Ξεσκεπάζουμε τους βρυκόλακες

του χρήματος και της

εξαθλίωσης των λαών

 

Σε άρθρο της προηγούμενης εβδομάδας περιγράψαμε τις μεθοδεύσεις του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, το οποίο σε συνεργασία πάντοτε με τους εγκάθετους διεκπεραιωτές, οδήγησε τη χώρα μας σε κατάσταση «αιμορραγική». Τότε βέβαια η μυρωδιά του «αίματος» – διάβαζε χρήματος – προσέλκυσε τους βρυκόλακες του χρήματος με νέα όπλα / μεθοδεύσεις που με μεγαλύτερη ένταση και αποτελεσματικότητα εκβίαζε άμεσα την Ελλάδα και έμμεσα τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για ακόμα πιο περιοριστικούς όρους στην οικονομία και το λαό της πατρίδας μας.

Ας δούμε πώς και με ποιους έδρασε ο πιο γνωστός από τους εκπροσώπους των αγορών / δανειστών, η Goldman Sachs (GS). Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει «ψαρέψει», στη πραγματικότητα έχει αυτή η ίδια επιβάλλει, έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και των ΗΠΑ, οι οποίοι έχουν δικτατορική εξουσία με στόχο την προστασία όχι των λαών αλλά των συμφερόντων των τραπεζών και των χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων / δανειστών.

Σε αυτούς περιλαμβάνονται οι παρακάτω:

-ο διατελέσας υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Robert Rubin (25 χρόνια στη GS, ιουδαίος στο θρήσκευμα), ο οποίος με τις αποφάσεις έδωσε τέλος σε περιοριστικά μέτρα στη δραστηριότητα των τραπεζών (κατάργηση των οδηγιών Glass-Steagall Act), οι οποίες στη συνέχεια προκάλεσαν με τις δραστηριότητές τους τη κρίση στο τέλος της δεκαετίας του 2000.

-Ο έτερος επίσης Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Henry Paulson (πρώην CEO της GS), o οποίος κατεύθυνε τη κρίση το 2008 υπέρ της διάσωσης των αρπακτικών του χρηματιστηρίου της Wall Street σε βάρος βέβαια των πολιτών.

-Ο Mario Draghi ( Αντιπρόεδρος και εκτελεστικός Διευθυντής της GS (2002-2005), επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).

-Ο Mario Monti (σύμβουλος στη GS), ο οποίος ηγήθηκε κυβέρνησης τεχνοκρατών ως πρωθυπουργός της Ιταλίας.

-Τέλος, είναι και ο Διοικητής της Bank of England, Mark Carney (13 έτη στη GS), Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικής Σταθερότητας το οποίο επιβάλει τους οικονομικούς όρους για τις χώρες της ένωσης G20.

Αφού εξετάσαμε το «με ποιους» ας δούμε τώρα και το «πώς»: πρίν από τον Δεκέμβριο του 2014 και την πτώση της μνημονιακής ελληνικής κυβέρνησης, η Goldman επαναλαμβάνει την επίδειξη δύναμης, με την οποία από καιρό έχει υποδουλώσει την ευρωζώνη στη τραπεζική ελίτ. Έτσι αρχίζει με σειρά δημοσιευμάτων και αναφορών της να προειδοποιεί ότι π.χ. «δεν υπάρχει περιθώριο για την Ελλάδα για πισωγύρισμα στις μεταρρυθμίσεις που έχουν επιβληθεί». Γιατί το λέει αυτό; Γιατί όπως υποστηρίζει «μπορούν οι διεθνείς δανειστές να περικόψουν τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών σε περίπτωση σοβαρής αντιπαράθεσης δανειστών – ελληνικής κυβέρνησης. Αυτό θα καθιστούσε τις τράπεζες αφερέγγυες». Όμως, όπως είναι γνωστό, ή μάλλον όπως έχουν χτίσει το νομισματικο-πιστωτικό σύστημα, όλες οι τράπεζες τεχνικά είναι αφερέγγυες. Όλες τους δανείζουν χρήμα που δεν κατέχουν πραγματικά. Βασίζονται στο ότι μπορούν να δανείζονται από άλλες τράπεζες, ή τις κεντρικές τράπεζες με στόχο να ισοσκελίζουν τα λογιστικά τους αρχεία. Η κάθε κεντρική τράπεζα, που έχει δικαίωμα έκδοσης χρήματος,  αποτελεί το τελευταίο ανάχωμα. Εάν και αυτή στερέψει τότε όλες οι τράπεζες καταρρέουν. Για τη περίπτωση της Ελλάδας η ΕΚΤ είναι αυτή και μόνο που εκδίδει χρήμα, το ευρώ. Προς αυτή λοιπόν τη κατεύθυνση, η GS προειδοποιεί πάλι: «σε περίπτωση σοβαρής διαφωνίας μεταξύ δανειστών και κυβέρνησης, διακοπή της ρευστότητας από την ΕΚΤ προς τις ελληνικές τράπεζες, θα οδηγούσε και σε μακρά τραπεζική αργία, εννοώντας περιορισμούς στη κίνηση κεφαλαίων – καταθέσεων, κατά το πρότυπο της Κύπρου». Έτσι εκβιάζεται η κάθε χώρα με οικονομικό στραγγαλισμό, εφόσον αντιστέκεται στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που επιβάλλονται με μόνο κερδοσκοπικά, υπέρ των δανειστών, κριτήρια.

Αυτό συνέβη και με τη Κύπρο το 2013, όπου ενώ οι τράπεζες είχαν περάσει τους απαραίτητους ελέγχους (stress tests), κηρύχθηκαν αφερέγγυες, ενώ δεν ήταν, σε σύγκριση με πολλές άλλες, και αυτό επειδή η τρόικα ζήτησε επιπλέον 600 δις για να διατηρήσει τη ρευστότητα προς τη κυπριακή κεντρική τράπεζα. Την ίδια απειλή άσκησαν και με την Ιρλανδική κυβέρνηση, την ίδια λοιπόν και στην Ελλάδα από το Δεκέμβριο. Ο τότε υπουργός, Γκίκας Χαρδούβελης, ανέφερε σε συνέντευξή του το γεγονός: «η οικονομία μας το 2015 εξαρτάται από τη στάση της ΕΚΤ. Αυτή μπορεί να μπλοκάρει τη χρηματοδότηση προς τις τράπεζες, σε χρόνο μηδέν, στραγγαλίζοντας την ελληνική οικονομία».

ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ;

Με τις παραπάνω απειλές βέβαια θα υπήρχε ο κίνδυνος για την ΕΚΤ να «μπλοκαρισθεί» και να δεθούν τα χέρια της. Και αυτό γιατί εφόσον η Ελλάδα προχωρούσε σε στάση πληρωμών, αυτό θα σήμαινε ότι εκατοντάδες δις ελληνικών ομολόγων που κατέχονται από κυβερνήσεις της Ευρώπης, θα έχαναν την αξία τους σε μια νύχτα, επιφέροντας έτσι τεράστια ποσά ζημιών εκτός πρόβλεψης στους αρχικούς ευρωπαϊκούς προϋπολογισμούς, πράγμα που επιβεβαιώνει την άποψη ότι η Ελλάδα έχει διαπραγματευτική ισχύ.

Σε αντιστάθμισμα αυτού του κινδύνου τον Ιανουάριο του 2015, το γερμανικό περιοδικό Spiegel αναφέρει ότι η γερμανική κυβέρνηση πιστεύει, ότι η Ευρωζώνη μπορεί να αντιμετωπίσει χωρίς μεγάλες συνέπειες πιθανό ελληνικό Grexit, γιατί οι ευρωπαϊκές τράπεζες προστατεύονται πλέον καλύτερα από τη νέα ευρωπαϊκή νομοθεσία της ευρωζώνης (άνοιξη του 2014). Σύμφωνα με αυτή, τα μέτρα διάσωσης κάθε ευρωπαϊκής κυβέρνησης που αδυνατεί να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, προβλέπουν κατά προτεραιότητα την δήμευση / κατάσχεση κεφαλαίων των ιδιωτών, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι καταθέτες των τραπεζών. Όπως και στην Κύπρο, θα είναι οι καταθέτες και όχι μόνο οι μέτοχοι των τραπεζών που θα σηκώσουν τον λογαριασμό!

Εδώ πρέπει να σημειωθεί, ότι δεν έχει συμφωνηθεί κανένα σχήμα ασφάλισης των καταθέσεων σε επίπεδο ευρωζώνης, παρά μόνο σε επίπεδο μεμονωμένης χώρας. Εάν αυτή η χώρα πτωχεύει, καταλαβαίνετε ότι είναι μάλλον αδύνατο να προβλεφθεί ασφάλιση των καταθέσεων των πολιτών της. Στο πλαίσιο των πρωτοκόλλων διάσωσης της νομοθεσίας, τα μόνα που προβλέπεται να διασώζονται είναι τα στοιχηματικά παράγωγα (derivatives) της Goldman Sachs και των άλλων μεγαλο-τραπεζών.

ΑΝΤΙΟ ΕΥΡΩ;

Με τις τελευταίες εξελίξεις φαίνεται να κερδίζει έδαφος (παρά τις δυσμενείς συνθήκες στις οποίες έχε περιέλθει εδώ και δεκαετίες η οικονομία της χώρας, λόγω των προδοτικών μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων) το σενάριο ότι η Ελλάδα μπορεί να επανακτήσει την κυριαρχία της, αρνούμενη να πληρώνει το εν πολλοίς επονείδιστο χρέος της, είτε πτωχεύοντας εντός του ευρώ (θα αναλύσουμε το ενδεχόμενο αυτό σε επόμενο άρθρο μας), είτε εγκαταλείποντας την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ευρώ και προχωρώντας στην έκδοση εθνικού νομίσματος μέσω της κεντρικής της τράπεζας. Βέβαια αυτό θα αποσταθεροποιούσε την ευρωζώνη και πιθανότατα θα έφερνε και το τέλος της. Από την άλλη, για να προχωρήσει η Ελλάδα σε μια τέτοια λύση απαιτούνται σημαντικά εφόδια που  με τα σημερινά δεδομένα δεν φαίνεται να υπάρχουν. Εθνική πολιτική ηγεσία αποφασισμένη για θυσίες υπέρ του εθνικού συμφέροντος, προετοιμασία του λαού και συμπόρευση με την ηγεσία του, νέες διεθνείς συμμαχίες, λύσεις στα θέματα  χρηματοδότησης και ανάπτυξης είναι τα βασικά από αυτά τα εφόδια.

Από την άλλη υπάρχουν οι απέναντι γνωστοί και ως εταίροι… Θα αναλάβουν οι «θεσμοί», η «τρόικα», δηλαδή οι αχυράνθρωποι των δανειστών αυτό το ρίσκο του παραπάνω σεναρίου; Όλα αυτά θα αποσαφηνισθούν σύντομα και πάντως εντός του 2015.

ΑΚ

(Φ.103)

Advertisements