Χωρίς τίτλο

Ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης και Πατριώτης Δημήτρης Ροντήρης εγεννήθη το 1899 στον Πειραιά και «έφυγε» από την ζωή στις 20 Δεκεμβρίου του 1981.

Ο πολυτάλαντος Δημήτρης Ροντήρης εισήλθε κατ’ αρχήν στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, την οποία μετά από διετή φοίτηση εγκατέλειψε, για χάρη των νομικών του σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τελικά τον κέρδισε η Τέχνη. Ξεκίνησε την θεατρική του πορεία το 1919 ως ηθοποιός. Μετέβη στην Αυστρία, όπου σπούδασε θέατρο, ιστορία τέχνης και αρχαία ελληνική φιλολογία και στο Βερολίνο όπου μαθήτευσε δίπλα στον μεγάλο σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρντ. Επανήλθε στην Ελλάδα το 1933 και διορίσθηκε σκηνοθέτης στο Βασιλικό Θέατρο και στο Θέατρο Ωδείου, όπου έκανε το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης με το μουσικό δράμα του Καλομοίρη «Το δαχτυλίδι της μάνας».

Ανέλαβε χρέη σκηνοθέτη του Εθνικού Θεάτρου, του οποίου ανέλαβε την διεύθυνση κατά τα έτη 1946-1950 και 1953-1955. Επί Ροντήρη, το Εθνικό Θέατρο μεγαλούργησε και καθιερώθηκε ως το μεγαλύτερο «φυτώριο» μεγάλων ταλέντων τα οποία γαλουχήθηκαν μαθητεύοντας δίπλα στον Ροντήρη.

Το 1950 ίδρυσε την «Ελληνική Σκηνή» και το 1957 το «Πειραϊκό Θέατρο». Ως επικεφαλής του, πραγματοποίησε περιοδείες σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας και Νότιας Αμερικής και της Ασίας, παρουσιάζοντας με τεράστια επιτυχία θεατρικές παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας, μεταφέροντας το «Ελληνικό Φως».

Ο Ροντήρης, σκηνοθέτησε και πολλά έργα του παγκόσμιου κλασικού και νεότερου δραματολογίου, μεταξύ των οποίων 11 έργα του Σαίξπηρ. Η σκηνοθεσία του στην «Ηλέκτρα» και στον «Άμλετ», παραστάσεις που ο θίασος του Βασιλικού Θεάτρου ανέβασε το 1939 στην Αγγλία και την Γερμανία, προκάλεσε τις πλέον ενθουσιώδεις κριτικές των ειδικών. Η παράσταση της τριλογίας του Αισχύλου «Ορέστεια» στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το 1949, παρουσία της πολιτειακής και πολιτικής αρχής της χώρας, θεωρήθηκε ως μέγιστο καλλιτεχνικό επίτευγμα στην ιστορία του Θεάτρου. Παρά την τεράστια προσφορά του στην Ιστορία και την Τέχνη της χώρας ο μεγάλος αυτός Έλλην, Καλλιτέχνης και Πατριώτης, κυνηγήθηκε ανελέητα από το σάπιο πολιτικό, αλλά και παρακαλλιτεχνικό σύστημα, το οποίο ποτέ δεν του συγχώρησε τις ξεκάθαρες Πατριωτικές του Αξίες.

Γεγονός που οφείλεται κατά βάση στον ανθελληνισμό των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης, οι οποίες δεν παραλείπουν να εκδηλώνουν την αγάπη και την συμπαράστασή τους σε κάθε είδους εκφυλισμένα, διεστραμμένα «καλλιτεχνικά» δρώμενα, που υποβαθμίζουν το ήθος μας, προσβάλουν την ιστορία μας και προωθούν όχι την Ακμή, αλλά την παρακμή μας.

Π. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

(Φ. 128)

Advertisements