Χωρίς τίτλο.jpg

Ο προσωπικός φίλος του Dominique Venner, συγγραφέας και φιλέλληνας Christopher Gerard, θυμάται και τιμά τον μεγάλο Γάλλο εθνικιστή διανοητή και ακτιβιστή. 

Συνέντευξη στην Ειρήνη Δημοπούλου

Κύριε Ζεράρ,

-Υπήρξατε προσωπικός φίλος του Ντομινίκ Βενέρ. Τι σας συνέδεσε με αυτόν τον άνθρωπο των γραμμάτων και της δράσης;

Το 1993, όταν έδωσα ξανά ζωή στην επιθεώρηση «Ανταίος» την οποία εξέδιδαν από το 1958 ως το 1971 ο Mircea Eliade (σ.σ. Ρουμάνος ιστορικός, φιλόσοφος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, Βουκουρέστι 1907-Σικάγο 1986, εμπνευστής της θεωρίας της «αέναης επιστροφής»),  και ο Ernst Jόnger (σ.σ. 1895-1998, Γερμανός, πολλάκις παρασημοφορημένος στρατιώτης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, και συγγραφέας, εξύμνησε τον πόλεμο ως υπερβατική εμπειρία) δέχθηκα από τον Dominique Venner σημάδια της προσοχής και της ενθάρρυνσής του. Η επιθεώρηση «Ανταίος» μελετούσε τις πηγές του ευρωπαϊκού συλλογικού ασυνείδητου, ιδιαίτερα αυτές που προηγήθηκαν των αβρααμικών μονοθεϊσμών. Ακολούθησαν ανταλλαγές επιστολών μετά από κάθε έκδοση του περιοδικού, και, το 2001, ο Dominique Venner ομίλησε στο τρίτο συνέδριό μας. Αναφέρεται στην δουλειά μου στο βιβλίο του «Ιστορία και Παραδόσεις των Ευρωπαίων», και εγώ συνεργάστηκα στην δική του θαυμάσια «Νέα Επιθεώρηση Ιστορίας». Έτσι γίναμε φίλοι. Ο Venner ήταν ένας δάσκαλος της δράσης και της ευθύτητας, ο οποίος μέχρι το τέλος ακολούθησε έναν δύσκολο δρόμο, αυτόν του μοναχού και του στρατιώτη. Ενσάρκωσε αυτόν που, απέναντι στις αντιξοότητες, προβάλλει την πρωτοκαθεδρία του «πολέμου» του Ηρακλείτου, τον Πόλεμο-Πατέρα των πάντων, και την άρνηση της απελπισίας σε μιαν Ευρώπη που όπως έλεγε βρισκόταν «σε κοίμηση».

Ο Venner υπήρξε υπόδειγμα πνευματικού ανδρισμού. Ο θάνατός του, μου προκάλεσε βαθύ πόνο, ακόμα περισσότερο επειδή δυο μέρες μετά την αυτοκτονία του έλαβα επιστολή του όπου εξηγούσε την πράξη του και μου επιβεβαίωνε για μια τελευταία φορά την φιλία του.

-Στα βιβλία σας εκφράζετε την αγάπη σας για την Ελλάδα. Επαναλαμβάνετε συχνά το «Έλληνες εσμέν». Εξηγείστε μας από πού πηγάζει αυτό το πιστεύω σας.

Έχω γράψει πολλά βιβλία για τον φιλελληνισμό μου, ο οποίος άρχισε στην ηλικία των 14 ετών, όταν έμαθα τις κλήσεις και ειδικά τον Αόριστο! Στην πραγματικότητα, έγινα «Έλληνας» νωρίτερα, σε ηλικία 10 ετών, διαβάζοντας τις περιπέτειες του Οδυσσέα. Στο Πανεπιστήμιο μελέτησα Κλασική Φιλολογία. Πέρασα το ταξίδι του μέλιτος στην Ελλάδα: Δελφούς, Ολυμπία και Μυστρά.

Η Ελλάδα είναι για μένα μια πνευματική πατρίδα. Την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως την βιώνω ως προσωπικό μου δράμα. Η εποποϊία των Ελλήνων στις πολλαπλές αντιστάσεις τους απέναντι στους Οθωμανούς και τους Τεύτονες είναι αξιοθαύμαστη.

Θεωρώ σκανδαλώδες, -όπως όλοι οι καλοί Ευρωπαίοι-, το ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, παγκοσμιοποιητές και στερούμενοι δημοκρατικής νομιμοποιήσεως, συμπεριφέρονται στους Έλληνες σαν σε κατοίκους αποικίας τους που θέλουν να τους τιμωρήσουν. Είναι οι ίδιοι θεσμοί που δέχονται την μεταναστευτική εισβολή αλλά μετά χαράς παραλίγο να αποκλείσουν την Ελλάδα από την Ευρώπη! Αυτό αποτελεί αίσχος!

-Υπηρετείτε ένας είδος το οποίο θα αποκαλούσαμε «πολιτικό μυθιστόρημα». Συχνά τα έργα σας εμπνέονται από την Αρχαία Ελλάδα και με την αφορμή αυτήν μιλάτε για τον σύγχρονο κόσμο. Μιλήστε μας για τις ομοιότητες που σας έχουν κάνει εντύπωση και που κάνουν την Αρχαία Ελλάδα επίκαιρη.

Θα έλεγα ότι τα μυθιστορήματά μου είναι «μυητικά», ορφικά, όπως είναι η πραγματική λογοτεχνία, και μεταπολιτικά. Οι πηγές της φαντασίας μου είναι ομηρικές και προσωκρατικές, γιατί ο Εμπεδοκλής και ο Ηράκλειτος είναι για μένα όχι συγγραφείς αποκλειστικά για τους μελετητές, αλλά δάσκαλοι της αλήθειας. Το ίδιο και ο Ιουλιανός, ο Μάρκος Αυρήλιος, ο Αλέξανδρος…

Δεν θα έλεγα ακριβώς πως η Ελλάδα της αρχαιότητας είναι σύγχρονη αλλά περισσότερο πως ο νόμος της κυκλικότητας επιβάλλει οι Αθάνατοι να επανέρχονται στον δικό τους ρυθμό μέσα στις συνειδήσεις μας όταν αυτές ελευθερώνονται από τα ανατολίτικα δόγματα. Επιπλέον, παρά τις ύπουλες ή άμεσες επιθέσεις, οι Έλληνες έχουν διατηρήσει την προγονική μνήμη τους.

-Μιλάτε με θαυμασμό για την Αρχαία Ελλάδα αλλά και για τον «καθολικισμό του χωριού», μια έννοια που μου είναι πολύ οικεία. Εξηγείστε μας αυτήν την σύζευξη την οποίαν άλλωστε ετίμησε και ο Dominique Venner επιλέγοντας να προσφέρει την θυσία του στους Ευρωπαίους πάνω στην Αγία Τράπεζα του καθεδρικού ναού της Νοτρ-Νταμ.

Στην Ευρώπη, η Εκκλησία χρειάστηκε να προσαρμοστεί για να θριαμβεύσει. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς μιαν Ορθόδοξη λειτουργία, τόσο κοντινή με την αρχαία, να ακούσει τους ύμνους από τους μοναχούς των Μετεώρων. Κάτω από τα δόγματα επιβιώνουν το μυστήριο και οι διδασκαλίες των Πλατωνικών… Ο Venner είχε για προσωπικό του «ιερό βιβλίο» την Ιλιάδα, την οποία θεωρούσε πως εγκαθίδρυσε την Δυτική ψυχή η οποία θαυματουργικά και νικηφόρα επιβίωσε διαμέσω του χρόνου.

Ο Venner ήταν άνθρωπος του δάσους. Επέλεξε την Νοτρ Νταμ όχι από επιθυμία να βλασφημήσει ή να προσβάλει την χριστιανοσύνη. Ήθελε να τοποθετήσει την τελευταία του πράξη την οποίαν δεν μπορώ να κρίνω ή να συζητήσω γιατί αφορά μέχρι τέλους αποκλειστικά τον ίδιον, σε ένα από τα κυριότερα ιερά της αιώνιας Γαλλίας, έναν καθεδρικό ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε έναν αρχαίο παγανιστικό ναό. Από ένα παράδοξο μυστήριο, ο εθελούσιος θάνατός του είναι ένα κάλεσμα για μια νέα εκτίναξη, ένα ξύπνημα της ενεργητικότητας.

Εργα του Christopher Gerard κυκλοφορούν στα Γαλλικά: Το τραγούδι του Εμπεδοκλή – H χιλιόχρονη πηγή – Osbert και άλλες ιστορίες – Maugis, Porte Louise – Vogelsang – Quolibets

(Φ. 151) 

Advertisements