«‘Όταν σκέφτομαι ότι κάποτε για να εισβάλεις σε μια χώρα, έπρεπε να πολεμήσεις!»

«Τι θράσος να ξεχνάς πως σύνορα

υπάρχουν. Δεν υπάρχει σπίτι

χωρίς τοίχους και χωρίς σκεπή»

Αλλες δυο μέρες μέχρι τις εκλογές, κι αν υπάρχει ένας αγώνας που πρέπει να δοθεί σήμερα είναι το «τελείωμα» των κομμάτων του μνημονιακού τόξου.

Δύσκολο, με την προπαγάνδα των ΜΜΕ και την αποσιώπηση των πραγματικών θέσεων των Εθνικιστών, αλλά βήμα απαραίτητο για την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών.

Είναι βέβαιον ότι τα οικονομικά εργαλεία που διαθέτει το Σύστημα αποκλειστικά για την διατήρησή του, θα εξακολουθήσουν να επηρεάζουν τον όχλο της τηλεοπτικής κομματοκρατίας. Τίποτε δεν θα αλλάξει όποιο μνημονικό κόμμα και όποια συμμαχία κι αν έρθει στην εξουσία. Η κουάτρικα θα κάνει από δω και πέρα κουμάντο. Τέρμα οι ελληνόφωνες μαριονέτες. Ερχονται οι ξένοι αρλεκίνοι, με εκτελεστικές και νομοθετικές αρμοδιότητες, με δικαίωμα ζωής για τους εξαγορασμένους και θανάτου για τους αντιδραστικούς. Καθ’ υπαγόρευσιν βεβαίως, ας μην αυταπατάται κανείς.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον την Κυριακή το βράδυ θα είναι πόσοι ακόμη Ελληνες θα έχουν ξυπνήσει το πρωί της Κυριακής αποφασισμένοι να κινήσουν τα νεκρωμένα άκρα τους στην απλούστατη μηχανιστική κίνηση που απαιτεί ο παυλώφειος κοινοβουλευτισμός.

Πιο σημαντική θα είναι η επόμενη μέρα. Και αυτή θα εξαρτηθεί από την ηγεσία του Λα+κού Συνδέσμου και τους χειρουργικής ακρίβειας χειρισμούς που πρέπει να πραγματοποιήσει. Στις επόμενες εκλογές, όταν θα έχουν λήξει οι δικολαβικές αθλιότητες που έθεσαν σε καθεστώς αιχμαλωσίας την ηγεσία της Χρυσής Αυγής (ο κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει άδεια να μεταβεί εκτός Αττικής για να… ψηφίσει), το Εθνικιστικό Κίνημα πρέπει να εκτιναχθεί χωρίς φόβο και με πάθος στην θέση που απαιτούν οι συγκυρίες και εύχεται έστω και σιωπηλώς η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού.

Ως τότε, ένα θα είναι το μεγάλο ζήτημα που πρέπει να έχουμε στον νου μας όλοι οι Ελληνες. Όχι, δεν είναι το οικονομικό, γιατί είναι βέβαιον ότι θα χειροτερέψει. Αλλά και όταν βελτιωθεί εμπρός στην λαϊκή απαξίωση των κομμάτων των μνημονίων, πάλι θα πρέπει να θυμίζουμε στον λαό πως τα εκατό ή τα διακόσια ευρώ είναι ψιχία εμπρός στα χιλιάδες που έκοψαν οι εθνοπατέρες με τις ψήφους και τις υπογραφές τους.

Το μέγα ζήτημα είναι αυτό της ξένης εισβολής. Των εκατομμυρίων που καθοδηγούνται προς την Πατρίδα μας, που συνωστίζονται στα σύνορά μας, που καταλαμβάνουν τις πόλεις μας. Με τις ευλογίες των πολιτικάντηδων και με την συναίνεση και την συνενοχή των Ενόπλων Δυνάμεων.

Οι πλούσιες χώρες της βόρειας και κεντρικής Ευρώπης υψώνουν τείχη και αναστέλλουν διεθνείς Συνθήκες. Η Ελλάδα ούτε πολεμοκάπηλη ούτε αποικιοκρατική δύναμη είναι ούτε έχει υπάρξει. Δεν προκάλεσε τους πολέμους και την φτώχεια των χωρών της Ασίας και της Αφρικής, δεν ανέβασε στην εξουσία τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις τους.

Αλλά όμως με ευθύνη των δικών της διεφθαρμένων πολιτικών, αφήνει ανοιχτά τα σύνορά της και περιμένει βοήθεια από αυτούς, που αν και σύμμαχοι, μας εγκατέλειψαν και στην Σμύρνη, και στην Κύπρο και στα Ιμια.

Eίναι ασφαλώς θαυμάσιο οι λαοί να συνεννοούνται. Είναι θαυμάσια τα έργα της ειρήνης. Η πολιτική όμως της γείτονος, αποτελεί πράξη εχθρική και αιτία πολέμου.

Στις 7 Σεπτεμβρίου, ο πρέσβης του Κουβέιτ εγκαινίασε στο Δέλβινο της Βορείου Ηπείρου ένα ακόμη «εκπαιδευτικό κέντρο». Στην Ανδριανούπολη χιλιάδες περιμένουν να μπουν στην Θράκη μας. Τα σύνορά μας πολιορκούνται από παντού και όλοι εύχονται ούτε μια σφαίρα να μην πέσει και δώσει προβοκατόρικα την αφορμή για το τζιχάντ.

Εμείς οι Έλληνες συμμεριζόμαστε τον ανθρώπινο πόνο, αλλά ως Έλληνες και ως Εθνικιστές, ζούμε και ενδιαφερόμαστε πρωτίστως για το δράμα του Ελληνικού Λαού.

Αν πρέπει σήμερα να στείλουμε ένα μήνυμα στους συμπατριώτες μας, ας είναι τούτο: Μην ακούτε τις εξαγορασμένες, εφησυχαστικές φωνές. Η ξένη εισβολή σημαίνει βιολογικό θάνατο, κατάλυση της εθνικής ταυτότητας, αποκαθήλωση της συλλογικής εθνικής μνήμης, αλλοίωση των πληθυσμιακών στοιχείων, κατάλυση του πολιτεύματος.

Οποια συνέπεια και αν σας φαίνεται πιο σημαντική, αξίζει να αγωνιστείτε για την ανατροπή της.

Υπέρ βωμών και εστιών, για ακόμα μια φορά, και πάντα.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ, #115)

Advertisements