Το «Πολιτικώς Ορθόν» και η δικτατορία των μειονοτήτων

 

politically-correct

Δεν περνά ημέρα να μην ακούσει κανείς περί της έννοιας του «Πολιτικώς Ορθού», αυτήν την τάση αναφορικά με τον δημόσιο λόγο του να μην εκφραζόμεθα ως πρέπει αλλά περιγραφικώς και με «λιγότερο χρωματισμένες εκφράσεις», γύρω από καταστάσεις της καθημερινότητός μας οι οποίες μας πνίγουν και μας αφορούν όλες και όλους.

Τούτη η αποφυγή της ακριβούς έκφρασης, αποτελεί μιάν ιδιότυπη μορφή λογοκρισίας και μάλιστα στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτολογοκρισίας.

Το σημερινό σύστημα της «δημοκρατικής ασυδοκρατίας» των δυτικού τύπου κυρίως κοινωνιών, για τους δικούς του λόγους που δεν είναι άλλοι από την διάλυση του «παλαιού κόσμου» αλλά και του θεμελιώδους για την ανθρώπινη ύπαρξη «παλαιομοδίτικου» ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, έχει επιβάλλει μιάν ομερτά καταφανή με σκοπό την εκδίωξη κάθε λογικής αλλά και την επιβολή του φόβου των συνεπειών, εάν κάποιος εκφράσει ευθαρσώς την ειλικρινή του άποψη για ορισμένα καίρια ζητήματα αλλά και ομάδες της κοινωνίας οι οποίες βρίσκονται σε μιάν περίεργη κατάσταση προστασίας και ασυλίας, απέναντι στο σύνολο.

Έτσι φθάνουν πολλάκοις εις το σημείον να απαγορεύσουν νομοθετικά την αναφορά με «υβριστικούς χαρακτηρισμούς», σε ομάδες όπως οι ομοφυλόφυλοι, οι αλλόθρησκοι, ή και άλλες ομάδες οι οποίοι και εγώ δεν ξέρω υπό ποια κριτήρια θεωρούνται «υπό διωγμόν», από μία κοινωνία η οποία αποδυκνείεται όσο περνά ο καιρός πως έχει καταντήσει ένας τεράστιος οίκος ανοχής των πάντων, και η κάθε ημέρα που περνά δείχνει ακόμη περισσότερο το σαπισμένο της πρόσωπο.

Αυτός ο ψευτοανθρωπισμός και η επιβολή δια της ψυχολογικής βίας και του ψυχολογικού πολέμου όσων θέλουν οι εξουσιαστές να περάσουν στην κοινή γνώμη ετσιθελικά, ουδεμίαν σχέση έχει προφανώς με αγάπη προς τις συγκεκριμένες κοινωνικές, θρησκευτικές, σεξουαλικές μειονότητες. Αυτό το σημερινό δόγμα του «υπερανθρωπισμού», του «ατόμου πάνω από το σύνολο κατά το δοκούν» και όχι του «συνόλου πάνω από το άτομο», δρα αποδομητικά σε μία ήδη καταβαραθρωμένη κοινωνία η οποία εδώ και χρόνια υφίσταται έναν πολυεπίπεδο πόλεμο, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό, ατομικό, σεξουαλικού προσδιορισμού κ.α. με μοναδικό σκοπό την διάλυση θεμελιωδών πιστεύω και απόψεων οι οποίες διαμόρφωσαν την Ελλάδα αλλά και τον κόσμο ολόκληρο, τους τελευταίους αιώνες.

Μα το πλέον ανησυχητικόν δεν είναι τόσο η προφανής προσπάθεια κάποιων κυρίαρχων με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο, να επιβάλλουν την «δικτατορία των μειονοτήτων» μέσα σε μια υποτιθέμενη δημοκρατία, αλλά

το γεγονός πως οι ίδιοι οι πολίτες έχουν χάσει έπειτα από χρόνια «εκπαίδευσης στην ανοχή» κάθε αισθητήριο περί του τι είναι ορθό και τι όχι. Έτσι σε παρατηρούν οι ίδιοι αχρείοι συμπολίτες σου σε περίπτωση όπου τολμήσεις να αρθρώσεις λέξη ενάντια σε ό,τι γίνεται γύρω, σε καταδυκνείουν ως «φασίστα», «ρατσιστή» «ομοφοβικό» καθώς και έναν σωρό άλλες ανυπόστατες και τεχνιέντως κατασκευασμένες προσπάθειες κοινωνικού ελέγχου, κατασκευασμένες και επιβαλλόμενες άνωθεν αλλά με τέτοιον τρόπο περασμένες προς τα κάτω ώστε να δείχνονται ως σκέψεις και απόψεις του λαού.

Αυτός ο μεταμοντερνισμός και η ανοχή σε ό,τι ανώμαλο, σε ό,τι ξενόφερτο, σε ό,τι επικίνδυνο για την συνοχή μιάς κοινωνίας, σπρώχνει την κοινή λογική μέρα με την ημέρα, χρόνο με τον χρόνο στο περιθώριο και είναι προφανές πως εάν η λογική στηθεί στο εκτελεστικό απόσπασμα της νέας τάξης των πραγμάτων, το τέλος μιας κοινωνίας είναι πολύ κοντά, και οι συνέπειες αυτού του τέλους απροσδιόριστα άγνωστες.

Μία κοινωνία η οποία δεν στηρίζεται σε στιβαρές βάσεις κυρίως ηθικής αξίας ως η πίστη στον Θεό, την πατρίδα και τον θεσμό της οικογένειας, δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει, αλλά τουναντίον βρίσκεται πολύ κοντά στο βάραθρο της ολοσχερούς καταστροφής όχι μόνον για το παρόν αλλά και για το μεσομακροπρόθεσμο μέλλον.

Ο μεγαλύτερος φασισμός, είναι μία κατά το δοκούν δημοκρατία. Και είναι τραγικό στην χώρα που τα χώματά της είναι ποτισμένα με το αίμα μαρτύρων και ηρώων, σήμερα να αποδειχνόμαστε ανίκανοι να πετάξουμε από επάνω μας αυτή την απάθεια όπου μας χτυπά από παντού, αυτόν τον φιλοτομαρισμό, αυτό το μη – νοιάξιμο για ό,τι γίνεται γύρω, διότι «τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει». Αυτό εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, είναι και το μεγαλύτερο όπλο όσων προσπαθούν να εξουσιάσουν. Η δική μας αδυναμία και ο φόβος καθίσταται η δική τους δύναμη.

Σε τούτο το εφιαλτικό σκηνικό όπου ο καθείς θεωρεί πως είναι μόνος, σε ένα θέατρο του παραλόγου το οποίο μοιάζει ατέλειωτο, οφείλουμε να επαναφέρουμε στα δημόσια πράγματα αλλά και στην ιδιωτική μας ζωή την

αξιοπρέπεια, την αλήθεια, την λογική, το θάρρος της γνώμης και να μην επιτρέψουμε σε κανενός είδους περιθωριακή ομάδα να κυριαρχήσει εκμεταλλευόμενη τις καταστάσεις, μέσα σε μια κοινωνία η οποία είναι τόσο άρρωστη ώστε νομίζει πως βρίσκεται εν πλήρη υγεία.

Ο μυθριδατισμός, αυτό το συνεχές μπόλιασμα με δηλητήριο που καταλήγει στην ανοχή και στην αρρώστεια, πρέπει, και κάποια στιγμή σίγουρα διατηρώ την πεποίθηση πως θα εκλίψει, διότι έχουμε ξεπεράσει προ πολλού χρόνου τα όριά μας. Το καίριο ζήτημα είναι κατά πόσον το συναισθανόμεθα.

ΠΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

(Φ.162)

Παραμύθι χωρίς όνομα…

 

kl

Η ιστορία αρχίζει στις αρχές του 20ου Αιώνα. Το 1910, και αφού έχει προηγηθεί το κίνημα στο Γουδή που τον έχει φέρει στην επιφάνεια, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ιδρύει το «Κόμμα των Φιλελευθέρων», με κεντρώα τοποθέτηση, όχι όμως όπως την ξέρουμε σήμερα, αλλά καθαρά πατριωτική.

Το 1913, ο Δημήτριος Γούναρης, ιδρύει το Λαϊκό Κόμμα, με φιλοβασιλικό και εθνικοπατριωτικό προσανατολισμό.

Το 1918, ο εβραίος Αβραάμ Μπεναρόγια ιδρύει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (ΣΕΚΕ), το οποίο το 1924 μετονομάζεται σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ).

Από τα 3 αυτά κόμματα, μόνον το ΚΚΕ είναι σταθερό στην ουτοπική ιδεολογία του, με τον σημερινό αρχηγό του Δημ. Κουτσούμπα, να νομίζει ότι βρίσκεται κάπου στο 1917 και ονειρεύεται σοβιέτ, εκλογές χωρίς κόμματα και βουλή χωρίς…βούληση. Δηλαδή το ΚΚΕ, παρουσιάζει μία κακοήθη σταθερότητα.

Τα άλλα δύο κόμματα έκαναν την, καλή ή κακή, διαδρομή τους στην ιστορία και φθάσαμε στο σήμερα. Ως σημερινοί απόγονοί τους, μπορούν να θεωρούνται η ΝΔ του Λαϊκού Κόμματος και οι ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Λεβέντης και ένα μεγάλο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ (Σπίρτζης, Κουρουμπλής, Κοτσακάς κ.λπ.), ως συνέχεια του Κόμματος των Φιλελευθέρων.

Τον Ιανουάριο του 1936 διεξάγονται βουλευτικές εκλογές και ένας νέος πολιτικός κάνει την εμφάνισή του στις Σέρρες, με την σημαία του Λαϊκού Κόμματος. Πρόκειται για τον Κων. Καραμανλή. Μέντορας και προστάτης του, ο βουλευτής και πρώην υπουργός Αθανάσιος Αργυρός, από την Νιγρίτα. Η πρώτη ατιμία, από τις πολλές που ακολούθησαν, σημειώνεται τότε, όταν ο Καραμανλής διαδίδει σε όλο τον Νομό, ότι ο Αργυρός, ως παλαιός πολιτικός, δεν χρειάζεται σταυρό προτιμήσεως για να εκλεγεί. Αποτέλεσμα: Εκλέγεται ο εκκολαπτόμενος «εθνάρχης» και φυσικά δεν εκλέγεται ο Αργυρός.

Ακολούθησαν έκτοτε πολλά ξεπουλήματα από τον «εθνάρχη νο 2».

Η ιστορία της ΝΔ ξεκίνησε από την ΕΡΕ του Κων. Καραμανλή. Ένα κόμμα με πατριωτική ιδεολογία, την οποία όμως ξεπούλησε ο ίδιος ο ιδρυτής της, όταν το 1974 έφτιαξε την σχεδόν αριστερόστροφη, πάντως όχι δεξιά, ΝΔ.

Η ΕΡΕ, ήταν γνήσιο τέκνο του Ελληνικού Συναγερμού του κόμματος που ίδρυσε ο Στρατάρχης της νίκης του Ελληνοϊταλικού πολέμου αλλά και του συμμοριτοπολέμου αργότερα, Αλέξανδρος Παπάγος. Ο Παπάγος ήταν πρωθυπουργός, όταν στις 4 Οκτωβρίου του 1955, μετά από σοβαρή ασθένεια πεθαίνει και ο τότε Βασιλεύς Παύλος, εντελώς αναπάντεχα, διορίζει ως πρωθυπουργό τον μέχρι τότε, επιτυχημένο πάντως, υπουργό δημοσίων έργων Κων. Καραμανλή, αγνοώντας τους φυσικούς διαδόχους του Στρατάρχου, Στέφανο Στεφανόπουλο και Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Ο εκλεκτός των Ανακτόρων Καραμανλής, ιδρύει νέο κόμμα την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ), η οποία, μάλλον εξ ανάγκης, αφού ο συμμοριτοπολέμος είχε λήξει μόλις προ 6 ετών, ακολουθεί εθνική πολιτική. Βέβαια δεν έλειψαν και τότε οι αντεθνικές πράξεις του «εθνάρχου», όπως οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου το 1959, οι οποίες ενταφίασαν οριστικώς το Κυπριακό, αφού έβαλαν την Τουρκία στο παιχνίδι, ως ισότιμο πλέον παράγοντα και εγγυητή της…σταθερότητος στο νησί. Οι συμφωνίες αυτές, ήταν και οι βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχτηκε όλη η προδοσία της Κύπρου το 1974. Αυτές άλλωστε επικαλέστηκε και ο Μακάριος, όταν κάλεσε τους Τούρκους να επέμβουν στην Κύπρο. Αλλά γι’ αυτά, κάποια άλλη φορά.

Η ΝΔ λοιπόν ξεκίνησε το 1974, αφού εξαπάτησε τον Βασιλέα Κωνσταντίνο και νωρίς – νωρίς έδειξε τις προθέσεις της με το άγριο κυνηγητό των κατά την άποψή της, αλλά και κατά τις υποδείξεις των κομμουνιστών, χουντικών κ.λπ., ξεκληρίζοντας χιλιάδες οικογένειες.

Το 1980, ο «εθνάρχης», σε εφαρμογή προμελετημένου σχεδίου, γίνεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αφήνει το κόμμα στο έλεος των επιγόνων. Ράλλης, Αβέρωφ, Μητσοτάκης, Έβερτ, Καραμανλής, Σαμαράς, κρεμάνε την φωτογραφία τους στα γραφεία κόμματος ως διατελέσαντες Πρόεδροι. Όλοι τους, πλην Μητσοτάκη, σκληροί δεξιοί και βασιλικοί κατά το παρελθόν, συμπεριφέρονται σαν λαπάδες, για να μη κακοχαρακτηρισθούν από το πανίσχυρο πλέον κομμουνιστικό κατεστημένο, το οποίο όμως, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, το κόμμα τους εξέθρεψε.

Η ΝΔ, διανύει μία μεταπολιτευτική πορεία ξεπουλώντας την ιδεολογία της (απαγόρευση στελεχών της να συμμετέχουν στο Μακρυγιάννη και στο Βίτσι, χαρακτηρισμός του συμμοριτοπολέμου ως «εμφυλίου» με υπογραφή Σαμαρά, καθιέρωση δημοτικής από Ράλλη κ.λπ.) για να φθάσουμε στο 2016, όταν σε εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου εκλέγεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης (!!!) λαμβάνοντας από τους 334.000 που ψήφισαν, 173.000 ψήφους. Αυτό θα πει ότι τον ψήφισε το 10%, από τους 1.718.000 που ψήφισαν ΝΔ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015…

Ο νέος… λαοπρόβλητος λοιπόν ηγέτης, άρχισε αμέσως να εφαρμόζει την…φιλελεύθερη και πλέρια μοντέρνα πολιτική του, γκρεμίζοντας ό,τι είχε αφήσει όρθιο η καραμανλική (και στη συνέχεια ραλλική, αβερωφική, εβερτική, ξανακαραμανλική και τέλος σαμαρική) λαίλαπα.

Έτσι το «Σύμφωνο Συμβίωσης» μεταξύ των πισωγλέντηδων, το ψηφίζουν 19 βουλευτές της και 27 απέχουν, άρα δεν απορρίπτουν. Υπερψηφίζουν, σε σύμπλευση με τον ΣΥΡΙΖΑ, για την ανέγερση τεμένους στην Αθήνα. Η απορία μου γιατί αφού το είχαν σε τέτοιο σεβντά δεν το ψήφιζαν όταν ήταν κυβέρνηση, μάλλον θα μείνει αναπάντητη.

Βεβαίως εδώ να προσθέσουμε και το «ΝΑΙ σε όλα» της ΝΔ στα καταστροφικά για την Πατρίδα μας μνημόνια πάντα αγκαλιά με τον ΣΥΡΙΖΑ και, βεβαίως βεβαίως τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις.

Αυτή είναι η εξέλιξη ή μάλλον το κατάντημα, με πάρα πολύ λίγα λόγια βέβαια, του ιστορικού Λαϊκού Κόμματος.

Κι’ όμως μετά από όλα αυτά, υπάρχουν ηλίθιοι, οι οποίοι λένε: «Και τι να ψηφίσουμε στις εκλογές; Να μείνει ο ΣΥΡΙΖΑ;». Και δεν καταλαβαίνουν τα ζώα (για να θυμηθούμε και λίγο τον Λεβέντη…), ότι αυτοί στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτά και τέλος του παραμυθιού (προς το παρόν).

Χ.Μ.

(Φ.162)

 

Άξων Αθηνών-Μόσχας και Βυζάντιο

 

geo

Για την πλήρη κατανόηση των πνευματικών ρευμάτων που σχηματοποίησαν ή και ακόμη σχηματοποιούν την ασυνεχή και ασταθή γεωστρατηγική του Ελληνικού Κράτους, είναι οπωσδήποτε απαραίτητη η αναφορά στα επί μέρους ιδεολογικοπολιτικά και ιστορικά τους χαρακτηριστικά, στις πηγές προελεύσεώς τους, αλλά και στις ορθές ή εσφαλμένες ερμηνείες οι οποίες κατά καιρούς τους απεδόθησαν και εν τέλει απετυπώθησαν στην κρατική γεωστρατηγική.

Κατά την δεκαετία του 1830, μετά τον τιτάνιο Αγώνα της Εθνεγερσίας ιδρύθηκε στην Νότιο Βαλκανική Χερσόνησο το Νέο Ελληνικό Κράτος. Αυτό προδήλως ήταν ένα ιστορικό υποκείμενο «σύγχρονο» προς την εποχή εκείνη, το οποίον εξέφραζε και αποτύπωνε την «Δυτική» λογική του Έθνους-Κράτους, ενώ συνάμα λειτουργούσε και ως γεωπολιτικό εργαλείο των Δυτικών «Μεγάλων Δυνάμεων», ιδία δε της τότε Μεγάλης Βρετανίας και εν μέρει της αποικιακώς φιλοδόξου Γαλλίας.

Αμφότερες οι χώρες αυτές επεδίωκαν να αποδομήσουν επ’ ωφελεία τους την νοσούσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, με απώτερο αντικειμενικό τους σκοπό να εφαρμόσουν την γεωοικονομική τους στρατηγική στην Μείζονα Μέση / Εγγύς Ανατολή, αλλά και να διανοίξουν νέες εμπορικές οδούς, δραστηριότητα που περιελάμβανε σαφέστατα και την σκοπουμένη διάνοιξη της Διώρυγος του Σουέζ. Διάνοιξη για την μείωση του χρόνου των θαλασσίων ταξιδιών προς τα ασιατικά λιμάνια (καθώς τα πλοία έπρεπε να κάνουν τον διάπλου της αφρικανικής ηπείρου), την σημαντική μείωση του κόστους μεταφοράς αγαθών (με ό,τι αυτό σημαίνει για το δρώμενο της οικονομίας), αλλά και για να καταστούν πλέον προσβάσιμες και ευεπίφορες σε επιρροές οι χώρες της Μέσης Ανατολής και γενικότερον οι ασιατικές χώρες.

Επισημαίνεται ότι ο Γάλλος βασιλεύς Λουδοβίκος ΙΔ’ ενδιεφέρθη εντόνως για την διώρυγα. Ο μέγας Γκότφριντ Βίλχελμ Λάϊμπνιτς είχε υποβάλει σχετικό υπόμνημα και ο ηγεμών εζήτησε δια του πρέσβεως της χώρας του στην Υψηλή Πύλη να δεχθεί να βελτιώσουν το ατελές πρϋπάρχον έργο Γάλλοι μηχανικοί. Όταν ο Ναπολέων μετέβη στην Αίγυπτο, ο «Δίαυλος του Τραϊανού», (μετά τις Αραβικές κατακτήσεις «Διώρυξ των Χαλιφών» ή «Διώρυξ του Ηγεμόνος των Πιστών») δεν υπήρχε, και έδωσε εντολή στους μηχανικούς του να μελετήσουν την δυνατότητα δημιουργίας μιας νέας διώρυγος που θα συνέδεε την Ερυθρά Θάλασσα με τη Μεσόγειο. Όμως ο αρχιμηχανικός Ζακ Μαρί Λεπέρ (Jacques-Marie Le Pθre), διεπίστωσε πως υπήρχε υψοσταθμική διαφορά 10 μέτρων μεταξύ των δύο θαλασσών και μόνον εάν το κανάλι δεν γινόταν ευθύγραμμο θα ήταν δυνατή η κατασκευή του, αλλά θα ηύξανε κατά πολύ το κόστος του. Επί βασιλέως Λουδοβίκου Φιλίππου η διώρυξ σχεδιάστηκε να έχει μήκος 400 χιλιόμετρα, γεγονός απαγορευτικό για την πρόοδο της κατασκευής.

Συνεπώς προς τα προστάγματα και ζητούμενα των Αγγλογάλλων, το Νεοελληνικό Κράτος εδημιουργήθη ως κράτος «περιορισμένης εντολής» και «ειδικού σκοπού», για να εξυπηρετήσει γεωστρατηγικές και γεωοικονομικές σκοπιμότητες των δυτικών του πατρώνων, της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, σε σχέση με την γενική γεωπολιτική διαχείριση των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της εκτεταμένης παρακμής, του προϊόντος εκφυλισμού και της κλιμακουμένης αποσυνθέσεως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των αποικιακών – κοσμοκρατορικών βρετανο-γαλλικών σχεδίων.

Ευλόγως λοιπόν το Νέο Ελληνικό Κράτος είχε από την ίδρυσή του, ως επί το πλείστον, μιαν αστική τάξη εκτρωτική, χαλαρή, ανώριμη, ετερόφωτη και ετεροκαθοριζόμενη από τους Δυτικούς πάτρωνες και επικυριάρχους του.

Η προέλευση της «Εθνικής Ιδεολογίας»

Αναλόγως ετεροτοπική προέλευση είχε και η φερ’ ειπείν «Εθνική Ιδεολογία» του συγγενώς ελλειμματικού Κράτους περιορισμένης εντολής «ειδικού σκοπού», διαμορφωθείσα εν πολλοίς από την «πολιτειακή σχολή» του γερμανικού ρομαντισμού και από τις κοσμοθεωρητικές αναζητήσεις Γερμανών φιλολόγων και φιλοσόφων. Οι συστατικοί και λειτουργικοί θεσμοί του απετελέσθησαν από ένα μη ομογενοποιημένο και μη αφομοιωμένο μείγμα δυτικοευρωπαϊκών νομικών και πολιτικών παραδόσεων (κυρίως γερμανικών και εν μέρει γαλλικών). Συνεπώς τα «αφηρημένα» συστατικά δεδομένα της νεωτέρας Ελλάδος ήσαν θρεμμένα με γερμανικό ελληνοκεντρισμό και ενέσεις γαλλικών σχεδίων, αλλά οι υλικές υποστασιοποιήσεις της, ήσαν αγγλοτραφείς, αγγλοστρεφείς και εν τέλει αγγλοκίνητες ή αγγλόδουλες !

Η αυθεντική ελληνική ταυτότης, η οποία είχε τεθεί υπό απηνή διωγμόν από την Άλωση της Βασιλευούσης (1453) και μετά (ήτοι κτηνωδώς επί Οθωμανοκρατίας και με αδίστακτο «πολιτισμένη» σκληρότητα επί Βαυαροκρατίας), συνέχισε να επιβιώνει στο νεώτερο Κράτος, κυρίως υποσυνειδήτως μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων (ιδίως μέσω των πατρίων ηθών και εθίμων, της λαϊκής – παραδοσιακής τέχνης, καθώς και της ελληνορθοδόξου λατρείας), καθόσον οι κυρίαρχοι «λόγιοι» του ελλαδικού ελληνισμού εσπούδαζαν και διεμορφούντο στην Δύση, οπότε ήσαν, αμέσως ή εμμέσως, εναρμονισμένοι ή και συντονισμένοι με την πολιτιστική διπλωματία των δυτικών κρατών, ερμηνεύοντες την «ελληνικότητα» συμφώνως προς τις δυτικές σχολές σκέψεως.

Η Εκκλησία απέναντι

στον εκδυτικισμό

Οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι και συνάμα Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας Νικόδημος Αγιορείτης, Μακάριος Νοταράς και Αθανάσιος Πάριος, οι οποίοι έζησαν και έδρασαν απέναντι στο πρόγραμμα πνευματικού «εκδυτικισμού» της ελληνικής κοινωνίας, κατά τον 18° αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνος, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα αόκνου προσπαθείας υπερασπίσεως της αυθεντικής ελληνικής παραδόσεως, όπως αυτή διεμορφώθη κατά τον ελληνικό Μεσαίωνα. Σε αυτούς οφείλεται το κίνημα της φερομένης ως «Φιλοκαλικής – Ησυχαστικής Αναγεννήσεως» του 18ου και του 19ου αιώνος (ιδέ Αρχιμανδρίτου Αμφιλοχίου Ράντοβιτς, «Η Φιλοκαλική Αναγέννησις του XVIII και XIX Αιώνος και οι Πνευματικοί Καρποί της», Εκδόσεις Ιδρύματος Γουλανδρή-Χορν, 1984).

Αφ’ ετέρου, το καθεστώς της εν Ελλάδι Βαυαροκρατίας, δηλαδή η τριμερής Αντιβασιλεία των Βαυαρών κατά την διάρκεια της Μοναρχίας του Όθωνος, η οποία επεβλήθη στην χώρα το 1833, επεδίωξε μεθοδικώς να ελέγξει την διοίκηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας και την ακαδημαϊκή θεολογία του νεοσύστατου κράτους. Πρωταγωνιστές του σχεδίου εκείνου ήσαν ο Θεόκλητος Φαρμακίδης και ο Βαυαρός Αντιβασιλεύς Γκέοργκ Λούντβιχ φον Μάουρερ (Georg Ludwig von Maurer). Επί Βαυαροκρατίας, το Κράτος είχε υπουργό «Παιδείας και Θρησκευμάτων» τον Βαυαρό Μάουρερ, που ήταν Προτεστάντης. Ο Φαρμακίδης ετοποθετήθη από τον Μάουρερ σύμβουλος Εκκλησιαστικών Υποθέσεων και Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΛΑΜΑΝΟΣ

(Φ.162)

 

Σκοπιανός ο νέος Γ.Γ. του ΟΗΕ;

 

Ιδιαίτερα δυσμενή εξέλιξη για την χώρα μας θα αποτελέσει το ενδεχόμενο ανάδειξης ως 9ου γραμματέα του ΟΗΕ στην θέση του νοτιοκορεάτη Μπαν Κι-Μουν που αποχωρεί στο τέλος του 2016 μιας εκ των δυο υποψηφιοτήτων για την θέση αυτή, οι οποίες προέρχονται  από όμορες βαλκανικές χώρες.

Πρόκειται για τον πρώην υπουργό Εξωτερικών των Σκοπίων Σερτζάν Κερίμ που προέρχεται από την τουρκική μειονότητα του γειτονικού κρατηδίου και την γενική διευθύντρια της UNESCO Ιρίνα Μπόκοβα, από την Βουλγαρία.

Η τελευταία προέρχεται από την «σλαβομακεδονική» κοινότητα που ζει στην περιοχή του Πιρίν και μάλιστα έχει αναπτύξει έντονη δράση στις τάξεις της την εποχή που ήταν σε έξαρση οι σχέσεις Ελλάδος-Σκοπίων λόγω του «Μακεδονικού».

Το συγκεκριμένο πρόσωπο διατηρεί πολύ στενές σχέσεις με οργανώσεις «Πανσλαβιστών» που εδρεύουν στην Μόσχα, ενώ έχει λάβει την σιωπηρή στήριξη πολλών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, που θεωρούν ότι ο επόμενος Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών πρέπει να προέρχεται από την περιοχή τους.

Σε κάθε περίπτωση αν ένας από τους δυο προαναφερόμενους αναλάβει το εν λόγω αξίωμα που θεωρείται παγκοσμίου κύρους, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί προ δυσάρεστων απρόοπτων στο Σκοπιανό και δεν αποκλείεται και στο Κυπριακό.

Κι αυτό γιατί ο Κερίμ είναι προσωπικός φίλος του τούρκου υπουργού Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μπουζντάγ, στην βίλα του οποίου στο νησί Κουτάζι της Προποντίδας συχνά παραθερίζει.

Το ίδιο ισχύει σε μικρότερο βαθμό και για την Μπόκοβα που παλαιότερα είχε ταχθεί υπέρ της συμμετοχής του τουρκικού κόμματος της χώρας της στην Βουλγαρική κυβέρνηση.

Σύμφωνα με πηγές από την Σόφια η συγκεκριμένη αν αποτύχει στον ΟΗΕ, ενδέχεται να ηγηθεί  κόμματος που θα εκφράζει τις μειονότητες, ενώ θεωρείται βέβαιη η υποστήριξή  της από το διπλωματικό και οικονομικό κατεστημένο, όχι όμως και από τους στρατιωτικούς, που θεωρούν ότι πολύ εύκολα θα συρθεί πίσω από το άρμα της Άγκυρας.

Δεν αποκλείεται πάντως κατά τους ίδιους κύκλους να θέσει και θέμα καταπίεσης της «σλαβομακεδονικής» κοινότητα που ζει στην χώρα μας και στα γειτονικά Σκόπια και προέρχονται από την «Μακεδονία του Αιγαίου».

Προς το παρόν η ίδια πρέπει να υπερνικήσει το φαβορί που είναι ο πρώην πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντώνιο Γκουτιέρες που προωθείται κυρίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Άλλος διεκδικητής με αρκετές πιθανότητες είναι ο Σλοβένος Ντανίλο Τιρκ, πρώην βοηθός του Κόφι Ανάν και πρώην πρόεδρος της χώρας του (2007-2012) που τυγχάνει άνθρωπος της εμπιστοσύνης του βορειοατλαντικού παράγοντα και δη των ΗΠΑ, του Καναδά και της Μεγάλης Βρετανίας.

Οι επίδοξοι διάδοχοι του Μουν ανέρχονται σε 12. Οποιος επιλεγεί θα είναι έρμαιο των συμφωνιών που θα έχει υπογράψει παρασκηνιακά προκειμένου να εκλεγεί. Γι αυτό δεν αποκλείεται όπως έχει ξανασυμβει στο παρελθόν, ο «εκλεκτός» ή η «εκλεκτή» να είναι προϊόν συμβιβασμού μεταξύ τους και εκεί διαθέτει μεγάλες πιθανότητες να προτιμηθεί ως «κατάλληλη» η Μπόκοβα.

(Φ.162)

 

Το ρωσικό «Σύνδρομο του Αυγούστου»

RUSSIA

 

Σκεφθείτε τον μήνα Αύγουστο από την ρωσική προοπτική. Πρόκειται για ένα μήνα, στον οποίον οι περισσότεροι περιμένουν από την χώρα και τους ηγέτες της να βρίσκονται σε διακοπές. Αντ’  αυτού, οι Ρώσοι είναι προετοιμασμένοι  για κάτι κακό, ή τουλάχιστον για κάτι απρόσμενο. Υπάρχει ένας σοβαρός λόγος γι’ αυτό : Ο όρος «Σύνδρομο του Αυγούστου» ή «Σύνδρομο του Μαύρου Αυγούστου» είναι σε  κοινή χρήση στην Ρωσία για διάστημα περισσότερο των δύο δεκαετιών. Βοηθά να εξηγήσει τα ακανόνιστα, ανώμαλα  και σπασμωδικά  γεγονότα ή τις καταστροφές που έχουν τραυματίσει ή «ρυπάνει» παντοιοτρόπως την χώρα, σχεδόν κάθε Αύγουστο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως. Και αυτόν τον  Αύγουστο έχουν ήδη εμφανισθεί και εκδηλωθεί κάποιες ιδιαιτερότητες.

Λίαν προσφάτως, την Πέμπτη 18 Αυγούστου, εξεδηλώθη επίθεση εναντίον ενός φυλακίου της τροχαίας έξω από την Μόσχα, κατά τη διάρκεια της οποίας και οι δυο δράστες σκοτώθηκαν. Η οργάνωση Ισλαμικό Χαλιφάτο ανέλαβε την Παρασκευή 19 Αυγούστου την ευθύνη για την επίθεση μέσω του πρακτορείου ειδήσεων Άμακ, που αποτελεί το όργανο προπαγάνδας της. Σύμφωνα με κείμενο που μετέδωσε το Άμακ, «…δύο μαχητές του Ισλαμικού Χαλιφάτου επετέθησαν σε Ρώσους αστυνομικούς στην περιοχή Μπαλασίχα, ανατολικά της Μόσχας».

Η ρωσική «Επιτροπή Ερεύνης» ανέφερε ότι δύο άγνωστοι, οπλισμένοι με ένα πυροβόλο όπλο και δυο τσεκούρια, επετέθησαν εναντίον ενός φυλακίου της τροχαίας σε μια περιοχή έξω από τη Μόσχα. Ο ένας δράστης σκοτώθηκε από πυρά αστυνομικών κατά την διάρκεια της επιθέσεως και ο δεύτερος ενώ προέβαλε ένοπλη αντίσταση, κατά την ίδια πηγή. Στην επίθεση τραυματίσθηκαν δύο αστυνομικοί, ο ένας σοβαρά. Η Ρωσία στην τρέχουσα περίοδο εξαπολύει αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον ανταρτών και τζιχαντιστών στην Συρία, στο πλαίσιο της προσπαθείας της να υποστηρίξει τον Σύριο Πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ.

Οι περισσότεροι μελετητές και τα μέσα μαζικής ενημερώσεως, συνδέουν το βλαπτικό Σύνδρομο του Αυγούστου με το παρελθόν, το 1991, όταν οι σκληροπυρηνικοί Κομμουνιστές προσεπάθησαν να ξεκινήσουν ένα πραξικόπημα κατά του σοβιετικού ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αυτό συνέβη ολίγες ημέρες πριν το ουκρανικό κοινοβούλιο εγκρίνει  ψήφισμα σχετικό με την ανεξαρτησία της Ουκρανίας από την Σοβιετική Ένωση. Από τότε, για τους ειδήμονες, έχει προκύψει ένα πρότυπο αλληλουχίας γεγονότων, ένας «σταθερότυπος» εξελίξεων.

Για παράδειγμα, τον Αύγουστο του 1998, η ρωσική κυβέρνηση αθέτησε τις ανειλημμένες υποχρεώσεις της σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εσωτερικού χρέους, βυθίζοντας την χώρα σε τεράστια κρίση του ρουβλίου. Τον Αύγουστο του 1999, Τσετσένοι μαχητές εισέβαλαν στο Νταγκεστάν, παρέχοντας την ηθική αυτουργία για τον δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας. Επίσης τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ο Ρώσος Πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν διόρισε τον Βλαντιμίρ Πούτιν ως Πρωθυπουργό, καταλύοντας μιαν εκτεταμένη κυβερνητική αλλαγή.

Τον Αύγουστο του 2000, μια τρομοκρατική βομβιστική επίθεση σημειώθηκε στην Μόσχα, ενώ  στην συνέχεια το ρωσικό πυρηνικό υποβρύχιο «Κουρσκ» βυθίστηκε στον πυθμένα του ωκεανού.  Ο Ρωσο-γεωργιανός Πόλεμος εξεκίνησε και διεξήχθη πολύ γρήγορα τον Αύγουστο του 2008. Δεν είναι λοιπόν έκπληξη το γεγονός ότι οι Ρώσοι είναι ασυνήθιστα ανήσυχοι γύρω από αυτήν την εποχή του έτους.

Τον φετινό Αύγουστο, η Μόσχα και το Κίεβο έχουν κλιμακώσει την σύγκρουση στην ανατολική Ουκρανία. Την παρελθούσα Δευτέρα, η Ουκρανία ανέφερε 148 παραβιάσεις της καταπαύσεως του πυρός και υπάρχουν συνεχείς αναφορές ότι και οι δύο πλευρές μετακινούν βαρύ εξοπλισμό στις πρώτες γραμμές. Επίσης την παρελθούσα  Δευτέρα, ο Πρόεδρος Πούτιν και ο πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ ταξίδεψαν στην Κριμαία. Ο επίσημος λόγος για την επίσκεψη των δύο ηγετών – οι οποίοι συνήθως δεν συνταξιδεύουν έξω από την Ρωσία – είναι η προώθηση του ρωσικού τουρισμού στην προσφάτως προσαρτηθείσα χερσόνησο. Η προσωπική συμμετοχή του Πούτιν σε ένα τέτοιο θέμα – πάρεργο θα ημπορούσε απλώς να είναι μια κίνηση δημοσίων σχέσεων. Αλλά η αναζωπύρωση των συγκρούσεων στην ανατολική Ουκρανία ημπορεί επίσης να καταδεικνύει ότι η Ρωσία σχεδιάζει στην περιοχή «κάτι περισσότερο».

Μια περίεργη ιδέα προέρχεται από τον πρωταθλητή  βαρέων βαρών του Κρεμλίνου και Αγορητή της Κρατικής Δούμας Σεργκέι Ναρύσκιν : Σε συνέντευξή του την περασμένη εβδομάδα στην «Ρωσίσκαγια Γκαζέτα» («Ρωσική Εφημερίδα»), με τίτλο «Η πρόκληση του Αυγούστου: Η Πολιτική προοπτική για τον πιο ανησυχητικό μήνα» ο  Ναρύσκιν συνέδεσε τον ρωσικό φόβο του Αυγούστου με το γεγονός ότι οι δυτικοί ηγέτες δεν κάνουν διακοπές – αντ’ αυτού ήσαν «δραστήριοι για την προετοιμασία νέων προκλήσεων». Ο  Ναρύσκιν είπε ότι με την έλευση του Αυγούστου, οι Ηνωμένες Πολιτείες ετοιμάσθηκαν να δράσουν ενάντια στη Ρωσία και ότι η Ρωσία έχει προειδοποιηθεί και επομένως είναι καταλλήλως προετοιμασμένη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξαν αχαρακτήριστα και παράδοξα ήσυχες, καθώς ο αγώνας στην Ουκρανία έχει κλιμακωθεί αρκούντως έως και επικινδύνως. Η Μόσχα και η Ουάσιγκτον συνεργάζονται μεν διπλωματικά σε ορισμένα θέματα, όπως το Συριακό, αλλά οι συνομιλίες τους αυτές είναι απίθανο να φέρουν καρπούς σύντομα, με δεδομένες τις πολλές προκλήσεις που πλήττουν την συγκεκριμένη διαπραγμάτευση.

Η Ρωσία φαίνεται ότι είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει μεγαλυτέρα εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ουκρανία και σχεδιάζει να ενισχύσει πολυτρόπως την άμυνά της ώστε να ξεπεράσει το οιοδήποτε επόμενο πλήγμα. Η Μόσχα είναι ιδιαιτέρως ευαίσθητη – αν όχι παρανοϊκή – μετά την αποτυχία της να προβλέψει την εξέγερση στην Ουκρανία που οδήγησε στην ανατροπή της φιλορωσικής κυβερνήσεως και την αντικατάστασή της από μια φιλοδυτική κυβέρνηση τον περασμένο χρόνο. Το Κρεμλίνο αισθάνεται αβέβαιο  σχετικώς με το αν ημπορεί να προβλέψει ή να αντιδράσει επαρκώς στα επόμενα βήματα της Ουάσιγκτον. Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να επιδεινώσουν την καθημερινότητα της Μόσχας, όπως ο περαιτέρω εξοπλισμός της Ουκρανίας ή η επιβολή αυστηροτέρων κυρώσεων για την Ρωσία. Ή ακόμη διενεργώντας κάτι ολότελα  απροσδόκητο.

Η ανησυχία για κάποια πιθανή δράση των ΗΠΑ επήλθε ενώ η Ρωσία ήδη παλεύει με πολυποίκιλα προβλήματα που προκύπτουν από την οικονομική ύφεση, την αυξανόμενη εγχώρια δυσαρέσκεια σχετικά με τον κλιμακούμενο πληθωρισμό των τιμών των τροφίμων, την πολιτική «τριβή» στο Κρεμλίνο και τις παρατεταμένες κυρώσεις από την Δύση. Η Ρωσία έχει τείνει το χέρι της για βοήθεια από εναλλακτικούς εταίρους, όπως η Κίνα, αλλά το Πεκίνο δεν είναι ακόμη σε θέση να βοηθήσει πλήρως, εξαιτίας των διακυμάνσεων της οικονομικής του καταστάσεως. Οι επιλογές της Ρωσίας ανάμεσα σε αυτό το πολύπλοκο σύμπλεγμα κρίσεων είναι πεπερασμένες και ασθενικές.

Οι οποιοιδήποτε σημαντικοί ελιγμοί των ΗΠΑ εναντίον των συμφερόντων της Ρωσίας θα ημπορούσαν να δοκιμάσουν – αν όχι να «ακρωτηριάσουν» – την ικανότητα του Κρεμλίνου να χειρισθεί ταυτοχρόνως τόσες πολλές δυσκολίες. Αν αφήσουμε κατά μέρος τους λεονταρισμούς ως αναξίους σχολιασμού, είναι σαφές ότι οι Ρώσοι έχουν επεκταθεί υπερβολικά. Αυτόν τον Αύγουστο που βαίνει στο τέλος του, οι δραστηριότητες της Ρωσίας φαίνονται ασταθέστερες απ’ ό,τι συνήθως διότι, όπως εύστοχα είπε ο Ναρύσκιν  σχετικώς με την διαρκή αμερικανική πίεση επί της Μόσχας, υπάρχει μια «οσμή ενός βαθέως πολιτικού φθινοπώρου».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ

(Φ.162)

 

 

Διαβάστε στο φ.162 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01.qxp

 

Διαβάστε στο φ. 162 φύλλο της Εθνικής Εφημερίδος «Εμπρός»

  • Έχουν οι Έλληνες κρίση; Ποιοι χάνουν, ποιοι κερδίζουν από τις κυβερνήσεις του μνημονιακού τόξου.
  • Η επίθεση στην Μόσχα και το ρωσικό «Σύνδρομο του Αυγούστου»
  • «Μπουρκίνι»: Η υποκρισία του «πολιτικώς ορθού»
  • Σκοπιανός ο νέος Γ.Γ. του Ο.Η.Ε.;
  • Στενές σχέσεις Τουρκίας και Ισλαμικού Χαλιφάτου-Τούρκοι το 25% των «Γερμανών» του ISIS
  • ΕΡΕ-ΝΔ-Καραμανλής
  • ΑΝΑΛΥΣΗ: Είναι στην φύση του ανθρώπου η διεξαγωγή πολέμου;
  • «Λεκάνη του Ηροδότου»: O αρχαιότερος βυθός του κόσμου
  • Καταγγελία: Για τους πολιτικούς, Στρατιωτικοί, Αστυνομικοί και Πυροσβέστες είναι αναλώσιμοι
  • Η θητεία και το Γένος στις Ένοπλες Δυνάμεις
  • Ανθρωποθυσία στο Λύκαιον Όρος
  • Ο μύθος της «Χρυσής Εποχής» και η νέα επανάσταση

Εβδομαδιαία Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ – Η φωνή της Αλήθειας

Κυκλοφορεί το Σάββατο 20 Αυγούστου 2016 και κάθε Σάββατο με 1.30 ευρώ

Δεκαπενταύγουστος «στην ρούγα»

rouga

-Τι βλέπω κορίτσια; Ολες φορτωμένες με λουλούδια ροβολάτε την ρούγα.

-Μας στέλνουν οι γονείς μας και οι γιαγιάδες μας κυρ δάσκαλε στην εκκλησιά, για να στολίσουμε την εικόνα της Μεγαλόχαρης της Παναγιάς. Τα μαζέψανε πρωί-πρωί από τους αγρούς και τους κήπους των σπιτιών. Όλο το βράδυ θα στολίζουμε και την εκκλησία μαζί και το προαύλιο. Μετά θα πάμε στον χώρο του δημοτικού σχολείου να βοηθήσουμε τα αγόρια στις ετοιμασίες που κάνουν για το πανηγύρι. Θα τους βοηθήσουμε στο ασβέστωμα, θα κρεμάσουμε τις σημαίες, θα στήσουμε την δομή των τραπεζιών και καρεκλών και πολλά άλλα. Πολλή δουλειά κυρ δάσκαλε!

-Ναι, παιδιά μου! Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες όλο το χωριό είναι στο πόδι για την γιορτή της Παναγιάς και το πανηγύρι μας. Οι άντρες του χωριού σηκώνονται χαράματα και πάνε στον λόγγο να διαλέξουν ξύλα για τις φωτιές που θα ανάψουν για να βάλουν τα καζάνια με το κρέας που θα μαγειρέψουν. Κατσίκι είναι το έθιμο του χωριού μας! Σε άλλα καζάνια θα βράσουν ρύζι με μυρωδικά. Και οι νοικοκυρές από κάθε σπίτι θα ετοιμάσουν και θα φέρουν τα γλυκίσματα. Ανήμερα το πρωί της Χάρης Της όλοι πάμε στην εκκλησία και μετά την λειτουργία γίνεται η περιφορά της εικόνας. Ύστερα ξεκινάει το γλέντι και το πανηγύρι. Πρώτα φιλεύουμε τους ξενομερίτες και επισκέπτες. Μετά δίνουμε κατά σειρά φαγητό και κρασί στους γηραιότερους του χωριού, ακολουθούν οι ξενιτεμένοι μας, και στο τέλος οι υπόλοιποι συγχωριανοί μας! Μόλις αρχίσουν τα όργανα και οι μουσικές πάλι πρώτος θα σύρει τον χορό ο γηραιότερος του χωριού μαζί με τον παπά. Μετά ακολουθούν όλοι οι άλλοι! Και το γλέντι κρατάει μέχρι το πρωί. Βέβαια παλιά κρατούσε τρείς ημέρες, αλλά ήταν άλλες εποχές τότε. Την επομένη της εορτής και του πανηγυριού, όλο το χωριό κάνει επίσκεψη κατά οικογένειες στα σπίτια των εορταζόμενων της προηγούμενης μέρας. Δηλαδή στις Μαρίες, Παναγιώτες, Παναγιώτηδες. Με λίγα λόγια ξαναρχίζει το γλέντι σε διάφορα σπίτια.

-Α! κυρ δάσκαλε θέλαμε να σε ρωτήσουμε καιρό τώρα, γιατί γίνεται αυτό την επομένη της γιορτής και όχι ανήμερα;

-Μπράβο παιδιά μου για το ορθόν της απορίας σας. Λοιπόν αυτό το έθιμο ξεκίνησε επί τουρκοκρατίας. Τότε δεν είχαμε εκκλησία στο χωριό και οι τούρκοι δεν άφηναν να τιμήσουμε την Παναγία. Και έτσι την επομένη μαζεύονταν στα σπίτια κρυφά στην αρχή βέβαια για να κάνουν την γιορτή. Λοιπόν αφήστε τώρα το μάθημα ιστορίας και τρέξτε γρήγορα στην εκκλησία!

Μεταλλαγμένα Ιδεώδη: Οι Ολυμπιακοί Αγώνες (Agones) Ελλήνων σε Ολυμπιακά Παιχνίδια (games).

 

603px-Libation_Macron_Louvre_G149
Ο Βασιλιάς Ίφιτος της Ήλιδος ένοιωθε θλιμμένος.
Οι φιλότιμες προσπάθειες που κατέβαλλε στο βασίλειο του για δικαιοσύνη, ασφάλεια και ευημερία δεν είχαν αποτέλεσμα.
Την αγάπη αντικατέστησε ο φθόνος, την αρετή η απάτη, τον έρωτα η πορνεία και την ευσέβεια η ασέβεια προς τα Θεία.
Βρισκόμαστε στο 800 π.Χ. και ο βασιλιάς Ίφιτος αναζητώντας λύσιν στο αδιέξοδο, ζητά χρησμόν από το μαντείο των Δελφών.
Το μήνυμα του Θεού Απόλλωνα ήτο σαφές: “τον αγώνα ανανεούν και τοις νικώσιν άθλον διδόναι κότινον εξ’ αγρίας ελαίας στέφανον”.
Πρώτη φορά στην ιστορία, ο μέγιστος ιατρός Απόλλωνας, αποκάλυπτε στην ανθρωπότητα την τιθάσευσιν του ενστίκτου της επιθετικότητος του ανθρώπου μήνις, δια μέσου της ευγενούς αμίλλης των αγώνων του σταδίου.
Την μετουσίωσιν της επιθετικότητος για την υπεράσπισιν του εγώ του, σε ένα ιδεώδες, δια μέσου του μόχθου, αγώνος.
Να κάνει τον άθλο (αθλητής) χωρίς ρεκόρ και πρωταθλητισμό, δίχως να γίνει άθλιος και παραφύσιν.
Είναι αδύνατον ο άνθρωπος άλτης να νικήσει το ψύλλο που πηδάει 200 φορές το ύψος του.
Οι τοκογλύφοι παγκοσμιοποιητές είχαν διαφορετική άποψιν από τον Θεό Απόλλωνα.
Στους Ολυμπιακούς κύκλους προσέθεσαν τρεις λέξεις.
CUTIUS – ALTIUS – FORTIUS (ταχύτερα, υψηλότερα, δυνατότερα) και οι Ολυμπιακοί αγώνες μεταλλάχθηκαν σε παιχνίδια (games), από το ρήμα εμπαίζω, κοροϊδεύω.
Οι Αθλητές έγιναν πρωταθλητές της κοροϊδίας και του ντόπινγκ.
Τον κότινο (κοτέω, οργή εναντίον κάποιου) που έγινε στεφάνι αντικατέστησε πακτωλός χρημάτων, στον ολυμπιονίκη που κατέστρεψε την υγεία του και αποκοίμισε τις μάζες με το απατηλό θέαμα.-
Να λοιπόν γιατί οι ολυμπιακοί αγώνες πρέπει να γίνονται μόνιμα στην Ελλάδα την κοιτίδα του πολιτισμού.
Ένα χρέος προς την ανθρωπότητα, που θα εκπληρωθεί, όταν αποκτήσουμε ξανά στην πατρίδα μας Σύνορα, Σύνταγμα και Εθνικό Νόμισμα.
Ιδομενέας Αντ. Σαρρής