Χωρίς τίτλο.jpg

Μαρία Ζάγκα: «Θέλουν να μας κλείσουν, θέλουν να μας πάρουν τα μαγαζιά μας, για να πάμε να δουλέψουμε εργάτες στις πολυεθνικές»

Μια άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη για τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν τον κλάδο των πρατηριούχων-βενζινοπωλών στην μνημονιακή εποχή, έδωσε στο «ΕΜΠΡΟΣ» η Πρόεδρος της Ένωσης Βενζινοπωλών Νομού Αττικής (ΕΒΝΑ) κ. Μαρία Ζάγκα.

Συνέντευξη στον Π. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ

Κυρία Ζάγκα, θα ήθελα να μου μιλήσετε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος σας. 

Τα τελευταία 5 χρόνια έχουνε κλείσει τα μισά μαγαζιά. Δηλαδή από 8.500 – 9.000 μαγαζιά που ήμασταν σε όλη την Ελλάδα, έχουνε μείνει τα μισά. Και τώρα, πολλοί ακόμα είμαστε με το «λουκέτο» στο χέρι.

Γιατί πιστεύετε ότι έχει γίνει αυτό;

Να σας πω. Η βενζίνη έχει καταντήσει να είναι πια είδος πολυτελείας. Για να καταλάβετε τι λέω, η αμόλυβδη έχει στην τιμή της το 70% κρατήσεις και φόρους. Το πετρέλαιο της κίνησης έχει 52,35. Τώρα η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι θα βάλει μια αύξηση στον ειδικό φόρο στην αμόλυβδη, συν το ΦΠΑ που ακούσαμε όλοι ότι θα πάει 23-24%. Καταλαβαίνετε πόσο θα επιβαρυνθεί η τσέπη του καταναλωτή. Η βενζίνη ενώ έχει πέσει διεθνώς στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ ακριβή. Και είναι πάρα πολύ ακριβή γιατί υπάρχουνε οι υπέρογκοι φόροι. Διεθνώς έχει πέσει η τιμή στο βαρέλι. Όμως η τιμή αυτή που ακούμε έξω είναι το ακαθάριστο προϊόν.

Θα μπορούσατε να μου αναλύσετε τι εννοείτε όταν λέτε «ακαθάριστο» προϊόν;

Βεβαίως. Όταν εμείς οι πρατηριούχοι παίρνουμε το καύσιμο από τα διυλιστήρια, παίρνουμε έτοιμο το προϊόν. Αυτό σημαίνει ότι το παίρνουμε γεμάτο φόρους. Εμείς θα θέλαμε, για να έχουμε κατανάλωση, να έχουμε λιγότερους φόρους, κάτι που θα σήμαινε χαμηλότερη τιμή, επομένως περισσότερα λίτρα, άρα και εμείς θα δουλεύαμε, και ο καταναλωτής θα ήταν πιο ικανοποιημένος καθώς δεν θα θεωρούσε μεταξύ άλλων και τον εαυτό του «θύμα» σε σχέση με τις τιμές βενζίνης των υπολοίπων χωρών. Και εδώ θα σας θυμίσω και το κοινωνικό όφελος μιας πιο λογικής αντιμετώπισης εκ μέρους του κράτους για τα προβλήματα των επιχειρηματιών και των εργαζομένων. Όταν κλείνει ένα μαγαζί, δεν κλείνει απλά το κατάστημα, αλλά και κάποιοι εργαζόμενοι μένουν χωρίς δουλειά, όπως και διάφοροι συνεργάτες και προμηθευτές των πρατηρίων.

Πέρα της υπέρμετρης φορολογίας, ποια άλλα προβλήματα αντιμετωπίζει ο κλάδος σας;

Δεν έχουμε μόνον τους φόρους και την ακρίβεια. Έχουμε δυσκολία γιατί έχουμε απέναντί μας και τα εταιρικά μαγαζιά, τα οποία αν και δεν πάνε καλά επιδοτούνται από τον εαυτό τους, και από την άλλη απέναντι έχουμε και τα λαμόγια. Ενώ εμείς κλείνουμε συνέχεια, αυτοί παραμένουνε. Δεν έχουμε μάθει ότι έχει κλείσει έστω και ένα λαμόγιο. Υπήρχαν, υπάρχουν, και θα υπάρχουν.

Όταν λέτε «λαμόγια» ποιους εννοείτε;

Θα σας εξηγήσω. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι «ξεπλένουν» χρήματα, με αυτά τα μαγαζιά. Άνθρωποι οι οποίοι λένε ότι είναι πρατηριούχοι, εμείς όμως δεν τους θεωρούμε συναδέρφους. Είναι πρόσωπα από διάφορες περίεργες «θέσεις» που διευθύνουν τα μαγαζιά αυτά. Έχουμε κάνει πάρα πολλές φορές αίτημα και στην προηγούμενη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και στην σημερινή να μας βοηθήσουν. Πριν από δύο χρόνια περίπου, όταν ο Τσίπρας ήταν ακόμα αντιπολίτευση, είχα πάει στην Βουλή και τον είχα δει. Τον είχα ρωτήσει λοιπόν τι θα κάνει για τον κλάδο μας όταν θα γίνει κυβέρνηση, και μου είχε πει «πρόεδρε σας υπόσχομαι ότι θα κάνω πάταξη του λαθρεμπορίου». Που ‘ντο; Δεν έκανε τίποτα.

Εννοείτε ότι καταγγείλατε κάποια γεγονότα με λεπτομέρειες και οι υπεύθυνοι αδιαφορήσανε;

Ακριβώς αυτό. Όλοι όταν είναι αντιπολίτευση μιλάνε για «πάταξη του λαθρεμπορίου». Όταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πήρε τα πράγματα στα χέρια της, και ο κύριος Μάρδας ήτανε τότε υφυπουργός των οικονομικών και τον είδα, του είχα μιλήσει για το λαθρεμπόριο, και του είχα πει μάλιστα και για την λεωφόρο που είναι το μαγαζί μου, ότι έχουμε γεμίσει. Μου είχε πει λοιπόν… «Ναι. Φέρτε μας ένα υπόμνημα, πείτε μας τις προτάσεις σας…» Λοιπόν. Όπως το πήρε το άφησε στο συρτάρι του! Και είχε το θράσος, πριν γίνουν το περασμένο καλοκαίρι οι εκλογές, να βγει στα μέσα ενημέρωσης και να πει, «ξέρετε το υπόμνημα για το λαθρεμπόριο το είχα στο συρτάρι μου και το ξέχασα…»! Καταλαβαίνετε τι σας λέω; Και από την άλλη δεν είναι ότι είναι μόνον ακριβή η βενζίνη, ότι έχουμε τα εταιρικά. Δεν είναι ότι έχουμε τα λαμόγια που λυμαίνονται τον χώρο, είναι ότι βάλαμε και τα συστήματα «εισροών και εκροών» εμείς στα μαγαζιά για να πατάξουμε το λαθρεμπόριο. Η δέσμευσή τους ήτανε ότι θα δίνανε 30 με 40% επιδότηση στα μαγαζιά, και όταν λέμε για χρήματα που ξοδέψαμε, ήτανε χρήματα που δεν τα είχαμε κιόλας. Το πιο μικρό μαγαζί χρειάστηκε 10-12 χιλιάδες να τα βάλει αυτά τα συστήματα, έως και 20+ φτάσανε σε κάποια μαγαζιά. Περάσανε τριάμισι χρόνια, και δεν έχει πάρει ούτε ένας από εμάς επιδότηση!

Δηλαδή σας κοροϊδέψανε προκειμένου να βάλετε συστήματα με δικά σας χρήματα για να ελέγχεστε απέναντι στο κράτος, τα οποία τώρα σας τα χρωστάνε.

Ακριβώς. Μας κοροϊδέψανε και μας τα χρωστάνε. Και εγώ θα τα διεκδικώ συνέχεια. Και συνέχεια μας ζητούν να βάζουμε πράγματα καινούργια στα μαγαζιά, για να δουλεύουνε και να κερδίζουνε ποιοι; Οι εταιρίες που βάζουνε και πουλάνε αυτά τα συστήματα. Ο νόμιμος πρατηριούχος έχει φτάσει πια με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο. Δεν αντέχούμε άλλο. Το υγιές κομμάτι δεν αντέχει άλλο. Το ασφαλιστικό μας έχει φτάσει στα άκρα. Τα λεφτά μας τα πήρανε. Χρωστάνε δάνειο ο ΟΑΕ 110 εκατομμύρια και δεν μας τα δίνει. Έχουμε από 1-12- 2012 σταματήσει να πληρώνουμε τις εισφορές κατόπιν απαίτησης της Τρόικα, και τριάμισι χρόνια ζητάμε να αρχίσουμε πάλι να πληρώνουμε, να ξαναμπούμε πάλι στο πρόγραμμα. Για φανταστείτε. Πώς θα πληρώνουμε το «εδώ και τώρα» όταν θα έχουμε και αναδρομικά; Περιμένουμε, και ακόμα δεν έχουμε καμία απάντηση. Μας χρωστάνε το τελευταίο μέρισμα, την συνδικαλιστική μας δηλαδή εισφορά του ‘12, που ήταν να την πάρουμε το πρώτο εξάμηνο του 2013, και ακόμα δεν την έχουμε πάρει.

Πέραν του χρέους απέναντί σας, αυτή η προκλητική αδιαφορία εκ μέρους των κυβερνώντων, νομίζω ότι έχει και άλλες επιπτώσεις.

Βεβαίως. Οι Ενώσεις που έχουμε είναι απλήρωτοι υπάλληλοι. Οι άνθρωποι αυτοί επί οκτώ μήνες είναι απλήρωτοι. Πώς θα ζήσουνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Και εγώ σαν Πρόεδρος, δεν μπορώ να βγάλω ασφαλιστική ενημερότητα! Καταλαβαίνετε αυτή την τραγικότητα που βιώνουμε; Άρα ο κλάδος μας τελειώνει. Τι θέλουν; Θέλουν να μας κλείσουν, θέλουν να μας πάρουν τα μαγαζιά μας, για να πάμε να δουλέψουμε όχι απλά σαν υπάλληλοι. Εργάτες στα μεγάλα μαγαζιά και στις πολυεθνικές εταιρείες μας θέλουνε.

Συνέχεια στην έντυπη έκδοση

(Φ. 146)

 

 

Advertisements