Χωρίς τίτλο.jpg

Σκεφτόμενος κανείς την κατάσταση των ανθρώπων με προβλήματα όρασης, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, οδηγείται στις έννοιες του αποκλεισμού και της απομόνωσης.

Τα εμπόδια στην κυκλοφορία των τυφλών και μερικώς βλεπόντων ανθρώπων είναι τεράστια: αυτοκίνητα, μηχανές, τραπεζάκια καφενείων και εστιατορίων, τα κλαδιά των δέντρων τα οποία είναι σε τέτοιο ύψος που δεν εντοπίζονται από το λευκό μπαστούνι.

Συνέπεια όλων αυτών είναι ο περιορισμός της κίνησης των ανθρώπων με προβλήματα όρασης, η μείωση της κοινωνικής τους κινητικότητας, η απομόνωση στο χώρο του σπιτιού.

Ένα θέμα πολύ σοβαρό που δυσκολεύει την ανεξαρτητοποίησή τους, οικονομική και κοινωνική, καθώς η πρόσβαση στους χώρους εργασίας και αναψυχής είναι πολύ δύσκολη.

Ακόμη και εάν οι χώροι αυτοί κατασκευάζονται πλέον με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι προσβάσιμοι, οι νέες ρυθμίσεις για προσβάσιμα κτίρια χάνουν την αξία τους καθώς οι δρόμοι παραμένουν απροσπέλαστοι.

Οι τυφλοί και οι μερικώς βλέποντες, παρόλο που θα ήθελαν να χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ, υποχρεούνται να καταφεύγουν στην δαπανηρή λύση των taxi ή να είναι εξαρτημένοι από τους βλέποντες συνοδούς τους.

Παραδείγματα μέτρων που θα έπρεπε να ληφθούν στην πόλη της Αθήνας, αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδος είναι: Ηχητικά σήματα στους φωτεινούς σηματοδότες, οδηγοί όδευσης τυφλών που θα τοποθετούνται σε νέους πεζόδρομους και πεζοδρόμια, στους ανακαινισμένους σταθμούς τρένων ΗΣΑΠ και στα ανακαινισμένα ταχυδρομεία, όπως τα σήματα – ρυθμίσεις που έχει υιοθετήσει το Metro της Αθήνας.

Παράλληλα, η εκπαίδευση στην κινητικότητα και τον προσανατολισμό που θα πρέπει να  παρέχεται από τις υπηρεσίες του Εθνικού Κράτους, Πανελλήνιος Σύλλογος Τυφλών, Νοσοκομεία κ.τ.λ.

Οι προσπάθειες αυτές δεν αρκούν βεβαίως εάν δεν υπάρχει συμβολή του κοινού που καλείται να σέβεται τις νέες ρυθμίσεις και την τήρησή τους.

Τέλος, το κοινό πρέπει να σέβεται την προσπάθεια των ανθρώπων με προβλήματα όρασης ώστε να μπορούν να έχουν μια κατά το δυνατόν ανεξάρτητη και αξιοπρεπή ζωή.

Μάριος Τσέρτος

(Φ. 153)

Advertisements