Χωρίς τίτλο.jpg

Δεν είναι εύκολο να βρεις τον Renaud Camus. Όχι μόνο επειδή ζει σε ένα κάστρο στα Πυρηναία, μακριά από όλους, αλλά γενικά είναι ένας άνθρωπος μοναχικός. Δεν αποφεύγει τον διάλογο, αντίθετα τον αντιμετωπίζει με ηρεμία και επιχειρήματα, αλλά και με ευχαρίστηση. Απλά δεν θέλει ετικέτες που σήμερα όλοι αρέσκονται να βάζουν.

Οι ιδέες του είναι δυνατές και ρίχνουν οποιοδήποτε ιδεολογικό τείχος. Τα βιβλία του διαβάζονται από πολλούς και δημιουργούν αίσθηση. Αλλά το βιβλίο που έκανε τον μεγαλύτερο θόρυβο είναι αυτό που ασχολείται  με το φαινόμενο που ο ίδιος ονομάζει «Le Grand Remplacement», δηλαδή «Η Μεγάλη Αντικατάσταση» και φυσικά όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι ένα θέμα «πολιτικά ορθό».

Εκεί εξηγεί το γιατί πραγματοποιείται η αντικατάσταση σε βάρος των Ευρωπαίων. Ασκεί σκληρή κριτική στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου  στην ισλαμική επίδραση και προτείνει τρόπους για την αντιμετώπισή τους. Τέτοια βιβλία δεν μεταφράζονται εύκολα σε άλλες γλώσσες…

Γι’ αυτόν τον λόγο ζητήσαμε, με αφορμή την παρουσία του σε μια εκδήλωση στην CasaPound, στις 25-02-2016, την παρακάτω συνέντευξη.

Τι σας ώθησε να γράψετε για την « Μεγάλη Αντικατάσταση»;

 Η απελπισία, η ελπίδα..!

– Τι ακριβώς εννοείται με την ονομασία «Μεγάλη Αντικατάσταση»;

Εδώ μιλάμε για ένα φαινόμενο, την αντικατάσταση ενός λαού και ενός πολιτισμού. Την πραγματοποίηση, σαν σε εφιάλτη, της διάσημης ατάκας του Brecht: «Αν η κυβέρνηση δεν είναι ευχαριστημένη από τον λαό, δεν πρέπει να κάνει άλλο από το να εκλέξει άλλον λαό». Ακριβώς αυτό συμβαίνει στην Γαλλία. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση έχασε το εκλογικό της σώμα και τώρα ψάχνει να βρει ένα άλλο, το οποίο είναι οι μετανάστες.  Αλλά το φαινόμενο αυτό πλέον είναι πανευρωπαικό. Οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης είχαν έναν λαό, αλλά με μόνο μια αλλαγή γενιάς έχουν κιόλας ακόμη έναν ή και περισσότερους. Δρόμοι, συνοικίες, ολόκληρες πόλεις, μεταμορφώθηκαν  και έγιναν αγνώριστες και να μην μιλήσουμε για τα σχολεία και τα ΜΜΕ. Στα περισσότερα μέρη, οι αυτόχθονες έχουν γίνει μειονότητα, εξαφανιστήκαν και αντικαταστάθηκαν.

– Οι εφημερίδες στην Ιταλία γράφουν ότι «έχουμε ανάγκη από 250 εκατ. μετανάστες για να στηρίξουμε την ευημερία μας». Υπάρχουν και μελέτες από τον ΟΗΕ σε αυτήν την γραμμή. Εσείς τι πιστεύετε;

 Σκέφτομαι δυο πράγματα σημαντικά, αλλά με διαφορετικούς τρόπους. Καταρχήν ότι είναι τελείως λάθος αυτό:  οι μετανάστες είναι η καταστροφή της ευημερίας μας (αν αυτή δεν έχει πεθάνει). Η ευημερία  μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει μονάχα με άνδρες και γυναίκες ενός συγκεκριμένου τύπου, προερχόμενων από παλαιές γενιές πολιτισμού. Αλλά κυρίως σκέφτομαι ακόμη και αν είναι αλήθεια, αν και δεν είναι, τέτοιες σκέψεις μπορούν να γεννηθούν μόνο στα ρομποτοειδή  μυαλά, χωρίς πολιτισμό, χωρίς κουλτούρα και θα έλεγα αποκτηνωμένα. Τι μας λένε αυτοί; Ότι για να σώσουμε την Ιταλία, πρέπει να αντικαταστήσουμε τον πληθυσμό της με τους Κογκολέζους, για παράδειγμα. Καταρχήν, το ξαναλέω δεν υπάρχει τίποτε να σωθεί. Και αν κάτι είναι να σωθεί, δεν θα είναι η Ιταλία, αλλά κάποιο είδος από το Κογκό. Η Ευρώπη δεν έχει ανάγκη από μετανάστες. Έχει ανάγκη από έδαφος, από αέρα, από χώρο, από βλάστηση, από αναγέννηση της κουλτούρας και του πνεύματος.

– Πώς κρίνετε την συμπεριφορά της Ευρώπης στην διαχείριση της μετανάστευσης;

 Η Ευρώπη απειλείται από μια τρομερή ώθηση του θανάτου, ένα μίσος που την σπρώχνει στην αυτοκτονία. Τα τελευταία χρόνια ο αντιρατσισμός, αυτός ο «κομμουνισμός του 21ου αιώνα», όπως λέει ο Alain Finkielkraut, μπορεί να φέρει σε πέρας την αποστολή. Θα μετατρέψει την μεταναστευτική εισβολή σε μια «ανθρωπιστική κρίση», ή σε έναν «προσφυγικό συναγερμό», με τις γνωστές συνέπειες.

– Ποια η βαρύτητα του Ισλάμ σε αυτήν την μεταναστευτική εισβολή;

 Λίγο πιο πάνω από τα τρία τέταρτα θα έλεγα. Ίσως τέσσερα πέμπτα. Αλλά να λάβουμε υπόψη ότι είναι η μοναδική ομάδα ανάμεσα στους κατακτητές που διαθέτει οργανωμένες κοινοτικές δομές και θα είναι η μόνη που θα  απορροφήσει τα οφέλη αυτής της εισβολής.

Συνέχεια στην έντυπη έκδοση

(Φ. 138)

 

Advertisements