Χωρίς τίτλο.jpg

-Ξύπνα Ιερεμία! Ξύπνα!

-Χριστός και Παναγία! Πού βρέθηκες πάλι εδώ τρελαντώνη; Τι θέλεις Μεγαλοδευτεριάτικα; Δεν με αφήνεις να κάνω Πάσχα, ο Χριστιανός;

-Μίλα πιο σιγά. Θα ξυπνήσεις την μάνα σου.

-Από πού μπήκες; Τα έχω φράξει όλα. Πόρτες, παράθυρα, ακόμα και το τζάκι… αλλά γιατί ζέχνεις έτσι;

-Από τον υπόνομο πέρασα. Αλλά άστα αυτά, Ιερεμία. Είναι λεπτομέρειες. Δεν έχουν σημασία μπροστά στα μεγαλεία που μας περιμένουν!

-Τι έγινε πάλι; Τι τρελαμάρα θα μου σερβίρεις; Με έχεις κάψει. Με έχεις καταστρέψει. Η μάνα μου με περνάει για τρελό. Οι φίλοι με έχουν κάνει πέρα… Όλα τα σχέδιά σου να αρπάξεις την εξουσία, αποτύχανε. Νόμιζα ότι σε έχουν μπαγλαρώσει πάλι στο Δαφνί. Γιατί με βασανίζεις….;

-Πάψε σου είπα. Κανείς δεν μπορεί να με μπαγλαρώσει. Τους ξεφεύγω. Είμαι ΓΑΤΑΡΟΣ. Έχω τις άκρες μου. Έχω τον Νίκο τον τορπίλα. Έχω τον ψηλό τον Παναθηναϊκάκια. Έχω τον Μπάμπη. Έχω την μαϊμού! Έχω δύναμη, Ιερεμία. Έχω ραδιουργίες. Τους έχει ξεφύγει η Κλάπα! Εμ τι νόμιζες; Για πλάκα κυβερνούσα; Έτσι τις έστηνα τις παράγκες και τις σκευωρίες; Έχω κάνει την καβάτζα μου… Αλλά άκου τώρα. Σε χρειάζομαι!

-Παλαβομάρα σε βαθμό κακουργήματος έχεις, αλλά, πες μου τι θέλεις πάλι.

-Άκου Ιερεμία. Σου χρωστάω πολλά. Εσύ με έκρυψες και εμένα και τον Μπάμπη όταν το σκάσαμε από το Δαφνί. Εσύ με βοήθησες τα Χριστούγεννα στην απόπειρα να αρπάξω την εξουσία. Για αυτό μόλις την αρπάξω πάλι από τον κοντό, θα σε κάνω υπουργό!

-Τα έχω ξανακούσει αυτά, και παραλίγο να καταλήξω και εγώ στο Δαφνί…

-Τώρα δεν είναι έτσι. Κοίτα έξω από το παράθυρο, και θα καταλάβεις όλο το Μεγαλείο της Διάνοιας του Αντώνη του Γκαβού!

– Ιησούς Χριστός Νικά!… Τι είναι πάλι αυτά ρε τρελάρα; Τι έφερες πάλι στην αυλή μου βρε γκάβακλα;

-Κοίτα καλά και θα καταλάβεις! Και μετά θα σου πω το σχέδιο!

-Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Τι είναι αυτό το κόκκινο που μοιάζει σαν το αυγό του Γκοντζίλα; Γιατί γυαλίζει στο επάνω μέρος, και έχει και δύο τρύπες μπροστά…;

-Αυγό είναι Ιερεμία, αλλά δεν είναι ένα απλό αυγό!

-Αν δεν είναι αυγό, τότε τι είναι;

-Είναι το τρελό αυγόρι! Από έξω αυγό, από μέσα κατάσκοπος! Ο Νικολάκης ο τορπίλας είναι Ιερεμία, σε αυγό. Από πάνω έχω βγάλει την καράφλα για να παίρνει αέρα, την έχω βάψει κόκκινη για να μην τον καταλάβουν, και έχω ανοίξει και δύο τρύπες για να βλέπει!

-Το άλλο το σιχαμερό το μαδημένο το κίτρινο με τα πούπουλα που κουνιέται συνέχεια και μυξοκλαίει, τι είναι;

-ΑΑΑΑ! Αυτό είναι ο Άδωνις το κοκορίλο!

-Ο Άδωνις. Η μαϊμού;

-Ναι. Η μαϊμού. Τον πασάλειψα κόλλα, τον έριξα μέσα στο κοτέτσι σου, το κλώτσαγα κανένα τέταρτο για να μαζέψει τα κοτοπούπουλα, και νάτο το πασχαλινό κοτοπουλάκι μας!

-Και γιατί κλαίει και κουνιέται πέρα δώθε σαν εκκρεμές;

-Γιατί όταν τον πέταξα στο κοτέτσι, πάτησε μια πινέζα!

-Και αυτό δίπλα το εφιαλτικό, με την μαύρη την μακριά την φούστα και την περούκα της Χαρίκλειας στο κεφάλι τι είναι; Καλόγρια από τον Άδη;

-Ποια καλόγρια από τον Άδη, ρε σαχλέ, χρονιάρες μέρες. Η Άντζελα είναι! Δηλαδή δεν είναι η Άντζελα, ο Μπάμπης είναι που τον έχω μεταμφιέσει σε Άντζελα! Το κωδικό της πασχαλινό όνομα είναι… «το κοκορίτσι –λάστιχο»!

-Τρελαντώνη, το έχεις σπάσει το τρελόμετρο! Και προς τι όλα αυτά; Εμένα τι με θέλεις;

-Άκου τον Αντώνη την μεγαλοφυΐα! Άκου τον Νέο Καίσαρα,  Ιούλιο Αντώνιο.

-Ακούω Ιούλιε, ακούω.

-Το σχέδιο έχει δύο φάσεις. Πρώτον. Παίρνεις το τρίκυκλο του Μήτσου. Φορτώνεις επάνω το αυγόρι, και πας και το παραδίδεις στο προαύλιο της βουλής. Για να σε αφήσουν να περάσεις, θα πεις ότι το στέλνει ο Ράμπο ο Λαλάκης. Μόλις ακούσουν το όνομα Λαλάκης, θα το στήσουν στο προαύλιο!

– Και τι θα κάνει το αυγόρι στο προαύλιο;

-Θα παρακολουθεί, και θα μας ενημερώνει! Μόλις μάθει πότε θα έρθει ο κοντός ο γλίτσας με ένα καλάθι κόκκινα αυγά για να παραστήσει ότι  γιορτάζει και αυτός το Πάσχα, προχωράμε στο πλαν Β΄!

-Δηλαδή;

-Θα μαρσάρεις με εμένα που θα έχω ντυθεί σοκολατένιο λαγουδάκι, τον κοκορίλο και το «κοκορίτσι» στο τρίκυκλο, και θα μπούμε πριν προλάβει ο γλίτσας να μπει μέσα.

-Και μετά;

-Μετά αναλαμβάνει ο Μπάμπης. Δηλαδή η Άντζελα. Πετάγεται ξαφνικά μπροστά του, και του λέει: «Χτύπα σαν Άντρας!».

-Μα….

-Δεν έχει «μα», Ιερεμία. Αυτός με το που ακούει την απαγορευμένη ατάκα… παγώνει. Πού να χτυπήσει σαν άντρας; Μπορεί; Εκεί πετάγεται ο κοκορίλος, τον σπρώχνει, του πέφτει το καλάθι με τα αυγά, και εσύ το αλλάζεις με το άλλο καλάθι που θα σου έχω δώσει εγώ!

-Όλα αυτά για να αλλάξουμε ένα καλάθι με κόκκινα αυγά;

-Ακριβώς Ιερεμία. Με το που το αλλάζουμε, πηδάμε στο τρίκυκλο και εξαφανιζόμαστε!

-Και τι θα βγει με αυτό ρε μουρλαντώνη; Θα είναι κλούβια τα αυγά, και μόλις τα τσουγκρίσουνε θα πεθάνουνε από την μπόχα;

-Όχι Ιερεμία. Αυτά στο καλάθι, δεν θα είναι αυγά. Χειροβομβίδες κρότου λάμψης θα είναι, βαμμένες κόκκινες. Με το που θα πάνε να τσουγκρίσουνε… ΜΠΑΜ και να ο Αντωνάκης ξανά στην Εξουσία!

-ΜΕΓΑΛΟΦΥΕΣ!Ανακαλώ! Τρελαντώνη σε παραδέχομαι! Απίστευτο σχέδιο!

(….)

-Ιερεμία. Ιερεμία, πού είσαι παιδί μου; Έλα να ακούσεις τις ειδήσεις. Έγινε έκρηξη έξω από την Βουλή! Ερχόταν λένε ένα τρίκυκλο σαν αυτό του θείου σου του Μήτσου, έπεσε σε μια λακκούβα λίγο έξω από την είσοδο, και πετάχτηκε από την καρότσα ένα καλάθι με κόκκινα αυγά… Μετά το καλάθι με τα αυγά έπεσε πάλι μέσα στο τρίκυκλο, ΜΠΑΜ και δεν έμεινε ρουθούνι! Πεταχτήκανε λένε από το τρίκυκλο τρεις φλεγόμενοι τρομοκράτες με περούκες, με πούπουλα και ένα καφέ λαγουδάκι, αλλά δεν προλάβανε να τους πιάσουνε. Την κοπανήσανε. Πιάσανε λένε μόνον τον οδηγό…! Ιερεμία… Ιερεμία… Πού είσαι παιδί μου, χρονιάρα μέρα; Βγες και λίγο από το δωμάτιό σου… Αμάν πια. Πάσχα είναι!

ΙΕΡΕΜΙΑΣ

(Φ. 147) 

 

Advertisements