Χωρίς τίτλο.jpg

Παραβολές

Εψάρευαν δυο σε κάτι βράχια. Ο ένας με μια πετονιά, ο άλλος με σύνεργα περίπλοκα. Έβγαζε ο πρώτος τρία ψάρια, τα έπαιρνε κι έφευγε. Προσπαθούσε από δίπλα ο άλλος, που είχε και πιο εξελιγμένα σύνεργα, τίποτε. Την άλλη μέρα, το ίδιο. Ο πρώτος έβγαζε τρία ψάρια κι έφευγε ευχαριστημένος, κι ο άλλος τίποτε. Περνούσαν έτσι οι μέρες ώσπου δεν άντεξε ο άτυχος ψαράς και ρώτησε:  «Μα καλά, αφού εσύ μπορείς και βγάζεις ψάρια, γιατί δεν ψαρεύεις παραπάνω;». «Γιατί;» τον ρώτησε απορεμένος ο άλλος. «Αυτά που βγάζω μου φτάνουν. Τι να τα κάνω τα άλλα;» «Να τα πουλήσεις στο παζάρι», του απαντά. «Και μετά;» «Με τα λεφτά που θα βγάλεις θα πάρεις ένα βαρκάκι και θα ανοίγεσαι στο πέλαγος και θα πιάνεις ακόμα πιο πολλά». «Κι ύστερα;», ξαναρωτά ο ψαράς. Κι έτσι συνεχίστηκε η συζήτηση. «Ύστερα θα πάρεις μια τράτα, στόλο ολόκληρο, και θα βγάζεις πολλά ψάρια, θα κάνεις κι εξαγωγές και θα έχεις πολλά λεφτά». «Ε, και μετά;» τον αντιρωτά μπαϊλντισμένος ο ψαράς. «Μετά, θα έρχεσαι εδώ, θα κάθεσαι στα βραχάκια, θα απλώνεις την πετονιά σου και θα ψαρεύεις με την ησυχία σου», του λέει ο προκομμένος επίδοξος ψαράς.

Δυο ιστορίες ανθρώπων δημοσιεύουμε σήμερα στο ΕΜΠΡΟΣ. Την μια, του Δημήτρη Ανδρεάκου, του Αστυνομικού που αρνήθηκε να πάρει την Κάρτα του Πολίτη που επέβαλαν πιλοτικά στο Σώμα του οι Αρχές. Η άλλη είναι η ιστορία ενός επιχειρηματία ο οποίος  στα 73 του χρόνια έβαλε το όπλο στο λαιμό του κι έδωσε τέλος στην ζωή του γιατί απέτυχε επιχειρηματικά.

Πόση απόσταση έχει η δύναμη από την απελπισία; Τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο νικητή ή ηττημένο;

Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας μας, καλωσορίζουμε την απόφαση με την οποία επανέρχεται στην εργασία του ένας Έλληνας, ο οποίος είχε απολυθεί επειδή δεν συναίνεσε στην παραχώρηση των ατομικών του ελευθεριών και δικαιωμάτων σε μια ανώνυμη και αόρατη Αρχή.

Από όλους μας αργά ή γρήγορα θα ζητηθεί να συναινέσουμε, να σκύψουμε το κεφάλι, να παραδώσουμε την ελευθερία μας οικειοθελώς, γιατί αυτό θέλει ο τάδε άνθρωπος και η δείνα εξουσία. Να παραδοθούμε στις Αρχές και τις Εξουσίες με τον Νόμο που οι Αρχές και οι Εξουσίες θα έχουν φτιάξει, με την ελεύθερη βούλησή μας. Όπως ακριβώς συμβαίνει με εκλογές. «Εσείς μας ψηφίσατε. Έχουμε την λαϊκή εντολή!» Η κομματοκρατία λειτουργεί με την εθελοδουλεία.

Το παράδειγμα του φίλου Δημήτρη, δείχνει πως είναι δυνατόν να διαφυλάξει κανείς την Αξιοπρέπεια και την Ακεραιότητά του ακόμη και σε ακραίες συνθήκες που δεν φανταζόταν ποτέ πως θα αντιμετώπιζε. Εκεί που νιώθει κανείς χαμένος, βρίσκονται άνθρωποι, όχι απαραιτήτως από εκεί που το περιμένει κανείς, που ανοίγουν τον δρόμο, ενθαρρύνουν στην πορεία. Ακριβοί συνοδοιπόροι!

Η υπόθεση Ανδρεάκου αποτελεί ακόμη την καλύτερη επιβεβαίωση των θεϊκών υποσχέσεων  «Ει Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών» και «μηδείς θρηνείτω πενίαν». Ο ένας άνδρας νίκησε τον εκβιασμό, με όπλο την πίστη του και την αγάπη των ανθρώπων που πίστεψαν σε αυτόν και τις ιδέες του. Ο άλλος άνθρωπος υπέκυψε, από απελπισία ή εγωισμό, αδυναμία ή εγκατάλειψη, ή ίσως ακόμη γιατί πίστεψε σε λάθος ανθρώπους.

Αν εγκαταλειφθείς στον φόβο, έχει χάσεις τον αγώνα. Όπως ορθά επισημαίνει ο Γιάννης Ζωγράφος, ο δικηγόρος του Ανδρεάκου, «Χαμένες είναι μόνο οι μάχες που δεν δόθηκαν».

Πιο πολύ ακόμη ταιριάζει εδώ ετούτος ο ευαγγελικός στίχος που ξεκινά ως εξής: «Ο λύχνος του σώματος είναι ο οφθαλμός. Αν λοιπόν ο οφθαλμός σου είναι γενναιόδωρος, όλο το σώμα σου θα είναι φωτεινό.  Αν όμως ο οφθαλμός σου είναι φιλάργυρος, όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό. Αν λοιπόν το φως που βρίσκεται μέσα σου είναι σκοτάδι, πόσο μεγάλο θα είναι το σκοτάδι!»

Συλλογίσου λοιπόν: «Ει ουν το φως το εν σοι σκότος εστί, το σκότος πόσον;»

Σε αυτούς τους ομολογουμένως όχι ανέμελους αλλά πολύ ενδιαφέροντες καιρούς, ας φροντίζουμε να διαλέγουμε σε τι και πού πιστεύουμε, ποιοι και πώς μπορούν και θέλουν να στηρίξουν τον κοινό μας αγώνα. Και η  αυγή θα έρθει.

Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά

(Φ. 154) 

Advertisements