Χωρίς τίτλο.jpg

Νοσοκομεία-εκκολαπτήρια νοσημάτων

Πέρα από το ζήτημα του κατά πόσο ο μη-εξειδικευμένος ιατρός του Κέντρου Υγείας ή του επαρχιακού νοσοκομείου είναι σε θέση να εντοπίσει τις διάφορες, άγνωστες σε εμάς, εισαγόμενες τροπικές νόσους των αλλοδαπών, είναι σημαντικό να αναλογιστούμε το φορτίο που έχουν επωμιστεί οι δημόσιες δομές υγείας γενικότερα λόγω του πλήθους των μεταναστών. Τα νοσοκομεία κατασκευάστηκαν βάσει συγκεκριμένων προδιαγραφών, για να εξυπηρετούν συγκεκριμένους πληθυσμούς. Ο πολλαπλασιασμός των επισκεπτών τους, των οποίων τα νοσήματα, όπως αναλύθηκε πρωτύτερα, συχνά αγνοούμε, αποτελεί παράγοντα υψηλού κινδύνου για την δημόσια υγεία γιατί στην περίπτωση αυτή ο χώρος του νοσοκομείου λειτουργεί ως εκκολαπτήριο νέων κρουσμάτων! Για να γίνει πιο κατανοητό, ας φέρουμε ένα παράδειγμα νόσου που επίσης ενδημεί σε εκτεταμένες περιοχές της Ασίας, όπως η φυματίωση. Η φυματίωση μεταδίδεται μέσω σταγονιδίων πτυέλων που διασκορπίζονται στον αέρα όταν ο ασθενής βήχει. Στην ευκολότερη μετάδοση συντελεί ο συνωστισμός των ατόμων. Ας αναλογιστούμε τον κίνδυνο μετάδοσης της φυματίωσης  μεταξύ ατόμων  που συνωστίζονται στους διαδρόμους της κλινικής ενός μικρού επαρχιακού νοσοκομείου που καλείται να εξυπηρετήσει πολλαπλάσιους ασθενείς απ’ ότι προοριζόταν να εξυπηρετεί!

Στην πραγματικότητα έχουμε ήδη εικόνα του κατά πόσο έχει επιπτώσεις στην δημόσια υγεία η υποδοχή πληθυσμών ιδίως από την Ασία και την Αφρική. Αξιοσημείωτη για παράδειγμα είναι η αύξηση του πλήθους των φορέων του ιού του AIDS, αλλά και των κρουσμάτων άλλων σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων (ηπατίτιδα Β, γονόρροια, κ.α.) λόγω της πορνείας στην οποία επιδίδονται συχνά οι αλλοδαπές. Σε ορισμένα κράτη της Αφρικής, το 30-40% του πληθυσμού είναι φορείς του ιού του AIDS. Ελέγχει στην Ελλάδα κανείς άραγε τις εκδιδόμενες  Αφρικανές; Το ερώτημα είναι ρητορικό. Όσοι έχουμε ελαφρώς καλή μνήμη θυμόμαστε και τα κρούσματα λέπρας που είχαν εντοπιστεί μεταξύ Αλβανών πριν μερικά χρόνια (η διάγνωση μάλιστα είχε γίνει στο Π.Γ.Ν Ρίου). Η νόσος αυτή είχε αφανιστεί εδώ και δεκαετίες από την χώρα μας.

Είναι «ρατσισμός» η πρόληψη;

Αποπίπτοντας την επίδραση της  προπαγάνδας γύρω από το θέμα του «ρατσισμού», μπορούμε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα: η διεθνής ιατρική πρακτική ΗΔΗ λαμβάνει υπ’ όψιν το ότι κάποιοι λαοί φέρουν σε υψηλές συχνότητες ορισμένα νοσήματα. Για το λόγο αυτό εφαρμόζονται οδηγίες προκειμένου να εμποδιστεί η εξάπλωσή τους. Όσοι χρειάστηκε να ταξιδέψουν σε χώρες του εξωτερικού, ιδίως της Αφρικής και της Ασίας, εμβολιάζονται βάσει επιδημιολογικών μελετών. Θα έπρεπε να κατηγορείται ως ρατσιστικά υποκινούμενη αυτή η τακτική των διεθνών οργανισμών υγείας που συστήνουν τον εμβολιασμό π.χ. έναντι του ιού της ηπατίτιδος Α σε εκείνον που πρόκειται να επισκεφθεί την Ινδία, αλλά όχι σε εκείνον που θα επισκεφθεί το Βέλγιο; Προφανώς όχι! Παρόλα αυτά, στην Ελλάδα που έχει συγκεντρώσει όλους αυτούς τους ασιατικούς και αφρικανικούς πληθυσμούς, κατά παράδοξο τρόπο θεωρούμε εντελώς ακίνδυνο να τους αφήνουμε ανεξέλεγκτους και υπό συνθήκες που ευνοούν την εξάπλωση λοιμωδών νοσημάτων. Είναι βέβαιο, πως σύντομα θα αποκαλυφθεί η πικρή αλήθεια, όταν η αύξηση των κρουσμάτων (μεταξύ Ελλήνων πια) δεν θα δύναται να αποσιωπηθεί από τους φορείς της πολιτικής ορθότητος.

Oλγα Χρυσανθοπούλου

Ιατρός

Συνέχεια στην έντυπη έκδοση

(Φ. 143) 

 

Advertisements