Αναζήτηση

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ

Εβδομαδιαία εθνική εφημερίδα

Διαβάστε στο φ.206 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

01-24á.qxp

 

Διαβάστε στο φύλλο 206 της Εθνικής Εφημερίδος ΕΜΠΡΟΣ

 

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ

 

CAPITAL CONTROLS

Η σεισάχθεια λογική αποτίναξης των κυβερνητικών λαθών

 

ΕΡΕΥΝΑ

Το κράτος εχθρός της Ελληνικής Βιομηχανίας

 

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Το «σκοτεινό» Πεδίον του Άρεως

 

Εφιάλτης η λειψανδρία για τις Ένοπλες Δυνάμεις

 

Αντιπροσωπευτική «Δημοκρατία»

 

Iωάννης Βελισσαρίου: Ο Ήρωας των Ηρώων

Η Κοιλάδα των Ναών στον Ακράγαντα

 

Πρόκληση από τους κατσαπλιάδες του ΚΚΕ

 

Το κοτέτσι του Ιερεμία

 

Τουλάχιστον μην κρύβετε τον ήλιο

 

 

Εθνική Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ-Η Φωνή της Αλήθειας

 

Κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Ιουνίου 2017 και κάθε Σάββατο με 1,30 ευρώ

Featured post

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ «ΔΩΡΑ» ΦΕΡΟΝΤΑΣ

Χωρίς τίτλο.jpg

Μετά από μία περίοδο πολιτικής αστάθειας στα Σκόπια, η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του Ζάεφ, φέρνει πάλι στο προσκήνιο το θέμα της ονομασίας της χώρας, με αντικειμενικό σκοπό να άρει τις επιφυλάξεις της Ελλάδος και να δεχθεί να γίνουν τα Σκόπια μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Σε μία επίδειξη καλής θελήσεως και διαλλακτικότητος, έχει περιορίσει σημαντικά την αλυτρωτική ρητορική, κάνει μετριοπαθείς δηλώσεις, ο δε πρωθυπουργός Ζάεφ έφθασε στο σημείο να ανακοινώσει πως θα αφαιρεθούν από τα Σκόπια τα αγάλματα των Φιλίππου και Μεγάλου Αλεξάνδρου, ώστε να μη προκαλούνται οι Έλληνες. Οι παραπάνω όμως κινήσεις είναι υποκριτικές. Τα Σκόπια δεν πρόκειται να μετακινηθούν από τις θέσεις τους ούτε προτίθενται να δεσμευθούν απέναντι στην Ελλάδα ότι θα κάνουν ουσιαστικές προσπάθειες προς επίτευξη λύσεως. Ο Ζάεφ δήλωσε σαφώς πως κανείς πολιτικός δεν θα ζητήσει την αλλαγή της Συνταγματικής ονομασίας της χώρας και ο υπουργός Εξωτερικών Ντιμιτρώφ, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, επεσήμανε ότι η λύση που θα συμφωνηθεί στο ΝΑΤΟ με την Ελλάδα, θα είναι μόνο για διεθνή χρήση.

Από τότε που ο Τίτο αποφάσισε να ονομάσει τα Σκόπια «Μακεδονία», το όνομα αυτό απετέλεσε τον μοναδικό συνδετικό κρίκο της ενότητος των διαφορετικών εθνοτήτων της χώρας. Δύο γενεές Σκοπιανών γαλουχήθηκαν με τον μύθο της «Μακεδονικής» εθνότητος, της «Μακεδονικής» γλώσσας και του «Μακεδονικού» κράτους. Χωρίς αυτά, το κράτος τους θα διαλυθεί. Αυτή ακριβώς είναι η αγωνία και ο εφιάλτης τους, και τον κίνδυνο της διαλύσεως του κράτους προβάλλουν ως επιχείρημα όταν τους ζητείται να εξηγήσουν γιατί επιμένουν να καπηλεύονται το όνομα της Μακεδονίας και να εκφράζουν επεκτατικές βλέψεις κατά της Ελλάδος. Κατά το παρελθόν η πολιτική αυτή είχε επιτυχία. Το ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ, με εχθρικές προς τις γειτονικές χώρες των Σκοπίων, με δεδομένη και έντονη την ρωσική επιρροή στην περιοχή και με μόνη χώρα του ΝΑΤΟ την Ελλάδα, επεδίωκαν πάση θυσία την διατήρηση των Σκοπίων, ως ζώνη ασφαλείας (Buffer Zone) απέναντι στην Ρωσία. Στην σκοπιμότητα αυτή οφείλοντο και οι πιέσεις που ασκούσαν συνεχώς στην Ελλάδα για να αποδεχθεί ως λύση το όνομα «Μακεδονία».

Στην σημερινή όμως εποχή η κατάσταση έχει αλλάξει άρδην. Η Βουλγαρία, η Αλβανία και το Μαυροβούνιο είναι πλέον χώρες του ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για το εάν διαλυθούν τα Σκόπια και ένα τμήμα τους ενσωματωθεί στην Αλβανία, ένα άλλο στην Βουλγαρία, ή εάν η Ελλάδα διεκδικήσει την περιοχή του Μοναστηρίου στην οποία κατοικούν περίπου 200.000 Έλληνες. Ο μόνος ανασταλτικός παράγοντας να συμβεί αυτό είναι η πιθανή δημιουργία της μεγάλης Αλβανίας, που θα πυροδοτήσει τις έντονες αντιδράσεις των γειτονικών χωρών και θα δημιουργήσει εκρηκτική κατάσταση. Η μόνη χώρα η οποία δεν επιθυμεί την διάλυση των Σκοπίων ούτε όμως και την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ είναι η Ρωσία η οποία, μετά την ένταξη του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ και την σταδιακή προσέγγιση της Σερβίας προς την Δύση, δεν θα έχει πλέον δυνατότητα προσβάσεως στα Βαλκάνια. Όσο και αν ακούγεται παράξενο, κατά την παρούσα συγκυρία, η μόνη χώρα που εγγυάται την επιβίωση των Σκοπίων, είναι η Ελλάδα. Τούτο διότι είναι η μόνη χώρα που δεν προβάλλει εδαφικές διεκδικήσεις, ενισχύει την οικονομία των Σκοπίων και δεν ασκεί, προς το παρόν τουλάχιστον, αποτελεσματικά το δικαίωμα της αρνησικυρίας (veto) για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από την άλλη πλευρά, οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, πιέζουν το ΝΑΤΟ να εντάξει σ’ αυτό τα Σκόπια, ώστε να μην επιτρέψει στην Ρωσία να επηρεάζει τις καταστάσεις στα Βαλκάνια. Την υπόψη αναγκαιότητα την γνωρίζουν τα Σκόπια και επιδιώκουν να παγιδεύσουν την Ελλάδα ώστε να συναινέσει να γίνουν αποδεκτά ως FYROM κατά παράβαση βεβαίως των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, σύμφωνα με τους οποίους, ένα κράτος δεν είναι δυνατόν να γίνει μέλος των διεθνών οργανισμών με την προσωρινή του ονομασία. Για τον λόγο αυτόν άλλωστε, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γιένς Στόλτενμπεργκ έχει διαμηνύσει σαφώς στους Σκοπιανούς πως πρέπει πρώτα να επιλυθεί το θέμα του ονόματος και κατόπιν θα γίνουν μέλη της Συμμαχίας.

Την στιγμή λοιπόν αυτήν η Ελλάδα βρίσκεται διπλωματικά, σε θέση ισχύος και πρέπει να εκμεταλλευθεί αυτό το πλεονέκτημα. Επ΄ ουδενί πρέπει να δεχθεί την πρόταση να ενταχθούν πρώτα τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και κατόπιν να συνεχισθούν οι διαπραγματεύσεις για το όνομα, για να εξασφαλισθεί η σταθερότητα στην περιοχή των Βαλκανίων. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο είναι βέβαιο ότι θα χάσουμε οριστικά το θέμα του ονόματος. Όλοι θα αποκαλούν τα Σκόπια «Μακεδονία» και ουδείς θα ενδιαφέρεται για την επίλυση του θέματος της ονομασίας. Ακόμη χειρότερα. Ως μέλος των προαναφερθέντων διεθνών οργανισμών τα Σκόπια θα έχουν το δικαίωμα του veto, οπότε θα αποτρέπουν κάθε προσπάθειά μας να ασχοληθούμε με ένα πρόβλημα το οποίο θα απασχολεί πλέον μόνον εμάς. Επιβάλλεται συνεπώς να μην κάνουμε την παραμικρή παραχώρηση. Οφείλουμε να δώσουμε τόσο στα Σκόπια όσο και σε όλους τους εταίρους μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ πως δεν θα επιτρέψουμε την ένταξη ενός κράτους που δεν πληροί τους προβλεπομένους όρους, και έχει επεκτατικές βλέψεις εις βάρος μας. Θα το δεχθούμε μόνον εάν εξευρεθεί λύση, η οποία θα σέβεται την ιστορία της Ελλάδας και θα διαφυλάττει την ελληνικότητα του ονόματος της Μακεδονίας.

Όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν γρήγορα, διότι είναι δεδομένο πως κατά την επομένη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, η χώρα μας θα γίνει αποδέκτης σφοδρών πιέσεων αναφορικά με το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων και την προοπτική της εντάξεώς τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Ας μη λησμονούμε επίσης την βέβαιη εμπλοκή της Τουρκίας η οποία ανέκαθεν ήταν ο βασικός υποστηρικτής της ανθελληνικής υστερίας των Σκοπίων και της αδιαλλαξίας τους εναντίον μας. Όσο πιο σύντομα καταστήσουμε σαφές ότι τα Σκόπια ακόμα κι αν ενταχθούν στο ΝΑΤΟ δεν θα πάψουν να αποτελούν ένα προβληματικό εταίρο και μία πηγή αστάθειας, το οποίο δεν θα δεχθούμε, τόσο περισσότερες ελπίδες θα έχουμε να επιλύσουμε προς το συμφέρον μας το πρόβλημα της ονομασίας τους.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ

Αντγος ε.α

Ευρωβουλευτής

Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή

(Φ. 206)

ΕΓΕΡΘΗΤΙ: Σφυρί και Φωτιά

Σφυρί και Φωτιά

Είμαστ ’ εμείς οι αθάνατοι απολίτιστοι.
κ’ οι Πολιτείες λημέρια των ακάθαρτων,
κ’ οι Πολιτείες ταμπούρια των κιοτήδων.
δουλεύτε τον ξανά τον κόσμο στη φωτιά,
και τα καλά του ξανανθίστε και τα κρίματα,
χτυπώντας τον, με το σφυρί και με τ’ αμμόνι.

(Κωστής Παλαμάς)

Πριν λίγες μέρες, σε μιαν γειτονιά της Δυτικής Αθήνας, τέσσερεις Έλληνες δέχθηκαν άνανδρη επίθεση μέσα στα γραφεία του πολιτικού κόμματος που υποστηρίζουν. Οι πολλαπλάσιοι εισβολείς, ντυμένοι με στολές της Ελληνικής Αστυνομίας, τους έσπασαν χέρια και κεφάλια με σφυριά. Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που κυβερνιέται από το χρήμα που θησαυρίζεται ή σπαταλιέται, άχρωμο, άοσμο και θορυβώδες, σε έναν κόσμο που τρέχει αφιονισμένος στον χαμό του, εκείνοι αποφάσισαν να είναι, γιατί τολμούν να θέλουν να είναι Έλληνες.

Λίγο πιο δυτικά, μερικές εκατοντάδες Εθνικιστών διαδήλωσαν ενάντια στον νόμο που δίνει ιταλική ιθαγένεια στους εισβολείς της πατρίδας τους. Η ιταλική Αστυνομία έριξε νερό και δακρυγόνα για να τους διαλύσει, επιτέθηκε με κλομπ και τους άνοιξε τα κεφάλια. Μια δράκα ανθρώπων, μέσα σε μια πόλη εκατομμυρίων, αρνούμενοι να υποκύψουν στον δρομολογημένο αφανισμό τους. Λένε κάποιοι κιοτήδες, υπερασπιστές της λογικής της ήττας, πως οι Εθνικιστές πρέπει να μαλακώσουν. Θα μαλακώσουν άραγε, χτυπώντας τους με σφυριά; Λένε πως πρέπει να ρίξουν νερό στο κρασί τους. Στο κρασί της αγάπης για την Πατρίδα, να αφήσουν να αναμειχθεί το μίσος των Καπιταλιστών και των Μαρξιστών για τον Έλληνα.

Με ανοιγμένα κεφάλια και σπασμένα χέρια οι Χρυσαυγίτες του Ασπροπύργου δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω μπροστά στους τρομοκράτες δολοφόνους που δεν καταλαβαίνουν πως οι φυλακίσεις, οι δολοφονικές επιθέσεις, οι ρουφιάνοι και οι προδότες, δεν λυγίζουν τους αγωνιστές της Χρυσής Αυγής. Αδύνατο να καταλάβουν πώς είναι να περιφρονείς την άρρωστη ηθικολογία μιας κάλπικης αγάπης για τον άνθρωπο, που αποκαλεί ανθρωπισμό το δουλεμπόριο, και στο όνομα του αντιρατσισμού προστατεύει τους εμπόρους ναρκωτικών που σκοτώνουν τα Ελληνόπουλα.

Παράλογη και άδικη ήταν και η δολοφονία του 11χρονου Μάριου στο Μενίδι, μερικές μέρες πριν. Δικαιολογημένοι οι φόβοι και οι αντιδράσεις Ελλήνων από άλλες περιοχές της χώρας οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με παρόμοιες καταστάσεις, έστω και αν δεν είναι τόσο ακραία δραματικές. Αν δούμε την πραγματικότητα όπως είναι, όμως, αν διαλέξουμε ποιες μάχες θα δώσουμε, και πώς, γιατί το είπαμε, ζούμε χρόνια πολέμου, σε μια χάλκινη κατά Ησίοδο εποχή, θα ανακαλύψουμε πως περπατάμε με γοργό βήμα σε εποχές ωμής βαρβαρότητας. Εποχές ζωής και θανάτου. Επιβίωσης ή εξαφάνισης.

Είναι άραγε αργά για να ανακαλύψεις ότι στην ταράτσα του σχολείου του παιδιού σου βρίσκονται κάπου χίλιες σφαίρες, τις οποίες δεν άκουσες ποτέ να σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι σου; Είναι αργά να ανακαλύψεις ότι εγκληματούν οι μετανάστες που χρησιμοποιείς στα κτήματά σου για να πεισμώσεις τον Έλληνα υπάλληλο, για το γινάτι; Αν δεν μεταμελήθηκαν από τα βασανιστήρια οι αγωνιστές του Ασπροπύργου, είναι γιατί κανείς δεν τους πλήρωσε για να είναι Έλληνες και να ομολογούν την αγάπη της Πατρίδας. Έκαναν λάθος εκείνοι που επιτέθηκαν οπλισμένοι μίσος, οι πληρωμένοι δολοφόνοι, οι διακινητές των μεταναστών, οι δουλέμποροι, οι έμποροι των ναρκωτικών, με βαποράκια τους και θύματά τους, τους μετανάστες, τους Ρομά, τους Μπαλαμούς, όσους πρόθυμα αφήνονται στην εξαφάνισή τους μέσα στον σιδερένιο χυλό της Νέας Τάξης.

Αξίζει λοιπόν να αντιστέκεσαι; Είναι μήπως αργά όταν αφήνεις να ανθούν οι Εφιάλτες, ανοίγεις Κερκόπορτες, αντικαθιστάς την αγάπη της Πατρίδας με το μίσος ενάντια στον Έλληνα; Το δέντρο του Γένους μας θα βγάλει πάλι Λεωνίδες και Παλαιολόγους. Αυτό το ξέρουν οι εχθροί του. Πρέπει όμως κι εμείς να μάθουμε από αυτούς που αντανακλαστικά κατηγορούμε, αυτό που ενστικτωδώς αισθανόμαστε ότι μας απειλεί, όμως εμείς δεν είμαστε αρκετά δυνατοί για να του επιβληθούμε. Οι Σκοτεινοί της Ιστορίας φταίνε για πολλά. Φταίμε κι εμείς όταν δεν τολμούμε να δεχθούμε ποιος είναι ο δρόμος, δύσκολος δρόμος, μέσα από τα δικά μας σκοτάδια, προς το Φως.

Απορρίψαμε, αλλά δεν μάθαμε από αυτούς που είναι αληθινά ρατσιστές, που δεν αφομοιώνονται, και προστατεύουν με κάθε μέσο τις ράτσες τους. Αυτούς που φτιάχνουν μέσα στις αχανείς πολιτείες, δική τους κοινοτική οργάνωση, κιμπούτς, καταυλισμούς, δομές αλληλοβοήθειας, χαράσσοντας πορεία με μπούσουλα την απόφασή τους να διασφαλίσουν την ταυτότητά τους μέσα στον χρόνο. Κάνουν καλά και δεν αφομοιώνονται, οι Σκοτεινοί της Ιστορίας. Κάνουν καλά αυτοί που φτιάχνουν νησίδες για τις φάρες τους μέσα στον σκοτεινό ωκεανό της κόλασης που απειλεί να καταπιεί την Φύση. Γιατί «ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκκαλα ταύρων και αλόγων, ανάμεσα σε πανάρχαιους τρίποδες όπου καίγεται ακόμα λίγη δάφνη κι ο καπνός ανεβαίνει ξεφτώντας στο λιόγερμα σα χρυσόμαλλο δέρας».

Ίσως γιατί η φωτιά της αγάπης μας, είναι αυτή που θα λιώσει τα σφυριά του μίσους τους. Ίσως αυτός ο κόσμος δεν είναι χάλκινος για το τίποτα, μα για να μάθουμε, να σκάψουμε πάνω σε αυτόν την νέα Χρυσή Εποχή μας.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 205)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ασάφειες, Μύθοι και Πραγματικότητες

Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος MΕ΄

Στο 9ο Κεφάλαιον του  εγχειριδίου περί της ανισότητος των φυλών, («Ορισμός της λεξεως “πολιτισμός” – Διαφορα χαρακτηριστικα των πολιτισμενων κοινωνιων. Ο Πολιτισμός μας δεν είναι ανώτερος εκείνων οι οποίοι επροηγήθησαν»), ο Κόμης ντε Γκομπινώ γράφει :

«Πολλοί έχουν θαυμάσει και δη με βασίμους λόγους, την εξαιρετική ενότητα ιδεών και απόψεων οι οποίες εκαθοδήγησαν ολόκληρο το σώμα των πολιτών στα ελληνικά κράτη της καλλίστης περιόδου. Τα συμπεράσματα για κάθε ουσιώδες σημείο ήσαν συχνά εχθρικά μεταξύ τους. Αλλά όλα προήρχοντο από την ιδία πηγή. Στην πολιτική, κάποιοι ήθελαν περισσότερον ή ολιγότερον δημοκρατία, κάποιοι περισσότερον ή ολιγότερον ολιγαρχία. Στην θρησκεία, κάποιοι επέλεξαν να προσκυνήσουν την Ελευσίνιο Δήμητρα, άλλοι την  Αθηνά Παρθένο. Ως θέμα λογοτεχνικής γεύσεως, ο Αισχύλος μπορεί να προτιμάται από τον Σοφοκλή, ο Αλκαίος από τον Πίνδαρο. Αλλά, εν τω βάθει, οι ιδέες που συνεζητήθησαν ήσαν όλες, όπως θα ημπορούσαμε να τις αποκαλέσουμε, εθνικές. Οι διαφορές αφορούσαν μόνον τα σημεία της αναλογίας. Το ίδιο συνέβη και στην Ρώμη, πριν από τους Καρχηδονιακούς Πολέμους. Ο πολιτισμός της χώρας ήταν ομοιόμορφος και αναμφισβήτητος. Έφτανε στον δούλο μέσω του κυρίου. Όλοι τον εμοιράζοντο σε διαφορετικό βαθμό, αλλά ουδείς εμοιράζετο κάποιον άλλο.

Από την εποχή των Καρχηδονιακών Πολέμων, μεταξύ των Ρωμαίων, και από την εποχή του Περικλέους και ιδιαιτέρως από εκείνην του Φιλίππου, μεταξύ των Ελλήνων, αυτή η ομοιομορφία έτεινε ολοέν και περισσότερον καταρρέουσα. Το μείγμα των εθνών έφερε μαζί του ένα μείγμα πολιτισμών. Το αποτέλεσμα ήταν μια πολύ σύνθετη και μορφωμένη κοινωνία, με έναν πολιτισμό πολύ πιο εκλεπτυσμένο από πριν. Αλλά είχε ένα εντυπωσιακό μειονέκτημα:  Τόσον στην Ιταλία, όσον και στην Ελλάδα, υπήρχε μόνο για τις ανώτερες τάξεις, ενώ τα χαμηλότερα στρώματα αφέθησαν εν αγνοία της φύσεώς του, των αξιών και των στόχων του. Ο ρωμαϊκός πολιτισμός μετά τους μεγάλους Ασιατικούς Πολέμους ήταν, χωρίς αμφιβολία, μια ισχυρά εκδήλωση της ανθρώπινης μεγαλοφυίας. Αλλά δεν ενεκοπλώθη τίποτα, παρά μόνον τους Έλληνες ρητορικούς σοφούς που προσέφεραν την φιλοσοφική του βάση, τους Σύριους δικηγόρους που εδημιούργησαν γι ‘αυτόν ένα αθεϊστικό νομικό σύστημα, τους πλουσίους άνδρες που ησχολούντο με την δημοσία διοίκηση ή το χρήμα και, τέλος, τους αδυσώπητους ηδονιστές που δεν έπραταν τίποτα . Από τις μάζες ήταν, πάντοτε, απλώς ανεκτός.

Οι λαοί της Ευρώπης δεν αντελήφθησαν τίποτα για τα Ασιατικά και Αφρικανικά του στοιχεία, ο λαός της Αιγύπτου δεν είχε καλυτέρα αντίληψη  για το τι του μετέφερε από την Γαλατία και την Ισπανία και εκείνος της Νουμιδίας δεν είχε καμία εκτίμηση για το τι μετεφέρθη σε αυτόν από τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, υπό αυτό που θα ημπορούσαμε να ονομάσουμε “οι κοινωνικές τάξεις”, εζούσαν αμέτρητα πλήθη που είχαν διαφορετικόν πολιτισμό από αυτόν του επισήμου κόσμου ή δεν ήσαν καθόλου πολιτισμένα. Μόνον η μειοψηφία του ρωμαϊκού λαού εκράτησε το μυστικό και προσέδωσε σημασία σε αυτό. Έχουμε εδώ το παράδειγμα ενός πολιτισμού που είναι αποδεκτός και κυρίαρχος, όχι πλέον μέσα από τις πεποιθήσεις των λαών που ζουν υπ’ αυτόν, αλλά από την εξάντληση, την αδυναμία τους και την αδιαφορία τους.

Στην Κίνα ευρίσκουμε ακριβώς το αντίθετο. Η  έκταση είναι βεβαίως τεραστία, αλλά από το ένα άκρο έως το άλλο υπάρχει το ίδιο πνεύμα ανάμεσα στους ιθαγενείς Κινέζους. Αφήνω τους λοιπούς εκτός περιγραφής, όπως  και την πανομοιότυπο αντίληψη του πολιτισμού τους. Όποιες και εάν είναι οι αρχές του, είτε εγκρίνουμε τους στόχους του είτε όχι, πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο ρόλος που παίζουν οι μάζες στον πολιτισμό τους καταδεικνύει  πόσον καλά τον καταλαβαίνουν. Ο λόγος δεν είναι ότι η χώρα είναι ελεύθερη υπό την έννοιά μας, ότι ένα δημοκρατικό αίσθημα αντιπαλότητος ωθεί όλους να πράξουν το καλύτερο δυνατό για να εξασφαλίσουν μια θέση που τους εγγυάται ο νόμος. Καθόλου! Δεν προσπαθώ να ζωγραφίσω μιαν ιδανική εικόνα. Οι αγρότες και ομοίως οι μεσαίες τάξεις έχουν ελάχιστες ελπίδες, εν πάση περιπτώσει, στο Μέσο Βασίλειο, να ανέλθουν με την καθαρά αξία τους. Σε αυτό το τμήμα της Αυτοκρατορίας, παρά τις επίσημες υποσχέσεις σχετικώς με το σύστημα εξετάσεων με τις οποίες πληρούνται οι δημόσιες υπηρεσίες, ουδείς αμφιβάλλει ότι οι θέσεις προορίζονται αποκλειστικώς για τα μέλη των επισήμων οικογενειών και ότι στην απόφασή τους οι καθηγητές επηρεάζονται συχνά περισσότερο από τα χρήματα παρά από την ευρυμάθεια.

Αλλά αν και οι ναυαγίσασες φιλοδοξίες ημπορούν να θρηνολογούν γιά τα κακά του συστήματος, δεν φαντάζονται ότι θα ημπορούσε να υπάρξει κάτι καλύτερο και η υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων είναι αντικείμενο αδιαμφισβητήτου θαυμασμού για ολόκληρο τον λαό. Η εκπαίδευση στην Κίνα είναι εξαιρετικώς γενική και διαδεδομένη. Επεκτείνεται σε τάξεις αρκούντως κατώτερες  από εκείνες οι οποίες, στην Γαλλία, θα ημπορούσαν ενδεχομένως να αισθανθούν την έλλειψή της. Το χαμηλό κόστος των βιβλίων, ο αριθμός και οι χαμηλές αμοιβές των σχολείων, προσφέρουν ένα συγκεκριμένο μέτρο εκπαιδεύσεως προσιτό σε  όλους. Οι στόχοι και το πνεύμα των νόμων είναι γενικώς καλώς κατανοητοί και η κυβέρνηση είναι υπερήφανη διότι έχει καταστήσει τη νομική γνώση προσιτή σε όλους. Υπάρχει έντονο ένστικτο απορρίψεως ενάντια στις ριζικές αλλαγές στην Κυβέρνηση.

[Ο Άγγλος ποιητής και Κυβερνήτης του Χονγκ – Κόνγκ  Τζων Φράνσις Ντέηβις, (1795 –1890), στο βιβλίον του «Οι Κινέζοι» (εκδοθέν στο Λονδίνο, 1840), το οποίον επικαλείται εδω σε υποσημείωση ο ντε Γκομπινώ, γράφει: «Τρεις ή τέσσερις τόμοι οποιουδήποτε συνηθισμένου έργου, μεγέθους και σχήματος “οκτημορίου” (17X11 εκ.), ημπορούν να έχουν ως συνολικό ποσό κόστους ισοδύναμο με δύο σελλίνια. Ενας  κατάλογος χειρογράφων σε βιβλιοπωλείο της Καντώνος  έδιδε τιμή περί των τεσσάρων βιβλίων του Κομφούκιου, συμπεριλαμβανομένου και του εγχειριδίου του σχολιασμού τους, κατά τι μικροτέρα από ημίσεια κορώνα. Το χαμηλό κόστος της κοινής λογοτεχνίας τους οφείλεται εν μέρει στον τρόπον εκτυπώσεως, αλλά εν μέρει και στην χαμηλή τιμή του χαρτιού».]

Ένας πολύ αξιόπιστος κριτικός στο θέμα αυτό, ο κ. Τζων Φ. Ντέηβις ο Βρετανός Επίτροπος στην Κίνα, ο οποίος όχι μόνον ζούσε στην Καντώνα αλλά εμελέτησε τις υποθέσεις του με την εγγυτέρα προσήλωση, λέγει ότι οι Κινέζοι είναι ένας λαός του οποίου η ιστορία δεν δείχνει ούτε μιια απλή απόπειρα κοινωνικής επαναστάσεως ή οποιανδήποτε αλλαγή στις εξωτερικές μορφές της εξουσίας. Κατά την άποψή του, περιγράφονται καλύτερα ως «έθνος σταθερών συντηρητικών».

Η αντίθεση είναι πολύ εντυπωσιακή, όταν στρεφόμεθα στον πολιτισμό του ρωμαϊκού κόσμου, όπου οι κυβερνητικές αλλαγές ηκολούθησαν η μία την άλλη με εκπληκτική ταχύτητα μέχρι την έλευση των βόρειων λαών. Παντού σε αυτή τη μεγάλη κοινωνία και σε κάθε εποχή, ημπορούμε να ανεύρουμε πληθυσμούς τόσον απομονωμένους από την υπάρχουσα τάξη, ώστε να είναι έτοιμοι για τα αγριότερα πειράματα. Τίποτα δεν αφέθηκε ανεξερεύνητο σε αυτή τη μακρά περίοδο, ουδεμία αρχή παρέμεινε σεβαστή. Η ιδιοκτησία, η θρησκεία, η οικογένεια, ημφισβητήθησαν όλες, και, πολλοί, τόσον στον Βορρά όσον και στο Νότο, είχαν την τάση να εφαρμόσουν τις νέες θεωρίες στην πράξη.

Απολύτως τίποτα στον ελληνορωμαϊκό κόσμο δεν στηρίζεται σε μια σταθερά βάση, ούτε καν στην ενότητα της Αυτοκρατορίας, τόσον απαραίτητο ώστε θα εσκέπτετο  κανείς για την γενική ασφάλεια. Επιπλέον, δεν ήσαν μόνον οι στρατοί, με το πλήθος  των αυτοσχεδίων Καισάρων, που προσέκρουαν  συνεχώς σε αυτό το Παλλάδιον της κοινωνίας. Οι ίδιοι οι αυτοκράτορες, αρχής γενομένης με τον Διοκλητιανό, είχαν τόσον ολίγη πίστη στη μοναρχία, ώστε καθιέρωσαν από μόνοι τους μια κατανομή της εξουσίας. Τελικώς υπήρχαν τέσσαρες κυβερνήτες ταυτοχρόνως. Δεν εδημιουργήθη ούτε ένα θεσμικό όργανο, ούτε μια αρχή, σε αυτή την δυστυχισμένη κοινωνία, που δεν είχε κανέναν καλύτερο λόγο για να συνεχίσει να υπάρχει, παρά την φυσική αδυναμία να αποφασίσει σε ποιο βράχο πρέπει να κατακρημνισθεί. Μέχρις ότου ήλθε η στιγμή που συνετρίβη στα δραστήρια όπλα του Βορρά και εξηναγκάσθη επιτέλους να καταστεί κάτι σαφές. Έτσι ευρίσκουμε μια πλήρη αντίθεση ανάμεσα σε αυτές τις δύο μεγάλες κοινωνίες, την Ουράνιο και την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Στον πολιτισμόν της Ανατολικής Ασίας θα προσθέσω εκείνον των Βραχμάνων, ο οποίος είναι επίσης εξαιρετικής δυνάμεως  και καθολικότητος. Εάν στην Κίνα όλοι ή σχεδόν όλοι έχουν φθάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο γνώσεως, το ίδιο συμβαίνει και με τους Ινδουιστές. Κάθε άνθρωπος, συμφώνως προς την κάστα του, μοιράζεται ένα πνεύμα το οποίον έχει διαρκέσει επί αιώνες και γνωρίζει ακριβώς τι πρέπει να μάθει, να σκέπτεται και να πιστεύει. Μεταξύ των Βουδιστών του Θιβέτ και άλλων περιοχών της Άνω Ασίας, τίποτα δεν είναι σπανιότερον από έναν αγρότη ο οποίος δεν ημπορεί να διαβάσει. Ο καθένας έχει παρόμοιες πεποιθήσεις για τα σημαντικά ζητήματα της ζωής.

Ευρίσκουμε την ίδια ομοιομορφία μεταξύ των Ευρωπαίων; Η ερώτηση δεν αξίζει καν να τεθεί. Ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός δεν έχει σαφώς  έντονο χρώμα, ούτε σε ολόκληρα έθνη, ούτε ακόμα και μέσα στους ιδίους λαούς. Δεν χρειάζεται να ομιλήσω για την Ρωσία ή για τα περισσότερα από τα Αυστριακά Κράτη. Η απόδειξη θα ήταν πολύ εύκολη. Αλλά εξετάσετε την Γερμανία ή την Ιταλία (ειδικώς την Νότιο Ιταλία). Η Ισπανία παρουσιάζει μια παρομοία εικόνα, αν και σε αμυδρότερες γραμμές. Η Γαλλία ευρίσκεται στην ίδια θέση με την Ισπανία.»

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 205)

Ο Γολγοθάς των ειδικευόμενων γιατρών

Χωρίς τίτλο.jpg

Ο Γολγοθάς των ειδικευόμενων ιατρών στα Ελληνικά νοσοκομεία περιλαμβάνει ατελείωτες ώρες δουλειάς (σε καμία περίπτωση το από το νόμο σταθερό ημερήσιο 7ωρο με έως 7 εφημερίες). Χωρίς έρευνα, χωρίς εκπαιδευτικό πρόγραμμα – όμοιο ανά ειδικότητα και υποχρεωτικό, που να εποπτεύεται από τα υπουργεία Υγείας και Παιδείας. Λαμβάνοντας π.χ. υπόψη ιδιαίτερες υγειονομικές ανάγκες των κατά τόπους πληθυσμών όπως π.χ. αμιγώς αγροτικές ή βιομηχανικές περιοχές, μορφολογία κ.τ.λ.

Η εκπαίδευση των ειδικευομένων ιατρών στην παρούσα φάση εναπόκειται επί της ουσίας στην καλή διάθεση, αλλά και στα επιστημονικά ενδιαφέροντα και εξειδικεύσεις του Διευθυντή της κλινικής ή γενικά των ειδικευομένων ιατρών της εκάστοτε κλινικής.

Ενδεικτικό των προθέσεων της κρατούσας θέσης και πρακτικής είναι ότι δεν υπάρχει σήμερα ούτε στα χαρτιά ακόμη δομημένο και σύγχρονο εκπαιδευτικό πρόγραμμα ανά ειδικότητα πέρα από το γενικόλογο και ασαφές προεδρικό διάγραμμα 415 του 1994.

Η απλήρωτη εργασία λόγω των υπεράριθμων εφημεριών, πολύ πιο πάνω από το πλαφόν των 7 εφημεριών, που αναγκάζεται μεγάλος αριθμός ιατρών να κάνει με σκοπό να καλυφθούν οι ανάγκες της εκάστοτε κλινικής, λόγω των τρομερών ελλείψεων σε νέους ιατρούς.

Δεν υπάρχει καμία πρόνοια από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας να καλύπτεται όπως πρέπει αυτή η ξεπερασμένη αναλογία 1 ειδικευόμενος ανά 5 κλίνες.

Οι ευθύνες που τις περισσότερες φορές δεν αναλογούν στους νέους ιατρούς, που ακόμη εκπαιδεύονται, καθώς λόγω των ελλείψεων και των περικοπών στους εφημερεύοντες ειδικευμένους ιατρούς, όπου επίσης υπάρχει μεγάλη αναντιστοιχία σε σχέση με τις ανάγκες π.χ. στον Ευαγγελισμό πάνω από 200 θέσεις ειδικευμένων ιατρών παραμένουν κενές και χωρίς δυνατότητα να προκηρυχθούν.

Αυτές βέβαια θα ήταν πολλαπλάσιες αν δεν είχαν χαθεί δεκάδες θέσεις λόγω των συγχωνεύσεων και καταργήσεων στους νέους οργανισμούς. Αρκετές φορές οι ειδικευόμενοι αντιμετωπίζουν μόνοι τους περιστατικά για τα οποία δεν έχουν την απαιτούμενη εμπειρία κι εξειδίκευση, γεγονός που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τους ασθενείς, πέρα από τις διαρκείς συνθήκες πίεσης και στρες για τους ίδιους τους ιατρούς. Ακόλουθη είναι η έκθεση σε επαγγελματικούς κινδύνους εξαιτίας της εντατικοποίησης της εργασίας. Δεν είναι άλλωστε λίγα τα περιστατικά ειδικευόμενων με σοβαρά προβλήματα υγείας που εκδηλώθηκαν κατά την διάρκεια της εργασίας. Πρόσφατα, στην Μ.Ε.Θ. του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αττικόν, είχαμε σοβαρά περιστατικά νέων ιατρών, όπως εγκεφαλική αιμορραγία, ανακοπή. Πλήθος είναι οι άλλοι παράγοντες κινδύνου όπως βιολογικοί, χημικοί, μολυσματικοί, στους οποίους εκτίθενται, όπως και οι άλλοι υγειονομικοί. Είναι οι κύριοι αποδέκτες της έντασης και επιθέσεων από πλευράς αγανακτισμένων, δικαίως, συνοδών, που τους αντιμετωπίζουν ως υπαίτιους των προβλημάτων των δημόσιων νοσοκομείων.

Είναι προφανές πως η κατάσταση αυτή είναι συνέπεια της γενικότερης κατάστασης που επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία, μιας ολοκλήρωσης της διαδικασίας εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών υγείας (συνεχείς ιδιωτικοποιήσεις τομέων) δεν ενδιαφέρεται για προσωπικό που εκπαιδεύεται προκειμένου να προσφέρει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες υγείας.

Αντίθετα, στοχεύει στην διαμόρφωση ενός τμήματος νέων επιστημόνων με ελαστικές εργασιακές σχέσεις που θα δουλεύει με όρους σύγχρονου δούλου – είλωτα, με πρωτόκολλα θεραπείας όχι την καλύτερη θεραπευτική προσέγγιση του ασθενούς, αλλά την καλύτερη σχέση κόστους – οφέλους, με πρωτεύοντα ρόλο στην οικονομική δαπάνη που προξενεί στο σύστημα υγείας – ασφάλισης (ο ασθενής λες και επέλεξε να αρρωστήσει).

ΜΑΡΙΟΣ ΤΣΕΡΤΟΣ

Οδοντίατρος – Στοματικός

και Γναθοπροσωπικός Χειρουργός

(Φ. 205)

Στην ρούγα…

Χωρίς τίτλο

-Ε! Κορίτσια καλημέρα! Πώς περνάτε τον καιρό σας;

-Καλημέρα κυρ πάρεδρε! Πώς κι από τα μέρη μας; Κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε!.

-Γιατί βρε κορίτσια; Δεν προσέχω την γειτονιά σας; Η περιβόητη ρούγα σας εκτός από διάσημη είναι και η πιο καλλωπισμένη στα γύρω χωριά. Βάζετε βέβαια κι εσείς το χεράκι σας.

-Σε πειράζουμε κυρ πάρεδρε, απλά δεν το συνηθίζεις να ροβολάς προς τα εδώ.

-Να σημειώσεις κυρ πάρεδρε ότι η ρούγα μας εκτός από διάσημη είναι και μαχητική! -Βλέπω κορίτσια ότι κυλάτε κι εσείς στους ρυθμούς του σαρβάϊβορ. Καλά μου έλεγε ο κυρ δάσκαλος ότι έχετε γίνει προφεσόρες του ριάλιτι.

-Α! κυρ πάρεδρε, όλα κι όλα! Εσείς στον καφενέ δεν το σχολιάζετε; Μόνο ειδήσεις κοιτάτε;

-Εδώ που τα λέμε κορίτσια ούτε καν βλέπουμε ειδήσεις και πολιτικές εκπομπές. Τους βαρεθήκαμε πια! Όντως χαζεύουμε ιφτούνο το παιχνίδι και την Βίκυ στο Πάμε Πακέτο μπας και βρεθεί κανάς εξαφανισμένος.

-Εμ! Για αυτό σου λέμε κυρ πάρεδρε! Τι να δεις πια από δαύτους; Τους σιχάθηκε ο κόσμος. Κλέφτες, ψεύτες, απατεώνες, τώρα και δολοφόνοι!

-Ώπα βρε κορίτσια! Τι εννοείτε δολοφόνοι; Σκότωσαν κάποιον;

-Κυρ πάρεδρε βάλε μέσα όλους αυτούς τους έλληνες που αυτοκτόνησαν από τότε που ξεκίνησε η κρίση. Βάλε και τον μικρό μαθητή του Δημοτικού στο Μενίδι. Αυτή την αθώα ψυχούλα.

-Για σταθείτε βρε κορίτσια. Τον μικρό μαθητή τον σκότωσε μια αδέσποτη σφαίρα, μάλλον από κάποιο όπλο αθιγγάνων.

-Τι είναι ιφτούνοι οι αθίγγανοι κυρ πάρεδρε;

-Οι ρομά βρε κορίτσια.

-Οι βρομά;

-Όχι βρε Κανέλλα! Πομά, ρρομ μμ  αά, δηλαδή οι τσιγγάνοι, πώς το λένε;

-Και γιατί δεν τους λες με το όνομά τους και μιλάς αλαμπουρνέζικα;

-Πού να σας εξηγώ τώρα; Είναι εντολή της Ευρώπης να τους λέμε έτσι.

-Μα γύφτους και τσιγγάνους τους ξέρει όλος ο κόσμος, κυρ πάρεδρε! Θα τα αλλάξουμε τώρα;

-Άστε τώρα αυτό, και εξηγήστε μου τι εννοείται για τον μικρό Μάριο που είναι νεκρός.

-Μα κυρ πάρεδρε, είναι πολύ απλό. Όλοι αυτοί έχουν το άσυλο από τους πολιτικούς. Όποια κυβέρνηση κι αν ανέβει, τους χαϊδεύει. Έτσι και τώρα, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Θα έχουμε σίγουρα κι άλλους νεκρούς. Εδώ βγήκε ο υπουργός ο Πολλάκης με μια φωτογραφία που έριχνε στον αέρα με ένα πιστόλι και είπε ότι αυτό είναι μαγκιά! Και σωστό! Δηλαδή δικαιολογεί τους τσιγγάνους και τους προτρέπει να συνεχίσουν να πυροβολούν στον αέρα και όχι μόνο. Δεν τους δίνει άδεια αυτός;;;

(Φ. 205)

 

Ραμαζάνι: Η νέα γιορτή των Ευρωπαίων

Χωρίς τίτλο.jpg

Και οι βασιλιάδες στην προπαγάνδα υπέρ της ισοπέδωσης των ίδιων τους των λαών; Αυτό φαίνεται από την απόφαση του Βέλγου μονάρχη να ασπαστεί τις μουσουλμανικές συνήθειες, διαφημίζοντάς τες εκεί όπου χτυπά η καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στην Γάνδη. Όπως είναι αναμενόμενο, το Βέλγιο του πολυπολιτισμού και ο Τύπος που τον προάγει, έσπευσαν να συγχαρούν τον Βέλγο μονάρχη επειδή την περασμένη Δευτέρα συμμετείχε στο Ιφτάρ, το δείπνο με το οποίο σηματοδοτεί την διακοπή της νηστείας κατά την περίοδο του Ραμαζανιού.

Στο βίντεο το οποίο δημοσιοποιήθηκε, ο βασιλιάς Φίλιππος περιβάλλεται από δύο γυναίκες με μαντήλες και την υπόλοιπη υποδειγματική οικογένεια. Η οποία οικογένεια, του εξήγησε την σημασία του Ραμαζανιού και τον εισήγαγε στην μυσταγωγία της 18ωρης νηστείας. Ιδού το «καθαρό» Ισλάμ, η βιτρίνα των επιθέσεων στους Γάλλους στην Νίκαια, στους Βρετανούς στο Λονδίνο, και βεβαίως επί βελγικού εδάφους, στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών.

Αν και είμαστε υπέρ μιας υποθετικής ειρήνης μεταξύ των θρησκειών οι οποίες εξασκούνται επί ευρωπαϊκού εδάφους, αναρωτιόμαστε εάν η παρουσία του εστεμμένου αρχηγού κράτους, του φύλακα των αρχών και των παραδόσεων του λαού του, στους εορτασμούς των μουσουλμάνων, με σκοπό προφανώς να απαλύνει την «σύγκρουση των πολιτισμών» είναι απλοϊκή ανοησία ή εκτέλεση σχεδίου για να παραδειγματιστούν όσοι προσβλέπουν στον θεσμό της μοναρχίας ως προστάτη της ταυτότητας και της παραδόσεως των Βέλγων.

Αλλά και στην Ισπανία, ο σοσιαλιστής δήμαρχος της Γρενάδα γιορτάζει (και αυτός( το Ραμαζάνι. Στις 10 Ιουνίου, δεκάδες Μουσουλμάνοι συγκεντρώθηκαν εμπρός στο άγαλμα της Παναγίας, στην κεντρική πλατεία της πόλεως, για την προσευχή τους, προκαλώντας τους Χριστιανούς.

Η ενέργεια αυτή πραγματοποιήθηκε με την ενθάρρυνση του σοσιαλιστή Δημάρχου

Francisco Cuenca, ο οποίος περιέγραψε την Γρενάδα ως «πόλη συνύπαρξης και ανοχής».

Το εθνικιστικό κόμμα  VOX κάλεσε τους Χριστιανούς σε προσευχή στο ίδιο πάρκο, στις 13 του μηνός.

Και να σκεφτεί κανείς ότι η πόλη της Γρενάδα, στον νότο της Ισπανίας, παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Ισλάμ επί 800 χρόνια, έως την Ρεκονκίστα, την επανάκτηση της χώρας που ολοκλήρωσαν το 1492 οι περίφημοι βασιλείς Φερδινάνδος και Ισαβέλλα, με την απελευθέρωση του εμιράτου της Γρενάδα από τα στρατεύματα της Καστίλης…

Η περιφρόνηση της ιστορικής γνώσης και διδαχής, οδηγεί στην επανάληψη της Ιστορίας ως ότου τα διδάγματά της γίνουν κτήμα των ανθρώπων.

(Φ. 205)

Εναλλακτική Παιδεία

Αποτέλεσμα εικόνας για ιαπωνία σχολείο

ΙΑΠΩΝΙΑ

Η σχολική εκπαίδευση στην Ιαπωνία διαφέρει πολύ από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή σε όλες τις βαθμίδες της. Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το ότι εκτός από τα κλασσικά μαθήματα, στην Ιαπωνία είναι υποχρεωτικό το μάθημα της μαγειρικής. Συγκεκριμένα, οι Ιάπωνες μαθητές μαθαίνουν από μικρή ηλικία να μαγειρεύουν και με αυτόν τον τρόπο παρασκευάζουν οι ίδιοι τα καθημερινά γεύματα που τρώνε στο σχολείο. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή των γευμάτων είναι φρέσκα και όλη η διαδικασία γίνεται παρουσία δασκάλου. Μάλιστα, τα σχολεία δεν έχουν σταματήσει σε αυτό… οι μαθητές σερβίρουν ο ένας τον άλλον, φτιάχνουν τα τραπέζια των γευμάτων και τέλος, καθαρίζουν και πλένουν τα πιάτα τους. Οι Ιάπωνες θεωρούν ότι έτσι τα παιδιά διδάσκονται πειθαρχία και καλούς τρόπους.

Από την αρχή της σχολικής ώρας τα παιδιά χωρίζονται στις αντίστοιχες ομάδες (μαγείρεμα, σερβίρισμα, πλύσιμο πιάτων), οι οποίες εναλλάσσονται τις υπόλοιπες μέρες, ώστε όλοι να είναι ικανοποιημένοι, αλλά και γεμάτοι γνώσεις των καθημερινών ανθρώπινων αναγκών. Το γεύμα κοστίζει σε κάθε παιδί 2,5 δολάρια, οπότε μπορούν όλοι να συμμετέχουν. Η ώρα του φαγητού στην Ιαπωνία θεωρείται ως μέρος της εκπαίδευσης των παιδιών και όχι ως διάλειμμα από αυτήν. Εκτός αυτού, οι μαθητές κάθε μέρα μελετούν τα φαγητά που προετοιμάζουν όσον αφορά την διατροφική τους αξία, αλλά και την πολιτιστική τους κληρονομιά. Οι μεγαλύτερες τάξεις, μάλιστα, έχουν εξτρά ώρες όπου οι μαθητές καλλιεργούν τα λαχανικά και τα φρούτα που θα χρησιμοποιηθούν για το γεύμα του σχολείου. Έτσι, κάθε σχολείο στην Ιαπωνία έχει την δική του φάρμα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η Ιαπωνία είναι από τις χώρες με το χαμηλότερο δείκτη παιδικής παχυσαρκίας στον κόσμο.

Πρόκειται για ένα σύστημα εκπαίδευσης πραγματικά διαφορετικό από τα συνήθη, που προωθεί όμως την συνεργασία και την υπευθυνότητα μεταξύ των παιδιών. Οι μαθητές, μέσα από αυτό το σύστημα, μπορούν να μάθουν να ικανοποιούν μόνοι τους τις καθημερινές τους ανάγκες και να γίνουν ανεξάρτητοι. Επίσης, είναι ένα μάθημα σχολικού προσανατολισμού, που βοηθάει τον νέο, εν τοις πράγμασι, να διαλέξει το μελλοντικό του επάγγελμα, χωρίς περιορισμούς ή ασάφειες, καθώς τα εν λόγω μαθήματα είναι υποχρεωτικά και όλοι συμμετέχουν σε αυτά. Για την Ιαπωνία, όπως ο μελλοντικός ιατρός πρέπει να ξέρει να μαγειρεύει, έτσι και ο μελλοντικός αγρότης πρέπει να ξέρει από Ιστορία.

Εναλλακτική Παιδεία ΙΙ

ΟΥΓΓΑΡΙΑ

Οι ουγκρικές Αρχές παρουσίασαν την Τετάρτη, ένα σχέδιο με σκοπό την κατασκευή σκοπευτηρίων στα σχολεία. «Η σκοποβολή», αναφέρουν, «είναι ένα σπορ το οποίο θα προτείνουμε και το οποίο θα επιτρέψει στους μαθητές να έχουν ακόμη μεγαλύτερη επιλογή μεταξύ των Ολυμπιακών αθλημάτων, όπως το ποδόσφαιρο, η καλαθοσφαίριση και η κολύμβηση».

Η πατρότητα της ιδέας ανήκει σε υπουργό της κυβερνήσεως Ορμπάν ο οποίος είχε προτείνει στις αρχές του χρόνου την προσθήκη της σκοποβολής στην Εκπαίδευση ως ενός αθλήματος το οποίο βοηθά τα παιδιά να εξασκηθούν στην υπομονή, την αυτοσυγκέντρωση, αλλά και την ταχύτητα των κινήσεων.

Βεβαίως, επειδή η ιδέα έρχεται από την Ουγγαρία και μάλιστα από την κυβέρνηση Ορμπάν, δέχεται τις βολές από τα συστημικά ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Εναλλακτική Παιδεία ΙΙΙ

ΕΛΒΕΤΙΑ

Ο πολιτισμικός κύκλος στον οποίον ζούμε, παρέχει τις πολιτιστικές δραστηριότητες που τον εκφράζουν και του αξίζουν. Η αφίσα του Διεθνούς Μουσείου Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου στην Γενεύη είναι ενδεικτική. Αφορά έκθεση η οποία πραγματοποιείται στους χώρους του έως τον Ιανουάριο του 2018, για τα «30 χρόνια επικοινωνίας σχετικά με την νόσο του AIDS”.

Η έκθεση παρουσιάστηκε πρωτήτερα στο Γερμανικό Μουσείο Υγιεινής στην Δρέσδη και περιλαμβάνει αφίσες, διαφημίσεις, έργα τέχνης και ταινίες σχετικά με το θέμα. Όπως σημειώνεται «Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο ιός, επηρρέαζε «άλλους ανθρώπους», ναρκομανείς, ομοφυλόφιλους και εκδιδόμενες γυναίκες, και το κοινό αισθανόταν ασφαλές. Αλλά οι πρώτες περιπτώσεις μόλυνσης αίματος τον ιούλιο του 1985, έφεραν τον ιο στην δημόσια σφαίρα. Τότε το AIDS άρχισε να διεισδύει στην συλλογική ψυχή και να προσελκύει την προσοχή των ΜΜΕ».

Ενας ακόμη παγκόσμιος κίνδυνος, μαζί με την «υπερθέρμανση του πλανήτη» και άλλα παρεμφερή. Μια ακόμη βιομηχανία των ΜΜΕ, επάνω στα προβλήματα μιας κοινωνίας σε παρακμή.

ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΚΑΤΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 205)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑