριασμό του Αλέξη και του Κούλη, προκαλούν οργή και θλίψη. Από ποιους έχει βρεθεί να εξαρτάται το μέλλον της Ελλάδος και του Έθνους; Πολιτικούς που έχουν αφήσει την διεθνή πολιτική σε δημοσιογράφους προπαγανδιστές του αμερικανικού παράγοντα, υπαλλήλους γερμανικών εταιριών και εμμονικούς ιδεοληπτικούς «Αριστερούς» και σαφώς παράφρονες «Δεξιούς». Η ανάρρηση στην εξουσία ριζοσπαστών πολιτικών αυθεντικών ή μη, δίνει ελπίδες στους έχοντες συνείδηση. Δεν δίνει όμως λύσεις στον λαό που έχει διδαχθεί να σκέπτεται ως «πολίτης» και «καταναλωτής» αλλά όχι ως Έλληνας. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η έλευση των δυνάμεων αυτών στο προσκήνιο της πολιτικής και της Ιστορίας θα αντιστρέψει την πορεία που έχουν καθορίσει οι παγκοσμιοποιητές ή θα επισπεύσει και ολοκληρώσει τις διαδικασίες που έχουν ήδη αρχίσει να εφαρμόζονται στην καθημερινότητα, υλοποιώντας εφιαλτικά σενάρια μιας ζωής–φυλακής και ανθρώπων-σκλάβων.

Εάν η εποχή των εθνικιστών και πατριωτών ηγετών δώσει τον απαραίτητο χρόνο ώστε να ανασυνταχθούν οι εθνικές δυνάμεις από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού, τότε η μετάβαση στο Αύριο θα είναι δύσκολη αλλά φωτεινή. Διαφορετικά ο κόσμος μας θα βυθιστεί ταχύτατα στην αναρχία και την επακόλουθη παγκόσμια δικτατορία, την «world governance» που ζήτησε ο Γιώργος Παπανδρέου. Τα προβλήματα του Ελληνισμού είναι όμοια με των υπολοίπων λαών της Ευρώπης είναι όμως και διττά σημαντικά. Πρώτον γιατί αφορούν άμεσα τις εξελίξεις στην γεωγραφική περιοχή μας εντός της οποίας η Ελλάδα αποτελεί θεμέλιο άξονα, και δεύτερον γιατί για τους έχοντας συνείδηση εν εγρηγόρσει, η σημασία της υπάρξεως του καθενός αποκτά μιαν ιδιαίτερη σημασία στην ευρεία εικόνα του κόσμου μας.

Τα προβλήματα του Ελληνισμού δεν είναι τωρινά, δεν είναι αποκλειστικά συνδεδεμένα με τα μνημόνια, είναι συγκεκριμένα και διαχρονικά. Η Ελλάδα συνεχώς κάνει βήματα προς τα πίσω. Οι ελιγμοί Κοτζιά στο Κυπριακό ήταν ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να περιμένει κανείς στο εξής: φυγή προς αποφυγήν των χείριστων εκδοχών. Οι γύρω μας λαοί επεκτείνονται και αποθρασύνονται βλέποντας τις ελλαδικές ηγεσίες να πισωπατούν και τους Έλληνες να συρρικνώνονται ως κακόμοιροι, όχι χαρακτήρες του θεάτρου Σκιών, Καραγκιόζηδες και Χατζηαβάτηδες, ούτε καν σκώληκες, αλλά σκύβαλα.

Ένα είναι βέβαιον. Με τις υπάρχουσες ηγεσίες το μέλλον της χώρας και του Έθνους είναι προδιαγεγραμμένο και όσο περνά ο καιρός θα εκφυλίζεται μαζί με τις ηγεσίες του. Το Έθνος διαθέτει ακόμη δυνάμεις εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας. Λείπει η ηγεσία η οποία με συγκρότηση, ρεαλισμό και ευψυχία θα οδηγήσει την χώρα έξω και μακριά από την στενωπό του παλαιοκομματισμού, της υποκρισίας, του φόβου και της προδοσίας. Η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτεται στυγνά κομμουνιστική ως προς την ιδιοκτησία, την παιδεία και την θρησκεία, και γελοιωδώς αμερικανόδουλη ως προς τα εθνικά ζητήματα. Πλέον δεν έχει ερείσματα στον λαό. Η Δεξιά της ΝΔ και των ΑΝΕΛ αποδείχθηκε υποκριτική και λίγη.

Οι Εθνικιστές είναι αυτοί που αποτελούν την τελευταία γραμμή αντιστάσεως του Έθνους. Αν το Έθνος στοιχιστεί γύρω από τις εθνικές δυνάμεις και οι δυνάμεις αυτές σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και των υποχρεώσεων τις οποίες οικειοθελώς ανέλαβαν, συνεγείροντας και παρασύροντας μαζί τους το αγνό πατριωτικό συναίσθημα, τότε, ναι, θα υπάρξει ελληνικό αύριο. Η οργάνωση του λαού είναι στο χέρι τους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 176)

Δεκέμβριος 1944: Εργα και ημέρες του ΚΚΕ

%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7

Στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 αρχίζουν τα Δεκεμβριανά.
Ο όρος, είναι μία εξωραϊσμένη απόδοση της κομμουνιστικής εγκληματικής ανταρσίας για την βίαιη αρπαγή της εξουσίας, λίγο μετά την αποχώρηση των γερμανοϊταλικών στρατευμάτων κατοχής.
Τα γεγονότα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Οι κομμουνιστές προσήλθαν σε ένα απαγορευμένο
από την αστυνομία συλλαλητήριο, οπλισμένοι ακόμη και με ελαφρούς όλμους μικρού διαμετρήματος. Η πρόθεσή τους ήταν φανερή. Ήταν αποφασισμένοι να συγκρουσθούν με το Κράτος. Και το έκαναν.
Οι κομμουνιστές έκτοτε, προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι η αστυνομία άρχισε πρώτη τους πυροβολισμούς. Λες, και αν είναι έτσι, αυτό τους απαλλάσσει από το έγκλημα. Ε, δεν πας διάβολε
σε «ειρηνικό» συλλαλητήριο με πολυβόλα…
Σήμερα λοιπόν και εις μνήμην των νεκρών της θηριωδίας των σταλινικών καθαρμάτων, θα θυμηθούμε μερικά γεγονότα, που δεν σηκώνουν καμία δικαιολογία, ενώ απεικονίζουν θαυμάσια
τον προδοτικό ρόλο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ.
Ας ανατρέξουμε στο έργο της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) του ΓΕΣ με τίτλο: «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης». Θα σταθούμε μόνο στον Ε΄ τόμο:
α. Στην σελίδα 167 βρίσκουμε το Σύμφωνο Πετριτσίου της «12 Ιούλη 1943», σύμφωνα με το οποίο ο σ. Γιάννης Ιωαννίδης και ο σ. Δουσάν Δασκάλωφ, συμφώνησαν μεταξύ των άλλων την εγκαθίδρυση στα Βαλκάνια, Ένωσης Σοβιετικών Δημοκρατιών που θα περιλαμβάνει την Ελλάδα, την Μακεδονία (!) και την Σερβία, ενώ δίδεται στην Βουλγαρία έξοδος στο Αιγαίο (από πού άραγε;)
β. Στην σελίδα 203, θα διαβάσει ο έκπληκτος αναγνώστης, τι συνυπέγραψαν ο σ. Καπετάν Κίτσος με τον Γερμανό Ταγματάρχη Έριχ Φένσκε, στο Σύμφωνο του Λειβαδίου την 1η Σεπτεμβρίου του 1944. Πρώτο και καλύτερο, ότι ο ΕΛΑΣ «αναλαμβάνει την υποχρέωσιν να μην εμποδίση την υποχώρησιν του Γερμανικού Στρατού, μπαίνοντας σε κάθε εκκενούμενο τμήμα, μετά και την
υποχώρησιν και του τελευταίου Γερμανού στρατιώτου».
γ. Μία σελίδα μετά, στην 204, υπάρχει το «Σύμφωνο του Μελισσοχωρίου» που υπέγραψαν στις 20 Σεπτεμβρίου του 1944, οι Βούλγαροι Φιλίπποβιτς και Γιούνωφ και ο «Έλληνας» Στασινόπουλος. Στο σύμφωνο αυτό, μεταξύ των άλλων ωραίων, αποφασίστηκε όπως «το ΕΑΜ, το ΚΚΕ και ο ΕΛΑΣ, αναλαμβάνουν να σχηματίσουν μίαν διεθνή Μακεδονίαν, μετά το τέλος του πολέμου».
Και μη μας πουν ότι όλα αυτά είναι ψέματα και χαλκευμένα, διότι θα τους κολλήσουμε στα μούτρα την απάντηση του ΚΚΕ στην ΔΙΣ, όταν του ζήτησε και τα δικά του αρχεία για να τα συμπεριλάβει στην έκδοση. Τότε θα γελάσει ακόμη και η μούμια του Λένιν.
Και ερχόμαστε στην υπ’ αριθμ.1010/11-3-65 εγκύκλιο, του τότε Πρωθυπουργού και υπουργού ΕΘΝΙΚΗΣ Παιδείας και Θρησκευμάτων Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος με αφορμή την προσπάθεια διεισδύσεως της κομμουνιστικής «Νεολαίας Λαμπράκη» στα σχολεία, χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό ως «Εχθρόν του Έθνους και της Δημοκρατίας».
Στην μεγάλη εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα και στην έκδοση του 1968 διαβάζουμε ότι: «….Στην πραγματικότητα, αυτοί (δηλαδή το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ) πολεμούσαν κυρίως εναντίον των μη κομμουνιστικών αντάρτικων ομάδων, όπως αυτή του Σ/χου Δημητρίου Ψαρρού, ο οποίος δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, ή τον πιο σημαντικό ΕΔΕΣ, του οποίου ηγείτο ο Σ/χης Ναπολέων Ζέρβας. Στις 18 Ιανουαρίου 1945, μιλώντας στην Βουλή των Κοινοτήτων, ο Τσώρτσιλ είπε ότι οι αρχηγοί του ΕΛΑΣ ‘’απλώς έπαιρναν τα όπλα μας, ξάπλωναν και περίμεναν τη στιγμή να αρπάξουν την εξουσία στην πρωτεύουσα’’».
Και τελειώνουμε με ένα ντοκουμέντο που το αφιερώνουμε στην ΝΔ και τον Σαμαρά. Είναι το υπ’ αριθμ. 204 ΦΕΚ τεύχος 1ο, με το οποίο καταργείται ο όρος «Συμμοριτοπόλεμος» και καθιερώνεται ο όρος «Εμφύλιος», καθώς επίσης και αποδίδονται ως λευκαί περιστεραί στην κοινωνία, διάφοροι σφαγείς μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο καπετάν Γιώτης (Φλωράκης) και ο Μάρκος Βαφειάδης (ο «γελοίος» κατά τον Λεωνίδα Κύρκο) τον οποίο και ασπάστηκε, ως μη όφειλε, ο Στρατηγός Τσακαλώτος…
Το ωραίο είναι, ότι το εν λόγω ΦΕΚ, έχει υπογράψει ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκης και μετά ο ίδιος, γύριζε στις στρατιωτικές λέσχες και αλλού και έδινε διαλέξεις σαλιαρίζοντας, ότι επρόκειτο περί συμμοριτοπολέμου και όχι περί εμφυλίου. Τι να πει κανείς. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Πάντως την Πετρούλα την βόλεψε ο Κ. (με κεφαλαίο το «Κ», κύριε διορθωτά), ενώ τα παιδιά μας, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, μήτε ως σερβιτόροι. Νάναι καλά ο αδέκαστος δικαστής.
Σαν σήμερα, συμπληρώνονται 72 χρόνια από το αποτρόπαιο έγκλημα του ΚΚΕ για την βίαιη
κατάληψη της εξουσίας. 72 χρόνια μετά, ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος. Οι οχτροί μπήκαν πλέον στην πόλη και ροκανίζουν τα θεμέλια του Ελληνισμού.
Ροκανίζουν, οι διάφοροι απίθανοι, το τρίπτυχο πάνω στο οποίο ο Ελληνισμός στηρίχτηκε 3.000
χρόνια τώρα. Την Πατρίδα, την Θρησκεία και την Οικογένεια. Με οδηγό και έχοντας πάντα στην καρδιά μας το «παράδειγμα του Μακρυγιάννη ας είναι για μας φωτεινό», η Χρυσή Αυγή ορθώνεται τοίχος απροσπέλαστος στα υποχθόνια σχέδιά τους με την υπόσχεση ότι «δεν θα περάσουν».
Ας είναι ελαφρό το χώμα που σκεπάζει τους ήρωες του Μακρυγιάννη!
Χ.Μ.

(φ.177)

Ο Ιερεμίας αντιεξουσιαστής

%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%af%ce%b9%ce%b5%cf%81

                       

-Ιερεμία έχω ανεχθεί πολλά. Αλλά τελευταία, το πράγμα έχει ξεφύγει! Πού ήσουνα εχθές το βράδυ; Στα Εξάρχεια;

-Και στα Εξάρχεια να ήμουνα, τι έγινε; Απαγορεύεται;

-Ναι, αλλά δεν ήσουνα μόνο σου. Μου είπανε και με ποιους ήσουνα! Ήσουνα με κάτι ρεμάλια άπλυτα, από αυτά που κάνουνε τις ταραχές, τα σπάνε και καίνε τα αμάξια του κοσμάκη.

-Ψέματα σου είπανε. Δεν ήμουνα εγώ.

-Και αν μου είπανε ψέματα, γιατί έχεις να ξυριστείς, να κουρευτείς και να πλυθείς δύο μήνες, και έχεις γίνει σαν τον Σάιλοκ;

-Ωωω. άσε με ήσυχο! Δεν ήμουνα εγώ σου λέω.

-Τότε, αυτά τα παπούτσια και αυτά τα ρούχα πού τα βρήκες; Εσύ δεν έχεις λεφτά να αγοράσεις ούτε στραγάλια.

-Μου τα χάρισε ένας φίλος.

-Και το καφάσι με τις μπύρες κάτω από το κρεβάτι; Πρόσεξε Ιερεμία, γιατί αυτή τη φορά θα σου το ανοίξω το κεφάλι!

-Εντάξει λοιπόν! Θα σου πω. Βαρέθηκα την λόρδα. Αποφάσισα να κάνω καριέρα. Έγινα αντιεξουσιαστής!

-Τι έγινες λέει;

-Αντιεξουσιαστής!

-Αυτό ήτανε! Σε σκίζω εδώ και τώρα.

-Σου είπα. Αποφάσισα να κάνω καριέρα.

-Καριέρα με τα ρεμάλια των Εξαρχείων; Δεν ντρέπεσαι βρε; Τι θα έλεγε ο παππούς σου ο Τζαμπατζίδης που πολέμησε σε τρεις πολέμους;

-Δεν είναι όπως νομίζεις. Δεν είναι ρεμάλια. Είναι καλά παιδιά. Είναι γιοι βουλευτών, υπουργών… Γεμάτη είναι η κατάληψη.

-Η κατάληψη; Έφτασαν βρε τα μούτρα σου και σε κατάληψη;

-Αμέ! Και σε κατάληψη και σε γιάφκα και παντού έφτασαν. Και αν θέλεις να μάθεις τα παιδιά εκεί είναι γνήσιοι λαϊκοί αγωνιστές. Από Εκάλη, από Κηφισιά, από Βουλιαγμένη. Άλλος είναι γιος εφοπλιστή, άλλος γιος υπουργού, άλλος γιος μεγαλοεκδότη. Γνήσιοι επαναστάτες, μάνα! Τι νόμιζες; Με ό,τι κι ό,τι κάνει παρέα ο γιος σου;

-Και για πες μου τι άλλο κάνει ο γιος μου;

-Ο γιος σου πάει ψηλά. Τώρα είμαι αντιεξουσιαστής. Είμαι σε ομάδα με άλλα καλά παιδιά. Αλβανούς, πακιστανούς, ιρακινούς, και μαγειρεύουμε, καθαρίζουμε… μιλάμε για τον αγώνα!

-Ποιόν αγώνα τρομάρα σου, βρε βλαμμένε; Άχου κακό που με βρήκε! Τώρα μου έγινε και άπλυτο το ζαβό. Και δεν μου λες βρε διαταραγμένε, σε έχουνε παρασύρει και πηγαίνεις και σε αυτές τις ταραχές που κάνουνε κάθε Σάββατο;

-Όχι ακόμα, αλλά όπου νάναι. Στις ταραχές κουμάντο κάνουνε οι εκπαιδευτές. Οι εκπαιδευτές μάνα είναι οι ανώτεροι. Είναι το επόμενο στάδιο του αντιεξουσιαστή! Μεγάλες προσωπικότητες! Κυπατζήδες, τούρκοι, αλβανοί, γερμανοί. Αυτοί δίνουν τις οδηγίες, και οι εμείς οι άλλοι, κάνουμε το μπάχαλο.

-Και δεν μου λες βρε άχρηστε. Δεν πιστεύω και να κλέβεις!

-Τι λες βρε μάνα; Γιατί να κλέβω; Σου είπα. Εγώ κάνω καριέρα. Αντιεξουσιαστής είμαι. Δεν είμαι κλέφτης. Πενήντα ευρώ τσιμπάω για κάθε «επιχείρηση»!

-Και πού βρίσκουνε αυτοί τα λεφτά;

-Τους τα δίνουν οι ΜΚΟ. Και τα ρούχα αυτές μας τα δίνουνε. Και τσάμπα ταξίδια μας πάνε, και μάλιστα με συνοδεία της αστυνομίας. Αμέ! Τις προάλλες μας πήγανε να τα σπάσουμε την Ξάνθη. Μας δώσανε και 100 ευρώ σαν μπόνους.

-Αυτό ήτανε!  Έξω αχαΐρευτε. Έξω ντροπή των Τζαμπατζάκηδων! Τσακίσου από το σπίτι μου τώρα, γιατί θα σε πνίξω στον ασβέστη.

-Δεν χρειάζεται να με διώξεις. ΦΕΥΓΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ. Λεφτά έχω. Δεν σε έχω πια ανάγκη. Δεν θα μου κόψεις εσύ το μέλλον μου. Για αυτό, ΦΕΥΓΩ!

…………

-Μήτσο τα έμαθες;

-Τι να μάθω βρε γυναίκα;

-Ο Ιερεμίας…

-Ποιος Ιερεμίας; Ο γιος της κυρά Κατίνας της Τζαμπατζίδου;

-Ναι. Αυτός. Κάηκε!

-Κάηκε; Πώς κάηκε μωρέ; Πήρε φωτιά στο κρεβάτι του;

-Όχι Μήτσο μου. Απίστευτα πράγματα. Κάηκε στις τελευταίες ταραχές στα Εξάρχεια. Ήτανε λέει σε μια παρέα μαζί με αυτούς που παριστάνουν τους αντιεξουσιαστές στην Στουρνάρη, του δώσανε μια μολότοφ για να την πετάξει και ένα μαδέρι για να βαράει τα ΜΑΤ. Και αυτό το στουρνάρι, αντί να πετάξει την μολότοφ, πέταξε το μαδέρι και κράταγε την μολότοφ! Έσκασε η μολότοφ και έγινε μαγκάλι! Δέκα λεπτά κάνανε για να τον πιάσουνε και να τον σβήσουνε!

-Τι λες βρε γυναίκα. Και είναι σοβαρά;

-Ευτυχώς την γλίτωσε, γιατί πέταξε τα ρούχα του και έτρεχε με τα σώβρακα να καίγονται στην Πατησίων!

-Βρε το καημένο το παιδί! Από μικρό φαινότανε ότι ήτανε βλαμμένο. Και ασφαλώς θα το συλλάβανε κιόλας.

-Καλά βρε Μήτσο. Πού ζεις εσύ; Στην Αυστρία; Τι έκανε το παιδί για να το συλλάβουνε; Χρυσαυγίτης ήτανε, ή πατριώτης στον Βοτανικό; Όχι μόνον δεν τον συλλάβανε, αλλά στο νοσοκομείο που τον πήγανε, τον επισκεφθήκανε βουλευτές. Τον επισκεφθήκανε υπουργοί! Μόνον ο πρωθυπουργός που δεν πήγε.

-Τι λες βρε γυναίκα! Επισκεφθήκανε τον Ιερεμία βουλευτές και υπουργοί;

-Ναι σου λέω Μήτσο. Μεγαλεία! «Παιδί μου», του λέγανε, «εσύ είσαι λαμπρό παράδειγμα λαϊκού αγωνιστή! Είσαι ΗΡΩΑΣ. Παραλίγο να πέσεις πάνω στο καθήκον! ΜΠΡΑΒΟ παιδί μου. Εσύ έχεις μέλλον!». Και του υποσχεθήκανε ότι όταν θα γίνει καλά, θα τον διορίσουν και κάπου!

-Ααα, μάλιστα… Θα τον διορίσουν…

-Ναι. Έτσι του είπανε; Αλλά δε μου λες Μήτσο. Εσύ γιατί κοιτάς με τόσο λάγνο βλέμμα το μπιτόνι με το πετρέλαιο και τα μπουκάλια από τις μπύρες; Μήτσο πρόσεξε τι σκέφτεσαι, γιατί αυτή τη φορά, θα σου τα σπάσω όλα τα παΐδια….

 

(Φ.176)

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος  IE΄

Ευρύτερες Επιστημονικές Δυνατότητες

-Περισσότεροι Λεπταίσθητοι Κίνδυνοι Σφάλματος

Hσυνοπτική και ενημερωτική παρουσίαση της προσεγγίσεως του μεγάλου Αμερικανού ανθρωπολόγου Coon, ως συμπληρώματος της συνόλου περιηγήσεώς μας στην ανθρωπολογική, παλαιογενετική και ιστορική προσέγγιση των ανθρωπείων πληθυσμών και του Έθνους μας ειδικότερον, όπως και η οιαδήποτε απλουστευτική σύνοψη της εθνικής μας προϊστορίας αποτελούν ίχνος μόνον όλων όσων έχει να μας προσφέρει περαιτέρω η γενετική ανάλυση των αρχαιολογικών ευρημάτων. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι αυτού του τύπου η έρευνα έχει εκκινήσει περίπου προ μίας δεκαετίας.

Όταν αρχικώς κάθε ανάλυση DNA εκόστιζε εκατομμύρια, τώρα προσφέρεται και μέσω του «Διαδικτύου» έναντι ολίγων δεκάδων ευρώ (από εξειδικευμένες εταιρείες όπως επί παραδείγματι οι «23andMe-DNA Genetic Testing & Analysis», «GenoChip Genographic» και «iGENEA DNA Genealogy and ancestor research »). Λίαν συντόμως ο κάθε ανθρωπολόγος, εθνολόγος και αρχαιολόγος (είτε επαγγελματίας είτε ερασιτέχνης) θα έχει στα θυλάκιά του ένα «Universal Serial Bus stick», το οποίον ευχερέστατα θα του παρέχει σχεδόν αμέσως επαρκή στοιχεία για την ηλικία και την σύσταση του δείγματος που ανηύρε. Επομένως οι μελλοντικές αποκαλύψεις για το παρελθόν μας (ατομικό, εθνικό και υπερεθνικό – φυλετικό,) αναμένονται να πολλαπλασιαστούν …. εκθετικώς.

Είναι συνεπώς οι αρχαιολόγοι, ανθρωπολόγοι και εθνολόγοι ικανοποιημένοι από αυτήν την εξέλιξη και την διανοιγομένη ευρεία προοπτική της; Εξ όσων διαπιστώνεται από τις συζητήσεις και τοποθετήσεις στην σχετική διεθνή επιστημονική δραστηριότητα, τα εκλυόμενα συναισθήματα είναι ανάμεικτα : Πράγματι το διαγνωστικό δυναμικό που προσφέρεται καθίσταται πλέον απροσμέτρητο, αλλ’ όμως διαγράφεται συνάμα μια έντονη δυσφορία για την απροσχηματίστως εκδηλωθείσα «επέλαση των γενετιστών». Πολλοί επιστήμονες και ερευνητές, ιδίως αρχαιολόγοι, τούς θεωρούν αλαζόνες, οι οποίοι ανενδοιάστως δημοσιεύουν πορίσματά τους δίχως συμβουλεύονται τους λοιπούς γνωστικού κλάδους, οχυρούμενοι όπισθεν της αναπαραγωγίμου και μετρητής επιστημονικής ακριβείας των μεθόδων τους. Επισημαίνεται λοιπόν ότι, πολλές από τις πρόσφατες μελέτες έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τα έως τούδε ισχύοντα αρχαιολογικά δεδομένα και πιθανώς δημιουργούν στρεβλές εντυπώσεις.

Το σύγχρονο διεθνές τοπίο, όπου τα εθνικά σύνορα αναχαράσσονται και αναταράσσονται, με γνώμονα τόσον τις φυλετικές καταβολές όσον και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις επαναφέρει αυτομάτως στην μνήμη ακραίες συνεκδοχές παραεπιστημονικών απόψεων, οι οποίες ενίοτε εχρησιμοποιήθησαν κακοβούλως, ώστε να υποστηριχθούν αναιμικά ή και ανύπαρκτα «ιστορικά δικαιώματα» ως πρόσχημα και εφαλτήριο εθνικών ή διεθνών αδικοπραξιών. Θα ιδούμε άραγε κάποιες επόμενες παλαιογενετικές αναλύσεις του αρχαίου DNA να χρηματοδοτούνται από αμφισήμους φορείς οι οποίοι στοχεύουν ακριβώς στην διαμόρφωση «ιδιαιτέρας προγονικής ιστορίας» με λογικώς παρελκόμενα «κληρονομικά δικαιώματα»;

Η απάντηση είναι περισσότερον από δυσοίωνος, καθώς υφίστανται ήδη κάποια πρώτα δείγματα αναλόγων δραστηριοτήτων στην επιστημονική παρασκιά: Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής η πάμπλουτη «Εκκλησία των Μορμόνων» (ουσιαστικώς ούσα «ιδιοκτήτρια» της Πολιτείας της Γιούτα) χρηματοδοτεί από ετών αρχαιολογικές έρευνες στοχεύουσες να … «αποδείξουν» παντί τρόπω, ότι η Βόρειος Αμερική εποικίσθηκε από… κάποιες  χαμένες φυλές του Ισραήλ. Μάλιστα αυτή η κατάσταση παραληρηματικής θρησκειοπληξίας, από του 1990 και ένθεν, κατέστη τόσον ασφυκτική για τους γηγενείς Αμερινδούς «Ινδιάνους» ώστε οι περισσότεροι από αυτούς αρνούνται πλέον να δώσουν δείγμα DNA σε ερευνητές επιστήμονες, φοβούμενοι την ενδεχομένη ψευδοεπιστημονική διαστρέβλωση της πραγματικής καταγωγής τους.

Ένα άλλο πρόσφατο παράδειγμα δυνητικής υπερβολής είναι εκείνο του βιβλίου «Κληρονομιά : Μια Γενετική Ιστορία του Εβραϊκού Λαού» («Legacy: A Genetic History of the Jewish People» – Oxford University Press, 2012), όπου ο συγγραφεύς, Καθηγητής γενετικής και παθολογοανατομίας στο Κολλέγιο Ιατρικής Άλμπερτ Αϊνστάϊν του Πανεπιστημίου Yeshiva της Νέας Υόρκης Χάρυ Όστρερ (Harry Ostrer) διατείνεται πως όλοι οι Εβραίοι του κόσμου διαθέτουν κοινή «γενετική υπογραφή». Κατ’ αυτόν, τα γενετικά δεδομένα αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας πως όλοι οι ανά τον κόσμον Εβραίοι είναι απόγονοι των Εβραίων της Βίβλου και επίσης ότι αυτό εξηγεί την «διανοητική τους υπεροχή». Συνεπώς, ο Καθηγητής Όστρερ ισχυρίζεται ότι η «ιουδαϊκότης» είναι βιολογική και όχι απλώς πολιτιστική.

Στις αιτιάσεις αυτές του προαναφερομένου επιστήμονος αντέδρασαν πολλοί άλλοι γενετιστές, μάλιστα δε ο επίσης εβραίος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ Εράν Ελχάϊκ (Eran Elhaik) επανέλαβε λεπτομερώς γενετικές αναλύσεις στον δικό του υπολογιστή και κατέληξε στην διαπίστωση ότι  οι «Ασκεναζίμ» ή Ασκεναζίτες  Εβραίοι, κατάγονται στην συντριπτική πλειονότητά τους από την ευρεία ζώνη του Καυκάσου, ήτοι μεταξύ Ευξείνου Πόντου και Κασπίας Θαλάσσης και όχι από την Μέση Ανατολή (όπως πρωτοεδημοσιεύθη -14/12/2012 -στο άρθρο «Ο Ελλείπων Σύνδεσμος της Ιουδαϊκής Ευρωπαϊκής Καταγωγής : Αντιπαραβολή της Ρηνανικής και Χαζαρικής Υποθέσεως»  «The Missing Link of Jewish European Ancestry : Contrasting the Rhineland and the Khazarian Hypotheses», στην έγκριτο επιθεώρηση «Genome Biology and Evolution». [«Ασκενάζι», τουτέστιν οι προερχόμενοι από Ιουδαίους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που είχαν καταφύγει στην κεντρική Ευρώπη μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. για να αποφύγουν τους επακολουθήσαντες διωγμούς από τους Ρωμαίους. Κυρίως εγκατεστάθησαν στην κοιλάδα του ποταμού Ρήνου. Κατά τινες η παλαιοτέρα ιστορική αναφορά εβραϊκής κοινότητος στην Κεντρική Ευρώπη, ανάγεται στο 321 μ.Χ., στην Κολωνία. Οι Ασκεναζίτες με αξιοθαύμαστο τρόπο διετήρησαν την γλώσσα και την θρησκεία τους διαμέσου των αιώνων, ανεξαρτήτως της «Περιπλανήσεως των Λαών» και των άλλων γεγονότων του Μεσαίωνος. Για γλώσσα τους εχρησιμοποίουν μια παραλλαγή της γερμανικής με εβραϊκές λέξεις και εκφράσεις, την γιντισική, ενώ για αλφάβητο χρησιμοποιούσαν την εβραϊκή γραφή. Σημαντικές εβραϊκές κοινότητες ανεδείχθησαν στις πόλεις Σπάϊερ, Βορμς και Μάϊντς , (όρα  Gerd Mentgen: «Die Juden in den SCHUM-Gemeinden Speyer, Worms und Mainz», στο DAMALS, 12/2004, σελίδες 36-41 και  Fritz Reuter: «Warmaisa. 1000 Jahre Juden in Worms», 1987, πρώτη έκδοση Jόdischer Verlag). Το όνομα Ασκενάζ κατέληξε να αποδίδεται στους Ιουδαίους της μεσαιωνικής Γερμανίας και Γαλλίας και τους απογόνους τους (όρα David Joshua Malkiel: «Reconstructing Ashkenaz: The Human Face of Franco-German Jewry, 1000–1250», 2009, από την σειρά Stanford Studies in Jewish History and Culture ].

Το δίδαγμα από τις συνεκδοχικές περί καταγωγής και συνεχείας των λαών ερμηνείες, όπως αναδομείται με την χρήση των δεδομένων της γενετικής, είναι εξαιρετικώς απλό και ευκρινές, όπως καταδεικνύει και η προαναφερομένη αντίθεση των δύο Ιουδαίων επιστημόνων (με δεδομένη την  ιδιαιτέρα αξιοθαύμαστο και ευλαβή σπουδή την οποίαν επιδεικνύει  πάντοτε εξαιρετικώς, ο «μάλιστα παραδοσιακός» Ιουδαϊσμός σε ζητήματα καταβολών και εθνικών του παραδόσεων και στην οποίαν οφείλουμε να επανεγκύψουμε): Όσον περισσότερον η επιστήμη διευρύνεται σε έκταση και βάθος, τόσον περισσότερον εξονυχιστικώς  λεπτομερής οφείλει να είναι η συστηματική ακριβολόγος διήθηση των πορισμάτων της. Άλλως, το μέλλον επιφυλάσσει ενδεχόμενες «τερατογενέσεις», … συνηγορούντος  μάλιστα και του αρχαίου DNA των εθνών. Οι καταφατικές γενικεύσεις πορισμάτων είναι ισοβαρώς χυδαίες και ανεύθυνες, όσον εγκληματικές και άθλιες είναι οι οιεσδήποτε δαιμονολογικές αποσιωπήσεις  και αυθαίρετες αντιεπιστημονικές ερμηνείες της ιστορικής και φυσικής πραγματικότητος.

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 176)

 

Ιατρικός Τουρισμός- Τι πρέπει να γίνει στην Ελλάδα

 

 iatrikos-tourismos-wo-600x204

Ο ιατρικός τουρισμός μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία. Για να μπει η Ελλάδα στον διεθνή ανταγωνισμό και να κατακτήσει την θέση της παγκοσμίως, μεταξύ των χωρών που δραστηριοποιούνται στον ιατρικό τουρισμό, χρειάζεται εθνικό στρατηγικό σχέδιο που θα βασίζεται στα πλεονεκτήματα της Ελλάδας. Ο ιατρικός τουρισμός μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης με προστιθέμενη ανάπτυξη για την ελληνική οικονομία.

Η Ελλάδα έχει τις προϋποθέσεις. Πρέπει να στοχεύσει στην δημιουργία εθνικού στρατηγικού σχεδίου για τον ιατρικό τουρισμό.

Η παγκόσμια αγορά λειτουργεί εδώ και 20 χρόνια.  Υπολογίζεται ότι στα επόμενα χρόνια το 5% με 6% του παγκόσμιου πληθυσμού θα αναζητήσει ιατρική φροντίδα στο εξωτερικό.

Αυτό το μεγάλο νούμερο θα πρέπει να επωφεληθεί η Ελλάδα που θα πρέπει επιτέλους να αλλάξει την δυσμενή εικόνα και εσωστρέφεια που την χαρακτηρίζει σε όλους τους τομείς της παραγωγής.

Ο ιατρικός τουρισμός έχει πολλαπλά οφέλη για την εθνική οικονομία, τα πιο σημαντικά είναι:

-Εισροή Συναλλάγματος

-Εκσυγχρονισμός των ιατρικών υπηρεσιών, υποδομών προς όφελος και του Έλληνα ασθενή.

-Επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου στα αστικά κέντρα αλλά και στην επαρχία λόγω και της εισροής ειδικής κατηγορίας επισκεπτών οι οποίοι θα έρθουν στην Ελλάδα για ιατρικό σκοπό.

Οι υποδομές που έχει η Ελλάδα στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό είναι αντάξιες των αντίστοιχων δομών του εξωτερικού.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Τουρκίας που το 2015 υποδέχτηκε περίπου 700.000 ιατρικούς τουρίστες. Πολλά κέντρα υγείας στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιούν το ήμισυ του τζίρου τους από ξένους ασθενείς. Η ραγδαία ανάπτυξη του ιατρικού τουρισμού στην Τουρκία οφείλεται στην στήριξη του κράτους. Το 50% με 70% των προωθητικών δράσεων υποστηρίζεται από το κράτος.

Η Ελλάδα ως χώρα – μέλος της Ε.Ε. θα μπορούσε να επωφεληθεί. Θα μπορούσε γρήγορα και χωρίς νέες σημαντικές επενδύσεις να προσφέρει διεθνώς ανταγωνιστικές υπηρεσίες στον επιλεκτικό ιατρικό τουρισμό για εξειδικευμένες ιατρικές επεμβάσεις από τα Νοσοκομεία του πανεπιστημιακού τομέα, κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις.

-Ο αποκαταστατικός και γηριατρικός τουρισμός σε συνεργασία κέντρων αποκατάστασης με ξενοδοχεία και ξενώνες για προώθηση πακέτων ιατρικού αποκαταστατικού τουρισμού

– Εξωσωματική και υποβοηθούμενη γονιμοποίηση σε συνεργασία με κέντρα και ξενοδοχειακές μονάδες σε όλη την Ελλάδα.

-Οφθαλμολογία – αισθητική δερματολογία και πλαστική χειρουργική.

-Ο οδοντιατρικός τουρισμός είναι το δημοφιλέστερο είδος ιατρικού τουρισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Αφορά το 46% των χρημάτων που ξοδεύουν όσοι ταξιδεύουν για να συνδυάσουν διακοπές με θεραπεία. Η Ελλάδα διαθέτει πολύ μεγάλο ποσοστό εξειδικευμένων οδοντιάτρων σε σχέση με τους γενικούς οδοντιάτρους, συγκρινόμενη με άλλες χώρες της Ευρώπης.

Η Ελληνική Πολιτεία θα έπρεπε να ενισχύσει τον ιατρικό τουρισμό στην χώρα μας, δημιουργώντας Express Special Medical Viza για παροχή θεραπείας σε αλλοδαπούς, κυρίως από τις τις Η.Π.Α., Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Κίνα.

Τέλος, να εκπαιδεύει τα στελέχη του υπουργείου Υγείας και του ΕΟΤ σε θέματα ιατρικού τουρισμού. Να συμμετέχει ο ΕΟΤ σε επαφές με επιλεγμένες χώρες ώστε να αναδεικνύονται η ποιότητα των υπηρεσιών και η αποτελεσματικότητα του συνόλου στην παροχή υπηρεσιών για θεραπεία, παραμονή και γνωριμία με τα αξιοθέατα της Ελλάδας.

ΜΑΡΙΟΣ ΤΣΕΡΤΟΣ

 

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.jpg

ΜΕΡΟΣ Γ’

Κατά το δεύτερον ήμισυ του 10ου  και στις αρχές του 11ου μ.Χ. αιώνος, (980-1015) ο Πρίγκηψ Βλαντίμιρ Σβιατοσλάβιτς ο A’, ηγεμών του Κιέβου (στην παλαιοσκανδιναβική Valdamarr Sveinaldsson), από την δυναστεία του Ρούρικ, o αποκληθείς και Μέγας, συνήνωσε υπό την εξουσία του ένα μεγάλο μέρος των νοτίων και κεντρικών Ρως, υιοθέτησε δε την Ορθόδοξο χριστιανική πίστη ως επίσημο θρησκεία των Ρως. Ο Βλαντίμιρ εισήγαγε μια νέα ιδεολογία, κοινή για τη βαραγγική άρχουσα τάξη και για τον σλαβικό απλό λαό του κράτους του. Μακροπροθέσμως η κίνηση του αυτή ομογενοποίησε πολιτισμικώς την επικράτεια των Ρως, ενώ ταυτοχρόνως εδημιούργησε λίαν ισχυρούς δεσμούς με την στρατιωτική και οικονομική υπερδύναμη της εποχής, το «Βυζάντιον». Οι δεσμοί αυτοί επεβεβαιώθησαν και με τον γάμο του με την πριγκίπισσα Άννα, αδελφή του Αυτοκράτορος Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου. Η Ορθόδοξος ρωσική Εκκλησία ηκολούθησε το βυζαντινό ορθόδοξο πρότυπο και με ιδιαιτέρα οξυδέρκεια και δημιουργικότητα, ενεσωμάτωσε σε αυτό προχριστιανικές παραδόσεις που επεβίωναν στην ρωσική λαϊκή ψυχή.

Εμφανέστατα η υιοθέτηση του Ορθοδόξου βυζαντινού Χριστιανισμού από τους Ρως έπαιξε καθοριστικότατο ρόλο στην συνολική διαμόρφωση και ανάπτυξη της ρωσικής σκέψεως και λογοτεχνίας, εσηματοδότησε δε την γενικοτέρα ανάπτυξη των γραμμάτων στην Ρωσία και βεβαίως την υιοθέτηση του «κυριλλικού» αλφαβήτου. Δύο αδελφοί, μοναχοί από την Θεσσαλονίκη, ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος εδημιούργησαν αυτό το αλφάβητο για την λειτουργική ρωσική γλώσσα, το οποίον επηρεάσθηκε από τα γλωσσολογικά πρότυπα της ελληνικής και κατέστη η κοινή γραπτή γλώσσα όλων των Σλάβων Ορθοδόξων Χριστιανών.

Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος ήσαν παιδιά του ευγενούς και υπευθύνου για τα θέματα της στρατιωτικής διοικήσεως του Βυζαντίου, Λέοντος, εγεννήθησαν και εμεγάλωσαν στην συμβασιλεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και πρωτεύουσα της Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη, στην ατμόσφαιρα και την ζωή της οποίας εκυριάρχει εντόνως ο Χριστιανισμός.  Και τα δύο αδέλφια ομιλούσαν προφανώς την ελληνική, ενώ εσπούδασαν την σλαβική, την εβραϊκή, την συριακή και την αραβική γλώσσα, πράγμα που τους διευκόλυνε στην μετέπειτα ιερατική διακονία τους.

Ο Μεθόδιος, (815-885) του οποίου το κοσμικόν όνομα ήταν Μιχαήλ, υπήρξε ήταν άνθρωπος της δράσεως και είχε ξεκινήσει σταδιοδρομία στον πολιτικό στίβο. Διορίσθηκε διοικητής της Θεσσαλίας, ενώ αργότερα έγινε μοναχός σε μία μονή στον Όλυμπο. Ο Κύριλλος (827-869), του οποίου το κοσμικό όνομα ήταν Κωνσταντίνος, εσπούδασε στην Κωνσταντινούπολη, έγινε ιερεύς και μετέπειτα έφθασε στον βαθμό του επισκόπου. Εδίδαξε Φιλολογία, Φιλοσοφία και Θεολογία.

Το 863, μετά από αίτημα του Σλάβου ηγεμόνος της Μοραβίας Ραστισλάβου ή Ροστισλάβου, (που έγινε γνωστός και ως Άγιος Ραστισλάβος και ήταν ο δεύτερος κυβερνήτης της Μοραβίας την περίοδο 863 – 870) όταν Αυτοκράτωρ της Βυζαντινής αυτοκρατορίας  ήταν ο Μιχαήλ ο Γ’. Η πρεσβεία του που έφθασε στην Κωνσταντινούπολη υπεγράμμισε επίσης την ανάγκη για «διδασκάλους» που ημπορούν να εργαστούν σε σλαβική γλώσσα. Ο Ραστισλάβος, είχε συγκαλέσει συμβούλιο με τους Μοραβούς άρχοντες και απηύθυνε έκκληση στον Αυτοκράτορα Μιχαήλ, λέγων: «Αν και οι άνθρωποι μας έχουν απορρίψει την λατρεία των ειδώλων και τηρούν χριστιανικό νόμο, δεν έχουμε έναν διδάσκαλο που ημπορεί να εξηγήσει σε εμάς στην γλώσσα μας την αληθινή χριστιανική πίστη, έτσι ώστε άλλες χώρες που προσβλέπουν σε εμάς να μας μιμηθούν. Ως εκ τούτου στείλετέ μας ένα τέτοιον επίσκοπο και διδάσκαλο για το καλό μας και για άλλα καλά ζητήματα του δικαίου». Τότε ο Πατριάρχης Φώτιος επέλεξε τους Μεθόδιο και Κύριλλο, για το δύσκολο έργο του εκχριστιανισμού των Σλάβων.

Οι δύο ιερωμένοι εδέχθησαν με μεγάλη προθυμία και χαρά, θεωρούντες ότι με αυτόν τον τρόπο υπηρετούν το θέλημα του Θεού και θα οδηγήσουν στον «δρόμο της σωτηρίας» τους λαούς των περιοχών που ευρίσκοντο πάνω από τα βόρεια σύνορα της Αυτοκρατορίας. Προκειμένου να διευκολύνουν την προσέγγισή τους προς τους λαούς αυτούς, εχρησιμοποίησαν ένα νέο αλφάβητο, βασισμένο στο ελληνικό, το οποίον ημπορούσε να αποδώσει τους φθόγγους της σλαβικής γλώσσης, τον οποίο εφηύρε ο Κύριλλος. Σε αυτό το αλφάβητο που ονομάστηκε «Γλαγολιτικό» -δηλαδή της ομιλουμένης -, (στην  παλαιοσλαβονική «γλαγόλ» σημαίνει ομιλία) μετέφρασαν την Αγία Γραφή, πολλά λειτουργικά και θεολογικά βιβλία, καθώς και την Χριστιανική λειτουργική υμνολογία. Στο Γλαγολιτικό αλφάβητο επίσης στηρίζεται και η σημερινή Κυριλλική γραφή των σλαβικών εθνών και με αυτό ανεπτύχθη ολόκληρη η γραμματεία τους. Οι δυο βυζαντινοί ιεραπόστολοι, σεβόμενοι την πολιτιστική ταυτότητα των λαών που εξεχριστιάνισαν, εφρόντισαν ώστε η νεοσυστάτη σλαβική Εκκλησία να παραμείνει πράγματι ανεξάρτητη. Η πολιτική κατάσταση, όμως, ήλλαξε συντόμως και με την επέμβαση των Φράγκων, ο Μεθόδιος εβασανίσθη και εφυλακίσθη (ο Κύριλλος είχε ήδη πεθάνει στην Ρώμη το 869 μ.Χ.). Έτσι εγκατελείφθησαν οι περιοχές, για τον εκχριστιανισμό των οποίων είχαν αγωνιστεί με όλες τους τις δυνάμεις οι δύο αδελφοί.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο στις 11 Μαΐου. Επίσης, η βυζαντινή τέχνη υπήρξε σημαντική ευρυτάτη πολιτιστική γέφυρα μεταξύ Βυζαντίου και Ρωσίας καθ’ όλην την διάρκεια του Μεσαίωνος.

Ο εκχριστιανισμός των Βουλγάρων πραγματοποιήθηκε τον 9ο μ. Χ. αιώνα. Τότε εστάλη από το Βυζάντιο ο αρχιεπίσκοπος Ιωσήφ με συνοδεία κληρικών, ζωγράφων, αρχιτεκτόνων και εργάσθηκε για τον εκπολιτισμό της Βουλγαρίας. Την ίδια εποχή διεδόθη η χριστιανική πίστη και στους Σέρβους. Πολλοί ναοί και μοναστήρια ιδρύθησαν σε διάφορα σημεία της χώρας τους, ενώ η φιλολογία και η εκκλησιαστική τέχνη ανεπτύχθησαν με βάση τα ελληνικά πρότυπα.

Οι ιεραποστολικές βάσεις, τις οποίες  έθεσαν τον 9ο αιώνα οι Κύριλλος και Μεθόδιος, εβοήθησαν την Ελληνορθόδοξο Εκκλησία της Βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως να μεταδώσει τις αλήθειές της και στους Ρώσους τον 10ο αιώνα. Όταν εβαπτίσθησαν οι Ρώσοι του Κιέβου και οι ηγεμών τους ο Βλαδίμηρος, ήρχισε η πολιτιστική ανάπτυξη της Ρωσίας, με τις μεταφράσεις των εκκλησιαστικών συγγραμμάτων και της Θείας Λειτουργίας, καθώς και με την ανάπτυξη της ναοδομίας.

Η δημιουργία μοναστικής ζωής στη Ρωσία περί  τα μέσα του 11ου αιώνος είχεν ως αφετηρία το Άγιον Όρος και τους μοναχούς Αντώνιο και Θεοδόσιο. Από αυτούς εδημιουργήθη η μονή του Κιέβου, η οποία ανέδειξε επισκόπους, συγγραφείς, ζωγράφους και εξήσκησε μεγάλη επίδραση στον εκκλησιαστικό βίο της Ρωσίας. Η μεγάλη ακμή του ρωσικού μοναχισμού παρετηρήθη κατά τον 12ο αιώνα.

Κατά τον 14ον αιώνα, υπό την καταλυτική επίδραση των μεγάλων Βυζαντινών ησυχαστών, εξηπλώθη ο Ησυχασμός στον πολυπληθή σλαβικό κόσμο των Βαλκανίων και στην «κυρίως Ρωσία». Ιδιαιτέρως σημαντικό ρόλο σε αυτήν την εξάπλωση του Ησυχασμού έπαιξε ο Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης, ο κορυφαίος Βυζαντινός Ησυχαστής του 14ου αιώνος, ο οποίος, το 1325, έφυγε από το Άγιον Όρος, λόγω μιας εισβολής Τούρκων, και εγκατεστάθη σε μιαν ορεινή περιοχή, στα Παρόρια, στα όρια της Θράκης και της Βουλγαρίας. Εκεί, ο Βασιλεύς της Βουλγαρίας Ιωάννης – Αλέξανδρος Άζεν (1331-1371) τον εβοήθησε να οικοδομήσει ένα σπουδαίο μοναστικό κέντρο.

Ο Όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης οφείλει την επωνυμία του στο όρος Σινά, όπου έλαβε το μοναχικό σχήμα. Υπήρξε ο «εισηγητής» του Ησυχασμού και στους Σλάβους και στους Βουλγάρους, αφ’ ότου εγκατεστάθη στα Παρόρια το 1331 μ.Χ. και πάλιν το 1335 μ.Χ.

Από το εκεί μοναστήρι, εξηπλώθη ο Ησυχασμός σε ολόκληρο τον σλαβικό κόσμο, χάρη στους μεγάλους μοναχούς και ποιμένες οι οποίοι είχαν μορφωθεί πνευματικά εκεί : ο Πατριάρχης Τυρνάβου Ευθύμιος, οι ησυχαστές Ρωμύλος και Γρηγόριος, οι οποίοι διέδωσαν τον Ησυχασμό στην Σερβία, βοηθούμενοι από τον Πρίγκιπα Λάζαρο, καθώς και ο Μητροπολίτης Κιέβου Κυπριανός, ο οποίος διέδωσε τον Ησυχασμό στη Ρωσία, όπου, στον επόμενο αιώνα, ο κύριος εκπρόσωπος του ρωσικού Ησυχασμού, ο Άγιος Νείλος της Σόρας («Σόρσκι») (1433-1508) θα βασισθεί στην ησυχαστική διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Σιναΐτου. Τα Νηπτικά Έργα του Οσίου Γρηγορίου διασώζονται στην Πατρολογία και στην Φιλοκαλία. Μεταξύ δε των συγγραμμάτων του πρέπει να μνημονευθούν δύο κομβικά δοκίμια της ησυχαστικής διδασκαλίας, το «Περί ησυχίας και περί των δύο τρόπων της προσευχής» και το «Περί του πως δει καθέζεσθαι τον ησυχάζοντα εις την ευχήν».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΤΗΣ

(Φ. 176)