ΒΕΓΓΟΣΕίναι μερικά χρόνια τώρα, που αισθάνομαι απίστευτα υπερήφανος ως Έλλην. Τόσο υπερήφανος δεν είχα αισθανθεί ποτέ στο παρελθόν.

Παρακολουθώ στις ειδήσεις στρατιές από τα οικονομικά εξαθλιωμένα αδέρφια μας από την Συρία, το Πακιστάν, την Ζάμπια, το Μανάος, το Τουμπουκτού, να εισβάλουν στην χώρα μας τραβώντας selfie με τα πανάκριβα κινητά τους στα νησιά μας, και δακρύζω από συγκίνηση.
Τους βλέπω να μιλάνε στα laptop, και τα i-pad με τα άλλα βασανισμένα αδέρφια τους στις χώρες τους, για να τους πούνε
τι ωραία που είναι στο Ελλάντα, και σκέφτομαι ότι και εγώ ίσως κάποια στιγμή, μετά από 3-4 χρόνια μπορέσω να αποκτήσω ένα τέτοιο τελευταίας τεχνολογίας i-pad. Δεν ζηλεύω όμως.
Τους θαυμάζω και αισθάνομαι υπερήφανος για τα χάλια μου, αφού τα αδέρφια μου περνάνε καλά στα νησιά!
Εγώ βέβαια, δεν θα πάω διακοπές φέτος, όπως δεν πήγα και πέρυσι… αλλά δεν πειράζει.
Μου αρκεί που αυτοί περνάνε καλά στα παραθαλάσσια.
Περπατάω στην Ομόνοια, τους βλέπω να λιάζονται την ώρα που εγώ τρέχω ασθμαίνοντας για 400 ευρώ τον μήνα, και φωνάζω γεμάτος ενθουσιασμό και εθνική ανάταση: «Έτσι αδέρφια.Έτσι. Ξεκουραστείτε βασανισμένοι μας»!
Περνάω από την Γερανίου, και την ώρα που εισπράττω την φάπα από το βασανισμένο αδέρφι μου από την Γκάνα (όπως
ο ίδιος μου φώναζε όταν με κοπάναγε) για να μου αρπάξει τα 15 ευρώ και το κινητό μου από την τσέπη και πριν πέσω ξερός, ουρλιάζω από ενθουσιασμό…. «Πάρτα αδέρφι μου. Πάρτα»!
Σηκώνομαι ζαλισμένος από τις φάπες, και βλέπω γεμάτος υπερηφάνεια τους συμπολίτες μου από όλα τα μέρη της Aνατολής να περνάνε αδιάφορα δίπλα μου, και ψάχνοντας να δω και κανέναν Έλληνα για να του πω πόσο χαρούμενος είμαι που βοήθησα έναν κατατρεγμένο… ανακαλύπτω ότι μου έχουν αρπάξει και τα παπούτσια!
Ευτυχής που τα αδέρφια μου δεν μου πήραν και το παντελόνι, φτάνω τελικά με τρύπιες κάλτσες στην δουλειά, και όταν
το αφεντικό με ρωτάει γιατί άργησα, και τι έπαθα και έχω αυτά τα χάλια, του απαντάω γεμάτος υπερηφάνεια, ότι δεν είναι
«χάλια». ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ στα οικονομικά κατατρεγμένα αδέρφια μου, που προτιμήσανε την χώρα μου!
Βέβαια δεν εισπράττω την αναμενόμενη κατανόηση από το αφεντικό, καθώς εκτός από τα παπούτσια, το κινητό, και τα 15
ευρώ, τα αδέρφια μου, μου αρπάξανε από την τσέπη και τα τιμολόγια που κουβάλαγα!
Έτσι εισπράττω μια μεγαλοπρεπέστατα υπερήφανη απόλυση.
Όμως τίποτα δεν είναι ικανό να μου χαλάσει την μέρα μετά από τόσες χαρές που πήρα.
Έτσι… φεύγοντας από την δουλειά του φασίστα που με απέλυσε χωρίς να συμμερισθεί την μεγάλη υπερηφάνεια μου
ως Έλληνα, που μοιράστηκε τα αγαθά του με τα αδέρφια του, ανηφορίζω με κάλτσες τρύπιες προς το Σύνταγμα, και, Ω του
Θαύματος, πέφτω στην μεγαλύτερη γιορτή Υπερηφάνειας που έχει γνωρίσει ποτέ αυτός ο τόπος!
Το μεγαλειώδες Gay Pride της χρονιάς διεξάγεται μπροστά στα ταπεινά εκστατικά μου μάτια, ξετυλίγοντας όλη του την Πε-
ρηφάνια.
Gay, τραβεστί, ιερόδουλες, λούγκρες, παιδεραστές, μητραλίες, γεροντολάγνοι, μπάι, μπέD, λεσβίες, τριβάδες, ο μίστερ
μπούτια, η φτερού, παρελαύνουν όλοι αγέρωχα μπροστά μου, κουνάμενοι, συνάμενοι, περιστρεφόμενοι, μέσα στα γέλια και
τις χαρές, χορεύοντας και τραγουδώντας! Τι παλμός, τι οίστρος, τι χουφτώματα, τι φιλιά παθιασμένα, τι δερμάτινα, φρου φρου, άντρες με φούστες και ζαρτιέρες, ζαρτιέρες πάνω από φούστες, μια τρέλα εθνικού μεγαλείου, και όλα αυτά χάρη στον μεγάλο δήμαρχό μας!
Από την χαρά και το σπρωξίδι, προσπαθώντας να γλιτώσω και το παντελόνι μου που προσπαθούσαν να μου κατεβάσουν
κάποιοι ενθουσιώδεις, προφανώς θαυμαστές, μου έφυγε η μια κάλτσα…!
Έτσι κάποια στιγμή κατάφερα να φτάσω στην έπαυλη υπόγεια γκαρσονιέρα μου στο Κουκάκι, κατάκοπος, κουρελιασμένος, ληστεμένος, απολυμένος, χτυπημένος, αλλά… γεμάτος υπερηφάνεια!
Αυτή είναι επιτέλους σωστή ευρωπαϊκή χώρα σκέφτηκα. Ευρωπαϊκή χώρα με τα όλα της.
Τους λαθρομετανάστες της! Την εγκληματικότητα της! Την λόρδα για τους πολίτες της! Τους πλούσιους της ακόμα πλουσιότερους! Τους φτωχούς της ακόμα φτωχότερους! Προδότες, λαμόγια, εγκληματίες και απατεώνες να την κυβερνάνε! Νταβατζήδες να τους δίνουν εντολές! Τα σύνορα ανοικτά! Οι δουλειές ανύπαρκτες! Πώς να μου χαλάσει λοιπόν το κέφι και η διάθεση; Έγινε επιτέλους η Ελλάδα ένα Ευρωπαϊκό πρότυπο. Πολυπολιτισμικό προοδευτικό πρότυπο όπως τόσα χρόνια θέλανε να γίνουμε τα καλά μας αφεντικά της πολιτικής και της τηλεόρασης!
Χριστέ μου, τώρα βλέπω ότι έχασα και την άλλη κάλτσα!..
ΙΕΡΕΜΙΑΣ

(Φ.103)

Advertisements