Χωρίς τίτλο.jpg

Από την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε ΕΟΚ) το 1981, είχε εξυφανθεί σχέδιο προκειμένου η Ελλάδα να χάσει την αυτάρκεια που είχε σε πολλά προϊόντα (π.χ. σιτηρά, φρούτα, λαχανικά, κ.λπ.), ώστε να γίνουμε από εξαγωγική χώρα, εισαγωγική και να επικρατήσουν οι μονοκαλλιέργειες.

Ποιος δεν θυμάται ότι στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, η Κοινότητα έδινε αφειδώς επιχορηγήσεις στους αγρότες μας προκειμένου να εγκαταλείψουν τα προϊόντα που παραδοσιακά καλλιεργούσαν στην γη  τους και να στραφούν προς το βαμβάκι.

Αποτέλεσμα είναι χιλιάδες καλλιεργήσιμες εκτάσεις που εξασφάλιζαν την επάρκεια σε βασικά είδη διατροφής, να μετατραπούν σε βαμβακοφυτείες.

Κάποια στιγμή, όμως, σε εφαρμογή του σχετικού σχεδίου, έκλεισε ο κρουνός των επιδοτήσεων και οι αγρότες, ειδικά των εύφορων περιοχών, βρέθηκαν σε αδιέξοδο καθώς δεν μπορούσαν να πωλήσουν το προϊόν τους σε τιμές που θα τους απέφεραν κέρδος.

Παράλληλα, οι περισσότεροι απ’ αυτούς υπερχρεώθηκαν στις τράπεζες, προκειμένου να αγοράσουν τον κατάλληλο εξοπλισμό για την καλλιέργεια βαμβακιού, καπνού ή ροδάκινου.

Έτσι, φτάσαμε στο σημείο η Ελληνική αγροτική παραγωγή να βαίνει προς αφανισμό, ανοίγοντας την όρεξη των πολυεθνικών που ορέγονται την γη μας.

Σταδιακά, χάθηκε και η εικόνα του παραδοσιακού αγρότη, ο οποίος πριν την έλευση της βιομηχανικής γεωργίας, ήταν πολυτεχνίτης από ανάγκη.

Ανάλογα με την εποχή: έσπερνε, τρυγούσε, επισκεύαζε εργαλεία και αποθήκες, κλάδευε, έβοσκε τα ζώα του, ασχολιόταν με τον κήπο του κ.λπ.

Δηλαδή, η δουλειά του ήταν πολύπλευρη και έτσι εξασφάλιζε πρώτα την τροφή του ιδίου και της οικογένειάς του και μετά διέθετε το περίσσευμα για τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, χωρίς την ύπαρξη μεσαζόντων.

Όταν οι τελευταίοι μπήκαν στην αλυσίδα παραγωγής και διάθεσης, οι τιμές εκτοξεύτηκαν στα ύψη, με τον καταναλωτή να πληρώνει το μεγαλύτερο κόστος.

Παράλληλα, εξαφανίστηκαν, λόγω της εντατικοποίησης της παραγωγής, μοναδικές ελληνικές ποικιλίες.

Η λύση, προκειμένου να αρθεί το σημερινό αδιέξοδο και η χώρα να γίνει αυτάρκης σε προϊόντα που θα εξασφαλίζουν, χωρίς εισαγωγές, την αξιοπρεπή διαβίωση των κατοίκων της, είναι η υποστήριξη της παραγωγής ντόπιων ποικιλιών και ρατσών, η ελεύθερη διακίνηση και η ανταλλαγή μεταξύ των παραγωγών και η μεταποίηση των προϊόντων από τους ίδιους τους αγρότες.

(Φ. 136) 

Advertisements