IMG_0446

Η κυνική χρήση της εικόνας του νεκρού παιδιού στις ακτές του Αιγαίου δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την μεθοδικότητα με την οποία εκτελείται το σχέδιο πληθυσμιακής αντικατάστασης στην Ευρώπη.

Αν κοιτάξουμε πίσω από την τραγική εικόνα με την οποία βομβαρδίζουν την κοινή γνώμη τα Μέσα, θα αναρωτηθούμε, ποιοι και γιατί κατασκευάζουν τέτοιες εικόνες; Μια ματιά στην πρόσφατη Ιστορία θυμίζει τον περίφημο κορμοράνο που πνιγόταν στο μαζούτ, μια εικόνα που δικαιολόγησε την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ.

Η χρήση της φωτογραφίας αποτελεί ένα από τα κορυφαία ίσως σημεία της επίθεσης στο συναίσθημα των Ευρωπαίων που έχει ενταθεί τις τελευταίες εβδομάδες, μαζί με την ανεξέλεγκτη πλέον εισβολή μουσουλμανικών πληθυσμών και τις σπαραξικάρδιες δηλώσεις εναντίον του Σύρου Προέδρου Ασαντ. Είναι χαρακτηριστικό ότι κανένας λόγος δεν γίνεται για τα εκατοντάδες θύματα των ισλαμιστών ανταρτών που όπως έχει πλέον αποκαλυφθεί χρηματοδοτούνται από πλούσιες φιλοαμερικανικές αραβικές χώρες. Η χρήση των συγκλονιστικών φωτογραφικών ενσταντανέ βοηθά το Σύστημα να διαλύσει την κοινή λογική. Γιατί οι «πρόσφυγες» δεν καταφεύγουν στις πλούσιες γειτονικές τους χώρες, αλλά διακινδυνεύουν τις ζωές τους για να περάσουν στην φτωχοποιημένη Ελλάδα των μνημονίων;

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Σύστημα παίζει το «χαρτί» της συλλογικής συγκίνησης. Η δημιουργία ενοχών στους ευρωπαϊκούς λαούς είναι μια σταθερή μεταπολεμική στρατηγική. Η πλήρης κατάργηση των συνόρων εμπρός στην τρομακτική μεταναστευτική ροή που μόνο στην Ελλάδα κατά τους δύο τελευταίους μήνες αυξήθηκε κατά 3000%, βρίσκεται άριστα ενταγμένη στις πολιτικές της Παγκοσμιοποίησης. Η συνενοχή του χριστιανικού κλήρου που συγχέει την θρησκευτική με την πολιτική ηθική επιτείνει το χάος και οδηγεί σε μια αυτοκτονική μη-αντιμετώπιση του προβλήματος εκ μέρους των χριστιανικών πληθυσμών που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξαφάνισή τους. Τα Μέσα που αποφεύγουν να παρουσιάζουν εικόνες των εκατοντάδων θυμάτων της ρατσιστικής βίας εναντίον των Ευρωπαίων εκ μέρους μεταναστών παίζουν με το πτώμα ενός παιδιού. Αυτή είναι ίσως η πιο απάνθρωπη εικόνα της Παγκοσμιοποίσης.

(Φ. 113)

Advertisements