Χορς

Εις το επανειδείν…

 Η Μαρία Χορς, το γένος Παναγιωτοπούλου, γεννήθηκε στον Πειραιά το 1921. Φοίτησε στο Τμήμα Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο επαγγελματικό τμήμα της Σχολής Ορχηστικής Τέχνης της Κούλας Πράτσικα απ’ όπου απεφοίτησε το 1943. Παρακολούθησε μαθήματα χορού στην Γαλλία, με κορυφαίους δασκάλους, τους Χάραλντ Κρόιτσμπεργκ, Ροζαλία Χλάντεκ, και Μαίρη Βίγκμαν.

Από το 1964 ως το 2007 δίδαξε χορό, εκφραστική κίνηση, χορογραφία και ελληνικό παραδοσιακό χορό, στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ίδρυσε το Τμήμα Ρυθμικής του Λυκείου των Ελληνίδων. Δίδαξε ακόμη στην Δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, στο Εργαστήριο του «Αμφι-θέατρου» και στην Λυρική Σκηνή.

Ως χορογράφος στο αρχαίο δράμα πρωτοεμφανίστηκε το 1956  με την Ιφιγένεια εν Ταύροις, από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Η συνεργασία της με το Εθνικό Θέατρο, ξεκίνησε το 1958 όταν μετά από πρόταση του Αλέξη Μινωτή, ανέλαβε τη χορογραφία του Οιδίποδα επί Κολωνώ. Πάνω από 120 χορογραφίες της σε αρχαίες τραγωδίες, ταξίδεψαν από την Ευρώπη ως την Ιαπωνία, τον Καναδά και την Ρωσία.

Η Μαρία Χορς θα παραμείνει όμως στην Ιστορία ως η ψυχή της τελετής Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας. Το 1936 συμμετείχε ως Ιέρεια στην πρώτη Τελετή Αφής. Έκτοτε την χορογραφούσε επί πενήντα χρόνια.

«Η Μαρία Χορς θα μείνει για πάντα στην μνήμη μας

ως η μεγάλη δασκάλα που σημάδεψε γενιές και γενιές

χορευτών και ηθοποιών, διδάσκοντας την ποιητικότητα της κίνησης,

την αρμονία σώματος και ψυχής, και την ελευθερία του λόγου»

χόρος

Η Μαρία Χορς ήταν δασκάλα μου. Της το θύμισα όταν την είδα τελευταία φορά πριν λίγα χρόνια στην Δωδώνη. Εδωσε ένα σεμινάριο χορού. Πήγα να την ξαναδώ, να ξαναχορέψω στον ρυθμό της, να γευθώ από την μαγεία της παρουσίας της, την αστείρευτη σοφία, το πνεύμα και την ήρεμη δύναμή της. Της είχαν αρνηθεί να διδάξει στον αρχαιολογικό χώρο. Σε αυτήν που μαζί με  την Ευα Σικελιανού ένωσε την πνοή της με αυτήν της αρχαίας Ελλάδας και της έδωσε ζωή σαν μάνα, σαν ιέρεια, σαν ερωμένη του Ωραίου, του Μεγάλου, του Αληθινού.

Πήγα ακόμη, για να την γνωρίσουν τα παιδιά μου. Εύχομαι ο σπόρος της παρουσίας της να ζει μέσα τους παντοτινά.

Υπόσχομαι να φυλάγω το δέντρο που φύτεψε στην καρδιά μου.

Μαζί με την Πίστη στον θεό των γονιών μου και την Τιμή στους θεούς των παππούδων μου. Δικά της τα λόγια.

Εις το επανειδείν…

Ειρήνη Δ-Π

(φ.115)

Advertisements