Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Διαβάστε στο φ.197 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01-24á.qxp

Διαβάστε στο φ.197 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

– ΕΥΡΩΠΗ: Η επόμενη μέρα

– ΙΣΤΟΡΙΑ-Περί «Επαράτου»

– ΥΓΕΙΑ-Σχέδιο Νόμου, γραμμάτιο του ΣΥΡΙΖΑ στο μνημόνιο

– ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ-Αρμαγεδδών προ των πυλών

– Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων στην Μάχη της Κρήτης

– «Τουρκικό» κόμμα στις γαλλικές εκλογές

– Ελληνική Χρηστομάθεια: Αθλητικόν λεξιλόγιον

– Η Αλβανία απειλεί: Μέλος της Ε.Ε. ή χάος

– Η τραγική ιστορία ενός αντιστασιακού που τον διέλυσε η χούντα

– Η Λευτεριά είναι κάστρο

Κυκλοφορεί το Σάββατο 22 Απριλίου 2017

και κάθε Σάββατο με 1.30 ευρώ

Featured post

Η Φωνή της Αλήθειας-φ.197

Χωρίς τίτλο

Οι ατραποί της Πολιτικής είναι πολυδαίδαλες. Οι ερμηνείες που μπορούν να δοθούν στα γεγονότα, τόσες, όσες οι σκέψεις και η ψυχή των ανθρώπων. Δυο όμως κριτήρια είναι απαραίτητο να χρησιμοποιούμε για να αντιλαμβανόμαστε τα στοιχειώδη: τα κίνητρα και τα αποτελέσματα. Αυτά ας χρησιμοποιήσουμε για να εξετάσουμε δυο πολιτικές διεργασίες, μια εν τη γενέσει της, στην Γαλλία, και μία παρελθούσα, στην Ελλάδα, τις οποίες προσεγγίζουμε στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ.
Οι γαλλικές προεδρικές εκλογές (σελ. 3, 11) οι οποίες αναμένονται με ενδιαφέρον, στην σκιά και της ισλαμιστικής επιθέσεως της περασμένης Πέμπτης, στην καρδιά του Παρισιού, τα εμβληματικά Ηλύσια Πεδία, έχουν ενδιαφέρον ίσο με αυτό των ΗΠΑ και την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, και του δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο για το Brexit. Ίσως μάλιστα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον, σε ό,τι μας αφορά, αφού η ελληνική
πολιτική έπεται σταθερά αυτής των Γάλλων. Είμαστε βεβαίως αρκούντως υποψιασμένοι για την σχετικότητα του αποτελέσματος, από την απομάκρυνση του Στηβ Μπάνον από το περιβάλλον Τραμπ, την επισημοποίηση της εξωθεσμικής επιρροής της προεδρικής κόρης και του γαμπρού Κουσνέρ, την αμερικανική επιδρομή στην Συρία, αλλά και από την προκήρυξη νέων εκλογών από την Πρωθυπουργό Τερέζα Μέι, σε μια επιχείρηση ανατροπής της διπλά εκπεφρασμένης βρετανικής κοινής γνώμης έναντι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
Πάντως, το γεγονός παραμένει ότι οι γαλλικές εκλογές θα επιβεβαιώσουν το κλίμα αμφισβητήσεως της Ε.Ε. και θα ενισχύσουν ή θα απομακρύνουν παροδικά το αίτημα των ευρωπαϊκών εθνών για απεμπλοκή από τον πνιγηρό εναγκαλισμό του μη εκλεγμένου Διευθυντηρίου των Βρυξελλών.
Το ιστορικό γεγονός το οποίον προσεγγίζουμε (σελ. 12-13) είναι το στρατιωτικό κίνημα του 1967. Το Απριλιανό πραξικόπημα σημάδεψε την σύγχρονη Ιστορία μας, και εξακολουθεί να αποτελεί ένα κεφάλαιο που ουδείς τολμά να προσεγγίσει με ενάργεια. Με δυο διαφορετικές προσεγγίσεις, δίνουμε στους αναγνώστες μας τροφή για σκέψη, ώστε να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να αναζητήσουν οι νεώτεροι την αλήθεια πίσω από τα τσιτάτα της κυρίαρχης εκδοχής. Η γνώση και κρίση των γεγονότων χωρίς συναισθηματισμούς οι οποίοι αρμόζουν στην Τέχνη αλλά όχι στην Ιστορική επιστήμη, αποτελούν απαραίτητο εργαλείο για την κατανόηση του παρελθόντος και την αποφυγή της επαναλήψεως των ιδίων λαθών στο μέλλον.
Το τραγικό γεγονός της εβδομάδος ήταν βεβαίως η πτώση του ελικοπτέρου τ. Χιούι που παρέσυρε στον άδοξο θάνατο 4 αξιωματικούς των Ενόπλων μας Δυνάμεων και προκάλεσε τον τραυματισμό μιας ακόμη αξιωματικού (σελ. 8)
Οι παροδικές «κορώνες» και οι συνήθεις βερμπαλισμοί, ας μην σκιάσουν την κρίση μας. Οι ένοχοι της θλιβερής καταστάσεως στην οποίαν έχουν περιέλθει οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας, τόσον ως προς το άψυχο, όσο και ως προς το οικονομικά θιγμένο και ηθικά βαλλόμενο έμψυχο υλικό τους, πρέπει να βρεθούν, και να τους αποδοθούν ευθύνες. Όχι βεβαίως από αυτούς που αλληλοκουκουλώνονται με άνευ ουσίας Εξεταστικές Επιτροπές, αλλά από μια κυβέρνηση με εθνική πυξίδα.
Για ακόμη μια φορά η Ιστορία δίνει τις απαντήσεις.
Οι Έλληνες και ειδικά οι υπηρετούντες στις Ένοπλες Δυνάμεις ας παραδειγματισθούν από τους Ευέλπιδες της ΣΣΕ (σελ.14). Τα υπόλοιπα, ο Χρόνος και το πολιτικό κριτήριο όσων το διαθέτουν, μαζί με την εύνοια της Τύχης και την ευλογία του Θεού, θα δώσουν τις απαραίτητες απαντήσεις.

(φ.197)

ΥΓΕΙΑ: ΦΑΡΜΑΚΟ ή ΦΑΡΜΑΚΙ;

Χωρίς τίτλο

Ακούμε ότι συνεχώς μειώνονται οι τιμές των φαρμάκων, και αυτό χαροποιεί τους ασφαλισμένους. Είναι προς όφελός τους όμως; Μέγα λάθος! Όφελος έχουν μόνο οι πολυεθνικές και οι τσέπες των επιτήδειων που κυβερνούν.
Η μείωση των τιμών των φαρμάκων έχει φτάσει το 75% τα τελευταία δυο χρόνια. Οι ασθενής όμως, όταν φτάνει στο φαρμακείο με την συνταγή του,
πληρώνει ο ίδιος την διαφορά της τιμής για το φάρμακό του, συν το 1 ευρώ για κάθε συνταγή. Η μεγάλη απάτη απέναντι στους ασφαλισμένους είναι ότι δεν χρεώνονται μόνο το 10% ή 25% της συμμετοχής, αλλά και την διαφορά στην τιμή του κρατικού με το
ασφαλιστικό τιμολόγιο. Αυτή η διαφορά αρχικά δημιουργήθηκε για να πληρώνει όποιος δεν θέλει να πάρει γενόσημο φάρμακο, αλλά το ακριβότερο πρωτότυπο, την διαφορά τους.
Τώρα που τα Ελληνικά γενόσημα είναι ισάξιας ή και καλύτερης ποιότητας από τα πρωτότυπα που φτιάχνονται σε εργοστάσιο τριτοκοσμικών χωρών, ακόμα και για τα γενόσημα υπάρχει επιπλέον κόστος (έστω και μικρότερο) για τον ασφαλισμένο. Με
αποτέλεσμα τα Ελληνικά γενόσημα να μην είναι ελκυστικά. Μάλιστα, δεν έχει ληφθεί μέριμνα υπέρ της προώθησης με οικονομικό όφελος των εγχώριων γενόσημων σκευασμάτων, και έτσι, εάν δεν θέλει να πληρώσει μεγάλη διαφορά τιμής, μπορεί κάλλιστα να αγοράσει γενόσημα αμφιβόλου προελεύσεως και αποτελεσματικότητας από
τριτοκοσμικές χώρες, που όμως το κράτος προωθεί για δικό του σκοτεινό όφελος. Ή μπορεί να παρακάμψει τον ιατρό και να πάρει τα φάρμακά του χωρίς ιατρική συνταγή (γεγονός που μόνο στην Ελλάδα γίνεται) αφού και με συνταγή να τα πάρει δεν έχει οικονομικό όφελος! Πράγματι το κράτος δίνει λύσεις!… Τι σημαίνουν όμως αυτές οι «λύσεις» για την ασφάλεια και την υγεία του πολίτη; Ο ασθενής δεν πάει στον ιατρό! Όσο για την τακτική αγωγή που λαμβάνει ή την διακόπτει γιατί αδυνατεί να πληρώσει ιατρό και φάρμακα ή αγοράζει το πιο φθηνό σκεύασμα που κάνει υποτίθεται την ίδια δουλειά. Αυτές οι τακτικές το μόνο που αποφέρουν είναι λιγότερους ασφαλισμένους για το κράτος. Ούτε ιατρούς αμοίβει, ούτε αγωγή καλύπτει.
Ο κίνδυνος για την υγεία και την ζωή των πολιτών είναι πολύ μεγάλος.
Τα αποτελέσματα αυτής της επικίνδυνης κατάστασης θα τα δούμε δυστυχώς πολύ σύντομα με την αυξανόμενη νοσηρότητα και θνησιμότητα που σε συνδυασμό με την υπογεννητικότητα θα οδηγούν στην μείωση του Ελληνογενούς πληθυσμού.
ΑΘΗΝΑ ΜΑΤΑΡΑΓΚΑ
Ειδικός Γενικός Ιατρός

(φ.196)

ΕΚΛΟΓΕΣ
ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
ΑΘΗΝΩΝ 2017
ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ
ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ
ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
ΣΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΜΑΣ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΛ:6974113098

Παρέμβαση Σόιμπλε στις γαλλικές εκλογές

c85f68c8297a023f6ab08b456203132a
Μιάμιση εβδομάδα μένει μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες στην Γαλλία. Μαρίν Λεπέν και Μακρόν προηγούνται, με τον Μελανσόν να βρίσκεται στην τρίτη θέση.
Οι επόμενες μέρες αναμένεται να είναι ιδαίτερα έντονες, όπως δείχνουν και οι επιθέσεις που δέχθηκαν συγκεντρώσεις της κας Λεπέν και της ανηψιάς της βουλευτού, της ιδιαιτέρως δημοφιλούς Μαριόν Μαρεσάλ Λεπέν.
Το διευθυντήριο της Ε.Ε. στο Βερολίνο, δεν είχε πάρει έως τώρα θέση, σε αντίθεση με το 2012, όταν είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ του Νικολά Σαρκοζί, αλλά εξελέγη τελικά ο Ολάντ. Η καγκελάριος Μέρκελ ήθελε να αποφύγει ένα παρόμοιο φιάσκο, και την γερμανική επιλογή ανέλαβε να προωθήσει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ερωτηθείς κατά την διάρκεια τηλεοπτικής συζήτησης, ποιον από τους υποψηφίους προτιμά, ζήτησε κατ’ αρχήν να μην τον φέρουν σε δύσκολη θέση, γιατί «ξέρετε ποια είναι η πολιτική οικογένεια στην οποία ανήκω, το CDU είναι αδελφό κόμμα με τους Ρεπουμπλικανούς του Φιγιόν» είπε, αλλά τελικά δήλωσε ότι αν ήταν Γάλλος θα ψήφιζε Μακρόν.

(φ.196)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Όρθιοι στα χρόνια της αρρώστιας

Όρθιοι στα χρόνια της αρρώστιας

Οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες όταν πρέπει να υπερασπιστούν τον εαυτό τους είναι πολύ σκληρές” Ν. Τόσκας, Υποστράτηγος Τ/Θ ε.α., Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Αναπλ. ΥΠΕΣ για θέματα Προστασίας του Πολίτη

Eθνομηδενισμός και εθνοφοβία. Αυτά είναι τα κυρίαρχα ιδεολογικά στηρίγματα της Αριστεράς και της συνένοχης Δεξιάς. Η Αριστερά δεν συνομιλεί με τους πολιτικούς αντιπάλους της, τους σκοτώνει. Η Δεξιά τους φυλακίζει. Για τις συστημικές ύαινες, όλα τα μέσα αγιάζουν τον σκοπό: την ηγεμονία των κομματικών μαντριών επί του κοπαδιού. Αυτού, που πληρώνει πολιτικάντηδες και τηλεπαρουσιαστές για να του πιπιλίζουν τον νου ότι δικαίως του κόβουν τον μισθό, και χάρη του κάνουν που υπάρχει κι αναπνέει. «Βόηθα με φτωχέ, να μη σου μοιάσω», λέει ο λαός, μα ποιος από τους δυτικόδουλους νεόπλουτους νεοέλληνες, πιστεύει την λαϊκή σοφία;

Για μας τους Έλληνες Εθνικιστές, εμάς, που δεν σκοτώσαμε την Ελλάδα μέσα μας, δεν την κάναμε καν σημαιάκι εις τας εθνικάς επετείους, πνευματικό «αταράξ» που ναρκώνει την συνείδηση, αλλά αίμα που κυλά στις φλέβες μας και καρδιά στα στήθη μας, είναι θανατηφόρος χιμαιρικός αντικατοπτρισμός να πιστεύουμε πως έχουμε άλλο να περιμένουμε από Καπιταλιστές και Μπολσεβίκους, παρά χτυπήματα ευθεία ή πισώπλατα. Εκείνοι, ξέρουμε ποιοι είναι. Το ποιοι είμαστε εμείς, είναι δική μας ευθύνη. Είναι δύσκολο να είσαι Άνδρας σε εποχή που εκθηλύνει τους άνδρες και κάνει τις γυναίκες αρσενικές. Που θρέφει σαν την ζάχαρη το παθογόνο μικρόβιο, την ομφαλοσκοπία και τον εγωκεντρισμό, και κάνει το ατομικό πρόβλημα επίκεντρο του σύμπαντος κόσμου, που σιγοντάρουν στρουθοκαμηλισμός και εξυπναδικισμός.

Είναι δύσκολο να είσαι Άνδρας. Και για να το πιστέψεις και να το δείξεις στους άλλους, παριστάνεις είτε τον «υπεράνω», είτε αυτόν που φωνάζει δυνατότερα από τους άλλους. Υποβιβάζοντάς τους, παρηγοριέσαι για την αδυναμία σου. Κολακεύοντας, σιωπώντας εμπρός στο σφάλμα, αρνούμενος να το παραδεχθείς, σκύβοντας την μέση, ακολουθώντας εκείνους που είναι ερωτευμένοι με τον ήχο της φωνής τους, αλλά αδυνατούν να είναι το ένα που χρειάζεται: Άνδρες.

«Η εξουσία σε κάνει τρελό, και η απόλυτη εξουσία, απολύτως τρελό», λέει στο περίφημο απόφθεγμά τους ο ιδρυτής της Le Monde, Hubert Beuve-Mery. Αυτήν την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας έχουν οι πάσχοντες από την μανία της εξουσίας, σε όλες τις κλίμακες. Ο αγώνας των Εθνικιστών, -και οι περισσότεροι Έλληνες επιμένω ότι είναι Εθνικιστές-, έχει ανάγκη να απαντηθούν τρία σημαντικά ζητήματα. Πρώτον, την ιεραρχία ανάμεσα στα πόδια, τα χέρια, την καρδιά και την κεφαλή. Στρατιώτης χωρίς σκέψη και φιλόσοφος χωρίς σπαθί, οδηγούν τον αγώνα της Πατρίδας στα χέρια δειλών και γελοίων.

Δεύτερον, να αποκαλύψει πως ο «χυδαίος» κατά την αρχαία έννοια της λέξεως, ο απλός και αμόρφωτος κατά το Σύστημα, δηλαδή, είναι απόδειξη πως υπάρχει ακόμη ζωή στο σώμα του Έθνους, ζωή που απαιτεί δικαιοσύνη, γιατί το «χυδαίο» αναγνωρίζει το αυθεντικό, και αμφισβητεί την αναγκαιότητα της αποδοχής μιας κοινωνίας που υποκρίνεται την άμωμη και την προοδευτική, ορίζοντας την πρόοδο ως το δικαίωμα στην πορνεία, την έκτρωση-δολοφονία, την κοιλιοδουλεία και την κολακεία. Το «χυδαίο» είναι αυτό που ανασαίνει την ελιά και την λεμονιά, την θάλασσα και το χώμα, σαν να είναι η πρώτη μέρα της Δημιουργίας. Όταν αυτό το «χυδαίο», ανταμώνει κι ενώνεται με την αερική ψυχή ενός Γιαννόπουλου ή ενός Σικελιανού, αναγεννάται η ράτσα μας και μαζί της η Πατρίδα.

Αυτό το «χυδαίο» εργάζεται άκοπα σαν την φύτρα, για εκείνη την Χρυσή Αυγή που θα σηκώσουμε τα ποτήρια μας με το νάμα της Φυλής μας, στο όνομα Αυτού που θα δώσει να αγωνιστούμε ενάντια σε όσα έκαναν την γη μας, από γη των άφθαρτων αερικών, γη οκνηρών γεροντονέων, που περιμένουν αποσβολωμένοι τον χαμό τους. Χρειάζεται, τέλος, μια σκέψη που θα ξεπερνά τις σέχτες, τις ευαισθησίες, τους θυμούς και τους εγωισμούς. Μια σκέψη πολιτική που θα επικεντρώνεται σε ιδέες δημιουργικές και στόχους πρακτικούς. Η Ελλάδα και η Ευρώπη σαπίζουν από την δημογραφική κατάρρευση, την υποταγή στο δήθεν αναπόφευκτο του τριτοκοσμικού εποικισμού, στο δήθεν αναγκαίο της ξενοκρατίας και της οικονομοκρατίας.

Όσο κι αν αυτός ο λαός μας απογοητεύει με την απάθειά του, οι μάχες, και εννοώ τις απόλυτες και τελικές μάχες, δίνονται για τους θεούς και τις γυναίκες, για τους τάφους των προγόνων και τα λίκνα των παιδιών. Δίνονται για υπάρξεις που την ώρα της μάχης έρχονται μπροστά στα μάτια του πολεμιστή όπως στα μάτια του ποιητή η αγαπημένη μούσα. Δίνονται από εκείνους τους Ευζώνους, εκείνους τους «λίγους καλούς άνδρες» που σηκώνουν το βάρος της ευθύνης, παρακάμπτουν όταν δεν μπορούν να υπερσκελίσουν τα εμπόδια, και, όπως ο Ταγματάρχης Βελισσαρίου στο Μπιζάνι, κάνουν δική τους την Νίκη. Πέτρες και χώμα, δέντρα και κουπιά της Ιστορίας των Ελλήνων είμαστε, και δίνουμε μάχη απέναντι στην λήθη. Και θα την κερδίσουμε.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 195)

ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Χωρίς τίτλο.jpg

Από το φύλλο αυτό, η εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ ανοίγει την συζήτηση για το εθνικό νόμισμα, τους τρόπους και τις επιπτώσεις που θα έχει η εφαρμογή του

Απάντηση στον «καθηγητή» Περικλή Γκόγκα και στο άρθρο του με τίτλο «Επιστροφή στη Δραχμή: Ο μύθος και 15 σοβαρά προβλήματα».

Στην απέλπιδα προσπάθειά του ο κ. αναπληρωτής «καθηγητής» οικονομικής ανάλυσης και διεθνών οικονομικών στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, να πείσει πόσο καλή είναι η ευρωζώνη και ότι δεν ευθύνεται αυτή για την κατάσταση που περιήλθε η ελληνική οικονομία και ο λαός, εννοώντας -χωρίς να το λέει ευθέως- ότι, κατά Ντάισελμπλουμ, ευθυνόμαστε εμείς που τα φάγαμε σε… ποτά και σε γυναίκες, παρμοιάζει την ευρωζώνη με το σύστημα νομισματικών ισοτιμιών του Bretton Woods που ίσχυσε από το 1945 έως το 1971. Μια εποχή που όντως η Ελλάδα γνώρισε πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Όμως, το σύστημα Bretton Woods δεν ήταν νομισματική ένωση, αλλά σύστημα ισοτιμιών, μεταξύ διαφορετικών νομισμάτων. Με το δολλάριο των ΗΠΑ στο ρόλο «παρεμβατικού νομίσματος», αλλά τις επί μέρους χώρες να διαθέτουν το δικό τους εθνικό νόμισμα, διατηρώντας το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης και κυκλοφορίας του, καθώς και το δικαίωμα άσκησης κάθε επί μέρους πολιτικής.

Αντίθετα η ευρωζώνη είναι πραγματική νομισματική ένωση, με ένα νόμισμα κοινό, και με εκχώρηση του προνομίου της έκδοσης και κυκλοφορίας του νομίσματος από τις επί μέρους συμμετέχουσες χώρες σε έναν υπερεθνικό ιδιωτικό οργανισμό (ΕΚΤ). Η ΕΚΤ δεν μπορεί όμως, ούτε να χρηματοδοτεί, ούτε καν να δανείζει απ’ ευθείας τα κράτη. Αποτελεί μηχανισμό δημιουργίας χρέους.

Αντίθετα με την παλιά δραχμή έστω κι αν αυτή ήταν συνδεδεμένη μέχρι το 1971 στο διεθνές σύστημα ισοτιμιών με peg δολλαρίου 1/30, που παρά τους περιορισμούς σε σχέση με την διατήρηση ικανών αποθεμάτων χρυσού και ξένου συναλλάγματος, επέτρεπε πολλούς βαθμούς ελευθερίας άσκησης οικονομικής πολιτικής, το ευρώ δεν επιτρέπει στοιχειώδεις βαθμούς ελευθερίας. Το ευρώ όντας σταθερής (αναγκαστικής) κυκλοφορίας, δεν έχεις άλλο τρόπο να το αποκτήσεις για να ικανοποιήσεις τις ανάγκες σου, παρά μόνο να το δανείζεσαι. Αποκτά αξία μέσω ακριβώς του δανεισμού του. Είναι χρεόγραφο και δεν αντικατοπτρίζει αξίες παρά μόνο συσχετισμούς στις διεθνείς χρηματαγορές.

Για να μην είσαι υποχρεωμένος να δανείζεσαι το ευρώ για να ικανοποιείς τις χρηματοδοτικές σου ανάγκες θα πρέπει να εξασφαλίζεις ικανοποιητικά πλεονάσματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών. Δηλαδή, πάντα οι εξαγωγές σου να είναιμεγαλύτερες από τις εισαγωγές και ταυτόχρονα να μην έχεις δημοσιονομικά ελλείμματα. Αυτό σημαίνει ότι οι δαπάνες του κράτους θα πρέπει πάντα να υπολείπονται των εσόδων. Ο περιορισμός όμως της δαπάνης του δημόσιου τομέα δημιουργεί έλλειμμα στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό είναι αξιωματική αρχή! Δεν μπορείς να έχεις ταυτόχρονα πλεονάσματα στον εξωτερικό τομέα, στον ιδιωτικό και στον δημόσιο. Μόνο εφαρμόζοντας αρπακτικές πολιτικές ορντολιμπεραλισμού, όπως η Γερμανία, καταστρέφοντας τους εταίρους σου.

Εάν όλες οι χώρες της ευρωζώνης υποχρεώνονται να εφαρμόζουν τέτοιες πολιτικές, αυτό σημαίνει ότι έχουν εμπλακεί σε έναν εξοντωτικό ανταγωνισμό προς τα κάτω, και προς την πλήρη εξαθλίωση των πληθυσμών τους, αφού, για να κερδίζουν «ανταγωνιστικότητα» σε σχέση με τους εταίρους τους, θα πρέπει ολοένα να μειώνουν τις κρατικές δαπάνες, τους μισθούς, και κάθε κοινωνική μέριμνα.

Οι πιο μικρές και αδύναμες οικονομίες μέσω της υπερχρέωσης καταστρέφονται πρώτες, αλλά ακολουθούν και οι πιο ισχυρές. Έτσι, όμως, ούτε ανταγωνιστικότητα επιτυγχάνεται, εφ’ όσον όλες οι οικονομίες υποχρεώνονται να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, αλλά ισορροπούν κάθε φορά σε χαμηλότερο επίπεδο. Τα κράτη δεν επενδύουν, αλλά και ο ιδιωτικός τομέας, όντας ελλειμματικός και υπερχρεωμένος αρνείται, αφού συρρικνώνεται η δαπάνη και συνεπώς η ενεργός ζήτηση, αρκούμενος -εάν διαθέτει κάποια αποθέματα-, είτε σε αποθησαυρισμό, είτε σε κερδοσκοπικές τοποθετήσεις.

Αυτό είναι το νομισματικό σύστημα -«Φρανκενστάιν» που καθιέρωσε το ευρώ και η Ε.Ε.. Καμία σχέση δεν έχει με το σύστημα ισοτιμιών του Bretton Woods, όπου όλες οι χώρες είχαν διατηρήσει το αποκλειστικό δικαίωμα έκδοσης και κυκλοφορίας του νομίσματός τους.

Συνεχίζεται στην έντυπη έκδοση

(Φ. 195)

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος ΛΒ΄

Tο 1775, ένα έτος πριν από την πρώτη έκδοση του διασήμου πονήματος του Γερμανού ιστρού, φυσιοδίφη, ανατόμου και ανθρωπολόγου Γιόχαν Φρήντριχ Μπλούμενμπαχ : «Βιβλίον περί της φυσικής ανθρωπίνης ποικιλίας» («De generis humani varietate nativa liber»), ένας ιατρός, ονομαζόμενος Τζον Χάντερ (1754–1809) εδημοσίευσε την διατριβή του «Περί των ανθρώπων, οι οποίοι διαφέρουν ένεκα αυτών των λόγων» («De Hominum Varietatibus et harum causis») για την απονομή του τίτλου του Διδάκτορος της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Ο Χάντερ ησχολήθη με τις διαφορές μεταξύ των διαφόρων ειδών των ανθρώπων και εδήλωσε πως ανέπτυξε  τις αιτίες τους. Ο Σκωτσέζος επιστήμων, εδήλωσε πως η νεγροειδής φυλή εγεννάτο… λευκή. Επίστευε πως, με τον καιρό, λόγω του ηλίου, οι άνθρωποι … εμαύριζαν. Έλεγεν επίσης πως οι θερμικές φλύκταινες και τα καψίματα πιθανότατα θα μετήλλασαν σταδιακώς ένα νέγρο σε λευκό, πράγμα το οποίον τον έκανε να πιστεύσει πως οι απώτατοι πρόγονοι των νέγρων ήσαν … λευκοί. Η διατριβή του εγράφη στα λατινικά, αλλά μιά αγγλική της μετάφραση (από τον Τόμας Μπέντυς) εδημοσιεύθη ως παράρτημα στην αγγλική έκδοση του βιβλίου του Μπλούμενμπαχ (1865). Αρκετοί συγγραφείς υποθέτουν ότι ο συγγραφεύς της διατριβής  ήταν ο μεγάλος χειρουργός και ανατόμος με το ίδιο όνομα Τζον Χάντερ, (1728–1793), αλλά δεν συμβαίνει αυτό. Πρόκειται περί  ταυτωνυμίας, ενώ ο διάσημος ανατόμος δεν ησχολήθη με φυλογνωσικά θέματα.

Ο πολυμαθέστατος Μπλούμενμπαχ εγεννήθη στην Γκότα της ανατολικής Γερμανίας το 1752 και ήρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν σχεδόν αμέσως μετά την εκεί αποφοίτησή του  το 1775. Έγινε καθηγητής της Ιατρικής, αλλά οι σπουδαιότερες και διασημότερες  δημοσιεύσεις του αφορούσαν στους τομείς της ανθρωπολογίας, της φυσιολογίας και της συγκριτικής ανατομίας. Απέθανε στο Γκέτινγκεν το 1840, αφού παρέμεινε εκεί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, εκτός από τις περιόδους οπότε επραγματοποίησε βραχέα ταξίδια στην Ελβετία και Αγγλία. Οι συνεισφορές του στην μελέτη του εθνοφυλετικού ζητήματος είναι μνημειώδεις μέσα από τις παρατηρήσεις και διαπιστώσεις του που εμπεριέχονται στο περίφημον έργο του «De generis humani varietate nativa liber», το οποίον εγνώρισε τρεις εκδόσεις, εκ των οποίων η πρώτη και η τρίτη μετεφράσθησαν στην  αγγλική, αλλά και στο «Συνεισφορές επί της φυσικής ιστορίας» («Beitrage zur Naturgeschichte»).

Ο Μπλούμενμπαχ ουδεμίαν είχεν αντίληψη της εξελίξεως του ανθρώπου μέσω μιας μακράς σειράς πιθηκοειδών προγόνων, ούτε, πράγματι, κάποιαν ιδέα περί της εξελίξεως με την σύγχρονο έννοιά της. Ανεγνώρισεν όμως ότι τα φυτά και τα ζώα ήσαν ικανά να τροποποιήσουν την μορφή τους, ως αποτέλεσμα της εξημερώσεώς τους  ή της αλλαγής του περιβάλλοντος κλίματος, υπέθεσε δε πως τα νέα χαρακτηριστικά  τα οποία επεβάλοντο κατά την διάρκεια της ζωής του ατόμου ήσαν κληρονομήσιμα. Όλες οι αλλαγές οι επερχόμενες σε ένα είδος, από αυτές τις αιτίες, ήσαν τα παραδείγματα αυτού που απεκάλεσε εκφυλισμό (degeneratio) της «αρχεγόνου ποικιλίας» (Varietas primigenia) ή «κυρίας φυλής». Νέα είδη θα ημπορούσαν να προκύψουν μόνον από «νέα ειδική δημιουργία» του Πλάστου.

Πάγιος ισχυρισμός του Μπλούμενμπαχ ήταν ότι υπήρχε ένα μόνον είδος ανθρώπου. Η Varietas primigenia  αυτή, την οποίαν απεκάλεσε «Καυκασία» («Caucasiana») –όπως λέγεται από τον πηγαίον θαυμασμόν του προς το ευρειδέστατο κρανίο μιας Γεωργιανής- αντιστοιχεί τους «Ευρωπίδες» της συγχρόνου ορολογίας, τους λευκούς ανθρώπους. Από αυτήν την Ποικιλία είχαν προκύψει οι άλλες, με την διαδικασία του «εκφυλισμού», η οποία προέκυψε από το γεγονός ότι ο άνθρωπος εκτίθεται σε ακραίες κλιματολογικές συνθήκες, είναι ο πλέον εξημερωμένος εξ όλων των οργανισμών, και μερικές φορές παρεμβαίνει ο ίδιος στην δομή του σώματός του.

Από την χρήση της λέξεως εκφυλισμός – degeneratio, θα ημπορούσε κανείς να υποθέσει ότι σκοπός του Μπλούμενμπαχ ήταν να επιβεβαιώσει την ανωτερότητα των Ευρωπιδών σε σχέση με τις άλλες φυλές, όμως αυτό δεν είναι διόλου σωστό καθώς υπήρξε επανειλημμένως διακεκηρυγμένη η πρόθεσή του να τονίσει την ενότητα του ανθρώπου, αλλά και να διορθώσει την σφαλερά κοινή πίστη στην έντονο «κατωτερότητα» ορισμένων φυλών. Επέτρεψε απλώς την αποτύπωση της υπάρξεως ορισμένων προφανών σωματοδομικών διαφορών. Αναφερόμενος στα χαρακτηριστικά του προσώπου των Νεγριδών, επί παραδείγματι, παρατηρεί  : «Παρά το γεγονός ότι, σχεδόν όλα τα ανθρώπινα έμβρυα είναι πλατύρινα, ωστόσον οι Αιθίοπες περί των οποίων ο λόγος, έχουν πολύ πλατεία ρίνα και “intersinia” -αν ημπορώ να χρησιμοποιήσω την έκφραση του γεωγράφου Ισιδώρου (του Χαρακηνού) για τους ρώθωνες- ώστε ο οιοσδήποτε αναγνωρίζει αυτήν την φυλή μόνον από αυτούς τους χαρακτήρες, ακόμη και αν δεν λαμβάνονται υπόψη τα οιδηματώδη χείλη της». Επίσης  παρατηρεί ότι ακόμη και ένας τυφλός, αν είχε την παραμικρά ιδέα της μεγάλης διαφοράς μεταξύ των προσώπων των Μογγόλων και των «Αιθιόπων», θα ημπορούσε ευχερώς και αυτομάτως να διακρίνει το κρανίον ενός Καλμούκου από εκείνο ενός Νέγρου, μόνον με την αφή! Ωστόσον, ήταν ανήσυχος, για την ενδεχομένη ελαχιστοποίηση αυτών των χαρακτηριστικών που θα ημπορούσαν να θεωρηθούν αρκούντως σημαντικά, ώστε να δικαιολογούν τον διαχωρισμό της κάθε ομάδος ανθρώπων ως ένα άλλο είδος : Έτσι υπετίμησε εντόνως την ιδιαιτερότητα της κεντρικής προκοιλιακής «λιπαράς ποδιάς» (tablier centrale) όσον ο Βολταίρος την προέβαλε υπερβολικώς. Γράφει : «Η πλέον πρόσφατος μαρτυρία ταξιδιωτών μας επιτάσσει  να θέσουμε την λιπαρά ποδιά των Οττεντότων γυναικών (την ύπαρξη της οποίας υπεστήριξαν από πολλού διάφοροι ταξιδιώτες) στην ίδια κατηγορία με την ανθρωπίνη ουρά και με τον ίδιο τρόπο να την απορίψουμε στους μύθους». Βεβαίως όμως, ο Μπλούμενμπαχ είναι ορθοτόμος όταν αρνείται ότι το χρώμα του δέρματος ημπορεί να θεωρηθεί ως ειδοποιός διαφορά (διαφορά μεταξύ κεχωρισμένων ειδών).

Δεν υπάρχει καμία απολύτως σαφής δήλωση στα γραπτά του συμφώνως προς την οποίαν ο «εκφυλισμός» συνεπάγεται κάποιαν κατωτερώτητα. Μόνη εξαίρεση «ποιοτικής διακρίσεως» εκ μέρους του είναι ότι οι άνθρωποι της «Αρχεγόνου Ποικιλίας» (Ευρωπίδες) είναι «πλέον ευμόρφου μορφής» («pulcerrimae formae») σε σύγκριση με εκείνην των λοιπών φυλών.

Ο Μπλούμενμπαχ προέβη σε ειδική έκκληση για μιαν πλέον ευνοϊκή στάση απέναντι στους νέγρους. Γράφει : «Ουδείς φερόμενος ως άγριος άνθρωπος είναι γνωστός σε εμάς, ο οποίος να έχει διακριθεί τόσον πολύ όπως ο Νέγρος, από τέτοια παραδείγματα τελειοποιήσεως και ικανότητος για μάθηση και πολιτισμό, συνεπώς δε να έχει συνδεθεί τόσον στενώς με τους πλέον καλλιεργημένους ανθρώπους στην γη». Μάλιστα ο μεγάλος ανθρωπολόγος δίδει πολλά αξιόλογα παραδείγματα πνευματικών ικανοτήτων συγκεκριμμένων  νέγρων.

Σύντομος μνεία πρέπει να γίνει εδώ και σε έναν ακαδημαϊκό διδάσκαλο, συνάδελφο του Μπλούμενμπαχ, που είχε διορισθεί λέκτωρ στην Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιον του Γκέτινγκεν δύο ή τρία χρόνια πριν από τον Μπλούμενμπαχ. Είναι σχεδόν αδύνατον να φαντασθεί κανείς δύο άνδρες με εντονοτέρα ανίθεση και ριζικότερον διαφορετική προοπτική περί του εθνοφυλετικού ζητήματος. Ο Κριστόφ Μάϊνερς (1747–1810) ήταν φιλόσοφος και ιστορικός και υπήρξε έμμονος υποστηρικτής του πολυγενισμού. Εμελέτησε τα φυσικά, νοητικά και ηθολογικά χαρακτηριστικά της κάθε φυλής, και κατεσκεύασε μιαν ιδιάζουσα  διαφυλετική ιεραρχία, βασιζόμενος  στα ευρήματα των μελετών του (καταγραφόμενα λεπτομερώς στο τετράτρομον έργο του «Έρευνες περί των ποικιλοτήτων των ανθρωπίνων φύσεων» / «Untersuchungen uber die Verschiedenheiten der Menschennaturen»-1813). Εχώρισε την ανθρωπότητα σε 2 ευρείες κατηγορίες, την «εύμορφη λευκή φυλή» και την … «άσχημο μαύρη». Στο βιβλίον του «Περίγραμμα της Ιστορίας της Ανθρωπότητος»  («Grundrib der Geschichte der Menschheit» -1785), λέγει  πως το κυριότερον χαρακτηριστικό μιας φυλής είναι είτε η ευμορφία είτε η ασχημία της. Επίστευε πως μόνον η λευκή φυλή (εξαιρουμένων των Σλάβων) ηταν εύμορφη. Εθεώρησε κατώτερες τις «άσχημες» φυλές, επίσης δε ανήθικες και ζωώδεις. Έλεγε πως οι σκοτεινόχροες, άσχημοι άνθρωποι εξεχώριζαν από τους ευμόρφους λευκούς ανθρώπους, λόγω της «λυπηράς» ελλείψεως αρετής και λόγω των «τρομερών ελαττωμάτων» τους. Ο Μάϊνερς προσεπάθησε να μεταφέρει την γνώμη του για το ζήτημα, με μιαν εξόχως επιθετική γραφή όπου χρησιμοποιούνται προσβλητικοί όροι για τους νέγρους και άλλους μη ευρωπαϊκούς  λαούς. Σε ένα από τα κείμενά του μάλιστα ζητεί οι νομικοί και οι άλλοι υπεύθυνοι στις κρατικές αρχές, να θεωρούν για την ανθρωπότητα ότι η ελευθερία και άλλα δικαιώματα των ανθρώπων δεν πρέπει  να προσφέρονται σε ανθρώπους «οι οποίοι στερούνται συναισθήματος, είναι τόσον ευερέθιστοι και συνάμα ράθυμοι, τόσον ανόητοι  και κακοί (ubelartigen) όπως οι νέγροι» και εκθέτει την γνώμη του ότι  «… οι μαύροι, καφέ και ερυθροί λαοί, ου μόνον δεν ανεκάλυψαν τις τέχνες και τις επιστήμες, αλλά ήσαν ανίκανοι για αποδοχή τους, όταν τους προσεφέρθησαν από τους Ευρωπαίους».

Α. Κωνσταντiνου

(Φ. 195)

 

 

Θησαυροί του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου Το Πεσαβάρ αναγνώρισε τους Καλάς ως απογόνους των Ελλήνων στρατιωτών του Μ. Αλεξάνδρου!

Χωρίς τίτλο.jpg

Ο Ελληνισμός «ακούγεται» και πάλι στα βάθη της Ασίας, καθώς οι πακιστανικές αρχές αναγνώρισαν την φυλή των Καλάς ως απογόνους των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου!

Δικαστήριο του κρατιδίου Πεσαβάρ, διέταξε τις Αρχές να καταμετρήσουν ξεχωριστά, κατά την διάρκεια της απογραφής του πληθυσμού, την κοινότητα που θεωρείται ότι είναι απόγονοι των πολεμιστών του ξακουστού Έλληνα, Μεγάλου Αλεξάνδρου, δημοσιεύει το αξιόπιστο Βαλκανικό Περισκόπιο.

Οι Καλάς (Kalash ή Kalasha) είναι μια κοινότητα 4.000 κατοίκων που ζουν στις ορεινές περιοχές κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, διατηρούν τα πολιτιστικά και θρησκευτικά ήθη τους και διαχωρίζονται από τους εντόπιους μουσουλμάνους.

Στο Πακιστάν, το οποίο κατέχει την έκτη θέση στον κόσμο σε αριθμό πληθυσμού, διοργανώνεται και πάλι μετά από 20 χρόνια απογραφή η οποία έπρεπε να είχε γίνει το 2008, αλλά ματαιώθηκε λόγω βίαιων γεγονότων στην χώρα.

Κατά την απογραφή συλλέγονται ως δεδομένα τα άτομα και οι οικογένειες που ανήκουν στην κύρια θρησκεία, την Ισλαμική, καθώς και τον Ινδουισμό και τον Χριστιανισμό, ενώ παραλείπονται οι μικρές θρησκευτικές ομάδες όπως οι Καλάς, λέει ο ακτιβιστής Λούκε Ρεχμάτ, απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ο Ρεχμάτ και άλλοι ακτιβιστές υπέβαλαν αίτηση στο δικαστήριο, η κοινότητά τους να καταγραφεί ξεχωριστά. «Το δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ μας», δήλωσε ο Ρεχμάτ.

Οι Καλάς είναι απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι οποίοι παρέμειναν στις περιοχές αυτές, μετά από την περίφημη μάχη του Υδάσπη ποταμού (326 π.Χ.) κατά του βασιλιά Πώρου του ινδικού βασιλείου Παουραβά στην Πενταποταμία.

(Φ. 195)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑