Χωρίς τίτλο

Εβδομήντα δύο χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τις 11 Ιανουαρίου του 1944 και μια άγνωστη πτυχή του δευτέρου μεγάλου πολέμου της Ευρώπης. Ένα γεγονός το οποίο επιμελώς αποκρύπτουν από τους ιθαγενείς αυτής της χώρας, την καταστροφή του Πειραιά από τους «συμμάχους».

Το μεσημέρι της 11ης Ιανουαρίου του 1944,  εντελώς αναίτια, βομβαρδίζεται ανηλεώς από Αμερικανικά και Εγγλέζικα βομβαρδιστικά η πόλη του Πειραιά. Το γεγονός αυτό και μόνο, καταδεικνύει τα πραγματικά αισθήματα απέναντι στον Ελληνικό Λαό, εκείνων τους οποίους το κοινοβουλευτικό καθεστώς θεωρεί συμμάχους της Πατρίδος μας.

Ο πρώην πρωθυπουργός, Γεώργιος Ράλλης, γιός του κατοχικού πρωθυπουργού της Ελλάδας έγραψε: ‘’Στις 11 Ιανουαρίου του 1944 βομβαρδίστηκε από συμμαχικά αεροπλάνα ο Πειραιάς και οι γύρω συνοικισμοί, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν περίπου 1.000 και να τραυματιστούν ακόμη περισσότεροι Έλληνες. Στο λιμάνι προξενήθηκαν ελάχιστες ζημιές και την άλλη μέρα σε ομιλία του από το ραδιοσταθμό των Αθηνών ο πατέρας μου (ο πρωθυπουργός επί κατοχής Ιωάννης Ράλλης) καταδίκασε την πρωτοφανή σε αγριότητα επιδρομή. Για την ενέργεια αυτή των συμμαχικών αεροπλάνων διαμαρτυρήθηκε έντονα, χαρακτηρίζοντάς την «πρωτάκουστο κακούργημα». Τις φράσεις αυτές ο σταθμός του Καΐρου τις θεώρησε προδοτικές και την ίδια γνώμη είχαν και οι δικαστές που καταδίκασαν τον πατέρα μου. Η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση, αντί να εκφράσει την λύπη της για την άστοχη ενέργεια που προκάλεσε τόσα θύματα, επιτέθηκε εναντίον του πάτερα μου ανακοινώνοντας ταυτόχρονα ότι η επιχείρηση ήταν επιτυχής’’.

Οι «σύμμαχοι» ποτέ δεν ζήτησαν συγγνώμη γι’ αυτό το έγκλημα πολέμου και οι αστειότητες περί άπειρων πληρωμάτων δεν ευσταθούν μια και οι συγκεκριμένες μοίρες είχαν επιχειρήσει ακόμη επτά φορές στην Ελλάδα .

Χωρίς τίτλο

Oι νεκροί του συμμαχικού εγκλήματος ανήλθαν σε 5.500 Έλληνες και 8 Γερμανούς στρατιώτες

Μερικά αποτελέσματα των βομβαρδισμών: Δεν έμεινε σχολείο, νοσοκομείο, εκκλησία, καταφύγιο και γενικά χώρος που συγκεντρωνόταν κόσμος ο οποίος να μην πληγεί. Η καταστροφή σε κόστος υπολογίστηκε περί τα 325 εκ. προπολεμικές δραχμές. Ο Πειραιάς από την μεγαλοπρέπεια του μεσοπολέμου βυθίστηκε ολοκληρωτικά στο χάος και έκανε χρόνια για να ορθοποδήσει. Κανένα διεθνές δικαστήριο δεν δίκασε αυτό το έγκλημα πολέμου, ουδείς τιμωρήθηκε. Κανείς εκπρόσωπος δημοτικής ή άλλης αρχής εζήτησε αποζημίωση και ουδείς αποζημιώθηκε. Καμιά πόλη που δεν ανήκε στην γερμανική επικράτεια, δεν βομβαρδίστηκε τρεις φορές την ίδια μέρα από δύο διαφορετικές υπερδυνάμεις της εποχής. Άθικτες έμειναν όλες οι γερμανικές εγκαταστάσεις του ναυστάθμου, το αεροδρόμιο, τα ναυπηγεία του Περάματος, μεταξύ αυτών και το μεγαλύτερο που κατασκεύαζε τσιμεντόπλοια για λογαριασμό των γερμανικών αρχών.

Οι εκτιμήσεις για τα θύματα του εγκληματικού βομβαρδισμού Αμερικανών και Βρετανών, ποικίλλουν. Μόνο στο ταφολόγιο του Δημοτικού Νεκροταφείου της Ανάστασης, υπάρχουν τα ονόματα 492 θυμάτων. Άγνωστος παραμένει ο αριθμός των νεκρών που ετάφησαν στο πρώτο και το τρίτο Νεκροταφείο Αθηνών. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ετάφησαν δίχως να δοθούν τα στοιχεία από τους συγγενείς τους, με σκοπό να διατηρήσουν στην κατοχή τους τα ατομικά δελτία τροφίμων, τα οποία ήταν απαραίτητα για την διανομή του συσσιτίου. Υπολογίζεται πως οι νεκροί του συμμαχικού εγκλήματος ανήλθαν σε 5.500 Έλληνες και 8 Γερμανούς στρατιώτες.

Το Μεταπολιτευτικό Καθεστώς των ανθελλήνων της Αριστεράς και της Δεξιάς, σκοπίμως αποσιωπά το συγκεκριμένο έγκλημα των «συμμάχων» μας. Δεν ανταποκρίνεται, βλέπετε, στην πολιτική ορθότητα την οποία έχει επιβάλλει η νομενκλατούρα του σιωνισμού, η οποία εξουσιάζει την Πατρίδα μας, μιας και το συγκεκριμένο έγκλημα δεν διεπράχθη από τους «κακούς» Γερμανούς, αλλά από τους «καλούς» Συμμάχους. Δεν είναι, λοιπόν, κατά τους υποτακτικούς της βρετανικής και αμερικανικής επιρροής, ο βομβαρδισμός του Πειραιά, ένα έγκλημα του μεγέθους της σφαγής των Καλαβρύτων ή του Διστόμου.

Είναι αδιανόητο για τους παραχαράκτες της Ιστορίας, να θέσουν στο ίδιο βάθρο απανθρωπιάς, τους «πολιτισμένους» Αμερικάνους και Βρετανούς, πλάι στα «ανθρωπόμορφα κτήνη», τους Γερμανούς.

Είναι οι ίδιοι «σύμμαχοι» που λίγα χρόνια μετά δεν δίσταζαν να στήσουν αγχόνες στην Ελληνική Κύπρο κρεμώντας τα αμούστακα παιδιά της ΕΟΚΑ, που μάχονταν για την Ένωση της μεγαλονήσου με την Μητέρα Ελλάδα. Οι ίδιοι που αρνήθηκαν για τρίτη φορά την Ένωση των εδαφών της Βορείου Ηπείρου με την πατρίδα μας. Εδάφη τα οποία είναι ποτισμένα με ποταμούς αίματος το 1912, το 1914, και το 1940. Τι μας έδωσαν, ευγνωμονώντας για τις θυσίες του Ελληνικού πληθυσμού -οι οποίες σημειωτέον ήταν οι μεγαλύτερες από τις συμμετέχουσες χώρες σε αναλογία με το πληθυσμό της-, στο δεύτερο μεγάλο πόλεμο της Ευρώπης, ενώ ως υποτιθέμενοι νικητές έπρεπε να ικανοποιήσουν τις αξιώσεις μας;

Τα Δεκεμβριανά το ‘44 και τον συμμοριτοπόλεμο το ‘46- ‘49.

Συμπερασματικά αντιλαμβανόμαστε ότι η πατρίδα μας, από τους νεώτερους χρόνους αποτελούσε ένα προτεκτοράτο ξένων δυνάμεων κατοχής, οι οποίες εγκαθιστούσαν ανίκανες και μειοδοτικές κυβερνήσεις, με σκοπό την εξυπηρέτηση των ίδιων συμφερόντων τους .

Εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές, δεν ξεχνούμε τις χιλιάδες των αθώων νεκρών συμπατριωτών μας, οι οποίοι δολοφονήθηκαν από εκείνους, που παρουσιάζονται σήμερα ως οι θεματοφύλακες του ανθρωπισμού και στις μέρες μας έχουν την ιδιότητα του δανειστή στην μεγάλη Ευρώπη των τοκογλύφων και των τραπεζών. Η δικαίωση των έξι περίπου χιλιάδων νεκρών Ελλήνων θα έρθει όταν η πατρίδα μας αποτινάξει την σημερινή δουλεία των τόκων και αυτό θα μπορέσει να γίνει πραγματικότητα όταν ξημερώσει η Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΡΙΚΟΣ

(Φ. 132) 

Advertisements