OIKONOMIA

Υπάρχουν πολλές έννοιες και λέξεις, που πρέπει να ερμηνευθούν, να αποσαφηνισθούν και στη συνέχεια να φέρουν το πραγματικό τους περιεχόμενο ξεκάθαρο στα μάτια των αναγνωστών αφού
πολύ συχνά λόγω του τρόπου με τον οποίο κάποια στιγμή χρησιμοποιήθηκαν έχουν λάβει τελείως παραμορφωμένη ερμηνεία.
Μιλώντας π.χ. για την φιλελεύθερη οικονομία που κυριαρχεί εδώ και πολλές δεκαετίες στο διεθνές προσκήνιο και παρουσιάζεται μάλιστα ως ιερή αγελάδα της καπιταλιστικής μηχανής ανάπτυξης, δεν μπορούμε να μην διαπιστώσουμε ότι έχει μεταλλαχθεί σε ένα χρηματοπιστωτικό παραλογισμό τον οποίο καθοδηγούν συστηματικά, πλεονεκτικά και ιδιοτελώς οι λεγόμενες διεθνείς αγορές. Οι περίφημες αγορές, δηλαδή το διεθνές τοκογλυφικό κεφάλαιο, έχει καταφέρει να διαλύσει κάθε ορθολογική δομή – σε όποιο μέγεθος υπήρχε – της φιλελεύθερης αστικής οικονομίας, μέσω της διόγκωσης του μεγέθους των επιχειρήσεων σε βάρος των μικρο-μεσαίων, της εξουδετέρωσης των επιτροπών ανταγωνισμού που θα έπρεπε να λειτουργούν για την προστασία των επιχειρήσεων από τα μονοπωλιακά μεγαλοσυγκροτήματα αλλά και με την κατάργηση βασικών τραπεζικών νόμων, οι οποίοι είχαν θεσπισθεί για να ρυθμίζεται η τραπεζική λειτουργία (1999, κατάργηση Glass-Seagall act στις ΗΠΑ). Επιβλήθηκε έτσι η απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού κλάδου, η υπερβολική διόγκωση των πολυεθνικών μέσω εξαγορών και συγχωνεύσεων, οι φορολογικοί παράδεισοι καθώς επίσης η ιδιωτικοποίηση των πάντων, από το στρατό έως την Παιδεία και την Υγεία.
Όποιος σήμερα υποστηρίζει τον φιλελευθερισμό των αγορών, υποστηρίζει στην πραγματικότητα μια κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, που βρίσκεται στα χέρια της ελίτ των διεθνών
τοκογλυφικών αγορών.
Η έννοια του ΔΝΤ, έχει πλέον συνδεθεί με οργανισμό επιβολής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στον πλανήτη. Έχει γίνει ανεπιθύμητο από ολόκληρο τον αναδυόμενο και αναπτυσσόμενο κόσμο αφού κάθε χώρα που προσφεύγει στο ΔΝΤ καταληστεύεται
τόσο από τα τοκογλυφικά επιτόκια και μέτρα «συμμόρφωσης» όσο και από τις πολυεθνικές εταιρείες-συνεργάτες του ΔΝΤ που ακολουθούν σαν τις ύαινες για εξεύρεση λείας. Έχουμε γίνει μάρτυρες της αναξιοπιστίας του και στην χώρα μας όπου απέτυχε παταγωδώς με την επιβολή λανθασμένων οικονομικών συνταγών, χειροτερεύοντας την οικονομική κατάσταση που
υποτίθεται θα βελτίωνε.
Έχοντας αποτυχημένα στελέχη, με επικεφαλής στην Ελλάδα τον κ.Τόμσεν, δεν κατάφερε τίποτα το θετικό.
Ο υπεύθυνος του ΔΝΤ για την Ιρλανδία, κ. A.Mody δήλωσε σχετικά:
«Όλα όσα έχουμε μάθει τα τελευταία πέντε χρόνια είναι το ότι, αποτελεί μία απίστευτα άσχημη οικονομική πολιτική να επιβάλλεις σε μία χώρα που ευρίσκεται σε έναν αποπληθωριστικό καθοδικό κύκλο, όπως η Ελλάδα, μία πολιτική λιτότητας.
Ειλικρινά έχω σοκαρισθεί, ακούγοντας πως κάτω από αυτές τις συνθήκες γίνεται συζήτηση για έναν υψηλότερο ΦΠΑ στην Ελλάδα. Πόσο μάλλον όταν έχουμε διαπιστώσει ότι, μία βιαστική αύξηση του ΦΠΑ, μπορεί να εκτροχιάσει ακόμη και μία χώρα με ισχυρή οικονομία, όπως η Ιαπωνία».
Ας αναφερθούμε τώρα στην έννοια της διαγραφής χρέους, η οποία θεωρείται από πολλούς ανέντιμη –όσον αφορά τους φορολογουμένους των άλλων χωρών, οι οποίοι θα υποστούν τελικά τη ζημία, χωρίς να έχουν οι ίδιοι ευθύνες.
Εδώ όμως θα πρέπει να τονίσουμε ότι κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τους Έλληνες πολίτες για τη μεταφορά των χρεών τους από τους τοκογλύφους (κυρίως γερμανικές και γαλλικές τράπεζες) στα κράτη της Ευρωζώνης –αφού επρόκειτο για μία απόφαση που ελήφθη ερήμην τους το 2010, κυρίως από τους ηγέτες της Ευρωζώνης (Γερμανία, Γαλλία), καθώς επίσης από τον τότε πρωθυπουργό –κανό και ποδηλάτου – Γ.Παπανδρέου, ο οποίος ούτε τους ρώτησε, ούτε τους είχε προειδοποιήσει με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Βλέπετε όλοι φρόντιζαν να σώσουν τα αγαπημένα παιδιά του διεθνούς τοκογλυφικού συστήματος, τις τράπεζες, και όχι τους λαούς.
Δεν ρωτήθηκαν ούτε για το PSI, ξανά με ευθύνη του γαλλογερμανικού άξονα.
Ας αναλάβουν, λοιπόν, επιτέλους και οι δανειστές τις ευθύνες τους.
Λαμβάνοντας υπόψη και την λανθασμένη πολιτική που εφάρμοσε η τρόικα στην Ελλάδα, η χώρα μας νομιμοποιείται όχι μόνο να απαιτήσει διαγραφή του μη βιώσιμου μέρους του χρέους της, αλλά, επίσης, αποζημίωση από την τρόικα (ή τους θεσμούς, αν προτιμάτε) για:
– τις ζημίες που υπέστη σε εθνικό επίπεδο (συνεχείς προσβολές από τους άλλους λαούς, απώλεια εθνικής κυριαρχίας),
– σε οικονομικό επίπεδο (εκατοντάδες δισ ευρώ από την κατάρρευση των τιμών των παγίων στα ακίνητα, στις μετοχές κλπ.),
– σε ψυχολογικό (καταθλίψεις, αυτοκτονίες), καθώς επίσης σε κοινωνικό (ανθρωπιστική κρίση κλπ.).
Όπως έγινε σαφές μετά τα τελευταία νέα περί της επερχόμενης συμφωνίας-λαίλαπας για τον λαό, και ιδιαίτερα για τα μεσαία τμήματα του πληθυσμού της πατρίδας μας, η παρούσα κυβέρνηση αδυνατεί να προχωρήσει σε ριζική αντιπαράθεση με τους δανειστές αποφεύγοντας να θέσει δραστικά το θέμα του χρέους και απαιτώντας την υλοποίηση των προαναφερθέντων μέτρων. Το
αντίθετο, ακολουθώντας την ίδια συνταγή των προηγούμενων δοσολογικών κατοχικών μνημονιακών κυβερνήσεων, συμφωνεί στην επιβολή πρόσθετων μέτρων εξαθλίωσης του λαού αθετώντας κάθε προηγούμενη υπόσχεσή της, διατηρώντας σε ισχύ κάθε παλαιό μνημονιακό νομοθέτημα!
Καταλήγοντας, έχουμε την πεποίθηση ότι για να μη πληρώσει ο ελληνικός λαός, για ακόμα μια φορά την ανεπάρκεια της πολιτικής του ηγεσίας, θα πρέπει να πυκνώσει τις τάξεις του μόνου πολιτικού φορέα που έχει ολοκάθαρες και αταλάντευτες θέσεις, εθνικό προσανατολισμό και
αποφασισμένους οπαδούς με κύριο χαρακτηριστικό τη θέληση και την ανιδιοτέλεια. Του μόνου κινήματος που έχει συγκεντρώσει πάνω του όλα τα βέλη του διεθνούς και ντόπιου συστήματος επικυριάρχων ακριβώς γιατί αρθρώνει ένα διαφορετικό πολιτικό λόγο εναντίων όλων, της Χρυσής
Αυγής.
ΑΚ

(Φ.104)

Advertisements