nimits

Προφανώς σας είναι άγνωστος. Γιατί να τον γνωρίζετε; Τι ήταν ο αείμνηστος δάσκαλός μας στην Ακτινολογία; Ο Παπαδάκης, η Στάη, η Μενεγάκη, μνημονιακός πολιτικός, κλέφτης του Δημοσίου χρήματος για να είναι γνωστός στο πόπολο; Άσε μας καϋμένε, που θα ασχοληθούμε μαζί του!

Ήταν Διευθυντής Ακτινολογικού Εργαστηρίου στο Ν.Ι.Μ.Τ.Σ. το 1974. «Έντρομος» περίπου παρουσιάστηκα μπροστά του, διότι τον ακολουθούσε η φήμη του αρίστου επιστήμονος και του αυστηρού στρατιωτικού!

– Ποιος ήταν ο Παρμενίων;

– Ένδοξος στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κύριε Διευθυντά, εκτελεσθείς υπ’ αυτού λόγω συνωμοσίας προς ανατροπήν του.

– Α τα ξέρεις και μου τα λες στην καθαρεύουσα!

– Οι μεγάλοι έχουν και τις σκιές τους, όχι όμως όλοι όσοι φέρουν το όνομά του, τον τσίγκλησα.

– Από πού είσαι;

Αν και γεννήθηκα στο Δημοτικό Βρεφοκομείο, όπου στεγάζεται σήμερα το Πνευματικό Κέντρο των Αθηνών, υπερηφανευόμουν πάντοτε για την εξ Αρκαδίας καταγωγή μου.

– Από την ορεινή Αρκαδία, κύριε!

– Ορεσίβιος είσαι, γι’ αυτό και μου φαίνεσαι ζόρικος. Δεν θα τα πάμε καλά, χαμογελώντας ευχαριστημένος για την ευθύτητα.

Τον χαιρέτησα και ενώ αποχωρούσα μου φώναξε:

– Παιδί, εδώ δουλεύουμε σκληρά και εκπαιδευόμαστε συνεχώς!

– Ναι, κύριε Διευθυντά, συμφωνώ, αλλά στην ζωή μας υπάρχει και ο Ολυμπιακός, η Μαίρη Μαράντη και οι ταβέρνες!

– Ποια είναι η Μαράντη, παιδί;

– Καταπληκτική ωραία λαϊκή αοιδός στον Ζυγό στην Συγγρού, κύριε Διευθυντά!

– Κερδίζεις τίποτε απ’ αυτό;

– Ο Απόλλων μας δίνει το φως της γνώσεως και ο Διόνυσος την χαρά της ζωής!

– Μου τα γύρισες στ’ Αρχαία και με έπεισες!!!

Η πρώτη μας επαφή και η προσφώνησίς  του «Παιδί» με ακολούθησε σ’ όλη την ζωή μας.

Το ενδιαφέρον του να μάθουμε ήταν συνεχές και αδιάλειπτο. Για μας δεν ήταν ο Γενικός Αρχίατρος. Ήταν ο Δάσκαλός μας!

Του οφείλουμε τις γνώσεις μας, αναγνωρίζουμε την βοήθειά του στις επαρχιακές πόλεις που υπηρετούσαμε, όταν είχαμε δυσκολίες και την συνεχή αγωνία του για την Πατρίδα.

Ο Παρμενίων Παπαθανασίου ανήκε στην ιδιαιτέρα κατηγορία των ανθρώπων, που δεν πρέπει να πεθαίνουν!!!

Δάσκαλε δεν αισθάνομαι μόνον ευγνωμοσύνη, αλλά ήταν τιμή για μένα, που ήμουν μαθητής και υφιστάμενός σου!!!

Δακρύων, Ευχαριστώ!

Χρήστος Κοσκολός

(Φ. 127) 

Advertisements