filespirrixios_243271064

Το πλοίο έδεσε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Ερχόταν από την Σμύρνη μας. Από τους κάβους άρχισαν να κατεβαίνουν τρέχοντας χιλιάδες λευκά ποντικάκια κατατρομαγμένα, έχοντας όμως γλιτώσει την ζωούλα τους από το κυνηγητό οθωμανικών σκυλιών και γκρίζων λύκων. Στην προκυμαία τα περίμεναν με αγάπη χιλιάδες ποντικάκια της μάνας γης. Να τους δώσουν λίγο φαγάκι, μια κουβερτούλα, ένα καλό νιαούρισμα αλληλεγγύης. Ξαφνικά, ενώ όλα πήγαιναν καλά, ακούστηκε ο αποκρουστικός ήχος τρομαχτικού ποδοβολητού, από ένα τεράστιο λερωμένο ποντικό μισομεθυσμένο. Επιτέθηκε ο τεράστιος λαδοπόντικας σε μια ομάδα υποδοχής και άρχισε να χτυπά και να βρίζει! Τα προσφυγοποντικάκια τα έχασαν, φοβήθηκαν κι έμεινα άφωνα. Ο χοντρός φώναζε ότι είναι φασίστες! Ένα μικρό προσφυγάκι ρώτησε:

– Είναι τούρκοι;

– Χειρότεροι, είναι χρυσαυγίτες, φώναξε η απομίμηση του τούρκογλου.

– Μας βοηθάνε όμως κύριε!

– Πρόσεχε, θα σε στείλω πίσω!

Το ποντικάκι σκέφτηκε ότι στην τουρκία είχε έναν εχθρό, ενώ εδώ θα είχε τον Ποζίδη, τον Φίλη, την Ρεπούση, τον Τσατσόπουλο, τον Βερέμη και άλλους λαδοπόντικες της πασοκοσυριζαιϊκής συμμορίας. Η μάνα του τού ψιθύρισε στο αυτί ότι ήταν κι άλλοι, που κατέθεσαν στεφάνια στον λύκο του εχθρού. Το μικρό ποντικάκι τα έχασε.

– Μαμά δεν ήρθαμε στον τόπο των προγόνων μας;

– Στον τόπο μας ήρθαμε, αγόρι μου, αλλά τον κυβερνάνε κάποιοι τουρκόφιλοι γάτοι.

– Τι θα κάνουμε τώρα μαμά; Μουρμούρισε κλαίγοντας ο μικρούλης.

– Θα πάμε, παιδί μου, σε αυτούς, που κυνηγούσε ο χοντρός. Εκεί θα μας βοηθήσουν, θα μας αγαπάνε και δεν θα μας πουλήσουν ΠΟΤΕ! Κάτι ακόμα, παιδί μου: Δεν θα μας ζητήσουν ποτέ τίποτε, ούτε την ψήφο μας! Αυτοί θα τιμήσουν των Ποντικόν (Ποντιακόν) γένος μας, γιατί είναι Έλληνες!

– Εμείς, μανούλα, είμαστε Έλληνες;

– Απ’ τους καλύτερους, μικρέ μου!

Ο μικρός αναθάρρησε κι άρχισε να κυνηγά τον τεράστιο χοντρό βρωμοπόντικα μέχρι που αυτός κρύφτηκε σε ένα μεγάλο κατάστημα.      Διάβασε την επιγραφή: Σκυλάδικο!

– Έχεις δίκιο, μαμά, δεν είναι δικός μας!!! Γυρίζοντας στα άλλα ποντικάκια ικανοποιημένος, έβλεπε να ξημερώνει και να φαίνονται μικρά χρυσαφιά συννεφάκια: Μαμά νικήσαμε, ήρθε η Χρυσή Αυγή!!! Κι αποκοιμήθηκε ευτυχισμένο.

Χρήστος Κοσκολός

(Φ. 123) 

Advertisements