Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Διαβάστε εκτάκτως αύριο στην Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

01-24á.qxp

 

Διαβάστε στο φ. 193 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

 

  • ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ Ο Αρχηγός του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή, βουλευτές και ευρωβουλευτές, στέλνουν το μήνυμα του Αγώνα από κάθε γωνιά της Ελλάδος

 

  • ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

6.000.000 μετανάστες θέλει ο Αβραμόπουλος

 

  • ΝΕΑ ΤΑΞΗ

«Χαλάλ» από τα Γιάννενα, «Κοσέρ» απ’ την Καβάλα

 

  • Χέρι-χέρι DEB και ΚΕΕΡΦΑ

 

  • Κάρτα προνομίων μόνο για μετανάστες

 

  • Συνθήκες της Ρώμης: Ώρα να πάρει σύνταξη η Ε.Ε.

 

  • Μοναδικό ελληνικό γλυπτό στην Κριμαία

 

  • Περισσότερη τεχνολογία, λιγότερη σκέψη

 

  • Μιχαήλ Γράμσης ο Χιμαραίος αγωνιστής του 1821

 

  • Ποιος είσαι εσύ που παίζεις με μας;

 

Εβδομαδιαία Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί εκτάκτως την Παρασκευή 24 Μαρτίου 2017 και κάθε Σάββατο με 1.30 ευρώ

 

Featured post

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ: «Η Ευρώπη θα χρειαστεί 6 εκατομμύρια μετανάστες»

Χωρίς τίτλο

Ενώ η υπογεννητικότητα μεταξύ των Ευρωπαίων έχει χτυπήσει κόκκινο. Ενώ τα κοινωνικά επιδόματα περικόπτονται στο όνομα της τεχνητής οικονομικής κρίσης που προκαλούν οι «αγορές», δηλαδή οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι, ο Κομισάριος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την μετανάστευση  και τέως Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, Νεοδημοκράτης Δημήτρης Αβραμόπουλος, δήλωσε στην Γενεύη την Δευτέρα 6 Μαρτίου, ότι «Η Ευρώπη χρειάζεται 6 εκ. μετανάστες»!

Όπως μεταδίδει η Tribune της Γενεύης, ο Αβραμόπουλος υπήρξε άκρως αποκαλυπτικός. «Όταν έλαβα το χρίσμα του Επιτρόπου στις Βρυξέλλες, νόμιζα κατ’ αρχήν ότι γινόμουν υπουργός της κυβέρνησης της Ευρώπης. Γρήγορα αντιλήφθηκα ότι η πραγματική εξουσία βρίσκεται στα χέρια του Συμβουλίου, δηλαδή των εθνικών κυβερνήσεων».

Η ομολογία του Κομισάριου, επιβεβαιώνει πλήρως αυτό που εδώ και καιρό ισχυριζόμαστε και που έχει αποκαλύψει και ο έτερος αρχομανής «Δεξιός» Γεωργιάδης. Ότι δηλαδή, δεν είναι οι ξένοι που αναγκάζουν τους εγχώριους εξουσιαστές να προδώσουν την Πατρίδα και να εξοντώσουν τον λαό μας, αλλά με δική τους ευθύνη και με δική τους θέληση, λαμβάνουν τις αποφάσεις που στέλνουν στην γκιλοτίνα της πενίας και, ακόμα χειρότερα, της ταπείνωσης, τους Έλληνες.

Μιλώντας στο Πανεπιστήμιο της πόλης όπου διετέλεσε Πρόξενος,  ο Επίτροπος των Εσωτερικών μιλούσε στο Global Studies Institute για την «υπαρξιακή κρίση της Ευρώπης». Αναφερόμενος στην Ε.Ε. είπε ότι «Ο λόγος της υπάρξεώς της, εδώ και 60 χρόνια, είναι να εγγυάται την ειρήνη, την σταθερότητα και την ασφάλεια στην ήπειρό μας. Όμως καθώς εορτάζουμε την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης στις 25 Μαρτίου, τα κράτη μέλη βρίσκονται αντιμέτωπα με την αστάθεια και την ανασφάλεια».

Ο Επίτροπος έχει μια παράδοξη λύση για το πρόβλημα. Αντί να επιληφθεί του προβλήματος της μεταναστευτικής εισβολής το οποίο του έχει ανατεθεί, εκείνος εκτιμά ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι επειδή «είναι μια ιστορική στιγμή. Διακυβεύονται οι αξίες μας. Θα αφεθούμε να μας πνίξουν η άνοδος του λαϊκισμού, του εθνικισμού και της ξενοφοβίας; Θα επανεγκαταστήσουμε ελέγχους στα εσωτερικά σύνορα της Ε.Ε.; Θα θυσιάσουμε την ελευθερία των μετακινήσεων που τόσο αγαπούν οι πολίτες μας;».

Αν ο Κομισάριος μιλά για την κάστα των παχυλόμισθων γραφειοκρατών των Βρυξελλών και των πολιτικάντηδων που τροφοδοτούνται από τους «θεσμούς» για να εφαρμόζουν εξοντωτικές πολιτικές στους ευρωπαίους πολίτες –πειραματόζωα, τότε μάλλον  έχει δίκιο να ανησυχεί για αυτήν την κάλπικη Ευρώπη.

Και ο Κομισάριος Αβραμόπουλος , αφού επαινεί την τουρκία γιατί στεγάζει και θρέφει όπως λέει 3 εκ. μετανάστες, αγγίζει νέα ύψη τυφλής υποταγής στα υπερεθνικά αφεντικά, λέγοντας πως «Οι 27 θα έχουν ανάγκη στο μέλλον 6 εκατομμύρια μετανάστες»!

Και συνεχίζει, περιγράφοντας το σχέδιο του νέου σκλαβοπάζαρου:  «Θα ανοίξουμε γραφεία σε όλες τις χώρες της νότιας ακτής της Μεσογείου και στην Δυτική Αφρική. Είναι το καλύτερο μέσον για να αντιμετωπίσουμε τις διελεύσεις. Δεν θα ανοίξουμε απλώς τα σύνορα για να αφήσουμε όλον τον κόσμο να μπει. Αυτό θα ήταν παράλογο και δεν θα έκανε άλλο από το αν αυξήσει την ξενοφοβία, τον εθνικισμό και τον λαϊκισμό».

Με δυο λόγια, όλα γίνονται βάσει σχεδίου, ώστε η Μεγάλη Αντικατάσταση των Πληθυσμών να χορηγείται σε δόσεις τέτοιες που να μην φθάνουν ως την πρόκληση αποτελεσματικών αντιδράσεων από τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Ο παραλογισμός της λογικής των οπαδών της λαθρομεταναστευτικής εισβολής, οδηγεί τον Κομισάριο Μετανάστευσης να ομολογεί πως «Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ε.Ε. πραγματοποιήθηκαν από Ευρωπαίους πολίτες. Με μία εξαίρεση, δεν ήταν ποτέ έργο  προσφύγων!», αποκρύπτοντας βεβαίως ότι οι δολοφόνοι ήσαν νομιμοποιημένοι μετανάστες που θα… ενσωματώνονταν δήθεν στην «ημετέρα παιδεία». Παρά όμως το γεγονός πως βρίσκονται επί δεκαετίες στην ανεκτική Ευρώπη, θεωρούν εαυτούς όργανα του θεού τους και των εξωευρωπαϊκών ηγετών τους, που τους διατάσσουν την εξόντωση των «απίστων» Ευρωπαίων!

Για να κλείσει μετά από όλα αυτά με τον γνωστό Νεοδημοκρατικό παραλογισμό «Στους κόλπους της Ε.Ε. είμαστε πολίτες των διαφόρων χωρών μας, τις οποίες αγαπούμε από βάθους καρδίας. Είμαστε πατριώτες, δεν είμαστε εθνικιστές!»

Κανείς δεν θα μπορούσε να σας αποκαλέσει Εθνικιστή, με τις θέσεις αυτές, Κομισάριε!

(Φ. 193)

Ο Αγώνας συνεχίζεται! Τα μηνύματα του Αρχηγού και των βουλευτών – ευρωβουλευτών του Λαϊκού Συνδέσμου για την επέτειο της Επανάστασης του 1821

Οι βουλευτές του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή μέσα από την εφημερίδα «Εμπρός» φέρνουν από όλη την Ελλάδα στο χειμαζόμενο Έθνος, μήνυμα Αγώνα και Νίκης, σύμφωνα με το πρόσταγμα των Ηρώων του τόπου τους, που πολέμησαν, απ’ άκρου εις άκρον της Ελλάδας για την Ελευθερία μας.

25η Μαρτίου 1821 – 25η Μαρτίου 2017

Όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, όσοι έχουν βαθειά στην καρδιά τους χαραγμένη την Μεγάλη Ιδέα του Έθνους, θα τιμήσουν με όλη την δύναμη της αδούλωτης ψυχής τους την μεγάλη επέτειο. Την επέτειο της Εθνικής Επαναστάσεως του Γένους ενάντια στην Οθωμανική τυραννία. Ήτανε λίγοι αυτοί που αποφάσισαν τότε, πριν από σχεδόν 200 χρόνια, ότι ήλθε η Άγια ώρα οι Έλληνες να σηκώσουν κεφάλι και να διεκδικήσουν αυτό που τους ανήκει, μια περίλαμπρη θέση ανάμεσα στα ελεύθερα έθνη. Oι δυνάμεις τους δεν ήταν πολλές, και η βοήθεια απ’ τον ξένο παράγοντα αμελητέα, βασισμένη πάντα στα συμφέροντά τους, και όχι προς χάριν των Ελλήνων.

Σχεδόν δέκα χρόνια αιματηρών αγώνων με ανείπωτες σφαγές χάραξαν τον δρόμο προς την Ελευθερία. Στην Χίο, στα Ψαρά, στην Κάσο, στην Νάουσα, παντού μαχαίρι και θάνατος. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, σχεδόν 800 χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους, τα ηρωϊκά εκείνα χρόνια. Και ανάμεσα σε όλα τα άλλα ο διχασμός, η διχόνοια, ένας εμφύλιος πόλεμος, που παραλίγο να οδηγήσει την Επανάσταση του 1821 σε μία ακόμη αποτυχία. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι μεγάλοι άνδρες, οι οποίοι θα μπορούσαν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στο νέο Ελληνικό κράτος, το οποίο προέκυψε μετά την Επανάσταση του 1821, είτε παραμερίστηκαν, είτε δολοφονήθηκαν. Γεώργιος Καραϊσκάκης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Δημήτριος Υψηλάντης, Αθανάσιος Διάκος, Ηλίας Μαυρομιχάλης και πολλοί άλλοι, ξεχωριστές μορφές του αγώνα για την ελευθερία, άφησαν την τελευταία τους πνοή στον υπέροχο εκείνο αγώνα και όσοι επέζησαν άλλοι φυλακίστηκαν, άλλοι παραμερίστηκαν και ανάμεσά τους αυτός ο ίδιος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης και ο Νικηταράς, που πέθανε επαίτης, λησμονημένος από αυτούς που κρατούσαν στο όνομα της ξενοκρατίας την εξουσία στην Πατρίδα μας.

Αυτόν τον υπέροχο αγώνα αμφισβητούν έντονα και καθυβρίζουν οι εθνομηδενιστές που επιχειρούν να γράψουν μια ιστορία στα μέτρα τους, διαφορετική από την αληθινή ιστορία των Ελλήνων. Ανάμεσά τους καθηγητές, οι οποίοι υποστηρίζουν την αντεθνική θέση ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο τουρκοκρατία. Εκεί φτάσαμε… Ανάμεσα σε όλα τα άλλα και η πικρή διαπίστωση ότι αυτοί, οι οποίοι θα τιμήσουν παριστάνοντας τους επιγόνους των Αγωνιστών του 1821, έχουν κατ’ ουσία προσκυνήσει τον ξένο αφέντη, αφού με τα μνημόνια έχουν εκχωρήσει την εθνική μας κυριαρχία.

Σε αυτό τον δύστυχο καιρό των γραικύλων και των προσκυνημένων, ο λόγος του ποιητή ότι της λευτεριάς το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει, παραμένει επίκαιρος, και μέσα από τους αιώνες θυμίζει σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες το χρέος να αγωνιστούν για μία ακέραιη, χωρίς ψεγάδια και αστερίσκους, εθνική ελευθερία. Αυτό είναι το νόημα του 1821, και μόνον όσοι αισθάνονται αυτό το χρέος έχουν το δικαίωμα να τιμούν την 25η Μαρτίου 1821.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Το σύνθημα των Αγωνιστών του 1821 «Ελευθερία ή Θάνατος» είναι στις μέρες μας περισσότερο επίκαιρο από ποτέ, διότι οι κυβερνήσεις με την συνεχή εξαθλίωση του Ελληνικού Λαού δεν αφήνουν άλλα περιθώρια από το να ξεσηκωθεί ο Λαός και να διεκδικήσει την Ελευθερία του, αφού του έχουν πάρει κυριολεκτικά τα πάντα! Ή τώρα ή ποτέ πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους σύγχρονους νενέκους, τους εθνομηδενιστές, πριν να είναι πολύ αργά για την Πατρίδα μας. Το οφείλουμε αυτό στα παιδιά μας.

Πρέπει ο Ελληνικός Λαός να δώσει τον υπέρτατο Αγώνα για την Ελευθερία του και την ελευθερία των παιδιών του. «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» εάν θέλουμε την Πατρίδα μας πίσω, εάν θέλουμε την αξιοπρέπειά μας πίσω!

ΕΛΕΝΗ ΖΑΡΟΥΛΙΑ
Βουλευτής Β’ Αθηνών

Θα τρίζουν τα κόκκαλα των Αγωνιστών του 1821 για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2017. Οι σύγχρονοι νεοραγιάδες και «Φαναριώτες» δεν θα ‘πρεπε να πιάνουν στο στόμα τους αυτούς που μόχθησαν για να απελευθερωθεί η Ελλάδα από τον μουσουλμανικό ζυγό. Σήμερα, μόνο η Χρυσή Αυγή δικαιούται να αναφέρεται με λόγια και με έργα σε αυτούς τους μεγάλους Ήρωες. Όπως το 1821 έτσι και τώρα, μια δράκα ανθρώπων αφύπνισε και αφυπνίζει το κοιμώμενο έθνος μας. Κι απ’ ό,τι όλα δείχνουν τα πάει καλά!

ΗΛΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΟΣ
Βουλευτής Β’ Αθηνών

25η Μαρτίου: Γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι η Πατρίδα

Η Επανάσταση του 1821 ούσα η μοναδική Εθνική Επανάσταση, αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στην Παγκόσμια Ιστορία. Μόνο που τα οράματα εκείνων των Επαναστατών, 196 χρόνια μετά, παραμένουν δυστυχώς ανεκπλήρωτα. Οι Έλληνες Εθνικιστές, οι Χρυσαυγίτες και οι Χρυσαυγίτισσες, με την περίσσια θέληση και πίστη στον ιερό μας Αγώνα, συνεχίζουμε τον Επαναστατικό Αγώνα για την κατάκτηση της Ελευθερίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, έχοντας ως πρότυπο όλους αυτούς τους προσπαππούδες μας Επαναστάτες με τις λερές φουστανέλες. Ταμπούρι μας, τα απανταχού γραφεία του Κινήματος, μπαρούτι η Πίστη μας, γιαταγάνι ο λόγος μας. Πολεμούμε με όλες μας τις δυνάμεις τους σύγχρονους κοτζαμπάσηδες και μνημονιακούς Νενέκους, όλους αυτούς τους προσκυνημένους, φιλότουρκους, όλους αυτούς που πολεμούν τους πυλώνες της Εθνικής μας ζωής, δηλαδή την Πατρίδα, την Θρησκεία, την Οικογένεια.

Ο τίμιος Αγώνας μας έχει ως πρότυπο τους Ήρωες Εθνικιστές Επαναστάτες του 1821. Η προσταγή του Γέρου ακούγεται βαριά μέσα από τα βάθη της Ιστορίας και λέει: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Ο Αγώνας μας συνεχίζεται χωρίς φόβο, αλλά με πάθος για Πατρίδα, Πίστη, Ελευθερία, είναι αδυσώπητος και καθημερινός και καμμία σχέση δεν έχει με την δόλια πολιτική όλων των αρνησιπάτριδων, Δεξιών και Αριστερών, που θα σταθούν βαριεστημένα στις εξέδρες των παρελάσεων, σε εορτασμούς στους οποίους δεν πιστεύουν και τους πολεμούν, αλλά παρίστανται μόνο και μόνο για τις τηλεοπτικές κάμερες.

Όμως, όπως λίγοι κι εκλεκτοί Εθνικιστές επαναστάτησαν το ’21, έτσι και σήμερα, λίγοι κι εκλεκτοί θα εκπληρώσουν τους πόθους τους. Θα νικήσουμε και πάλι!

ΖHΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ! ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

XΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ
Βουλευτής Επικρατείας, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος

«Νίκη ή θάνατος»: το αιώνιο μήνυμα της Εθνεγερσίας!

Οι Μανιάτες του 1821 ζούσαν ελεύθεροι γι’ αυτό και δεν συνέδεσαν την πολεμική εποποιία τους με το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος» των υπόλοιπων Ελλήνων. Ζούσαν ελεύθεροι και απαλλαγμένοι από τον ζυγό της δουλείας και της υποταγής στον ξένο κατακτητή. Ταυτόχρονα διήγαγαν βίο λιτό και σκληρό, απελευθερωμένο από κάθε ψεύτικη ανάγκη και ταυτισμένο με την άγρια και άνυδρη όψη του τόπου τους. Η Ελευθερία των Μανιατών είναι το όραμα κάθε ελεύθερου ανθρώπου και έχει σημασία διττή. Συμβολίζει την απαλλαγή από τα δεσμά κάθε ξένου αφέντη, αλλά και κάθε ξένης ανάγκης, κάθε ανάγκης που αλλοτριώνει την ελεύθερη φύση του ανθρώπου. Το σύνθημα της Μάνης εμπνέει ακόμα περισσότερο εμάς, τα στελέχη της Χρυσής Αυγής, που – σύμφωνα με τους καθεστωτικούς νόμους – στερηθήκαμε την ελευθερία μας, στην πραγματικότητα όμως βιώσαμε την απόλυτη ελευθερία, όπως ακριβώς την όρισε ο Νίκος Καζαντζάκης, ταυτίζοντάς την με την απαλλαγή από κάθε αίσθημα φόβου και ελπίδας. Όπως ακριβώς οι παλαιοί Μανιάτες, που χωρίς φόβους και ελπίδες, φορώντας αόρατες παρωπίδες για να βλέπουν μπροστά τους μόνο την Νίκη, ξεκινούσαν εκείνο τα αθάνατο πρωινό του 1821 να ελευθερώσουν την Ελλάδα.

ΗΛΙΑΣ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ
Βουλευτής Αττικής, εκπρόσωπος Τύπου

Ψηλά τα Επαναστατικά μας Λάβαρα!

Ο άνεμος του Εθνικού ξεσηκωμού που σάρωνε τον Μοριά δεν θα μπορούσε ν’ αφήσει ανεπηρέαστη την Στερεά Ελλάδα, στην οποία είχαν ήδη λάβει χώρα οι επαναστατικές ζυμώσεις. Στην περιοχή της Λιβαδειάς συγκεκριμένα, ανέτειλε η ηγετική μορφή του Αθανάσιου Διάκου, του θρυλικού μάρτυρα του Μεγάλου Αγώνα για την απελευθέρωση των Ελλήνων από τον οθωμανικό ζυγό. Τις αρχικές διαφωνίες μεταξύ των μυημένων στον ιερό σκοπό της Επαναστάσεως, αναφορικά με τον τόπο εκδηλώσεώς της στην περιοχή, υπερκέρασε η αδάμαστη θέληση του Αθανάσιου Διάκου, του καπετάνιου της Λιβαδειάς, που ανυπομονούσε να υψωθούν τα επαναστατικά Λάβαρα. Απαιτούνταν εντούτοις, η τυπική άδεια της έδρας της Φιλικής Εταιρείας η οποία βρισκόταν στην Πάτρα. Προς τούτο και δόθηκε εντολή στο πρωτοπαλίκαρο του Διάκου, τον Βασίλη Μπούσγο, να κινηθεί προς την Αχαΐα.

Την 25η Μαρτίου 1821, κι ενώ βρισκόταν στο Γαλαξίδι, ο Μπούσγος λαμβάνει το χαρμόσυνο νέο της επαναστατικής έκρηξης στην Πελοπόννησο. Περιχαρής, παίρνει το δρόμο της επιστροφής προς Λιβαδειά, προκειμένου να ενημερώσει τους επαναστάτες. Κατά την διαδρομή και περνώντας από την Αράχωβα, προτρέπει τους κατοίκους να πάρουν τα όπλα για να δυσχεράνουν την επικείμενη μεταφορά τουρκικών στρατευμάτων από την Άμφισσα προς τη Λιβαδειά. Στο ύψος του Ζεμενού δε, σκοτώνει τον τούρκο ταχυδρόμο και τον Αλβανό συνοδό του και στις 26 Μαρτίου εισέρχεται στην Λιβαδειά και αναγγέλλει την αναμφισβήτητα ωραιότερη είδηση που άκουσαν αυτιά Ελλήνων εδώ και τέσσερις αιώνες!

Οι οπλαρχηγοί και οι πρόκριτοι της Λιβαδειάς κηρύσσουν την Επανάσταση την ίδια μέρα, ενώ την επομένη, 27 Μαρτίου 1821, συγκεντρώνονται στην Μονή του Οσίου Λουκά, όπου λαμβάνει χώρα δοξολογία και ευλογούνται τα όπλα, από τον επίσκοπο Ταλαντίου Νεόφυτο και των Σαλώνων Ησαΐα. Η σπίθα της Εθνικής Επαναστάσεως είχε πλέον μετατραπεί σε φωτιά: ένα Έθνος εγείρετο διεκδικώντας την πολυπόθητη λευτεριά, μετά από αιώνες δυσβάσταχτου και απάνθρωπου οθωμανικού σκοταδισμού. Τραγική ειρωνεία της Ιστορίας, το γεγονός οτι μόλις πρόσφατα, ο Δήμος Λεβαδέων έλαβε από το «Πράσινο Ταμείο» το ποσό των 200.000 ευρώ προκειμένου να αγοράσει και να αναπαλαιώσει το τζαμί του Γαζή Ομέρ, το οποίο μάλιστα είχε το θράσος να περιγράψει και ως «πολιτιστική μας κληρονομιά»!

Πέρα από το ψευτορωμαίικο των δειλών και προσκυνημένων το οποίο σήμερα αποκρύβει τις πραγματικές του αντεθνικές προθέσεις και ενέργειες υπό το μανδύα μιας κατ’ επίφαση «δημοκρατικότητος», υπάρχει μια άλλη Ελλάδα ποτισμένη από Ηρώων και Μαρτύρων Αίμα, μια Ελλάδα που δεν επαιτεί αλλά διεκδικεί τα δίκαιά της, έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Γι’ αυτή την Ελλάδα αγωνίζεται με πάθος και θυσίες κάθε Χρυσαυγίτης και κάθε Χρυσαυγίτισσα, αυτή την Ελλάδα θα αναδείξει και θα οχυρώσει η Χρυσή Αυγή!

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ
Βουλευτής Βοιωτίας

Σε μια εποχή χυδαίων ιστορικών «αναθεωρητισμών» και μιας καταφανούς ισοπεδωτικής απαξιώσεως της συμβολής της Εθνικής Συνειδήσεως στον ξεσηκωμό, απορρέουσα από την αδιάλειπτη διαχρονική δράση του καταλυτικού Φυλετικού παράγοντα στην χιλιόχρονη πορεία του έθνους, οι Εθνικιστές καθιστάμεθα γνήσιοι αμύντορες της Ελληνικής Ταυτότητας και Θεματοφύλακες της Εθνικής Μνήμης. Όπως κάθε τμήμα του ένδοξης Ελλάδας αντέστη σθεναρώς στην Οθωμανική αυτοκρατορία η οποία καταδυνάστευε το Έθνος, έτσι και ο τόπος μας, η Μαγνησία, έδωσε το δικό της στίγμα στον Ιερό Αγώνα της Εθνεγερσίας. Διότι δεν ήταν μια επανάσταση… Ήταν Εθνεγερσία. Το Έθνος εγέρθη και απετίναξε το μυσαρό ανατολίτη εχθρό.

Εμβληματική μορφή του Αγώνα και Εθνομάρτυρας ήταν ο Ρήγας Βελεστινλής ή Φεραίος. Μέσω του «Θούριου», ως μια πολεμική «ελεγεία», ο πόθος του Γένους θέριευε, η Μνήμη και τα ανδραγαθήματα μιας ολόκληρης Φυλής αναβίωναν και το Φρόνημα χαλυβδωνόταν μέρα με τη μέρα. Το 1797 συνελήφθη στην Τεργέστη και στις 24 Ιουνίου 1798 τον στραγγάλισαν. Ξεψυχώντας είπε στον δήμιό του: «Λύσσαξε Τούρκε, δεν εξαλείφεις ημάς και τον σπόρον της ελευθερίας, οι εκδικηταί μας γλήγορα θ` αναβλαστήσωσι!».

Η Μαγνησία βρίθει ηρώων, προσωπικοτήτων και μελών της Φιλικής Εταιρείας που συνετέλεσαν καθοριστικώς στην Εθνεγερσία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, ο Φιλικός Κωνσταντής Σακελλίωνας, ηγετική μορφή του ξεσηκωμού στην περιοχή του Αλμυρού, ο Γαρέφης που κατεδιώχθη από τον Αλή Πασά, ο Γιάννης Δήμου, ο οπλαρχηγός Κυριάκος Μπασδέκης στη Ζαγορά, ο Βελέντζας (Δούμας 1797 – 1854) από τον Πτελεό, οι Γεώργιος Γριζάνος και Δημήτρης Καλαμίδας από την Αμαλιάπολη. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής του Ξεσηκωμού του Γένους στα μέρη της Μαγνησίας ήταν ο Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γαζής. Ήταν τέτοια η δράση του ώστε το 1820 η Φιλική Εταιρεία προτείνει να μεταφερθεί η έδρα της από την Κωνσταντινούπολη στο Πήλιο.

Η 7η Μαΐου 1821 ήταν ημέρα ορόσημο για την Επανάσταση στη Μαγνησία. Ο Γιάννης Δήμου υψώνει το Λάβαρο της Επαναστάσεως στις Μηλιές και καλεί τους Έλληνες να εξεγερθούν για την ελευθερία τους. Το λάβαρο του Αγώνα, το είχε κεντήσει η αδελφή του Γιάννη Δήμου, ήταν λευκό και στη μέση είχε ένα μεγάλο ερυθρό Σταυρό, στις γωνιές μικρούς σταυρούς και στο πάνω μέρος τον Ήλιο. Όσο για τον Κοκκωτιανό Αθανάσιο Αθανασίου (Φράγκο), πρόκειται για μια εξαιρετική προσωπικότητα του Αγώνα του Έθνους. Εγεννήθη το 1790 στους Κοκκωτούς και γύρω στο 1817 καθίσταται ένθερμο μέλος της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό. Επιστρέφει στους Κοκκωτούς και οργανώνει με ιδιαίτερο ίμερο τους Έλληνες.

Η Μαγνησία έχει να επιδείξει τεράστιο πλούτο και μια ιερή παρακαταθήκη στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Επομένως είναι δέον να δώσουμε βάρος στην ανάδειξη της τοπικής μας ιστορίας καθώς αυτή είναι κομμάτι αναπόσπαστο της Ιστορίας του Ελληνικού κράτους. Διότι λαός που λησμονεί την Ιστορία του είναι καταδικασμένος να απωλεσθεί.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Βουλευτής Μαγνησίας

H Eύβοια αποκαλείται γεωστρατηγικά «η ασπίδα της Στερεάς Ελλάδος», και η απελευθέρωσή της ήταν τόσο σημαντική για τους επαναστατημένους ενάντια στους οθωμανούς, Έλληνες, που στάλθηκε προς ενίσχυση των τοπικών επαναστατών σώμα 500 Μανιατών, υπό τον πρωτότοκο γιο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον θρυλικό «νεραϊδογέννητο» Ηλία Μαυρομιχάλη, και τον θείο του Κυριακούλη. Ο Ηλίας έπεσε ηρωικά στη μάχη των Στύρων, στις 20 Ιανουαρίου του 1822.

Το 1821 ο Αγγελής Γοβιός ηγείται της επανάστασης της Εύβοιας και πετυχαίνει σημαντική νίκη εναντίον των τούρκων, στις 15 Ιουλίου του 1821, στα Ψαχνά, λίγα χιλιόμετρα έξω από το οχυρό των τούρκων στην Χαλκίδα. Ήταν από τα πρωτοπαλίκαρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, και διακρίθηκε για τον ηρωισμό του στην μάχη στο Χάνι της Γραβιάς όπου 120 Έλληνες τα έβαλαν με στρατό 8.000 τούρκων. Οι στίχοι δημοτικού τραγουδιού αναφέρουν χαρακτηριστικά “… πήγατε και κλειστήκατε μεσ’ της Γραβιάς το χάνι, κι’ ο Δυσσέας κιότεψε πούτανε καπετάνιος, κι’ ο Αγγελής εφώναξε: “Κουράγιο, μη φοβάστε” …”.

Κατά την διάρκεια του επικού αγώνα του έθνους για ελευθερία, διακρίθηκαν πολλοί γιοι της Εύβοιας για τις ικανότητες και τον ηρωισμό τους, όπως ο «Φιλικός» επίσκοπος Καρύστου Νεόφυτος, ο Νικόλαος Κριεζιώτης, αλλά και ο – γεννηθείς στα Φύλλα – Ανδρέας Μιαούλης. Μόλις 4 γενιές μετά, η γη που οι ήρωες του 1821 ελευθέρωσαν, εποικίζεται, ο πλούτος της ξεπουλιέται, οι απόγονοί τους σκλαβώνονται ύπουλα, και εξοντώνονται μεθοδικά. Ο Αγώνας των Ελλήνων για Ελευθερία όμως, φουντώνει ξανά με την Χρυσή Αυγή. Αυτή τη φορά μέχρι την τελική Νίκη!

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΙΧΟΣ
Βουλευτής Ευβοίας

Στις 25 Μαρτίου το ελληνικό έθνος γιορτάζει την έναρξη της επανάστασης ενάντια στον τουρκικό ζυγό. Πολλοί Έλληνες θυσιάστηκαν, γιατί ήθελαν μια Ελλάδα ελεύθερη και ανεξάρτητη! Κάτι που δυστυχώς, δεν έγινε ποτέ! Αφού το μόνο που άλλαξε, ήταν ο κατακτητής. Όπως και να χει πάντως, αυτοί οι άνθρωποι πολέμησαν και έδιωξαν το Ισλάμ και την μαντίλα από την Ελλάδα. Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε εμείς σήμερα!! Πρέπει ο ελληνικός λαός να αναλογιστεί το βαρύ όνομα που κουβαλάει στις πλάτες του, και τις ευθύνες που έχει απέναντι στους απογόνους τους αλλά και στους προγόνους του. Γιατί δυστυχώς ο ελληνικός λαός όσες φορές χρειάστηκε να δώσει εξετάσεις, έμεινε σε όλες μετεξεταστέος, με αποκορύφωμα το 1996. Τότε ο προδότης Σημίτης παρέδωσε εθνική κυριαρχία στους Τούρκους με την κρίση των Ιμίων, και τον Σεπτέμβριο στις εκλογές το ΠΑΣΟΚ ήρθε πρώτο κόμμα κοντά στο 42%. Αυτή ήταν η απόλυτη ξεφτίλα του ελληνικού λαού.

Ας σκεφτούμε λοιπόν ποιοι ήταν οι Έλληνες του ΄21 και ποιοι είμαστε εμείς σήμερα! Ας αναλογιστούμε τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι για την πατρίδα και τι κάνουμε εμείς! Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε αυτή τη ζωή είμαστε όλοι περαστικοί! Πολύ πιθανόν όταν φύγουμε από αυτό τον κόσμο να έχουμε μια μεγάλη συνάντηση. Οι πρόγονοί μας θα μας ρωτήσουν τι κάναμε…και θα είναι πολύ άσχημο όλοι αυτοί οι ήρωες να συζητάνε και να φιλοσοφούν μεταξύ τους, και εμάς να μην μας θέλουν στην παρέα τους…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΥΣΗΣ
Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας

196 χρόνια πέρασαν και όμως η Πατρίδα μας συνεχίζει να υπομένει τον ζυγό της σκλαβιάς στις μέρες μας. Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, λίγοι «τρελοί –ρομαντικοί» αντιστέκονται στις ορέξεις των εχθρών και των «φίλων συμμάχων» οι οποίοι εποφθαλμιούσαν τον πλούτο της ΕΛΛΑΔΑΣ. Αυτοί λοιπόν οι λίγοι δεν λογάριασαν όπως είχε πει και ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ ούτε πόσοι ήταν, ούτε το οτι δεν είχαν άρματα, ούτε πως οι τούρκοι κρατούσαν τις πόλεις και τα κάστρα. Έτσι, αν μπορεί να μου επιτραπεί η έκφραση, οι ΕΛΛΗΝΕΣ εθνικιστές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ όταν αποφασίσαμε να τα βάλουμε με τους δυνάστες και το Σύστημα, δεν λογαριάσαμε ούτε το οτι ήμασταν λίγοι όταν ξεκινήσαμε, ούτε το οτι δεν υπάρχουν χρήματα.

Με μόνο μας όπλο τα διαχρονικά ιδεώδη και αξίες του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, συνεχίζουμε τον αγώνα υπέρ ΒΩΜΩΝ και ΕΣΤΙΩΝ. Η παρακαταθήκη λοιπόν που μας άφησαν οι πρόγονοί μας, το έργο που ξεκίνησαν και το οποίο δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα, καλούμαστε να το συνεχίσουμε με ένα και μοναδικό σκοπό και υποχρέωση απέναντι στις θυσίες τους. Αν δεν μπορούμε να ελευθερώσουμε τις υπόλοιπες σκλάβες ΠΑΤΡΙΔΕΣ, έχουμε υποχρέωση να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές των ΕΛΛΗΝΩΝ τα προσωρινά σύνορα, τουλάχιστον όπως τα παραλάβαμε!

Δυστυχώς όμως, ο πόλεμος που δίνουμε σήμερα είναι πιο βρώμικος και ύπουλος από ποτέ! Ο εχθρός δεν είναι απέναντί μας, οι μάχες που δίνουμε είναι πολυμέτωπες και σε όλα τα επίπεδα: ηθικές- αξιακές- νομικές- οικονομικές! Οι αντίπαλοι και εχθροί μας κατέχουν τα πάντα: χρήματα- ΜΜΕ- κυβερνήσεις- ακόμη και κάποιους δικαστικούς λειτουργούς. Αυτό τους δίνει πλεονέκτημα, διότι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη -καταστρατηγούν το σύνταγμα- και χρησιμοποιούν το νομικό σύστημα κατά το δοκούν, για να φιμώνουν και τιμωρούν με φυλακίσεις όσους αντιστέκονται στις ορέξεις τους!

Εμείς, λοιπόν, οι ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, δώσαμε έναν όρκο τιμής απέναντι στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ λαό και θα τον τηρήσουμε όσο αναπνέει έστω και ένας από εμάς: ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΙΣΩ!

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΧΙΝΙΔΗΣ
Βουλευτής Πέλλας

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν ένα γεωγραφικά μεμονωμένο γεγονός, που εκδηλώθηκε στην Πελοπόννησο. Ήταν καθολική και ενωτική, τουλάχιστον στην αρχή της. Η αγάπη στην πατρίδα και το θρησκευτικό αίσθημα που κρατούσε ζωντανή την φλόγα της λευτεριάς, σε συνδυασμό με τις απάνθρωπες συνθήκες σκλαβιάς του βάρβαρου κατακτητή, οδήγησαν μετά από επικές μάχες στην πολυπόθητη λευτεριά. «Ελευθερία ή Θάνατος», το σύνθημα που δονούσε τις ψυχές των οπλαρχηγών στην Μακεδονία και την Χαλκιδική που πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος στον Εθνικό Αγώνα.

Ο Εμμανουήλ Παππάς, ο Χάψας, οι μοναχοί του Αγίου Όρους, πέρασαν στο πάνθεον των Ηρώων του Έθνους, δίπλα στον Γέρο του Μοριά, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Νικηταρά τον «τουρκοφάγο», τον Καραϊσκάκη και τους εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς. Σήμερα, σχεδόν 200 χρόνια μετά, οι κυβερνήσεις επιδεικνύουν συστηματικά μια συμπεριφορά που μόνο σε «ραγιάδες» προσομοιάζει. Υποχωρητικότητα, ενδοτισμός, και η απειλή του ανοίγματος της κερκόπορτας, με την είσοδο της τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο μύθος της δήθεν ελληνοτουρκικής φιλίας, οι ψεύτικες σχέσεις καλής γειτονίας σε συνδυασμό με τις απειλές των τούρκων ηγετών, ας μας κρατούν πάντα σε εγρήγορση και ετοιμότητα, γιατί πλέον οι εχθροί του Έθνους είναι «εντός των πυλών».

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΓΡΕΓΟΣ
Βουλευτής Α΄Θεσσαλονίκης

Ξεχωριστή θέση στον αγώνα της πατρίδος μας για την ελευθερία και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού κατέχει η Χαλκιδική, με τους ηρωικούς Χαλκιδιώτες να αγωνίζονται αγόγγυστα επί έξι και πλέον μήνες ενάντια στον πολυάριθμο τουρκικό στρατό, με μεγάλες απώλειες και σοβαρές συνέπειες για τον ντόπιο πληθυσμό. Την Χαλκιδική επέλεξε η Φιλική Εταιρεία ως αφετηρία της επαναστάσεως στην Μακεδονία, τόσο λόγω των πολυάριθμων μυημένων «φιλικών» ιερέων, μοναχών και κατοίκων της περιοχής, όσο και λόγω της προνομιούχας γεωγραφικής θέσης που θα την καθιστούσε το ιδανικό ορμητήριο για τον επαναστατικό αγώνα σε ολόκληρη την βόρεια Ελλάδα. Ήταν 23 Μαρτίου του 1821 όταν ο Σερραίος μεγαλέμπορος και «Φιλικός» Εμμανουήλ Παππάς, ακολουθώντας την εντολή του Αλέξανδρου Υψηλάντη να προετοιμάσει το έδαφος και να ξεσηκώσει την Μακεδονία, προμηθεύτηκε από την Κωνσταντινούπολη όπλα και πολεμοφόδια, και με καράβι φτάνει στο Άγιον Όρος όπου γίνεται μυστική συνέλευση των προϊσταμένων των μονών και προετοιμασία για την Επανάσταση.

Οι Τούρκοι πληροφορούμενοι τις επαναστατικές κινήσεις των Ελλήνων, προβαίνουν σε αντίποινα και φοβερές αγριότητες στην Θεσσαλονίκη. Τα γεγονότα αυτά όμως αντί να προκαλέσουν τρόμο, επέφεραν την γενίκευση της επανάστασης στην Χαλκιδική. Στις 17 Μαΐου άρχισαν οι πρώτες συγκρούσεις στον Πολύγυρο με αποκορύφωμα την δολοφονία του Πολυγυρινού πρόκριτου Κύρκου Παπαγεωργάκη. Στις 23 Μαΐου ξεκινά επίσημα η επανάσταση στο Άγιο Όρος, με τον Εμμανουήλ Παππά να ανακηρύσσεται Αρχηγός και Υπερασπιστής της Μακεδονίας. Μέρα με την μέρα, η φλόγα της Επανάστασης μεταδίδεται σε όλη την Χαλκιδική. Από τον Πολύγυρο στην Κασσάνδρα, και ακολουθούν η Ορμύλια, ο Παρθενώνας, η Νικήτη, τα Μαντεμοχώρια και τα χωριά της Καλαμαριάς. Απ’ όλη την Χαλκιδική συγκεντρώνονται 4.000 πολεμιστές και ο Εμμανουήλ Παππάς συστήνει δύο σώματα: ένα με αρχηγό τον ίδιο μαζί με 1000 μοναχούς και Μαντεμοχωρίτες, με έδρα την Άθω και το δεύτερο, με αρχηγό τον ανδρείο Κασσανδρινό οπλαρχηγό Στάμο Χάψα με παλικάρια από όλη την Χαλκιδική.

Η ομάδα του Καπετάν Χάψα από την Αρναία φτάνει στα Βασιλικά για να αποκρούσει τα τουρκικά στρατεύματα. Κάτω από την Μονή της Αγίας Αναστασίας, στην θέση «Κούτσουρο», γίνεται σφοδρή μάχη, όπου ο Καπετάν Χάψας και τα 200 παλικάρια του πέφτουν ηρωικά στο πεδίο της μάχης, αφού έχουν εξοντώσει αρκετούς Τούρκους. Μετά την μάχη των Βασιλικών, οι Τούρκοι προχωρούν στο εσωτερικό της Χαλκιδικής και καταστρέφουν τα πάντα. Οι Έλληνες πολεμιστές που έμειναν στην Κασσάνδρα, οχυρώνονται στην Ποτίδαια, όπου αντιστέκονται μέχρι το φθινόπωρο. Ο σουλτάνος διορίζει πασά της Θεσσαλονίκης τον, γνωστό για την σκληρότητά του, βεζίρη του, Μεχμέτ Εμίν, και τον διατάζει να εκστρατεύσει εναντίον της Χαλκιδικής.

Στις 18 Οκτωβρίου ο βεζίρης, με τους 3000 άνδρες του εξαπολύει σφοδρή επίθεση από στεριά και θάλασσα εναντίον της Κασσάνδρας την οποία υπερασπίζονται στην Ποτίδαια 430 Χαλκιδιώτες, αλλά αποτυγχάνει. Αφού ζήτησε μεγάλες ενισχύσεις, εξαπολύει την τελική επίθεσή του στις 30 Οκτωβρίου 1821, καταφέρνοντας να κάμψει την αντίσταση των επαναστατών και να περάσει μέσα στην χερσόνησο λεηλατώντας, σφάζοντας και προκαλώντας φοβερές καταστροφές, γεγονότα τα οποία έμειναν στην ιστορία με τον χαρακτηρισμό «Χαλασμός». Έπειτα από την κατάληψη της Κασσάνδρας, ολοκληρώθηκαν η κατάληψη όλης της Χαλκιδικής και του Αγίου Όρους. Όμως, ο ηρωικός αγώνας των Χαλκιδικιωτών, δεν πήγε χαμένος. Οι επαναστάτες, απασχολώντας μεγάλο αριθμό τουρκικών δυνάμεων, έδωσαν τον απαραίτητο χρόνο για να εδραιωθεί η Επανάσταση στην Στερεά Ελλάδα και στην Πελοπόννησο. Εξίσου σημαντικός ήταν ο ηθικός αντίκτυπος.

Η επανάσταση της Χαλκιδικής ενέπνευσε ολόκληρες γενιές Μακεδόνων στους μετέπειτα αγώνες για την ελευθερία. Οι πρόγονοί μας το 1821 πούλησαν περιουσίες για να φτιάξουν πατρίδα. Κι εσείς που κυβερνήσατε μετά το 1974, πουλήσατε πατρίδα για να κάνετε περιουσίες και offshore εταιρείες.

ΒΛΑΧΟΥ ΣΩΤΗΡΙΑ
Βουλευτής Χαλκιδικής 

Οι απανταχού της γης Έλληνες ετοιμαζόμαστε, για μια ακόμη φορά, να εορτάσουμε την διπλή γιορτή του Έθνους. Την θρησκευτική, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, και την εθνική, την Επανάσταση του 1821, κάτω από συνθήκες που είναι σχεδόν πανομοιότυπες.

Σκότος, σκλαβιά σε ένα βάρβαρο κατακτητή που απειλούσε με αφανισμό την ελληνική φυλή και το έθνος τότε, ιδιότυπη οικονομική και, κυρίως, πνευματική δουλεία σε ανελέητους και στυγνούς διεθνείς τοκογλύφους, και εκατομμύρια σκοπίμως εισαγόμενους λαθρομετανάστες που απειλούν την ύπαρξη του έθνους, σήμερα.

Αμάθεια και πνευματικό σκοτάδι που προσπαθούσαν να διαπεράσουν ο ταπεινός καλόγηρος και ο φτωχός ιερέας με το Κρυφό Σχολειό τότε,  παντελής έλλειψη παιδείας και ουσιαστικής μορφώσεως σήμερα που ο καθένας από όσους αγαπούν την πατρίδα και το έθνος καλείται να μετατρέψει το σπίτι του σε ένα σύγχρονο Κρυφό Σχολειό για να κρατήσει ζωντανή την αποσταμένη ελπίδα.

Διχασμός, ίντριγκες, δολοπλοκίες και διωγμός των πατριωτών τότε, τα ίδια και χειρότερα σήμερα.

Όμως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Τότε την αντίσταση, την επανάσταση, την λύση και την λύτρωση έδωσαν οι υγιείς δυνάμεις του έθνους, οι αρματολοί και οι κλέφτες. Σήμερα τη λύση θα δώσει η μοναδική υγιής πολιτική δύναμη του τόπου η Χρυσή Αυγή στις τάξεις της οποίας οφείλουν να στρατευθούν όσοι αγαπούν το Έθνος των Ελλήνων και αγωνιούν για την επιβίωση του.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ
Αντγος ε.α
Ευρωβουλευτής

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που καθόμουν στα θρανία του 2ου Δημοτικού Σχολείου Γαλατσίου. Ακόμα όμως οι εικόνες των αιθουσών διδασκαλίας παραμένουν έντονες στην σκέψη μου. Οι τοίχοι γύρω-γύρω στολισμένοι με εικόνες των αγωνιστών του 1821, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Αθανάσιος Διάκος, Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, Ρήγας Φεραίος ο Βελεστινλής… Επάνω από τον πίνακα στο κέντρο, η εικόνα του Ιησού Χριστού, και από την μία άκρη έως την άλλη κρεμασμένες χάρτινες σημαιούλες Ελληνικές.

Τότε μάθαμε ποιοι είμαστε, ποιοι ήταν οι πρόγονοι μας, και τον αγώνα τους ενάντια στην τουρκική σκλαβιά, για να ζούμε εμείς ελεύθεροι.

25η Μαρτίου. Γιορτή στο σχολείο, παρέλαση. Η μάνα μου αποταμίευε από το κατοστάρικο που άφηνε ο πατέρας κάθε πρωί πάνω στην ψωμιέρα, για να έχει χρήματα να νοικιάσει στολές από το φωτογραφείο της γειτονιάς και να μας ντύσει τσολιαδάκια. Βλέπεις, ήμασταν και τέσσερα αγόρια, τέσσερις στολές. Και μας καμάρωνε ντυμένους πριν φύγουμε από το σπίτι για το σχολείο, και μας καμάρωνε και χειροκροτούσε στην παρέλαση.

Και βλέπω σήμερα την χώρα μου την Ελλάδα, που ανήκει στην «Ευρωπαϊκή Οικογένεια» να οδηγείται στον αφανισμό και την εξαθλίωση. Να κατεβάζουν την εικόνα του Χριστού από τις σχολικές αίθουσες για να μην προσβάλλονται οι αλλόθρησκοι που ήρθαν απρόσκλητοι στην χώρα μου. Να καίνε την Ελληνική σημαία αναρχοάπλυτοι. Βλέπω τις κυβερνήσεις της Ελλάδος να διαγράφουν και να διαστρεβλώνουν την Ιστορία στα σχολικά βιβλία. Να απεμπολούν κάθε τι εθνικό και να θέλουν να μας εντάξουν στην πολύ-πολιτισμική σούπα της παγκοσμιοποίησης. Να οδηγούν τα Ελληνόπουλα στην διαστροφή και την ανωμαλία.

Όλα αυτά στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης. Μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που μόνο δεινά και εξαθλίωση προσφέρει στον Ελληνικό Λαό. Φυσικά, όλα αυτά με την πλήρη υποταγή των κυβερνώντων. Την Επανάσταση του 1821 την ξεκίνησαν μια χούφτα «τρελοί» και απελευθέρωσαν την Ελλάδα.

Την πολιτική Επανάσταση και την αποκατάσταση του Έθνους, όταν ξυπνήσει ο Έλληνας, υπάρχει ακόμη ελπίδα να την ξεκινήσει μια ομάδα Ελλήνων που χτυπάει δυνατά στα στήθη τους η ελληνική καρδιά. Είναι οι Έλληνες Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής. Αντέξαμε φυλακίσεις, δολοφονίες, συκοφαντίες, αλλά δεν λυγίσαμε. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Ζήτω η Νίκη

ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ
Ευρωβουλευτής

(Φ. 193)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Μία θέληση, μία ελπίδα

Μία θέληση, μία ελπίδα

Γυρίζει σελίδα η Ευρώπη. Τα εθνικιστικά κόμματα βάζουν την ατζέντα στην πολιτική. Η Αριστερά και η Δεξιά διαλύονται. Το έχουμε ξαναγράψει από αυτήν εδώ την εφημερίδα, Νέα Τάξη από την μια, Έθνη από την άλλη, αυτή είναι η κρίσιμη επιλογή.

Οργανώσεις και κόμματα, φιλόσοφοι και ακτιβιστές, έκαναν επί δεκαετίες έναν σκληρό αγώνα ιδεολογικό και διαφωτιστικό, όταν κανένας δεν τους πίστευε. Τώρα έρχεται η ώρα να ανατείλει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, και οι προσπάθειες και οι, κάποτε, θυσίες τους, να καρποφορήσουν. Τώρα οι ιδέες πρέπει να ενσαρκωθούν σε Πολιτική. Ρωτούν κάποιοι πόσο χρόνο θα χρειαστούν οι Έλληνες για να ξυπνήσουν. Απαντώ πως όσοι δεν γνωρίζουν προς τα πού θέλουν να πάνε, θα κάνουν συνεχώς βήμα επιτόπου. Όσο για τους άλλους, ο ήλιος στέλνει τις ακτίνες του σε όλους αδιακρίτως τους ανθρώπους που τολμούν να βγαίνουν στο φως.

Κι από αυτούς όμως, άλλοι επιλέγουν να κοιτάνε τα παπούτσια τους και να βλέπουν σκιές και σκοτάδια, κι άλλοι σηκώνουν τα μάτια, πιστεύουν στην νέα μέρα και ενεργούν με την πίστη πως, με την θέλησή τους και την βοήθεια του Θεού, μπορούν να την αδράξουν και να την κάνουν δική τους. Η γειτονιά μας αλλάζει ραγδαία. Στα ανατολικά μας ο Ερντογάν στήνει το Σουλτανάτο του. Βόρεια, ο Ρώσος Πρόεδρος, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά την κυρίαρχη γερμανική νοοτροπία, αφού υπηρέτησε εκεί ως πράκτορας της KGB, διεισδύει μεθοδικά στην Δύση, προβάλλοντας ως ειρηνοποιός, προστάτης και ελπίδα των Ευρωπαίων απέναντι στην υπερεθνική επέλαση, μια ειρωνεία της ιστορίας η οποία ασφαλώς δεν πρέπει να μας διαφεύγει, αποτελεί όμως σημερινή και πιθανότατα αυριανή πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα, μια στημένη πολιτική δίκη τρέχει, και μαζί της, μια επιχείρηση απονομιμοποίησης και ενοχοποίησης της διαφορετικής άποψης όπως εκφράζεται από την Χρυσή Αυγή. Τα πάντα γίνονται για να καθυστερήσει μια εξέλιξη την οποία το Σύστημα βλέπει να έρχεται, αλλά ελπίζει πως θα πετύχει κάποιο καλό «χαρτί» και θα κερδίσει χρόνο. Ας μην του το δώσουμε. Η κυβέρνηση και όσοι απεύχονταν την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ χθες, και σήμερα της Λεπέν, σύντομα θα στριμώχνονται εμπρός τους, για να διαγκωνιστούν στην οσφυοκαμψία. Οι λαοί εναποθέτουν στην νίκη της κυρίας Λεπέν, όπως πριν από λίγους μήνες στην νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, την θέλησή τους για αλλαγή και την ελπίδα τους αυτή η αλλαγή να γίνει ομαλά.

Ποιο είναι το ιδεολογικό στίγμα της κυρίας Λεπέν; Πολλά μπορούν να ειπωθούν και από πολλούς που, μέσα στην κακοφωνία των ημερών, λιθοβολούν όσους τολμούν να βγουν εμπρός στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες. Τραμπ και Λεπέν δεν είναι ούτε φιλόσοφοι ούτε συγγραφείς. Είναι πολιτικοί. Η κυρία Λεπέν είναι πολιτικός από τα μικρά της χρόνια, όταν κάποιοι τίναζαν στον αέρα το σπίτι του Ζαν Μαρί Λεπέν, και η ίδια και οι αδελφές της σώθηκαν εκ θαύματος. Έτσι αντιλαμβάνονταν τότε και σήμερα την πολιτική ορισμένοι, σκοτώνοντας, και καίγοντας, και κάποιοι, στο όνομα της δημοκρατίας, τους δίνουν βήμα να διαθλούν και να νομιμοποιούν την δολοφονική, αντεθνική τους δράση.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο λαός ούτε θα ενδιαφερθεί ούτε θα εντρυφήσει στον κόσμο των Ιδεών. Ακόμα και όταν αρχίσουν να κουνιούνται μέσα στην λάσπη της καπιταλιστικής αποχαύνωσης και της μαρξιστικής αποκτήνωσης, οι μάζες θέλουν να επιλυθούν τα χειροπιαστά προβλήματά τους. Αυτό είχαν την διαύγεια να αντιληφθούν και να τους δώσουν και ο Τραμπ, και η Λεπέν: –ΟΧΙ στους μετανάστες – εισβολείς -ΟΧΙ στον θάνατο ΗΠΑ/Γαλλίας και των λαών τους. Όλα τα υπόλοιπα, είναι είτε απόρροιες των παραπάνω, π.χ. η ανάπτυξη συνθηκών που να ευνοούν την παραγωγή, την επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη, είτε είναι υλικό για συζητήσεις που όσο αναμασώνται, το Σύστημα, από τους Νεοταξίτες ως τους περιοδεύοντες πατριώτες της αρπαχτής, είναι ήσυχο ότι η εξουσία του δεν θα απειλείται σοβαρά. Η θέληση για την δημιουργία μιας νέας κοινωνίας σήμερα εκφράζεται από την άσκηση κριτικής στις παρούσες κρατικές δομές, στην νοσταλγία για το παρελθόν, στην μάχη ενάντια στον πολυπολιτισμό και στην κατάργηση των Εθνικών και συλλογικών Ταυτοτήτων. Καθαρές και συγκεκριμένες θέσεις είναι αυτό που ζητάει ο λαός! Εάν ταυτιστεί με αυτές, τότε θα ταυτιστεί πολιτικά και εκλογικά.

Για όσους έχουν διαβάσει τον Μακιαβέλλι τους, είναι προφανές πως όσοι συμφωνούν λίγο ή πολύ, πρέπει να συμβάλλουν στην αμφισβήτηση του Συστήματος. Ιδανικές συνθήκες και ιδανικοί ηγέτες δεν υπάρχουν. Κι αν νικήσει η Λεπέν όπως νίκησε ο Τραμπ, κι αν όχι, το πνεύμα της Επανάστασης θα έχει τροφοδοτηθεί αρκετά, ώστε όσοι γεύτηκαν την ελπίδα της ανατροπής, να μην ξαναγυρίσουν στα παλαιοκομματικά μαντριά. Αν αυτό το επαναστατικό πνεύμα συντηρηθεί, εάν οι ριζοσπαστικές θέσεις ωριμάσουν στα αυτιά των εκλογέων και γίνουν αποδεκτές ως οι μοναδικές εναλλακτικές, τότε θα δουν ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντιμετώπισης των πολλαπλών κρίσεων που έρχονται, και που μπροστά τους η τωρινή οικονομική δυσπραγία θα φαντάζει ως κήπος της Εδέμ.

Βρισκόμαστε σε εποχές που καθρεφτίζουν τα χρόνια λίγο πριν την Γαλλική Επανάσταση. Τότε που οι μασωνικές στοές γκρέμιζαν τον κόσμο της Παραδόσεως και της ιστορικής συνέχειας. Έρχεται η εποχή της ανατροπής της Αναγέννησης και η εποχή αυτή μας ανήκει.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 192)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΗΣΤΟΜΑΘΕΙΑ

Χωρίς τίτλο.jpg

Ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά

Έτσι αρχίζει ο Όρκος των Αθηναίων οπλιτών!

Όπλα: «όπλα, ου τα πολεμικά μόνον, αλλά και τα παντός έργου και απάσης τέχνης όργανα».

Η λέξις Όπλον προέρχεται εκ του έπομαι (= ακολουθώ), διότι είναι το εργαλείον που σε ακολουθεί, το όργανον το απαραίτητον προς επιτέλεσιν ωρισμένου έργου και σκοπού. «Ο καθείς και τα όπλα του»: Όπλα διά τον ιατρόν είναι τα ιατρικά του εργαλεία (εξοπλισμός ιατρείου), διά τον γλύπτην η σμίλη, διά τον μαθητήν η γραφίς, διά τον γεωργόν το άροτρον, διά τον ναυτικόν και το πλοίον τα διάφορα εξαρτήματα: ιστοί, ιστία, άγκυρα κ.λπ. (εξ ου και το ρήμα εφ-οπλίζω (= ετοιμάζω το πλοίον διά του απόπλουν). Εξ αυτού και το σημερινόν Εφοπλιστής!!!

Διά τον στρατιώτην, διά τον μαχητήν, όπλα είναι η πολεμική του εξάρτυσις, οπότε εις αυτήν την περίπτωσιν καλούνται και έρκη (έρκος = αμυντήριον, φυλακτήριον) και έναρα (Εν+ Άρης, «Άρης ο πόλεμος, ο φόνος, αφ’ ου και έναρα τα όπλα»).

Υπάρχει όμως και η εκδοχή τα έναρα να ετυμολογούνται εκ του εν-αραρίσκω, αρμόττω: «εν οις το σώμα αρήρεται και ενήρμοσται». (Ωρίων).

Ενεδύθη τον θώρακα, «ος ήρμοσε αυτώ» (Όμηρος Δ 333).

Το όπλον λέγεται και άγγινος, εκ του ανα+γινέω = άγω, δηλαδή αυτό που το παίρνεις μαζί σου.

Τα παντός είδους όπλα ονομάζονται και άρμενα, εκ του ρήματος αρμόττω, τα αρμόζοντα εις τον καθένα, «τα αραρίσκοντα εις το μένος του», ο εξοπλισμός. Το πλοίον «αρμενίζει» με όλα του τα άρμενα» (εξ ου ο δυτικός «εφοπλιστής»: armatore, armateur, κ.λπ.).

Ο Ιπποκράτης, συμβουλεύων πώς πρέπει να στηθεί το χειρουργείον, τονίζει: «Όπου το σώμα, τα άρμενα», δηλαδή τα χειρουργικά εργαλεία πρέπει να τοποθετούνται πλησίον του χειρουργουμένου.

Το Ετυμολογικόν το Μέγα επεξηγεί: άρμα σημαίνει και δόρυ, ασπίδα, θώρακα» (Εξ αυτού – άρμενα: οι Λατίνοι ωνόμασαν μόνον τα πολεμικά όπλα: arma. Εκ του λατινικού arma – το αντιδάνειον άρματα, αρματώνομαι. Κακώς τα νεώτερα λεξικά καταχώριζαν την λέξιν άρμα, ως ξενική. Η λατινική την εδανείσθη εκ της Ελληνικής!).

Όπλα πολεμικά

(Αμυντικά και Επιθετικά)

Ασπίς: Το κυριώτερον και ιερώτερον αμυντικόν όπλον. Το καλύπτον όχι μόνον έκαστον πολεμιστήν, αλλά προβαλλόμενον «υπέρ της κοινής παρατάξεως». Ρίψασπις: δειλός! Εξ ου: συνασπισμός («εν τοιαύτη θέσει αι ασπίδες προσεγγίζουν αλλήλας»)!

Υπερασπίζομαι, προασπίζομαι = καλύπτω όχι μόνον τον παραστάτην, αλλά και τον πεσμένον, νεκρόν ή ζώντα, συμπολεμιστήν: «πρόσθεν οι (= μπροστά από αυτόν) δόρυ έσχε και ασπίδα». Επί της ασπίδος μετεφέροντο τραυματισμένοι ή νεκροί («ή ταν ή επί τας»)!

Ο Όμηρος περιγράφει τους κοιμωμένους μαχητάς:

«εύδον συν τεύχεσιν… υπό κρασίν δε

έχον ασπίδας».

(Εκάθευδον οπλισμένοι και κάτω από

τα κεφάλια τους είχαν τις ασπίδες) (Κ 152).

«Παρ’ ασπίδα στήναι (= πολεμώ)»

«Κρεμάσαι τας ασπίδας» (= παύσασθαι

του πολεμείν, ειρηνεύσαι).

Ασπιστής = πολεμιστής.

Αιγίς: Η ιερά ασπίς του Διός, αλλά και της Θεάς Αθηνάς. Αμυντικόν όσον και επιθετικόν όπλον (εκ του ρήματος αΐσσω = κινώ ορμητικώς. Κατεσκευάσθη από το δέρμα της αιγός Αμαλθείας, της τροφού του Διός, κατά συμβουλήν της Γαίας, διότι το δέρμα αυτό ήταν άτρωτο και αδιαπέραστο, ακόμη και από τον κεραυνό: «Ουδέ Διός τάμνησι κεραυνός». Η έκφρασις «υπό την αιγίδα» σημαίνει υπό την ασπίδα, υπό την προστασίαν.

Πέλτη: μικρά ελαφρά ασπίς, εκ του ρήματος πάλλομαι, ως παλλομένη ευκόλως, σχήματος ημισεληνοειδούς.

Ίτυς: κυριολεκτικώς περιφέρεια ασπίδος, «τελείωμα», εκ της «ιτέας», ο κλάδος της οποίας κάμπτεται, λυγίζει εύκολα κατά συνεκδοχήν, η στρογγύλη ασπίς «Λαιά μεν ίτυν προβάλλεσθε» (= διά της αριστεράς χειρός προβάλλετε την ασπίδα) παραινεί ο ποιητής Τυρταίος. Η στρογγύλη ασπίς ονομάζεται και άντυξ, συνεκδοχικώς εκ του άντυξ = πάσα κυρτότης, περιφέρεια παντός κυκλοτερούς. (Άντυξ = γαλλικόν jante – αντιδάνειον ζάντα!).

λαίβα: η ασπίς, επειδή εφέρετο διά της αριστεράς χειρός (λαιFόs = ευώνυμος).

βως: ασπίς εκ δέρματος βοός.

λαισήιον: μικρά ελαφρά ασπίς (εκ του λα+σείω), η ευκόλως σειομένη, παλλομένη. «λαισήια πτερόεντα» (Όμηρος).

σάκος: εκ του σάττω = φορτώνω, επί πολεμιστών: φορτώνω με όπλα. Εξ αυτού: σαγή = αποσκευαί, σάγμα: σαγμάριον (και «σαμάρι»).

ευρυσάκης: ο έχων μεγάλη ασπίδα, άρα ο γενναίος.

σακκίον: είναι και ένδυμα τρίχινον, εκ της ιδέας του ακατεργάστου δέρματος (εξ ου το σημερινό «σακάκι»)! Επίσης εκ του σάγη – σάγος = μανδύας – λατινικά sagum = ιταλικά saio = ράσο. Εκ του σάγισμα, σαγίον = κάλυμμα – τζαγγίον = υπόδημα εξ ου τσαγγάρης και τσαγκάρης!!!

καιτρέα: ασπίς πλεκτή, εκ του κυρτός = ή κυρτία = κάλαθος.

κατείρα: εκ του καττύς = τεμάχιον δέρματος καττυματοποιός = υποδηματοποιός, κατιμάς: κρέας κακής ποιότητος!!!

σκουτίον: αντιδάνειον εκ του λατινικού SCUTUM, όπερ εκ του ελληνικού σκύτος = κατηργασμένον δέρμα, σκυτοτόμος = βυρσοδέψης, σκουτί = δερμάτινη περισκελίς!

Εκ του σκύτος – λατινικόν SCUTUM = ασπίς – ιταλικά scudo = θυρεός, ισπανικά escudo, γαλλικά ecu, δηλαδή νομίσματα «σκούδα», εκ της εντυπωμένης επ’ αυτών των νομισμάτων, ασπίδος)!

Θυρεός: ασπίς επιμήκης, ομοία προς θύραν. Λέγεται και θυρέασπις.

Όχανον: η εσωτερική λαβή της ασπίδος. Συγκρατούσαν αυτήν, περνούσαν την χείρα διά μέσου των οχάνων. Το όχανον ετυμολογείται εκ του έχω.

(Συνεχίζεται)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΣΚΟΛΟΣ

(Φ. 192)

 

 

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος ΚΘ΄

Hτάση ορισμένων φιλοσόφων του δεκάτου ογδόου αιώνος, να αποδίδουν μεγαλυτέρα νοημοσύνη στους ανθρωποειδείς πιθήκους, από ό,τι ευλόγως θα ημπορούσε να αποδοθεί σε αυτούς από τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία, είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα για τον μελετητή του «εθνικού ζητήματος». Επί παραδείγματι, ημπορεί να εκπλαγούν  μερικοί εκ των αναγνωστών  εάν μάθουν ότι ο πολύς Ρουσώ εθεώρει πως ο χιμπατζής ήταν… άνθρωπος. Μετά την καταγραφή  ορισμένων παρατηρήσεων σχετικώς με αυτά τα ζώα, στην περιοχή  του Κονγκό, ο Ελβετός στοχαστής συνεχίζει ως εξής:

«Δεν βλέπει κανείς σε αυτά τα εδάφια τους λόγους επί των οποίων βασίζονται οι συγγραφείς γιά να αρνηθούν στα εν λόγω ζώα το όνομα των αγρίων ανδρών: αλλά είναι εύκολο να εικάσουμε ότι αυτό συμβαίνει λόγω της βλακείας τους [των χιμπατζήδων!], αλλά και επειδή δεν μιλούν: Αυτοί είναι αδύναμοι λόγοι για εκείνους που γνωρίζουν ότι αν και το όργανον της ομιλίας είναι φυσικώς έμφυτον στον άνθρωπο, ωστόσον, η ίδια η ομιλία δεν είναι φυσική, και αντιλαμβάνονται έως ποίου σημείου ημπορεί να ανεβίβασε τον πολιτισμένο άνθρωπο υπεράνω της αρχικής του καταστάσεως η ικανότης του για βελτίωση.»

Ο Ρουσώ απεδέχθη οποιοδήποτε στοιχείον, στα αρχεία των ταξιδιωτών, υπεστήριζε την ευφυΐα και την ανθρωπίνη ιδιότητα  του χιμπατζή, και απέρριψε τα περί του αντιθέτου αποδεικτικά στοιχεία. Εθεώρει την ικανότητα για αυτο-βελτίωση ως «το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ανθρωπίνου είδους» και ότι αυτό το κριτήριον δεν είχε εφαρμοσθεί εν προκειμένω στην αξιολόγηση των χιμπατζήδων, οπότε  είχαν «αδικηθεί».

Έχει ήδη ανφερθεί χαρακτηριστικώς πως ο Χέρντερ απέρριπτε την ιδέαν ότι οι ανθρωποειδείς πίθηκοι  θα ημπορούσαν να θεωρηθούν άνθρωποι, έγραφε δε επ’ αυτού σαφέστατα : «Ούτε ο Πόνγκο (Pongo – Ουρακοτάγκος) ούτε ο Μακρόχειρ (Longimanus  – Γίββων) είναι αδελφός σας,  αλλά πραγματικά ο Αμερικανός («Ινδιάνος») και  ο Νέγρος είναι.»[Ο  «Pongo» που αναφέρει εδώ ο Χέρντερ, ήταν πιθανώς ο χιμπατζής, δεδομένου ότι ο γορίλας ήταν κατ’ ελάχιστον γνωστός  τότε. Το όνομα στην συνέχεια απεδόθη στον Ουρακοτάνγκο. Ο  «Μακρόχειρ» ήταν ο κερκοπίθηκος Γίββων].

Ο πολυμαθής και εκκεντρικός Σκώτος Λόρδος Μονμπόντο, νομικός και φιλόλογος, διατηρούσε κοινή οπτική με τον Ρουσώ για τους ανθρωποειδείς πιθήκους. Ο Τζέϊμς Μπάρνετ, Λόρδος Μονμπόντο (1714 – 1799), δικαστής, μελετητής της γλωσσικής εξελίξεως και φιλόσοφος, ήταν θεϊστής. Είναι διάσημος σήμερα ως ιδρυτής της συγχρόνου συγκριτικής ιστορικής γλωσσολογίας. Το 1767 έγινε δικαστής στο Ανώτατο Σκωτικό Πολιτικό Δικαστήριο «Δικαστήριο της Συνεδριάσεως»  («Cuirt an t-Seisein). Ως εκ τούτου, ο Μπάρνετ υιοθέτησε κατά νόμον, τιμητικό τίτλον ευγενείας, βασιζόμενο στο όνομα του οικογενειακού τους μεγάρου «Οίκος Μονμπόντο». Ο Λόρδος Μονμπόντο ήταν ένας από μια σειρά μελετητών που τότε συμμετείχαν στην ανάπτυξη πρωίμων εννοιών  περί της Εξελίξεως. Μερικοί τον «πιστώνουν» με την κατ’ αρχήν πρόβλεψη της ιδέας της φυσικής επιλογής, η οποία ανεπτύχθη περαιτέρω σε επιστημονική θεωρία από τον Κάρολο Δαρβίνο. Στο ανώνυμο έργο του «Περί της Προελεύσεως και της Προόδου της Γλώσσης» (6 τόμοι, ταυτόχρονη έκδοση στο Εδιμβούργο και στο Λονδίνο, εκδόσεις James Balfour & Thomas Cadell, 1773-1792) αναφέρει «… οι “Ουρακοτάνγκοι” της Αγκόλας και αρκετών μερών της Ασίας». (Η σύγχυση του ουρακοτάγκου με τον χιμπατζή είναι εμφανής εδώ, όπως και σε πολλά γραπτά του 18ου αιώνος.)

[Το όνομα «ουρακοτάγκος» προέρχεται από τις μαλαϊκές και  ινδονησιακές λέξεις orang, που σημαίνει «πρόσωπο», και hutan που σημαίνει «δάσος», έτσι  συνθετικώς η σημασία είναι «πρόσωπο του δάσους». Η λέξη αρχικώς δεν εχρησιμοποιείτο για να αναφερθεί σε πιθήκους, αλλά για ανθρώπους που είχαν ως κατοικία τους τα δάση.

Οι μαλαϊκές λέξεις που χρησιμοποιούνται για τον πίθηκο είναι maias και mawas, αλλά είναι ασαφές αν αναφέρονται μόνον στον ουραγκοτάγκο, ή σε όλους τους πιθήκους γενικότερον. Η πρώτη πιστοποπιημένη χρήση της λέξεως ουρακοτάγκος για να κατονομασθεί ο ασιατικός πίθηκος έγινε από τον Ολλανδό ιατρό Jacobus Bontius, ο οποίος στο βιβλίο του «Historiae naturalis et medicae Indiae orientalis» (1631) ανέφερε ότι Μαλαισιανοί τον είχαν ενημερώσει πως αυτός  ο πίθηκος ήταν σε θέση να μιλήσει, αλλά προετίμησαν να «μην τον υποχρεώσουν να εργασθεί». Η λέξη ενεφανίσθη κατόπιν σε αρκετές γερμανόγλωσσες περιγραφές της ινδονησιακής ζωολογίας, κατά τον 17ον  αιώνα.]

Και ο Λόρδος συνεχίζει : «Είναι ακριβώς ανθρωπίνης μορφής, περπατούν ορθοί όχι στα τέσσερα… χρησιμοποιούν ραβδιά για όπλα, ζουν σε κοινωνία, κατασκευάζουν καλύβες από κλαδιά δένδρων και απάγουν κορασίδες των Νέγρων τις οποίες καθιστούν δούλες, και τις  χρησιμοποιούν τόσον για εργασία όσον και ευχαρίστηση… Αλλά αν και από τα αναφερθέντα στοιχεία φαίνεται βέβαιον ότι είναι του είδους μας, και παρά το ότι έχουν σημειώσει κάποια πρόοδο στις τέχνες της ζωής, δεν έχουν φθάσει το επίτευγμα της γλώσσης».

Αυτό που εξέπληξε τον Μονμπόντο δεν ήταν ότι δεν ημπορούσαν να ομιλήσουν, αλλά ότι δεν ημπορούσαν να μάθουν να ομιλούν. Συνεφώνησε με τον Ρουσσώ, απορρίπτων την άποψη ότι, η ομιλία είναι «φυσική» για τον άνθρωπο. Λέει: «Τώρα, εάν ημπορούμε να υπερβούμε εκείνην την προκατάληψη, και να μην επιμένουμε ότι οι άλλες τέχνες της ζωής, που οι Ουρακοτάγκοι θέλουν, δεν είναι παρομοίως φυσικές για τον άνθρωπο, είναι αδύνατον να τους αρνηθούμε τον τίτλον των ανθρώπων.»

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 192)

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ 1821

Χωρίς τίτλο.jpg

Η Ελληνική Επανάσταση ως Οικουμενικό Γεγονός      

Όταν μιλάμε για την «Εθνεγερσία», την Επανάσταση του Ελληνικού Έθνους, το νοηματικό φορτίο της λέξης «επανάσταση» προσλαμβάνει ένα ειδικό βάρος ιδιαίτερο, μοναδικό, το οποίο υπερβαίνει το γνωστικό κεκτημένο που κανονικά περικλείεται στην ετυμολογία της.

Και αυτό γιατί κανένα έθνος δεν νοηματοδότησε την ανθρώπινη Ιστορία, όσο το Ελληνικό. Επομένως και οι εθνικοαπελευθερωτικοί του αγώνες δεν σχετίζονται αποκλειστικά και μονοσήμαντα με την ελευθερία του Έθνους των Ελλήνων, και την αποκατάσταση της απολεσθείσας ιστορικής τους αίγλης, αλλά αντανακλούν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Είναι γνωστό επίσης ότι οι λέξεις στην ελληνική γλώσσα λειτουργούν σαν ορισμοί. «Ορίζουν» την σημαινόμενη πραγματικότητα – δημο-κρατία (κράτος- εξουσία του δήμου), φιλοσοφία (φιλία σοφίας), παιδ-αγωγία (παίδων αγωγή). Έτσι, η σύνθετη λέξη «επανάσταση», προερχόμενη από το ρήμα επανίσταμαι,  κυριολεκτικά σημαίνει ξαναστέκω. Κάποτε δηλαδή ήμουν όρθιος, έπεσα, και τώρα προσπαθώ να ξανασηκωθώ, να ξανασταθώ. Προκειμένου δε για ένα έθνος, σημαίνει μεταφορικά ότι αυτό προσπαθεί να ανακτήσει μια ελευθερία, αλλά και μια δόξα, που κάποια στιγμή έχασε στο παρελθόν, αλλά κάποτε ξαναείχε. Η χρήση δηλαδή της λέξης «επανάσταση» ως συνώνυμο του ρηξικέλευθου, είναι εσφαλμένη.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η λέξη revolution (από το αγγλικό revolve και το λατινικό revolvere που σημαίνει περιστρέφω, επανέρχομαι, επαναλαμβάνω), κάκιστα έχει ταυτισθεί με τη λέξη επανάσταση (επανίσταμαι). Η ελληνική λέξη επανάσταση δεν μπορεί να αποδοθεί στα αγγλικά με το περιοριστικό και αναιμικό revolution. Το κατεστημένο, διαφημισμένο και τελικά καθεστωτικό  «revolution», παραπέμπει σε κοινωνικές αναταραχές τύπου Γαλλικής και Οκτωβριανής «επανάστασης», ιστορικές διαδικασίες οι οποίες στρεβλά και καταχρηστικά έχουν χαρακτηρισθεί επαναστάσεις, ενώ στην πραγματικότητα ήσαν εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις.

Και ασφαλώς, η Ελληνική Επανάσταση, όπως παρατήρησε με καταπληκτική οξυδέρκεια ο Γέρος του Μοριά, δεν είχε καμία σχέση με τις άλλες «επαναστάσεις» των ευρωπαϊκών λαών. Αυτές δεν ήταν επαναστάσεις, όπως χαρακτηριστικά είπε ο Εθνάρχης, αλλά εμφύλιοι πόλεμοι. Ο δικός μας αγώνας, είπε, δεν ήταν εμφύλιος, αλλά αγώνας έθνους εναντίον άλλου έθνους, για την ανάκτηση της ελευθερίας το

Υπ’ αυτήν  την έννοια, δεν είναι καθόλου βέβαιο πως ό,τι έχει ονομασθεί «επανάσταση» στην παγκόσμια ιστορία, ήταν αγώνας για να ξανακερδηθεί μια χαμένη δόξα από τα έθνη που τον πραγματοποίησαν. Ή ότι απλά ονομάσθηκε έτσι, η για πρώτη φορά στην ιστορία των εθνών αυτών, δυναμική διεκδίκηση του δικαιώματός τους να αυτοκυβερνώνται, που δεν είναι επανάσταση, αλλά γέννηση κράτους μέσω ενός «επώδυνου τοκετού».

Πάντως, η Ελληνική Επανάσταση, παρότι είναι δεδομένο ότι στόχευε στην ανάκτηση και μιας χαμένης ελευθερίας και μιας χαμένης δόξας, δεν ήταν μόνον αυτό. Ήταν κάτι πολύ πέρα και πάνω από αυτό. Ήταν η ανάσταση ενός έθνους και ταυτόχρονα η δραστική εφαρμοσμένη ελπίδα του, για έναν καλύτερο κόσμο.

Η στιγμή λοιπόν, που το Ελληνικό Εθνος χάνει την ελευθερία του, την 29η Μαϊου 1453, είναι μια μαύρη στιγμή για ολόκληρο τον κόσμο. Η βίαια αποδόμηση του ελληνικού πολιτιστικού παραδείγματος, που για χιλιάδες χρόνια υπήρξε η «πυξίδα» ολόκληρης της ανθρωπότητας, θα οδηγήσει σε έναν πρωτοφανή εκβαρβαρισμό της οικουμένης, η οποία εφεξής θα πορεύεται τυφλά και ανερμάτιστα, σε κατευθύνσεις που δεν οδηγούν πουθενά.

Έτσι αιτιολογείται και το φαινομενικά ανεξήγητα μεγάλο ενδιαφέρον των ισχυρών της γης για τον  έλεγχο του ελληνικού κράτους. Μηδενίζοντας τον «σφυγμό» του Ελληνισμού, οδηγείς την ανθρωπότητα σε απώλεια προσανατολισμού, και την χειραγωγείς όπως επιθυμείς. Για αυτό και στην πρόσφατη ιστορία (συνθήκη της Γιάλτας), οι πλουτοκράτες Έμποροι των Εθνών έφθασαν στο σημείο να παραχωρήσουν σχεδόν ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια στο «Ανατολικό μπλοκ» για να κρατήσουν κάτω από την «μπότα» τους, την σύμφωνα με τα λεγόμενά τους «μικρή», «φτωχή» και «ασήμαντη» Ελλάδα.

Η ανάσταση δε ενός έθνους, όπως εννοιολογικά σημαίνεται με τον ελληνικό όρο επανάσταση, μπορεί να κατορθωθεί ακόμη και από έναν άνθρωπο. Αυτό που έκανε ο Πρόεδρος Πούτιν, για παράδειγμα, στην μετασοβιετική Ρωσία, υπήρξε μια πραγματική επανάσταση. Με απολύτως ειρηνικό και αναίμακτο τρόπο, ένας άνθρωπος, άλλαξε τον ρου της Ιστορίας της Ρωσίας, ξανασηκώνοντας το ρωσικό έθνος στα πόδια του, και ξαναδίνοντάς του την χαμένη του δόξα.

Η Σύγκρουση των Οραμάτων

Όμως, η άλωση της Πόλης δεν είναι μόνον το τέλος μιας ελληνικής αυτοκρατορίας, η οποία υπήρξε ο φάρος του κόσμου για χίλια και πλέον χρόνια, αλλά και η μέρα γέννησης μιας ιδέας, της «Μεγάλης Ιδέας». Η Μεγάλη Ιδέα δεν είναι απλώς η εθνική ιδέα, το ενοποιητικό σύμβολο του νέου Ελληνισμού, αλλά και η συναίσθηση μιας οικουμενικής αποστολής που θεμελιώνεται σε μια ιστορία τεσσάρων χιλιάδων χρόνων.

Μεγάλος πρόγονος της Μεγάλης Ιδέας του Ελληνισμού είναι ο τραγικός, μοναχικός Aυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Αυτός που με τον ηρωικό του θάνατο υπερέβη την διαιρετική διάσταση του χρόνου – παρελθόν, παρόν, μέλλον – και έγινε αιώνιο σύμβολο ενότητας του έθνους, διδάσκοντας τους Έλληνες πως ο ανθός της αληθινής ζωής φύεται στις παρυφές της αβύσσου.

Η ιδέα αυτή κράτησε το Γένος ζωντανό τους σκληρούς αιώνες που ακολούθησαν μετά την άλωση. Ήταν αυτή που τροφοδότησε τα οράματα του Ελληνισμού και, όχι σπάνια, οδήγησε σε έντονες διαφωνίες, ακόμη  και σε συγκρούσεις, τους Έλληνες που έψαχναν εναγωνίως να βρουν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος-δρόμος για την αποκατάσταση της χαμένης δόξας του Ελληνισμού, και την απελευθέρωση του Γένους. Υπάρχουν τέσσερις κύριες διακριτές τάσεις και οράματα:

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που υποστήριζαν κάτι εξόφθαλμα ανεδαφικό. Ότι δηλαδή ο Ελληνισμός μπορεί να αλώσει εκ των έσω την οθωμανική αυτοκρατορία, όπως είχε κάνει κατά το παρελθόν με την ρωμαϊκή. Αυτοί ήταν κυρίως οι Φαναριώτες, και εκείνοι που είχαν βολευτεί με την νέα κατάσταση, γιατί τα είχαν βρει με τους Τούρκους, οι φανεροί και κρυφοί «τουρκοπροσκυνημένοι δουλοπρίγκηπες». Ο λαός όμως, που υφίστατο τον καθημερινό εξευτελισμό της δουλείας, ουδέποτε συμπορεύτηκε μ’ αυτά τα παράφωνα κηρύγματα υποτέλειας και ραγιαδισμού. Το χάσμα αλλόφυλης εθνικότητας, θρησκείας, γλώσσας και πολιτισμού, καθιστούσε αδύνατη την επανάληψη της αναγέννησης του Ελληνισμού, όπως μέσα από τις στάχτες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Στην δεύτερη κατηγορία ήταν εκείνοι που θεωρούσαν ότι η σωτηρία του Έθνους μπορούσε να διασφαλισθεί αν συμμαχήσουμε με την Δύση. Η τάση αυτή, που εμφανίζεται πριν ακόμη από την πτώση της Βασιλεύουσας, συντηρούμενη και τροφοδοτούμενη από μια μεγάλη μερίδα διανοουμένων, άνοιγε διάπλατα τις πύλες προς την ολοκληρωτική εξάρτηση του Ελληνισμού από τη «φράγκικη» Δύση. Ένα μέγεθος πολιτιστικά και πνευματικά διαμετρικά αντίθετο με τον ελληνορθόδοξο κόσμο. Ο κύκλος των διαφωτιστών, συσπειρωμένος γύρω από τον Αδαμάντιο Κοραή, βαθιά μυημένος στην ιδέα του αναγκαίου εξευρωπαϊσμού του Έθνους «για τη σωτηρία του», θα συνεχίσει ακατάπαυστα την προσπάθεια για την υιοθέτηση του δυτικού τρόπου ζωής από τους Έλληνες. Η κίνηση αυτή θα εξιδανικευτεί έντεχνα με την καλοπροαίρετη όσο και αφελή θεωρία της «Μετακένωσης», η οποία προϋποθέτει τον ελληνικό χαρακτήρα του δυτικού πολιτισμού, που επιστρέφει -δήθεν- στην πρώτη κοιτίδα του, την Ελλάδα. Η μεθοδικά κατασκευασμένη αυτή φιλοδυτική προπαγάνδα, ότι η σωτηρία θα έλθει μόνον από τη Δύση, αποτελεί «σκόλοπα» στο σώμα του Ελληνισμού ακόμη και σήμερα.

Η τρίτη κατηγορία εκπροσωπείται κατά κύριο λόγο από έναν διαπρύσιο κήρυκα του Ελληνισμού, ένα πνεύμα μοναδικό, ρομαντικό και ανήσυχο. Τον φλογερό πατριώτη  Ρήγα Φεραίο. Αυτός οραματίστηκε, εξέφρασε  με τον «Θούριο», κι επιχείρησε να πραγματώσει έναν ξεσηκωμό των βαλκανικών λαών, με σκοπό την εκδίωξη των Τούρκων, και την ίδρυση μιας «Ελληνικής Δημοκρατίας» στην θέση του άλλοτε Βυζαντίου. Μιας Πολιτείας στην οποία η γλώσσα, η παιδεία και τα εν γένει πρότυπα πολιτισμού θα ήσαν ελληνικά και χριστιανικά-ορθόδοξα. Η ταυτόχρονη όμως εναντίωσή του και με τους τούρκους και με τους δυτικούς, είχε σαν κατάληξη να τον κυνηγήσουν και οι δυο πλευρές, και να τον εξοντώσουν ως κοινό τους εχθρό.

Τέλος, υπήρξε η τέταρτη κατηγορία, στην οποία ανήκουν σχεδόν όλοι οι μεγάλοι αγωνιστές του ’21. Αυτοί δηλαδή που αντιλαμβάνονταν ότι με το συσχετισμό δυνάμεων που υπήρχε εκείνη την χρονική στιγμή, το μόνο που  μπορούσαν να επιτύχουν μόνοι τους, χωρίς δεσμεύσεις και εξαρτήσεις από ξένες δυνάμεις, ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου έθνους – κράτους, μικρού μεν, αλλά πραγματικά ελεύθερου. Ενός κράτους που θα αποτελούσε τον πρώτο ελεύθερο εθνικό πυρήνα, και το οποίο, αφού δυνάμωνε αρκετά, θα μπορούσε στην συνέχει να χρησιμοποιηθεί ως ορμητήριο για την σταδιακή εδαφική επέκταση των συνόρων του, απελευθερώνοντας σιγά – σιγά όλες τις σκλαβωμένες πατρίδες των Ελλήνων.

Όλες οι θέσεις – προτάσεις, ανεξάρτητα από τον ρεαλισμό και την ιστορική τους συνέπεια, ανέδειξαν σε πολλές περιπτώσεις γενναίους άνδρες και σπουδαίους διανοούμενους, ηγετικές φυσιογνωμίες και χαρισματικές προσωπικότητες του νέου Ελληνισμού, αλλά και ανθρώπους που συνειδητά ή ανεπίγνωστα υπηρετούσαν ξένα συμφέροντα, και έβλαψαν σοβαρά την υπόθεση της Επανάστασης, αλλοιώνοντας τραγικά την φυσιογνωμία του νέου κράτους.

Ωστόσον, από τις τέσσερις αυτές προτάσεις, η πρώτη (των Φαναριωτών) και η τρίτη (του Ρήγα Φεραίου), ενώ γενικά συνεισέφεραν στην αφύπνιση των συνειδήσεων  και στην θεωρητική συζήτηση περί Παλιγγενεσίας, δεν έπαιξαν τελικά καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της Ιστορίας. Αυτή έμελλε να γραφτεί με το αίμα των αγνών ηρώων αγωνιστών, αλλά και με το τελικό «καπέλωμα» του αγώνα τους από εκείνους που πρέσβευαν ότι η σωτηρία του Έθνους θα έρθει μόνον από τη Δύση.

συνεχίζεται

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 192)

 

 

 

ΟΥΓΓΑΡΙΑ – Πρόσκληση Ορμπάν στους Ευρωπαίους Εθνικιστές

Χωρίς τίτλο.jpg

Ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας απηύθυνε την περασμένη Τετάρτη πρόσκληση τους ηγέτες των Εθνικιστικών κομμάτων της Ευρώπης, να επαναστατήσουν εναντίον της «άνομης συμμαχίας των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, των παγκόσμιων φιλελεύθερων ΜΜΕ και των αχόρταγων διεθνών καπιταλιστών». Τους κάλεσε ακόμη σε μια «βαθιά αλλά ειρηνική» μεταμόρφωση της Ευρώπης. «Έχουμε ακόμη την ευκαιρία να συγκρατήσουμε την αυξανόμενη ενέργεια της επανάστασης μέσα σε ένα συνταγματικό πλαίσιο, και να μεταμορφώσουμε την ευρωπαϊκή αυτοκρατορία με ειρηνικό και συντεταγμένο τρόπο», είπε ο Ορμπάν απευθυνόμενος σε χιλιάδες οπαδούς του.

Μετά την Ολλανδία, την Γαλλία και την Γερμανία, ίσως και την Ιταλία, το κόμμα του Orban, Fidesz, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις εκλογές του 2018, μετά από δύο συνεχόμενες θητείες στην εξουσία.

Ο Ορμπάν έχει ευθέως αντιταχθεί στις πολιτικές της Ε.Ε. σε θέματα Οικονομίας και Δημοκρατίας, και πρόσφατα, αναφορικά με την μετανάστευση, την οποία αποκαλεί απειλή για την Ευρώπη, κοινωνικά και οικονομικά.

«Για να διατηρήσουμε την ανεξαρτησία μας χρειάζεται να πολεμήσουμε με γενναιότητα στις μάχες που έρχονται εμπρός μας. Πρέπει να σταματήσουμε τις Βρυξέλλες, να υπερασπίσουμε τα σύνορά μας, να αρνηθούμε τις μαζικές μετεγκαταστάσεις». Και κατέληξε λέγοντας ότι η κυβέρνηση πρέπει να είναι «στα χέρια των εθνικιστικών δυνάμεων».

Ο Ούγγρος Πρωθυπουργός έκανε τις τοποθετήσεις αυτές κατά την διάρκεια ομιλίας του στις 15 Μαρτίου, επ’ αφορμή των εορτασμών για την εθνική Επέτειο της Ουγγαρίας που αναμημνήσκεται την ουγγρική επανάσταση εναντίον της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, το 1848.

(Φ. 192)

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑