Χωρίς τίτλο

«Η Ελλάδα έν’ η Πατρίδα μας, Έν’ η ζωή μας.

Τσε το ΓΑΙΜΑ μας για την ΔΟΞΑΝ της. Ούλα χαλάλιν της»!

Το παρακάτω αυθεντικό γεγονός που συνέβη κατά την διάρκεια του Πολέμου του ‘40, περιγράφει ο Μελής Νικολαΐδης και είναι βασισμένο σε αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων. Η Κύπρος δεν ήταν ποτέ… «μακριά»!

«Σε κάποιο χωριό της Κύπρου, ο γάμος είχε τελειώσει στην εκκλησία και η γαμήλια πομπή, μ’ επικεφαλής τους νεόνυμφους και τους κουμπάρους, περνούσε τους δρόμους  του χωριού, κατευθυνόμενη στο σπίτι του γαμπρού. Σε κάποιο δρόμο, η πομπή συναντήθηκε με τρεις άγνωστους κυρίους, που, όπως φαίνονταν από το ντύσιμό τους, είχαν έρθει από την πόλη. Ένας χωρικός αποσπάσθηκε από την πομπή και με την προθυμία της παντοτινής Ελληνικής φιλοξενίας, ρώτησε τους τρεις πολίτες τι ήθελαν. Σε λίγο από στόμα σε στόμα, ενώ η πομπή εξακολουθούσε να προχωρεί, μαθεύτηκε ο λόγος της επίσκεψής τους, που έφτασε στο τέλος και στ’ αφτιά της νύφης.

– Τι ζητούν; είπε η νύφη. Εράνους για τον πόλεμο; Και με μιας, σηκώνει το λευκό της πέπλο, βγάζει τα σκουλαρίκια από τ’ αφτιά της και καλώντας κοντά της  τους τρεις κυρίους, τους τα δίνει.

– Δεν έχω λεφτά…, είπε.

Τότε μεμιάς, χωρίς καμιά συνεννόηση, εντελώς αυθόρμητα, αδίσταχτα και με προθυμία, άρχισαν όλοι, άντρες και γυναίκες να προσφέρουν, εκεί καταμεσής του δρόμου, ό,τι μπορούσαν. Οι τρεις απεσταλμένοι από την πόλη έκλαιαν. Όλων τα μάτια είχαν βουρκώσει!

Το επεισόδιο αυτό, είναι πολύ χαρακτηριστικό των αισθημάτων που δονούν την πατριωτική και εθνική Κυπριακή Ψυχή. Από τον Τρωικό πόλεμο η Κύπρος, πάντα βαθύτατη Ελληνική στην ψυχή και στο φρόνημα, έλαβε μέρος σ’ όλους τους Αγώνες του Έθνους. Έτσι και τώρα, δεν ήταν δυνατό να υστερήσει η Κύπρος στην γενική έκρηξη του πατριωτικού ενθουσιασμού, της αποφασιστικότητας και της αυτοθυσίας της Φυλής μας. Μόλις εκδηλώθηκε η άνανδρη επιβουλή των Ιταλών, ο Κυπριακός Λαός εξεγέρθηκε και αυτός, μαζί με όλο τον Ελληνισμό και εκδήλωσε με τρόπο αληθινά μεγαλειώδη την αλληλεγγύη του με την Μητέρα Πατρίδα. Σε πολλές χιλιάδες ανέρχονται οι εθελοντές που έτρεξαν αμέσως να γραφτούν για να πολεμήσουν εναντίον του εχθρού. Οι εθνικοί έρανοι, που άρχισαν από τις πρώτες μέρες του πολέμου, με αφάνταστο ενθουσιασμό σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά της Μεγαλονήσου, έχουν ήδη φτάσει στις πενήντα χιλιάδες Λίρες (τριάντα περίπου εκατομμύρια Δραχμές) και συνεχίζονται παντού με την ίδια προθυμία.

Εξάλλου, οι γυναίκες της Κύπρου πλέκουν διαρκώς κι αυτές, όπως όλες οι Ελληνίδες, μάλλινα είδη για τους στρατιώτες μας. Υπήρξαν δε τόσο πρόθυμες και σημαντικές οι ιδιαίτερες προσφορές των Κυπρίων στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, ώστε να δημοσιεύσει ευχαριστήρια ανακοίνωση στον Τύπο, για να τονίσει το γεγονός και να το προβάλει σαν παράδειγμα για μίμηση. Όλα αυτά σημειώνονται εδώ, όχι για να εξάρουν τον Κυπριακό πατριωτισμό, που εκδηλώθηκε πάντοτε, σε κάθε εθνική περιπέτεια, αλλά για να δώσουν μία ακόμη εικόνα της βαθύτατης εθνικής αλληλεγγύης και της αδιάρρηκτης εθνικής Ενότητας, που συνδέουν όλα τα τμήματα του Ελληνισμού. Αυτή είναι η αληθινή εθνική Ψυχή της Ελληνικής Φυλής».

Μελής Νικολαίδης, 1940

(Φ. 120) 

Advertisements