2.2.jpg

Οι επιθέσεις στις Βρυξέλλες, το πολιτικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυριαρχούν στην ειδησεογραφία της εβδομάδος. Είναι μια θλιβερή πραγματικότητα, αλλά πάντως μια επιβεβαίωση των όσων έχουμε κατ’ επανάληψιν γράψει και για τα οποία έχουν προειδοποιήσει και προειδοποιούν οι εθνικιστές.

Οι θεωρίες της συναδέλφωσης των λαών και της ειρήνευσης μεταξύ διαφορετικών πληθυσμών, είναι ένα ιδεατό στο οποίο τείνουν θεωρητικώς οι Χριστιανοί, αλλά και αυτοί την εντοπίζουν στο βασίλειο των ουρανών και όχι της γης.

Οποιαδήποτε επομένως προπαγάνδα βρίσκει ανταπόκριση μόνον στα αυτιά ανοήτων και δειλών. Πράγματι, οι ευρωπαϊκοί λαοί διαθέτουν πολλούς και από τα δύο είδη. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα πρέπει και οι σώφρονες να ενταχθούν ή να υποταχθούν στις κατηγορίες αυτές.

Καθώς το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα της Χρυσής Αυγής οδεύει προς το συνέδριό του, είναι ευχή και επιθυμία όλων να μπορέσει να ανταποκριθεί στα κρίσιμα ζητήματα των καιρών. Δεν είναι εύκολο. Ο φόβος, αυτό το όπλο των εξουσιών που χειραγωγούν τις μάζες των ανθρώπων, είναι βαθιά ριζωμένος στις καρδιές των ανθρώπων.

Το βλέπει κανείς στις καθημερινές τους πράξεις. Στην παραίτηση. Στην οκνηρία. Στην κατάθλιψη, η οποία έχει καταλάβει τον λαό και η οποία αν δεν ανατραπεί θα δώσει σύντομα την θέση της στην νοητική και ψυχική νέκρωση των Λαιστρηγόνων. Η συστηματική εξόντωση των πνευματικών αντιστάσεων, η διάδοση των ναρκωτικών, της μαζικής κουλτούρας από την ένδυση ως την μουσική, όλα αποτελούν μέρος αυτής της μακρόπνοης στρατηγικής.

Αντίθετα από όσους επιθυμούν λύσεις άμεσες και δραστικές, -τις οποίες όμως θα υλοποιήσουν κάποιοι «άλλοι»-, οι εχθροί των εθνών δεν φείδονται χρόνου και κόπου. Ακολουθούν το γνωστό πείραμα του βατράχου. Αν ρίξει κανείς τον βάτραχο σε καυτό νερό, με ένα άλμα βγαίνει. Αν θερμάνει το νερό σταδιακά ώσπου να γίνει καυτό, ο βάτραχος πεθαίνει. Βάτραχοι, λοιπόν, είναι τα πειραματόζωα που χρησιμοποιεί η παγκόσμια διακυβέρνηση. Βάτραχοι είναι οι λαοί της Ευρώπης που συμμετέχουν άθελα, αλλά όχι χωρίς ευθύνη, στο πείραμα της καταστροφής τους.

Η Πρόνοια, όμως, του Θεού όπως την έχτισε μέσα στην Φύση των πλασμάτων του είναι ισχυρότερη από κάθε ανθρώπινη μηχανορραφία. Αυτό που ζητά είναι η άσκηση της θέλησής μας. Όπως δεν μπορεί να περιμένει κανείς πως θα αθληθεί παθητικά, έτσι και οι ψυχές δεν σφυρηλατούνται παρά μέσα από την δοκιμασία. Η αναζήτηση της ολοκλήρωσης είναι ένας δρόμος ακανθώδης. Οι μακάριοι μωροί μπορεί να έχουν άλλη γνώμη, η πραγματικότητα όμως είναι τούτη: είμαστε σε έναν δρόμο καταστροφής. Με αυτήν την Κάλι Γιούγκα, την εποχή της φαυλότητας, πρέπει να μάθουμε να χορεύουμε, χωρίς να μας τσαλαπατά. Η αντίσταση στον κόσμο που μας ετοιμάζουν, δεν είναι μόνον ζήτημα δύναμης.

Όπως ο πυγμάχος ελίσσεται ώσπου να διαλέξει την κατάλληλη στιγμή για να ανταποδώσει μέχρι να καταφέρει το νικηφόρο χτύπημα, έτσι και οι λαοί μας πρέπει να μάθουν να είναι ανθεκτικοί, να εξασκούνται στην υπομονή, την παρατηρητικότητα, την ακρίβεια, την καθαρότητα της σκέψης, τον συντονισμό μυαλού και καρδιάς.  Κατ΄αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν να δράσουν όταν διακρίνουν την κατάλληλη ώρα.

Και η ώρα αυτή δεν θα αργήσει.

Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά

(Φ. 142) 

 

 

Advertisements