Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ – Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.png

Μέρος ΟΔ΄

Το Ελληνικό βασίλειον της Βακτριανής ιδρύθη το 250 π.Χ. από τον Έλληνα σατράπη της Βακτριανής, Διόδοτο τον Α’ τον Σωτήρα, ο οποίος απεσχίσθη από τους Σελευκίδες. Απετέλεσε ομού με το μετέπειτα Ινδοελληνικό βασίλειον, το ανατολικότερον άκρο του ελληνικού κόσμου, [καλύπτον την περιοχή μεταξύ της Βακτριανής και της Σογδιανής στην κεντρική Ασία (σύγχρονο βόρειον Αφγανιστάν)- από του 250 π.Χ. έως το 125 π.Χ.] Η επέκταση του ελληνο-βακτριανού βασιλείου στην βόρειο Ινδία μετά το 180 π.Χ. εγκαθίδρυσε το Ινδοελληνικό βασίλειο που διετηρήθη μέχρι το 10 μ.Χ. και ήταν το κέντρον του «Ελληνοβουδισμού» (της πολιτισμικής προσμίξεως ποικίλων  στοιχείων του ελληνικού πολιτισμού και του βουδισμού, η οποία εξεκίνησε τον 4ον  αιώνα π.Χ. με την έναρξη της ελληνιστικής περιόδου και εσυνεχίσθη έως και τον 5ον αιώνα). Το Ινδοελληνικό βασίλειο ήταν ισχυρά ελληνιστική ηγεμονία έχουσα στην επικράτεια της διάφορες περιοχές της νοτίου Ασίας (κυρίως τις περιοχές που αντιστοιχούν στα σημερινά Αφγανιστάν και Πακιστάν) κατά τους δύο αιώνες της υπάρξεώς του. Ιδρύθηκε όταν ο Δημήτριος Α΄ ο Ανίκητος, ο βασιλεύς της Βακτριανής, εισέβαλλε τον 3ον  αιώνα π.Χ. στις περιοχές της βορειοανατολικής Ινδίας, τις οποίες     είχαν ανακαταλάβει τα ινδικά βασίλεια (στα τέλη του 4ου  αιώνος π.Χ.) υπό τον Τσαντραγκούπτα Μαουρύα έναντι του Σελεύκου. Έτσι τα ελληνικά βασίλεια της κεντρικής Ασίας διεχωρίσθηκαν σε αυτά του βασιλείου της Βακτριανής και του βασιλείου της Ινδίας στην Ανατολή, και αυτό των Σελευκιδών στην Δύση -από το οποίον αρχικώς προήρχοντο -. Ο διασημότερος Ελληνοϊνδός ηγεμών υπήρξεν ο Μένανδρος ο Δίκαιος -ή «Μιλίντα» κατά την ινδική παράδοση-, ο οποίος είχε την πρωτεύουσά του στην Σακάλα της Πενταποταμίας  (σημερινή Σιαλκότ στο Παντζάμπ του Πακιστάν). Το βασίλειον επί δύο περίπου αιώνες ανέπτυξεν εκτενές εμπόριο με την Ινδία και την Κίνα και επεξετάθη στην κοιλάδα του ποταμού Γάγγη. Στην Κίνα οι κάτοικοι ήσαν γνωστοί ως Νταγιουάν ή Ταγιουάν  (Ta-yuan), «Μεγάλοι Ίωνες».

Νομισματολογία – Η ιστορία των ισχυροτάτων Βακτριανών Ελλήνων αποτυπώνεται σε μεγάλο βαθμό στα νομίσματα, τα οποία συνδέουν τα κενά μεταξύ των διασπάρτων ανακοινώσεων που ανευρέθησαν στους κλασσικούς συγγραφείς. Η μεγαλοπρεπής νομισματοκοπία της Βακτριανής Αυτοκρατορίας δείχνει ότι οι κατακτητές πρόγονοί μας ήταν ένας λαός υψηλοτάτου  πολιτισμού και όχι μια μικρά αποικία ημιπολιτισμένων βετεράνων του Μεγάλου Στρατηλάτη. Αυτά τα νομίσματα έχουν ανακαλυφθεί σε μεγάλο αριθμό, πράγμα το οποίον αποδεικνύει με μείζονα βεβαιότητα την ευημερία των Ελλήνων στην Ινδία. Πολλά από αυτά εκόπησαν από βασιλείς όχι ιδιαιτέρως γνωστούς στην Ιστορία και κατεβλήθη μεγάλη προσπάθεια να διαταχθούν με την σωστή χρονολογική σειρά τους. Οι παλαιότερες ανακαλύψεις του ιατρού, ανατολιστή και νομισματολόγου Χόρας Χάϊμαν Ουίλσον (1786 –1860) και του αρχιτέκτονος, ανατολιστή, επιγραφολόγου, νομισματολόγου και χημικού  Τζέιμς Πρίνσεπ (1799–1840) (ακάματου πρωτοπόρου της βακτριανής νομισματολογίας με ογκωδέστατο έργο) αποτελούν το «γνωστικόν υπόστρωμα» του ζητήματος.

Το θεμελιώδες βιβλίο μελέτης της βακτριανής νομισματικής είναι ο «Κατάλογος των νομισμάτων των ελληνικών και σκυθικών βασιλέων της Βακτριανής και της Ινδίας στο βρετανικό μουσείο» του αρχαιολόγου Πέρσυ Γκάρντνερ (1846-1937). Ο ίδιος συγγραφεύς έχει επίσης εκδώσει έναν κατάλογο των νομισμάτων των Σελευκιδών βασιλέων. Όλα αυτά τα έργα περιέχουν πολύτιμες εισαγωγικές παρατηρήσεις. Για τις ινδικές συλλογές, υπάρχουν πολλά διεξοδικά άρθρα από τον στρατηγό σερ Αλεξάντερ Κάνινγκχαμ στο «Νομισματικό Χρονικό» και στον πολύτιμο «Κατάλογο νομισμάτων στο Μουσείο της Καλκούτας» του Βίνσεντ Άρθουρ Σμιθ. Ο σερ Μαρκ Όρελ Στέιν (1862 – 1943) έχει γράψει ένα περιεκτικό φυλλάδιο για τις «Ζωροαστρικές Θεότητες στα ινδοσκυθικά νομίσματα», στο «Βαβυλωνιακό και Ανατολικό αρχείο», και ο καθηγητής της σανσκριτικής στο Κέμπριτζ Έντουαρντ Τζέϊμς Ράψον (1861-1937), συνέβαλε με μια πολύτιμο περίληψη των ερευνών του για τα Ελληνο – Βακτριανά νομίσματα (στο τρίτο τετράδιο του Β’ τόμου της τρίτομης «Ιχνογραφία της Ινδο-Αρίας Φιλολογίας και Αρχαιογνωσίας» του Γερμανού Γκέοργκ Μπύλερ, 1897) περίληψη η οποία είναι πράγματι η κατ’ εξοχήν σύνοψη του θέματος. Επίσης λίαν αξιοσπούδαστο είναι το πόνημα του Άλφρεντ Φρήντριχ Κωνσταντίν φον Ζάλετ (1842-1897), «Οι Διάδοχοι του Αλεξάνδρου του Μεγάλου στην Βακτριανή»  (Βερολίνο, 1878). Αξιοσημείωτα είναι επίσης τα βιβλία «Κατάλογος των νομισμάτων της δυναστείας των Άνδρα» του Ράψον και «Νομισματική ανθοστεφάνη» (Corolla Numismatica) του φιλολόγου Διευθυντού Βρετανικού Μουσείου, σερ Τζωρτζ Φράνσις Χιλ  (1867 -1948) / (Οξφόρδη, 1900).

Η Ινδο-Ελληνική τέχνη και η ελληνική επιρροή στην Ινδία – Το εκτενές και περίπλοκον ζήτημα της ελληνικής επιρροής στην Ινδία έτυχε τεραστίας προσοχής στις αρχές του προηγουμένου αιώνος. Οι υπερβολικώς ελληνοκεντρικές απόψεις των Γερμανών ειδικών Άλμπρεχτ Φρήντριχ Βέμπερ, Ερνστ Βίλχελμ Όσκαρ Βίντις και Γιούργκεν Άντον Μπένενετικτ Νήζε  προεκάλεσαν μιαν ισχυρά αντίδραση από τους Βρετανούς ομοτέχνους τους. Μεταξύ των αξιοσημειώτων συνεισφορών αυτών για το θέμα είναι οι «Σημειώσεις για τον Ελληνισμό στην Βακτριανή και στην Ινδία» του σερ Γουίλιαμ Γούντθορπ Ταρν, στην «Επιθεώρηση Ελληνικών Σπουδών», (1902).

Από καθαρώς λογοτεχνική άποψη, η πληρεστέρα και πλέον αμερόληπτος ανάλυση εγράφη στο τελικό κεφάλαιον της «Ιστορίας της Σανσκριτικής Λογοτεχνίας» του Καθηγητού Άρθουρ Μακντόνελ, με μιαν άφθονο βιβλιογραφία του θέματος στο τέλος του βιβλίου. Τα γλυπτά της Γανδάρα έχουν μελετηθεί ενδελεχώς από τον Αλφρέδο Κάρολο Αύγουστο Φουσέρ υπό την αιγίδα της γαλλικής «Βασιλικής Ακαδημίας της Επιγραφολογίας και των Καλών Γραμμάτων» («Ανθρωπιστικών επιστημών»), τα δε πορίσματα απετυπώθησαν στα έργα του :  «Σημειώσεις επί της αρχαίας γεωγραφίας της Γανδάρας, επί των Ινδο – Αφγανικών συνόρων» («Δελτίον της Γαλλικής Σχολής της Άπω Ανατολής» τόμος 21, 1921  σελίδες 331-343) και «Η ελληνο-βουδιστική τέχνη της Γανδάρα : Μελέτη επί των καταβολών της κλασικής επιρροής στην βουδιστική τέχνη της Ινδίας και της Άπω Ανατολής»

Οι απόψεις του Βίνσεντ ‘Αρθουρ Σμιθ εδηλώθησαν κατ’ αρχήν στο άρθρο του «Ελληνορωμαϊκή επίδραση στον πολιτισμό της αρχαίας Ινδίας» («Επιθεώρηση της Ασιατικής Εταιρείας της Βεγγάλης» – 1889, σελίς 115). Επίσης ο Σμιθ έχει εκθέσει εκτενώς τις ώριμες – όψιμες απόψεις του (κατά πολύ τροποποιημένες μετά από σφοδρές επικρίσεις) στην «Ιστορία των Καλών Τεχνών στην Ινδία και στην Κεϋλάνη» (κεφάλαιο ΙΑ’).

Ο Έρνεστ Μπίνφηλντ Χάβελ, στην «Ινδική Γλυπτική και Ζωγραφική» (1908), απέρριψε την πρόταση ότι η ινδική τέχνη οφείλει τα πάντα στην Δύση. Για τα ξένα στοιχεία στην ινδική αρχιτεκτονική, εκτός από τις παρατηρήσεις του Αλεξάντερ Κάνινγκχαμ στον Ε’ τόμο της «Αρχαιολογικής Ερεύνης της Ινδίας», ο αναγνώστης ημπορεί να αναφερθεί στο άρθρο «Κλασική επιρροή στην αρχιτεκτονική της περιφέρειας του Ινδού και του Αφγανιστάν» του Γουίλιαμ Σίμπσον (1823-1899), στο «Περιοδικό του Βασιλικού Ιδρύματος Βρετανών Αρχιτεκτόνων» (“Journal of R.I.B.A”/Royal Institution of British Architects), 1894, τόμος Α’, σελίδες 93-115.

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 234)

Advertisements

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ φ.235

01-24á.qxp

 

Διαβάστε στο φ.235 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

 

  • ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

 

  • ΚΥΠΡΟΣ

Μήνυμα Νίκης Ν.Γ. Μιχαλολιάκου- Χρίστου Χρίστου

 

  • ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ

11% και ανεβαίνει η Χρυσή Αυγή

 

  • ΙΣΤΟΡΙΑ

Μάρκος Δράκος

 

  • Εκλογές στην Ιταλία

 

  • Το Αριστερό δηλητήριο στα σχολεία

 

  • O «πατριωτισμός» των απατεώνων και ο Αγώνας των Πιστών
  • 152+2 για το πολυνομοσχέδιο

 

  • Εμπρός για μια Ελεύθερη Ελληνική Μακεδονία, μια Ελεύθερη Ελληνική Ελλάδα

 

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ-Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

-Καλά τα λες κυρ δάσκαλε! Η ελληνική γλώσσα είναι σπουδαία και σίγουρα τώρα θα έχεις πολλά παραδείγματα να μας πεις. Μα μιας και είμαστε έτσι μαζεμένοι όλοι στο καφενείο, θα θέλαμε να μας πεις, εσύ που τα ξέρεις και ασχολείσαι με αυτά, για το θέμα με την ονομασία των Σκοπίων.

-Αγαπητοί μου συγχωριανοί, δεν είναι το θέμα αν ασχολούμαι ή γνωρίζω κάτι παραπάνω για αυτό το θέμα. Ομολογώ όμως ότι με αιφνιδιάσατε ευχάριστα. Γιατί παρόλα τα οικονομικά, κοινωνικά και οικογενειακά θέματα που σας απασχολούν, σας τρώει μέσα σας και το μέγιστο αυτό εθνικό θέμα.

-Μα! κυρ δάσκαλε ,είναι σοβαρά αυτά τα καραγκιοζιλίκια που κάνουν οι πολιτικοί μας; Τι συζητήσεις και βλακείες τάχα μου με τους Σκοπιανούς; Απλά πράματα! Η Μακεδονία είναι ελληνική! Ετσι το λογάμε εμείς. Και δεν πρόκειται να μας το αλλάξει κανένας. Εκτός αν θέλουν πόλεμο! Τότε αλλάζει το πράμα. Μα κι αυτό να γίνει, πάλι νικητές θα είμαστε και θα απελευθερώσουμε ελληνικά εδάφη που κατέχουν οι Σκοπιανοί.

-Δυστυχώς φίλοι μου, οι πολιτικάντηδες δεν σκέφτονται ελεύθερα σαν και εσάς. Είναι υπόδουλοι στα γρανάζια των χαρτογιακάδων των Βρυξελλών και στα συμφέροντα των αμερικανών. Δεν υπάρχει Εθνική Σκέψη, ούτε πατριωτική θέληση για απάντηση στους προκλητικούς σλαύους γείτονες μας. Χρόνια τώρα όπως γνωρίζετε άλλωστε, όλες οι κυβερνήσεις αφήναν χωρίς λύση αυτό το πρόβλημα. Μου ήρθαν στο μυαλό οι δύο μακαρίτες πρώην πρωθυπουργοί, ο Σέρβος Μιλόσεβιτς και ο δικός μας Μητσοτάκης. Τότε με την διάλυση και διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, που η περιοχή των Βαλκανίων ήταν άνω κάτω, και δεν υπήρχαν δεδομένα, καθώς όλα ήταν ρευστά, παίρνει τηλέφωνο ο Μιλόσεβιτς τον Μητσοτάκη και του λέει: «Από την Θεσσαλονίκη είναι μισή ώρα, καθώς και από τα σύνορα της Σερβίας για να μοιραστούμε την FYROM. Δικά μας εδάφη η βόρεια περιοχή, δικά σας εδάφη η νότια περιοχή.» Δεν θα κουνιόταν φύλλο. Και τι έπραξε ο Μητσοτάκης; Απλά τον κατάγγειλε στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στους αμερικάνους. Αν πιάσουμε το θέμα από την αρχή, εύκολα διαπιστώνουμε την προδοτική στάση των πολιτικάντηδων. Χύθηκαν ποταμοί αίματος για την Μακεδονία για να είναι ελληνική. Χάθηκαν πολλές ζωές. Να μιλήσουμε για Παύλο Μελά ή τον Ίωνα Δραγούμη και τόσους άλλους αφανείς ήρωες! Και δεν καταφέραμε να απελευθερώσουμε όλα τα εδάφη της. Και έρχονται τώρα οι απάτριδες πολιτικοί, που οι περισσότεροι δεν έχουν καν υπηρετήσει στον στρατό, και χαρίζουν με ευκολία την Ιστορία και το όνομα της Μακεδονίας μας σε ένα κράμα ανθρώπων αποτελούμενο από γυφτοσκοπιανούς με αλβανοβουλγάρους και κατάλοιπα κάτι κομμουνιστές της Σοβιετίας…

(Φ. 234)

Ο ελληνορωσικός πολιτιστικός δεσμός

Χωρίς τίτλο.png

ΜΕΡΟΣ ΞΑ΄

Λόγω των αναμφισβήτητων επιβιώσεων του παγανισμού στον βυζαντινογενή ρωσικό χριστιανισμό, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε την αρχέγονο θρησκεία των Σλάβων. Όπως και εκείνη των  άλλων Αρίων λαών είναι μια προέκταση της λατρείας της φύσεως, αλλά παρουσιάζει μια μορφή πλέον πρωτόγονη από αυτήν των άλλων κλάδων της Αρίας οικογενείας. Είναι ένας άκομψος πολυθεϊσμός, στον οποίον οι θεότητες αντιπροσωπεύουν απλώς τις δυνάμεις και τις δραστηριότητες της φύσεως. Δεν περιέχει ακόμη κάποια φιλοσοφία, ηθική ή κοσμολογία καθαρώς μυθική. Οι δύο αρχαιότεροι θεοί, όπως αυτοί των Ελλήνων, αντιπροσώπευαν την γη και τον ουρανό. Όταν ήλθε σε επαφή με τον Χριστιανισμό, η ρωσική θρησκεία περιελάμβανε πίστη σε έναν μακρό κατάλογο θεών και ημθέων. Αυτοί προσέλαβαν τον χωριστό χαρακτήρα τους από τις πτυχές της φύσεως με τις οποίες εγνώριζαν οι άνθρωποι, το έδαφος, το κλίμα, το τοπίον, την χλωρίδα και την πανίδα.

Ο σημαντικότερος στο Πάνθεον ήταν ο Περούν, ο θεός του πυρός και κατασκευαστής του κεραυνού. Υπήρχαν ηλιακές θεότητες, μερικές από αυτές έχουσες κάποιαν ομοιότητα με τον Απόλλωνα, μια θεά της γονιμότητος, και θεοί των ανέμων και των ποταμών. Εκτός από τέτοιες θεότητες, που αντιπροσώπευαν τις προσωποποιημένες δυνάμεις της φύσεως, υπήρχαν ημίθεοι, γίγαντες και δράκοντες, ιερά δένδρα, φυτά και ζώα. Εκτός από αυτά, υπήρχαν καλά και κακά ξωτικά, γνώμοι και νεράϊδες, φαντάσματα και τελώνια. Αν και αυτά δεν ήσαν ίσως αντικείμενα λατρείας υπό στενήν έννοια, δεν έπρεπε να αγνοηθούν, καθώς επέφεραν καλή ή κακή τύχη στον αγρότη, στον κυνηγό ή στην νοικοκυρά. Σχετικώς με αυτά υπάρχουν ακόμα ατέρμονα λαϊκά παραμύθια που οι Ρώσοι τα αφηγούνται έως τώρα, παρέχοντες  στα παιδιά μιαν έκσταση φόβου και απολαύσεως.

Η επικρατούσα πίστη στις μάγισσες και στα κακούργα πνεύματα καταδεικνύει μια σκοτεινή πλευρά της σλαβικής θρησκείας και επρόκειτο να προσφέρει  στον Χριστιανισμό της Ρωσίας μια παράξενη συμμαχία με την μαγεία. Πέραν πάσης αμφιβολίας  οι Σλάβοι, όπως και οι άλλοι Άριοι, είχαν ελπίδα για μια μέλλουσα ζωή. Εάν αυτή εθεωρειτο ατέρμων ή όχι, είναι δύσκολο να καθορισθεί, αλλά ομοίαζε στην παρούσα ζωή. Ο ανεξέλικτος  χαρακτήρ της θρησκείας τους υποδεικνύεται περαιτέρω από το γεγονός ότι δεν είχαν ιερατική κάστα, κανένα ναό, κανένα πάγιο σύστημα θυσίας ή λατρείας. Ο πατήρ του οίκου ή ο αρχηγός της οικογενείας ενεργούσε ως ιερεύς. Οι σαμάνοι και οι μάγοι  αφθονούσαν και ήσαν το μέσον επικοινωνίας με τους θεούς, ώστε να αποφευχθεί η καταστροφή. Τέτοια, ήταν  σε γενικές γραμμές, η πίστη των Σλάβων στον δέκατον αιώνα και με αυτήν ανεμίχθησαν τα δόγματα και οι λειτουργικές  χρήσεις που έφεραν οι ιεραποστόλοι από την Κωνσταντινούπολη, σε έναν τεράστιο και  σχεδόν τερατώδη συνδυασμό.

Η ετοιμότης με την οποίαν οι Ρώσοι υιοθέτησαν προσφόρως τον Χριστιανισμό είναι ενδεικτική της αρχικής επιφανειακής τους κατανοήσεως περί την νέα θρησκεία. Δεν είδαν την ουσιαστική της εχθρότητα προς την παλαιά τους πίστη και δεν αντεστάθησαν όπως οι Ρωμαίοι και οι Σάξωνες. Η ρωσική εκκλησία δεν έλαβε «βάπτισμα αίματος», δεν διήλθεν από το μαρτύριο για να θριαμβεύσει. Κατά την διοίκηση του Βλαντιμίρ, το έθνος υπεβλήθη συλλογικώς σε βάπτισμα. Ο παλαιός πολυθεϊσμός αιφνιδίως εφάνη χλωμός και εξηφανίσθη εμπρός από την νέα πίστη. Αλλά η νίκη του ευαγγελίου ήταν εύκολη, ακριβώς  επειδή ήταν αβαθής.

Ο χριστιανισμός που προσέλαβαν οι Ρώσοι δεν διετάραξε επαρκώς τις παλαιές τους ιδέες ή τους τρόπους σκέψεως και ζωής τους, ώστε να διεγείρει αποφασιστική αντίσταση. Τόσον ολίγον κατενόησαν την φύση του, ώστε υιοθετούντες τις μορφές του χριστιανισμού παρέμειναν παγανιστές στην σκέψη και στο συναίσθημα. Έχει προταθεί ως ερμηνεία ότι, η ασαφής και υπανάπτυκτος κατάσταση της ιθαγενούς θρησκείας τους, κατέστησε ευκολοτέρα την συγχώνευσή της σε μια άλλη πίστη πλέον ανεπτυγμένη από πλευράς κατηχήσεως και λειτουργικής. Οι πρώτοι Ρώσοι πιθανώς είδαν στο πλήρες σύστημα του Χριστιανισμού την επεξεργασία των ιδικών τους ατελώς καθορισμένων θρησκευτικών αντιλήψεων και τελετουργιών. Εν πάση περιπτώσει, το αποτέλεσμα ήταν ένα είδος ειδωλολατρικού χριστιανισμού, σε μεγάλο βαθμό πολυθεϊστικού ως προς την ουσία του, αν και χριστιανικού ως μορφή.

Υπήρξε σαφής και πρόδηλος η δυαδικότης στην θρησκεία και στην θρησκευτικότητα του ρωσικού λαού, όπου η αρχαία θρησκεία επεβίωσε επί πολλούς αιώνες στα τραγούδια του, στις παραδόσεις του, στις λαϊκές του ιστορίες, στην εθνική  φαντασία του. Έτσι αυτός ο λανθάνων, ασυνείδητος παγανισμός στον Ρώσο χωρικό εκαλλιεργήθη με λίαν ενδιαφέροντες τρόπους. Ένας από τους συνηθεστέρους ήταν η μετάδοση των χαρακτηριστικών των παλαιών θεοτήτων στους χριστιανούς Αγίους. Ο Περούν, ο θεός του πυρός, του πολέμου και της βροντής, επανεμφανίζεται ως ο Προφήτης Ηλίας, του οποίου το φλογερό άρμα, που οδηγείται στον ουρανό πιστεύεται ότι προκαλεί την βροντή. Ο Βελές, ο ρωσικός Απόλλων, επεβίωσε υπό το προσχηματικό πρόσωπο του Αγίου Βλασίου. Πολλές από τις έννοιες που αφορούσαν την Λόντο, την «ρωσική Αφροδίτη», μετεφέρθησαν στην Παναγία. Ο θεός που ήταν ο προστάτης της γεωργίας και ο προστάτης των παιδίων συνεχωνεύθησαν στον Άγιο Νικόλαο, τον δημοφιλέστερον Άγιο στο ρωσικό εορτολόγιο. Για αυτόν λέγεται ευρέως ότι «θα διαδεχθεί τον Θεό όταν ο Θεός γεράσει». Οι αρχαίοι ημίθεοι έχουν επιβιώσει στους Αγίους Γεώργιο και Δημήτριο, όπως και στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, που είναι όλοι τους ήρωες πολεμικών περιπέτειων.

Αλλ’  ίσως η πλέον εντυπωσιακή απεικόνιση της παγανιστικής αισθήσεως μεταξύ των Ρώσων φαίνεται στην πίστη τους στα μαγικά «ξόρκια» και στην μαγία γενικότερον. Μέχρι την ανταρσία των μπολσεβίκων, σχεδόν κάθε χωριό είχε  τον μάγο του και οι χωρικοί τον επλήρωναν για να εκφράσει τις μαγικές επωδούς του ως φυλακτήρια γιά τα βοοειδή ή τις εσοδείες τους, αφού είχαν επίσης ευλογηθεί από τον ιερέα. Ο Sir Donald Mackenzie Wallace (1841 –1919), ο σπουδαίος Σκώτος διπλωμάτης, συγγραφεύς, εκδότης και δημοσιογράφος, δημιουργός μιας εξαιρετικής μελέτης με τίτλον «Ρωσία», επιβεβαιώνει ότι πολλοί Ρωσο-Φιλανδοί δεν είχαν ποτέ καταφέρει να διακρίνουν την θρησκεία από την μαγεία. Η ιερά ακολουθία και άλλες τελετουργίες της εκκλησίας αντανακλούν στην ρωσική ψυχή, με την βαθυτάτη ευλάβειά της,  ως μια αποδεκτή και «νόμιμος» μορφή ισχυράς επικλήσεως που σκοπόν έχει να αποτρέψει το κακό και να φέρει καλή τύχη.

Ο Γάλλος σλαβολόγος – ρωσολόγος ιστορικός Henri Jean Baptiste Anatole Leroy-Beaulieu εδήλωνε ευστοχότατα ότι «γιά τον Ρώσο της κολοσσιαίας ρωσικής υπαίθρου ο ιερεύς είναι πρωτίστως αυτός που γνωρίζει τις ιερές μορφές επικλήσεως με τις οποίες επηρεάζει τις ουράνιες δυνάμεις. Ο Χριστός του φαίνεται ως ο ισχυρότερος και πιο καλοπροαίρετος από όλες τις επικαλούμενες οντότητες και ο Θεός Πατήρ ως ο Ανώτερος Μάγος».

Γιάννης Πετρίτης

(Φ. 234)

Οι Μακεδόνες βουλευτές της Χρυσής Αυγής στο “Εμπρός” για το Μακεδονικό ζήτημα

Οι Μακεδόνες βουλευτές της Χρυσής Αυγής στο “Εμπρός” για το Μακεδονικό ζήτημα

Χρήστος Χατζησάββας: Όλο το πολιτικό σύστημα ξεπουλάει το όνομα της Μακεδονίας μας, όμως αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Μόνο η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ αντιστέκεται εδώ και 25 χρόνια. Όλος ο Ελληνικός λαός πλανήθηκε και πίστεψε ότι ήμασταν κερδισμένοι με τον όρο ΠΓΔΜ όμως στην πραγματικότητα ήταν αναγνώριση των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» που απλά την προσδιόριζαν γεωγραφικά στην περιοχή της Πρώην Γιουγκοσλαβίας. Η προδοσία συνεχίζεται με τους ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, που με διεθνή πίεση σπεύδουν να ξεπουλήσουν το όνομα της Μακεδονίας μας. Με πρόφαση ότι ο τωρινός πρωθυπουργός είναι μετριοπαθής – καλό παιδί και θα κατεβάσει αγάλματα και πινακίδες, σκέφτονται να παραχωρήσουν αμαχητί το όνομα Μακεδονία, μιας και δεν θα υπάρξουν αλυτρωτικές ή άλλου είδους διεκδικήσεις από μέρους τους. Αν στις επόμενες εκλογές δηλαδή, βγει στην κυβέρνηση των Σκοπίων ο Γκρουέφσκι και το VMRO, και βάλει ξανά τα αγάλματα και τις πινακίδες, υπάρχει ρήτρα με την οποία θα τους… πάρουν το όνομα πίσω; Αυτά όλα είναι γελοιότητες, το θέμα είναι η Εθνική ταυτότητα που θα δημιουργηθεί. Θα υπάρχει, ξαφνικά, έθνος «Μακεδόνων», οι Σκοπιανοί δηλαδή, και γλώσσα «Μακεδονική», αυτό το συνονθύλευμα λέξεων που μιλάνε τώρα οι Σκοπιανοί. Αν το καταφέρουν αυτό, τότε ακόμα και να μην διεκδικούν τίποτα, θα έχουν κερδίσει τα πάντα. Θα διαβάζει το παιδάκι του δημοτικού κάπου στον κόσμο για τις μάχες που κέρδισε ο Μακεδονικός στρατός, για την μακεδονική φάλαγγα, για την μακεδονική κοπίδα και σάρισα και, ψάχνοντας στο διαδίκτυο να βρει ποιοι είναι αυτοί οι Μακεδόνες που κατάφεραν όλα αυτά, θα του βγάζει ως αποτέλεσμα τα Σκόπια και τους ψεύτικους Μακεδόνες τους. Ό,τι ανακαλυφθεί μετά από χίλια χρόνια μέσα στην Ελλάδα και χαρακτηριστεί ότι ανήκει στον Μακεδονικό πολιτισμό, όλος ο κόσμος θα αναζητάει να βρει διαδικτυακά τι είναι οι Μακεδόνες και Μακεδονία, και ως αποτέλεσμα θα βγαίνει το μόρφωμα των Σκοπίων. Θα έχει κερδίσει ό,τι υπάρχει και ό,τι θα υπάρξει, χωρίς καν να προβεί σε κάποια άλλη ενέργεια, μόνο με την απόκτηση υπόστασης ως Μακεδονικό Έθνος. Το αν θα είναι Νέα ή Νova,καμία σχέση δεν έχει. Όσο για το δήθεν αθώο αφήγημα που πέταξαν οι πρακτορίσκοι των ΑΝΕΛ για Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία, υποκρύπτει όχι μόνο ξεπούλημα ονόματος, αλλά και Ελληνικών εδαφών, και ας προσέξουν, δεν είναι όλοι σαν τους ψηφοφόρους τους, κάποιοι έχουν ξυπνήσει. Η μοναδική ευκαιρία για διάλυση των Σκοπίων είναι πλέον ορατή, καμία λύση δεν πρέπει να δοθεί, το πρόβλημα είναι δικό τους και όχι δικό μας. Η πρώτη σελίδα της εφημερίδας μας ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ στο πρώτο της φύλλο έγραφε «Κανένας συμβιβασμός για την Μακεδονία μας. Με καλύπτει πλήρως!
ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ, Βουλευτής ΚΙΛΚIΣ

Αντώνης Γρέγος: Ήρθε λοιπόν η ώρα… να δείξει για μια ακόμα φορά το λεγόμενο αντεθνικό τόξο ότι δεν θα διστάσει να προχωρήσει σε μια ακόμα Εθνική προδοσία. Αυτή του ξεπουλήματος της Ιερής Γης μας. Της Γης της Μακεδονίας. Και μαζί της Ιστορίας μας. Των Εθνικών Αγώνων. Των Ηρώων και των παραδόσεων. Του πολιτισμού μας. Των Ιερών Συμβόλων και τα ότι περιλαμβάνει η μία και μοναδική Ελληνική Μακεδονία. Ήρθε λοιπόν η ώρα και μαζί και το Ιερό χρέος των Ελλήνων Εθνικιστών να πρωτοστατήσουν όπως πάντα στον Εθνικό Αγώνα για την αποτροπή αυτής της προδοσίας. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και η Εθνική τραγωδία και ταπείνωση δεν θα έχει ούτε προηγούμενο ούτε περιθώριο αναστροφής. Γι’ αυτό σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές θα δώσουμε ένα αγώνα Εθνικό και Ιερό. Δεν δεχόμαστε ούτε γεωγραφικούς, ούτε σύνθετους προσδιορισμούς. Δεν δεχόμαστε τίποτα που να περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία, πόσο μάλλον δήθεν μειονότητες, πολιτισμό. Και οποιαδήποτε αλυτρωτική ενέργεια. ΟΠΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΣ!!!
ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΡΕΓΟΣ, Βουλευτής Α΄ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σωτηρία Βλάχου: Μακεδονία, Γη Ελληνική! Βρισκόμαστε ξανά μπροστά σε μια έντονη διπλωματική κινητικότητα για το θέμα των Σκοπίων, το «Μακεδονικό». Για εμάς τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, και ειδικά για όσους ζούμε στην Μακεδονία, δεν υπάρχει κανένα θέμα «Μακεδονικό» που να είναι άλυτο, υπάρχει μόνο για τους εχθρούς μας. Χιλιάδες επιγραφές γραμμένες στην ελληνική γλώσσα, η αρχαιολογία, η γεωγραφία, η ιστορία μαρτυρούν την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας. Η εκκλησία μας έχει μαρτυρήσει με λόγο και αίμα κλήρου και λαού την ελληνικότητά της. Επιτέλους, πρέπει οι παραχαράκτες της ιστορίας να καταλάβουν πια ότι υπάρχει μία μόνο Μακεδονία και είναι ελληνική! Κανένας συμβιβασμός για την Μακεδονία μας! Καμιά αποδοχή του όρου «Μακεδονία» ως συστατικό ονόματος κάποιου άλλου κράτους! Όχι στους προδότες της χώρας μας που θέλουν να την ξεπουλήσουν χάριν της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
ΣΩΤΗΡΙΑ ΒΛΑΧΟΥ Βουλευτής ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

(Φ. 234)

Σκέψεις για μια επανάσταση

Σκέψεις για μια επανάσταση

Μετά την Σερβία, το Ιράκ, την Λιβύη, και την Συρία, μια νέα «λαϊκή εξέγερση» σιγοβράζει στην γειτονιά μας. Οι διοργανωτές των μεγάλων «επαναστάσεων» της Ιστορίας, από την Γαλλική και την Μπολσεβίκικη ως την «εξέγερση» του «δικού μας» Πολυτεχνείου, έχουν μακρά εμπειρία στο θέμα. Αυτήν άλλωστε την βεβαιότητα μας είχαν καταθέσει απερίφραστα εν μέσω του μαινόμενου πολέμου, ηγετικές προσωπικότητες της Συριακής πολιτικής ζωής κατά την επίσκεψή μας στην Δαμασκό, τον Απρίλιο του 2016. Σε μια επανέκδοση του σεναρίου της εξεγέρσεως «ενάντια στους εχθρούς της δημοκρατίας», ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι «τα καταπιεστικά καθεστώτα δεν μπορούν να διαρκέσουν για πάντα». Από την πλευρά του, ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, κατηγορεί τους «εχθρούς του Ιράν» για επίθεση στην κυβέρνηση της χώρας. Αλλά ακόμη και οι μεταρρυθμιστές, με επικεφαλής τον πρώην πρόεδρο Μοχάμαντ Χαταμί, μιλούν για την «μεγάλη εξαπάτηση» από τις ΗΠΑ.

Η πτώση του Ιράν στα νύχια της Δύσης, δεν θα γίνει βεβαίως από την μια μέρα στην άλλη. Όπως η πάλαι ποτέ «επανάσταση» των μουλάδων, έτσι και αυτή, θέλει τον χρόνο της. Όπως με τον πρώην φίλο της Δυτικής συμμαχίας, Σαντάμ, και τον βουτηγμένο στο πετρέλαιο κορμοράνο, έτσι και τώρα περιμένουμε να κατασκευαστεί το κατάλληλο σκηνικό επί του οποίου κάποιοι θα θυσιαστούν, θύματα στο όνομα του ηρωικού ιρανικού λαού, και εν αγνοία τους υποχείρια του διεθνούς θεάτρου σκιών. Οι διαδηλώσεις, προοίμιο μιας «πορτοκαλί» επανάστασης, όπως αυτές στην Τιμισοάρα το 1989, θα δώσουν στην Δυτική συμμαχία την δυνατότητα να εγκαταστήσει το επικοινωνιακό προγεφύρωμα το οποίο χρειάζεται προκειμένου να ανατρέψει μια κυβέρνηση, να αποσταθεροποιήσει έναν λαό και να τοποθετήσει τους τοποτηρητές της στην περιοχή, για λογαριασμό των μεγάλων αφεντικών.

Για την Συμμαχία δεν υπάρχει άλλωστε «ίσως», παρά μόνον «μαζί μας ή εναντίον μας». Η αμετροέπεια, ίδιον των νικητών του ΒΠΠ, ενισχύει βεβαίως την δυναμική της Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, αλλά δεν αρκεί για να τον μετατρέψει σε κυρίαρχο της περιοχής, θέση την οποία και ο ίδιος δεν δείχνει πρόθυμος να επιδιώξει. Αλλά αυτό δεν μας εκπλήσσει, δεδομένης της επαγγελματικής προϋπηρεσίας του. Μια προσέγγιση ήπια, αλλά ασκούσα μια σταθερή πίεση, είναι η προτιμότερη για τον έμπειρο πρώην σοβιετικό. Η «ιρανική επανάσταση» θα επενδυθεί τάχιστα με αντι-ισλαμιστικό μανδύα. Η εισβολή των εκατομμυρίων μουσουλμάνων στην Ευρώπη, έχει ετοιμάσει το έδαφος για την εκτόνωση της ευρωπαϊκής δυσαρέσκειας και οι μουλάδες του Ιράν είναι ιδανικοί στόχοι.

Ο διεθνής παράγων δεν διστάζει να παίξει με τα εθνικιστικά αντανακλαστικά. Έτσι στην περίπτωση της Κριμαίας προκάλεσε την σύμπλευση πολλών εθνικιστών με την Ουκρανία, και καλλιέργησε την εχθρότητα απέναντι στο φυσικό γεωστρατηγικά αντίπαλο δέος, την Ρωσία, εξιτάροντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά τα οποία αποδείχθηκε ότι εύκολα χειραγωγούνται με την θελκτική επίκληση φετιχιστικών αναφορών. Ομοίως στην περίπτωση του Ιράν είναι πολύ εύκολο να δούμε την χρησιμοποίηση της επίκλησης στην «λευκή φυλή» των ιστορικών Περσών, έναντι του επεκτατικού Ισλάμ των Αράβων. Είπαμε, δεν έχουν αναστολές να χρησιμοποιήσουν αυτό που δημοσίως απορρίπτουν προκειμένου να επιτύχουν τον σκοπό τους.

Το ίδιο σενάριο το βλέπουμε να εφαρμόζεται στην περίπτωση της εισβολής ισλαμικών πληθυσμών στην Ευρώπη. Οι λαοί καταφέρνουν να σηκώσουν το βλέμμα στο εργαλείο, αλλά όχι και στο χέρι που το κινεί. Στα του οίκου μας, την ερχόμενη εβδομάδα περνά και πιθανότατα οριστικοποιείται από την βουλή το σχέδιο νόμου περί μουσουλμάνων Θρησκευτικών λειτουργών, στο πλαίσιο των αλλαγών του status quo στην Θράκη που προωθείται από την κυβέρνηση, σε συνέχεια των διόλου αθώων γλωσσικών πειραματισμών στην Παιδεία, παρότι από κανέναν μουσουλμανικό οικισμό της Θράκης δεν ηγέρθη θέμα τουρκικής γλώσσας. Σε αντίθεση με όσα συμβαίνουν στην αλλοδαπή και είθισται να καταμαρτυρούμε στον «ξένο παράγοντα», οι ελλαδικές κυβερνήσεις όπως έχει άλλωστε ομολογήσει «ακροδεξιός» τηλεμπακάλης, δεν πιέζονται, αλλά μόνες τους αποφασίζουν την τελετουργική αφαίμαξη της ζωής, των ελπίδων και της περιουσίας του λαού μας.

Με την ίδια αυτόβουλη προδοτική προθυμία, η ελλαδική συγκυβέρνηση «αριστεράς – ακροδεξιάς» ετοιμάζεται να υποχωρήσει, με την σύμφωνη γνώμη των «πατριωτών» εμπρός στις… αφόρητες πιέσεις της υπερδύναμης που λέγεται Σκόπια. Η επιρροή ηγετών με επικοινωνιακό «γκελ» και ουσία, όπως ο μακαριστός Χριστόδουλος, η εποχή των μεγάλων συλλαλητηρίων για την Μακεδονία, πολλώ δε μάλλον των επαναστάσεων που πραγματοποιούν κάποιοι γνήσιοι τρελλοί, μπορεί να έχει παρέλθει. Από τούτη εδώ όμως την εφημερίδα απευθύνουμε έκκληση σε όσους έχουν την δύναμη και τα κότσια, η προδοσία να μην περάσει «ατουφέκιστη». Για την Τιμή του Έθνους.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 233)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.png

Μέρος ΟΓ΄

Για την ιστορία των Βακτριανών βασιλέων από την εξέγερση του Διοδότου έως την εξαφάνισή τους, η μόνη μας πηγή είναι ο Μάρκος Ιουνιανός Ιουστίνος (περί το 500 μ. Χ.), συγγραφεύς ενός έργου με τίτλο «Trogi Pompei Philippicarum Epitoma», ένα «είδος ανθολογίας» («Velut florum corpusculum», όπως το αποκαλεί ο ίδιος), της κατ’ αυτόν «ιστορίας του Φίλιππου». Δηλαδή μια επιτομή του εκτεταμένου «Βίβλος των Φιλιππικών Ιστοριών» του Τρόγου, μια ιστορία των βασιλέων της Μακεδονίας, η οποία κατηρτίσθη στην εποχή του Αυγούστου. Ο Γναίος Πομπήιος Τρόγος (1ος  αιών π. Χ.) ήταν ένας γαλατο-ρωμαίος ιστορικός από την Κελτική φυλή των Βοκοντίων στην Ναρβωνίτιδα Γαλατία, που έζησε κατά την διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορος Αυγούστου.

Το αρχικόν έργο εχάθη, αλλά ο Ιουστίνος διαφυλάσσει αναρίθμητα γεγονότα σχετικώς με την εξέγερση της Παρθίας, της Βακτριανής και των Βακτριανών ηγεμόνων της Ινδίας, οι οποίες έχουν ανεκτίμητο αξία. Ο Ιουστίνος έχει κατηγορηθεί συχνώς για την ανακρίβειά του. «Ο Τρόγος είναι ένας θλιβερός ιστορικός, αλλιώς ο Ιουστίνος ένας κακός συνοψιστής», παρατηρεί ένας μεταφραστής του 18ου αιώνος, «αλλά καθώς έχουμε την μαρτυρία των διάσημων ανδρών υπέρ του Τρόγου, καταδικάζεται ο Ιουστίνος.»

Μερικά από τα αρχικά επιχειρήματα του Τρόγου (φερόμενα ως «πρόλογοι») διατηρούνται σε διάφορους άλλους συγγραφείς, όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος. Το κύριον θέμα του Τρόγου ήταν η άνοδος και η ιστορία της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, ο δε Ιουστίνος με την σειρά του επέτρεψε στον εαυτό του σημαντική ελευθερία αφηγηματικών αποκλίσεων, δημιουργών μιαν ιδιότυπη ανθολογία, παρά μιαν αυστηρά επιτομή.

Πολλές αναφορές μεγαλυτέρας ή μικροτέρας αξίας για την μελέτη του θέματος εμφανίζονται σε μιαν ευρεία ποικιλία συγγραφέων, από τον Κλήμεντα της Αλεξανδρείας μέχρι τον Ισίδωρο της Σεβίλλης και τους βυζαντινούς ιστορικούς. Ένας σημαντικός αριθμός από αυτούς έχουν συλλεχθεί από τον Τζων Γουώτσον Μακ Κριντλ, (1825-1913) στην σειρά αναφορών του στην Ανατολή στους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς («Η Αρχαία Ινδία όπως περιγράφεται από τους Κλασικούς Συγγραφείς», πέντε τόμοι, Λονδίνο, 1896).

Για την ιστορία του Μενάνδρου, της οποίας θραύσματα διατηρούνται από τον Ιουστίνο και τον Στράβωνα, έχουμε πολύτιμες αποδείξεις στον φιλοσοφικό διάλογο σε διάλεκτο Πάλι, «Τα ερωτήματα του Μιλίντα (=Μενάνδρου)», μεταφρασμένον από τον Δόκτορα Τόμας Γουίλιαμ Ρις Ντέηβιντς (1843-1922) («Ιερά Βιβλία της Ανατολής», τόμοι XXXV-XXXVI.)

Δύο Κινέζοι συγγραφείς που αναφέρονται επαρκώς στις σκυθικές φυλές οι οποίες ανέτρεψαν τους Βακτριανούς Έλληνες ημπορούν να προσεγγισθούν από τον ερευνητή σε αξιόλογες – ακριβείς μεταφράσεις. Τα χρησιμότερα κείμενα που ασχολούνται με αυτό το θέμα είναι πιθανώς τα ακόλουθα δύο :

Oι «Έρευνες ζητημάτων τινών αφορούντων στην ιστορία των Ελλήνων βασιλέων της Βακτριανής» του Χρετιέν ντε Γκίνιε στην «Ιστορία της Βασιλικής Ακαδημίας της Επιγραφολογίας και των Καλών Γραμμάτων» – Τόμος ΚΕ’ – 1759 και

«Συνεισφορές  εκ κινεζικών  πηγών για την γνώση των τουρκικών λαών και των Σκυθών της  Κεντρικής Ασίας», του διαπρεπούς σινολόγου Δόκτορος Όττο Φράνκε (1863-1946)  στο «Δοκίμια της εν Βερολίνω Βασιλικής Ακαδημίας επιστημών/Φιλοσοφικές και ιστορικές συνεισφορές», τόμος 1904   Βερολίνο, σελίς 1-111.

Οι αγγλικές μεταφράσεις των καταγραφών των Κινέζων προσκυνητών από τον Φαξιάν ή Φα-Χιάν (400 μ.Χ,) έως τον Χιουέν Τσανγκ ή Γιουάν Τσβανγκ ή Χουανζάνγκ (629 μ.Χ.), περιλαμβάνονται στο δίτομο έργο του Σάμιουελ Μπηλ (1825 –1889)  «Σι-Γιου-Κι: Βουδιστικά αρχεία του Δυτικού Κόσμου υπό Χιουέν Τσανγκ» (1884) στην σειρά ανατολικών σπουδών των εξαιρετικών εκδόσεων Τρύμπνερ. Το έργο του Χουανζάνγκ μετέφρασε επίσης ο  Τόμας Γουώτερς (στο δίτομο «Περί των ταξιδίων του Γιουάν Τσβανγκ στην Ινδία, 629-645 μ. Χ.» -1904)

Τα ερωτήματα που προκύπτουν από τις αφηγήσεις τους έχουν συζητηθεί σε πάμπολλα άρθρα των σπουδαίων ανατολιστών ινδολόγων και σινολόγων Εντουάρ Σαβάν (1865-1918), Εντουάρ Σπεχτ (1843-1906), Συλβαίν Λεβί (1863-1935) και Τζων Φαίηθφουλ Φλητ (1847-1917) σε διάφορα περιοδικά ανατολικών σπουδών.

Ιστορία της Βακτριανής και των πέριξ χωρών

Η αρχαιοτέρα προσπάθεια διαλευκάνσεως της ιστορίας των Ινδο-Ελλήνων έγινε από τον Τεόφιλους Ζίγκφρηντ Μπάγιερ, σε ένα βιβλίον του δημοσιευθέν λατινιστί στην Αγία Πετρούπολη το 1738, με τίτλον : «Η ιστορία των ελληνικών βακτριανών βασιλείων, ταυτοχρόνως με την αρχαία μνήμη των ελληνικών αποικιών στην Ινδία». Ένα άλλο πρώιμο έργο ήταν το έργο του ανατολιστή αρχαιολόγου Τόμας Μωρίς, με τίτλον «Η σύγχρονη ιστορία του Ινδοστάν, συμπεριλαμβάνουσα αυτήν της Ελληνικής Αυτοκρατορίας της Βακτριανής, και άλλων μεγάλων ασιατικών βασιλείων που συνορεύουν με τα δυτικά σύνορά της» (1802). Αλλά η πρώτη πραγματική επιστημονική συνεισφορά στην ιστορία αυτού του τμήματος του κόσμου είναι το υπέροχον πόνημα του Χόρας Χάιμαν «Αρχαία Αριανή, ένα περιγραφικός απολογισμός των αρχαιοτήτων και των νομισμάτων του Αφγανιστάν» (1841), ένα μνημειώδες έργο υψηλοτάτης αξίας. Επίσης η «Ινδική Αρχαιογνωσία» του Λάσσεν και η «Ιρανική Αρχαιογνωσία»  (Λειψία, 1878) του Φρειδερίκου Σπήγκελ (1820-1905) εξακολουθούν να είναι πολλαπλώς χρήσιμα. Για την ιστορία της Παρθίας, η «Έκτη Ανατολική Μοναρχία» του Τζωρτζ Ρώλινσον (1812-1902) παραμένει ένα αξιόλογο έργο. Επίσης ο καθηγητής της Τυβίγγης, Χέρμαν Άλφρεντ, Βαρώνος φον Γκούντσμιτ, ησχολήθη εκτενώς με τα προβλήματα της Βακτριανής στην συνεισφορά του στην ενάτη έκδοση της Βρετανικής Εγκυκλοπαιδείας (λήμμα «Περσία», § 2), ενώ Η «Ιστορία του Ιράν» του (1888) είναι ένα λειτουργικό βιβλίο, γεμάτο λαμπρές και διαφωτιστικές υποθέσεις.

Τα βασικά έργα που ασχολούνται με την ομόχρονο Συρία και τους Σελευκίδες είναι «Κατάλογος των ελληνικών νομισμάτων : Οι βασιλείς της Συρίας, της Αρμενίας και της Κομμαγηνής» του Ερνέστ Μπαμπελόν, (1854-1924) και ο θαυμαστός «Οίκος του Σελεύκου» του Έντουιν Ρόμπερτ Μπέβαν (1870-1943). Ο Βίνσεντ Άρθουρ Σμιθ, στην «Πρώιμο ιστορία της Ινδίας» (1904), ασχολείται εν συντομία αλλά και λεπτομερώς με το όλον ζήτημα, όπως και  η ενδεκάτη έκδοση της Βρετανικής Εγκυκλοπαιδείας όπου περιέχεται ένα άρθρο του Δόκτορος Έντουαρντ Μάϊερ με τίτλο «Βακτριανή», με εξαιρετικώς  χρήσιμο βιβλιογραφία.

Α. Κωνσταντίνου

(Φ. 233)

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ φ.234

01-24á.qxp

 

Διαβάστε στο φ. 234 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

 

  • ΟΙ ΠΥΡΓΟΙ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ

 

  • Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

«Όλοι οι Έλληνες στα συλλαλητήρια»

 

  • ΕΓΚΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΩΡΙΑ

Ο βομβαρδισμός του Πειραιά από τους Συμμάχους

 

  • ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η γη της Μακεδονίας μιλά Ελληνικά

 

  • Οι Μακεδόνες βουλευτές της Χρυσής Αυγής για το Μακεδονικό ζήτημα

 

  • Η χρονιά του ρουφιάνου

 

  • Τα είπαν σαν φίλοι Ντόναλντ και Κιμ

 

  • Η γενετική συνέχεια των κατοίκων της Ελλάδας

 

  • Η κατάληψη της Κλεισούρας

 

  • Για την Μακεδονία μας

 

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ-Η Φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 13 Ιανουαρίου 2018 και κάθε Σάββατο, με 1,30 ευρώ

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑