CHRISTIANS-OF-THE-EAST

Ενώ η χριστιανική Ευρώπη είναι απασχολημένη με την καθυπόταξη της Ελλάδος, ενός πολιτισμικά και ιστορικά ιδρυτικού της μέλους.

Ενώ η χριστιανική Ευρώπη υποδέχεται μουσουλμάνους μετανάστες που κάνουν απόβαση στα παράλιά της όπως έκαναν οι Σύμμαχοι στην Νορμανδία πριν την διαμοιράσουν και την ζέψουν στην Αμερική και την Σοβιετική Ένωση.

Ενώ η Ευρώπη του Πυθέα και του Καρλομάγνου αυτοκτονεί, χρηματοδοτώντας την εισβολή μέσω των κυρίαρχων πολιτικών της οργάνων στην Ε.Ε. (οι διαφωνούντες είναι απλά… ρατσιστές).

Σε μια γωνιά της Ανατολικής Μεσογείου, εκεί όπου άνθισε ο Χριστιανισμός επάνω στους ναούς του Αρχαίου Κόσμου και γεννήθηκαν Άγιοι και Μάρτυρες της νέας πίστης, οι Χριστιανοί της Ανατολής δίνουν μια επική μάχη απέναντι στις ορδές των ισλαμιστών του Χαλιφάτου.

Την πολιτική ερμηνεία της ιστορίας αντίστασης και πίστης που εκτυλίσσεται αυτήν την ώρα στην Μέση Ανατολή, δημοσιοποιούμε σήμερα στο ΕΜΠΡΟΣ, με μιαν ελπίδα: Να ξυπνήσουμε όσους αφεθεί, να παραδειγματίσουμε όσους έχουν απελπιστεί, να ενθαρρύνουμε όσους αγωνίζονται. 

Συνέντευξη στην ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ

Ο συνομιλητής μου, που θα τον πούμε Μαρκ, είναι ένας εξηντάχρονος Γάλλος εθνικιστής, με ισχυρούς δεσμούς με τον Λίβανο. Τον ρωτάω να μου πει περισσότερα για την πορεία του στον Εθνικισμό.

«Μεγάλωσα στην επαρχία, με παραδοσιακή καθολική παιδεία Ό,τι είμαι, το οφείλω στον παππού μου. Στο Λύκειο, το 1968, συνειδητοποίησα οριστικά ότι η χώρα μου όδευε προς την παρακμή, και τότε έγινα ξεκάθαρα εθνικιστής. Η κληρονομιά των πατέρων μας βρισκόταν σε κίνδυνο και μόνον ο Εθνικισμός μπορούσε να την περισώσει. Έδωσα τις πρώτες μου μάχες ενάντια στους Κομμουνιστές που την εποχή εκείνη ήσαν δυνατοί. Πρέπει να σημειώσετε ότι ζούσαμε τα πρώτα χρόνια μετά το Βατικανό ΙΙ, το Συμβούλιο που προκάλεσε τον καταστρεπτικό νέο-καθολικισμό και έστρεψε την νεολαία μακριά από τον παραδοσιακό μαχητικό καθολικισμό».

Tου ζητώ να εξηγήσει για τους Έλληνες αναγνώστες την οργανική σχέση ανάμεσα στην μητροπολιτική Γαλλία και την Εγγύς Ανατολή.

«Οι δεσμοί που ενώνουν την Γαλλία με την Ανατολή χρονολογούνται στις αρχές του 12ου αιώνα όταν οι Φράγκοι εγκαταστάθηκαν στις ακτές του Λιβάνου. Εκδιώχθηκαν στα τέλη του 13ου- αρχές του 14ου αιώνα, από τους Μαμελούκους οι οποίοι κατέλαβαν την περιοχή μέχρι τις αρχές του 16ου αιώνα. Ακολούθησε η Οθωμανική κατάκτηση της περιοχής όπου βρίσκονται σήμερα η Συρία, ο Λίβανος και η Παλαιστίνη, και η οποία διήρκεσε μέχρι το 1918.

Ο πρώτος χριστιανός εμίρης που κυβέρνησε τον Λίβανο ήταν ο Youssef Chehab το 1770. Το 1920, λόγω συμφερόντων οικονομικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών, η Γαλλία αναλαμβάνει τον ρόλο του προστάτη των Χριστιανών της Ανατολής και γίνεται προστάτιδα δύναμη του Λιβάνου και της Συρίας το 1922, με εντολή της Κοινωνίας των Εθνών.

Η Γαλλική Δημοκρατία, κυρίως τα τελευταία 70 χρόνια, έχει χάσει την πυξίδα, έχει χάσει την γραμμή την οποία χάραξε ο πλούτος της γαλλικής ιστορίας, έχασε πολλές από τις αξίες που απέκτησε διαμέσου των αιώνων και έχει προδώσει την κληρονομιά της φιλίας της με την Εγγύς Ανατολή. Έτσι μπόρεσε ο καπιταλισμός και ο σιωνισμός να εισέλθουν με ευκολία.

Για τους Λιβανέζους, η Γαλλία έχει πάψει να είναι η Γαλλία που τους διηγούνταν οι γιαγιάδες τους, η Γαλλία φίλη και μητέρα, δίκαιη και δυνατή. Όλα αυτά σήμερα έχουν χαθεί».

Το ζήτημα των μεταναστών-Πώς βλέπει την εισροή των μεταναστών στην Γαλλία.

«Η μαζική μετανάστευση προς την Γαλλία ξεκίνησε την δεκαετία του ’70. Οργανώθηκε, κατ’ αρχήν, από τον καπιταλισμό-σιωνισμό για να συνεισφέρει στην υποχώρηση των μισθών. Στην συνέχεια, με το πρόσχημα της συνένωσης των οικογενειών, έχει ως σκοπό την αντικατάσταση του πληθυσμού. Υφιστάμεθα κυρίως μια μετανάστευση Αραβο-αφρικανική και μουσουλμανική, η οποία ενθαρρύνεται από το «γενναιόδωρο» γαλλικό κράτος.

Η άφιξη εκατομμυρίων μουσουλμάνων στο έδαφός μας, δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει εντάσεις, πριν παράγει τελικά και αναπόφευκτα εσωτερικές συγκρούσεις. Τίποτα δεν είναι τυχαίο».

Η κατάσταση στην Εγγύς Ανατολή

Η συζήτηση έρχεται στον Λίβανο. Ο Λίβανος, όπως και η Συρία, υπέφεραν επί δεκαετίες από τους πολέμους. Τον ρωτώ ποια είναι σήμερα η κατάσταση στον Λίβανο.

«Ο Λίβανος κάθεται πάνω σε μια πυριτιδαποθήκη. Αισθανόμαστε ότι η παραμικρή σπίθα μπορεί να ανάψει φωτιά. Γίνονται συγκρούσεις μεταξύ της Εθνοφρουράς, του Στρατού και τους Ισλαμιστές. Είναι ολοφάνερο ότι ανάμεσα στους Σύριους πρόσφυγες υπάρχει ένας ικανός αριθμός Τακφιριστών.

(Σ.Σ. Το Takfir wal Hijra ιδρύθηκε από τον Moustafa Choukri (1942–1978), έναν Αιγύπτιο αγρονόμο, τον οποίον φυλάκισε ο Νάσερ κατά την διάρκεια των διώξεων εναντίον των ισλαμιστών το 1965, αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, το 1971. Αρχικά, το όνομα Takfir wal Hijra το απέδωσε στην οργάνωση η αστυνομία και ο αιγυπτιακός τύπος, ενώ τα μέλη αυτοαποκαλούνταν Jama’a al-muslimun (ένωση μουσουλμάνων). Πρόκειται για μια ομάδα που αποσχίστηκε από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους «καθαρούς», και όχι μόνον ρίχνουν το «ανάθεμα» (Takfir) στις άλλες μουσουλμανικές ομάδες, αλλά αρνούνται και να προσευχηθούν μαζί τους, γι’ αυτό και είναι «σε εξορία»-Hijra).

Ο Λίβανος δεν έχει πια Πρόεδρο Δημοκρατίας. Οι λογικές των διαφορετικών κοινοτήτων έχουν το προβάδισμα σε όλη την Διοίκηση, και το να επιτευχθεί συμφωνία είναι πολύ δύσκολο. Παρ’ όλα αυτά, ο Χριστιανός Στρατηγός Michel Aoun έχει τον ρόλο του Προέδρου, χάρις στην βοήθεια του Hassan Nasrallah, Γενικού Γραμματέα της Χεσμπολά, που αντιπροσωπεύει μια πολύ σημαντική δύναμη.

Πρέπει να πούμε ότι η Χεζμπολά σήμερα προστατεύει τους Χριστιανούς στον Λίβανο. Οι ντόπιοι δεν καταλαβαίνουν την στάση της Γαλλίας απέναντί τους, κυρίως από τότε που ο Φαμπιούς (Σ.Σ. Πρωθυπουργός της Γαλλίας από το 1984 ως το 1986 και υπουργός Εξωτερικών από τον Μάιο του 2012) τους έβαλε στην ίδια κατηγορία με τους «τρομοκράτες».

Οι Χριστιανοί  και ο ρόλος του Ισραήλ

Τον ρωτώ ευθέως εάν πιστεύει ότι ζούμε το τέλος των Χριστιανών της Ανατολής. Η απάντησή του είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική για τις πολιτικές των ΗΠΑ και της Ε.Ε. στην περιοχή.

«Θεέ μου, πρέπει να ευχηθούμε πως όχι! Αλλά δεν θα μείνουν Χριστιανοί, παρά μόνον εκεί που οι Μουσουλμάνοι θα τους έχουν ανάγκη. Αυτό είναι το παιχνίδι του Σιωνιστικού κρατιδίου».

Υπάρχει κοινή στρατηγική ανάμεσα στην Συρία, τον Λίβανο, την Αίγυπτο, ώστε να προστατευθούν οι Χριστιανοί; τον ρωτάω. Και ποιος είναι ο ρόλος του κράτους του Ισραήλ, πώς στέκεται ανάμεσα στο ISIL, τα άλλα κράτη της περιοχής και τους Χριστιανούς;

«Τους Χριστιανούς του Λιβάνου τους φοβούνται και τους σέβονται ακόμη, αλλά δεν υπάρχει καμία πραγματική συνεργασία. Στο Ισραήλ, από το 1945 ο Βαχαμπισμός (Σ.Σ. Κλάδος του Σουνιτικού Ισλάμ) και ο Σιωνισμός έχουν συστρατευθεί για να καταστρέψουν τους αραβικούς εθνικισμούς. Το Ισραήλ είναι ο κατ’ εξοχήν χειραγωγός. H σιωνιστική κρατική οντότητα δημιούργησε ένα σχίσμα ανάμεσα στα διάφορα ρεύματα της Μέσης Ανατολής και τα τροφοδοτεί ασταμάτητα. Εξοπλίζει και εκπαιδεύει την DAESH, την ISIS, τους ακολουθεί σε όλα τα μέτωπα, τους προσφέρει την περίθαλψη. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί τον αδύναμο κρίκο. Το συμφέρον του είναι οι χώρες που βρίσκονται γύρω του να αλληλοεξοντώνονται. Έτσι, το σιωνιστικό μόρφωμα μπορεί να συνεχίζει ατιμώρητο τις βαρβαρότητες κυρίως στα Κατεχόμενα εδάφη. Το πλεονέκτημα του Σιωνιστή απέναντι στον Δυτικό είναι ότι ο Σιωνιστής γνωρίζει την Ιστορία της Μέσης Ανατολής».

Του ζητώ, επιχειρώντας να αποφορτίσω την ένταση, να μου δώσει μια δική του εικόνα του Λιβάνου και των ανθρώπων του.

«Στον Λίβανο είμαστε σαν στο σπίτι μας. Αν αφαιρέσουμε το γεωπολιτικό πλέγμα, είναι ένας παράδεισος επί γης. Την πρώτη φορά που προσγειώνεστε στην Βηρυτό, αισθάνεστε αμέσως όλες τις ανισότητες που υπάρχουν στην χώρα. Όλα είναι σε αντίθεση, από την κοινωνία ως την γεωγραφία. Τα βουνά είναι δίπλα-δίπλα με την θάλασσα όπως ο πλούτος είναι δίπλα με την φτώχεια. Ζώντας μεταξύ των Λιβανέζων, ανακαλύπτετε έναν λαό με μεγάλη καλλιέργεια. Καθώς σας μιλώ, έχω αυτήν την γλυκειά εντύπωση ότι μεταφέρομαι στην εποχή των παιδικών μου χρόνων, την δεκαετία του ’60.

Αλλά θέλω να σας πω κι αυτό.

Η ανακάλυψη των Χριστιανικών μας θεμελίων είναι ένας απαραίτητος περίπλους. Το να προσεύχεσαι στο σπήλαιο όπου η Παναγία περίμενε τον γιο της, ή ανακαλύπτοντας την κοιλάδα της Qadisha, σου προκαλούν έντονα συναισθήματα. Τα ερείπια του Baalbek στην Σιδώνα, η κοιλάδα των κέδρων, μέσα από όλα αυτά ανακαλύπτεις την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της χώρας. Το οδικό δίκτυο είναι κάπως «ιδιαίτερο» (γελάει) αλλά μαθαίνεται εύκολα. Και μετά, είναι αυτή η υποδοχή που έχετε παντού. Ζητάτε να σας πουν τον δρόμο, και σας κρατούν για φαγητό. Στους Λιβανέζους αρέσει να δέχονται κόσμο και να μοιράζονται. Με λίγες επισκέψεις, σας κάνουν μέλος της οικογένειάς τους και υφαίνονται δεσμοί που δεν χαλούν ποτέ. Είτε είναι Χριστιανοί, είτε σιίτες, οι αξίες μας είναι οι ίδιες».

Λίγες μέρες μετά την αρχική μας συνέντευξη, του ζητάω να μου σχολιάσει τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα.

«Οι σκέψεις μου και η στήριξή μου για τον ελληνικό λαό είναι δεδομένες. Ο ελληνικός λαός είναι το θύμα. Το ΟΧΙ που είπε στο δημοψήφισμα είναι απολύτως νόμιμο και δίκαιο. Η κρίση και η πτώχευση της Ελλάδος προκλήθηκε από της πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Μιλούν για διαφθορά του ελληνικού κράτους. Αλλά απέναντι στην διαφθορά του κράτους είναι κατανοητό γιατί οι Έλληνες αρνούνται να πληρώνουν τους φόρους που τους επιβάλλουν. Αυτή η τακτική τείνει μάλιστα να επεκταθεί σε όλη την Ευρώπη.

Είναι πεντακάθαρο ότι το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα δεν αποτελεί οπωσδήποτε στήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ που είναι ένας χρήσιμος ηλίθιος του Συστήματος. Είναι ένα ΟΧΙ στην Παγκοσμιοποίηση και την Ε.Ε. Οι Έλληνες είναι οι πρόδρομοι αυτού που θα συμβεί αύριο σε όλη την Ευρώπη. Το Σύστημα φοβάται. Επιχειρεί με καταπιεστικούς νόμους να κάνει να σωπάσουν οι πραγματικοί του αντίπαλοι που είναι οι Εθνικιστές όλων των χωρών.

Η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα πλήρωσε ακριβό τίμημα σε αυτήν την επιχείρηση καταστολής. Κατόπιν εντολών του Παγκοσμίου Ισραηλιτικού Συμβουλίου διώχθηκε σε συνεργασία με μια πολιτική τάξη η οποία βρίσκεται κάτω από τις διαταγές του, και η ηγεσία της ρίχτηκε στην φυλακή. Στην Γαλλία συμβαίνουν παρόμοια φαινόμενα με την διάλυση εθνικιστικών οργανώσεων και τις διώξεις αγωνιστών. Εάν η Ελλάδα είναι επικεφαλής, θα νικήσει την Παγκοσμιοποίηση και θα κάνει τα μεγάλα βήματα προς την επανάσταση που θα φέρει την σωτηρία των Εθνών».

(Φ. 106)

Advertisements