Χωρίς τίτλο.jpg

Τι είναι αυτό που με κάνει έξω φρενών και μου δημιουργεί εκνευρισμό κάθε φορά που επισκέπτομαι την αγαπημένη μου αυτή παραλία; Πάνω απ’ όλα ο υπαίθριος απόπατος δίπλα από τους λουόμενους, ο οποίος όλο και μεγαλώνει.

Και βέβαια δεν μπορώ να πω ότι όλα τ’ άλλα είναι τακτοποιημένα. Ναι, λείπει ο Δήμος απ’ την καθαριότητα της ακτής, λείπει το μαγαζί που θα πρόσφερε κάτι δροσιστικό μετά το μπάνιο και λείπει απ’ ό,τι φαίνεται και η διάθεση των λουομένων για εθελοντική συμμετοχή σε μια προσπάθεια αναγέννησης της μικρής αυτής ακτογραμμής.

Αυτό το λέω, γιατί με τους περισσότερους μόνιμους επισκέπτες  είμαστε χρόνια εκεί και οι ματιές μας διασταυρώνονται κάθε φορά. Το σίγουρο είναι ότι οι σκέψεις όλων ταυτίζονται για το πώς έχει επιτραπεί ο χώρος αυτός, πέραν των άλλων ελλείψεων να μοιάζει με αφοδευτήριο.

Ήμουνα πολύ νέος με τα παιδιά μου μικρά, όταν πρωτοεπισκέφτηκα  την  παραλία αυτή για κολύμπι. Τότε δεν υπήρχαν ούτε ομπρέλες, ούτε ξύλινος διάδρομος, ούτε ντουζ. Ήταν μια φυσική παραλία, και επειδή είχε πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά την αγαπήσαμε πάρα πολλοί.

Με τα χρόνια, έγιναν προσπάθειες εξωραϊσμού του χώρου. Η παραλία αυτή αποτελεί για μένα χώρο σχεδόν καθημερινής επίσκεψης για όλους τους καλοκαιρινούς μήνες.

Προσωπικά ίσως να με τραβάει η σχέση μου με  την οδική πρόσβαση από Πλατανίτη προς Βελβίνα. Επίσης ίσως οι γύρω δασικοί δρόμοι που όλοι τους οδηγούν στο χωριό, και τους οποίους έχω περπατήσει, να μου έδωσαν την ευκαιρία αγναντεύοντας την ακτογραμμή από Παλαιοπαναγιά εώς Αντίριο  να εστιάσω εκεί. Το μέρος αυτό της θάλασσας το εκτιμούν και το προτιμούν για κολύμπι και τόσοι άλλοι. Είναι κρίμα λοιπόν να μην αποτελεί στοιχείο παραπάνω εκτίμησης της Δημοτικής αρχής.

Είναι γεγονός ότι η θέα της κακής παραλίας δεν ενοχλεί όλους. Αυτούς όμως που έχουν βιωματική σχέση μαζί της τους στενοχωρεί η παραμέλησή της.

Εμείς που αποκτήσαμε τις γυμνασιακές μας γνώσεις δίπλα στη θάλασσα, που χόρτασαμε την αρμύρα της αφού ακουμπούσε στο γυμνασιακό κτίσμα, δεν μπορεί να μην εκφράζουμε λόγο αντίδρασης στην όποια λογική βορβοροποίησης της παραλιακής ζώνης.

Νομίζω ότι όλοι αγαπάνε τη θάλασσα και ιδιαίτερα αυτοί που κολυμπάνε. Επιπλέον είναι σίγουρο ότι όσοι μένουν δίπλα της έχουν το πλεονέκτημα να ζουν το μεγαλείο της πιο όμορφης φυσικής ενατένησης.

Ο Καρκαβίτσας στα «Λόγια της Πλώρης» γράφει για τη θάλασσα:

«Την αγαπούσα τη θάλασσα γιατί την έβλεπα ν’ απλώνεται πέρα ως πέρα και να χάνεται ουρανοθέμελα σαν ζαφειρένια πλάκα στρωτή. Την έβλεπα να δέρνει μ’ αφρούς τ’ ακρογιάλι, να βροντάει και να ηχάει, λες και ζητούσε να φτάσει στην καρδιά της γης για να σβήσει τις φωτιές της».

Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να λειτουργήσει και από ποιόν φορέα σαν τακτική αστυνόμευσης ή έστω ιδιαίτερης ενημέρωσης, ώστε να σπάσει η τακτική της κτηνώδους συμπεριφοράς.

Σε μια εποχή όπου τουλάχιστον οφείλουμε να ζούμε συνειδητοποιημένοι με την λογική της καθαριότητας, είναι κρίμα να ξεχνάμε την υποχρέωσή μας για καθαρό περιβάλλον και τον σεβασμό μας στον συνάνθρωπο.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

Βασίλης Νασόπουλος

Βελβίνα Ναυπάκτου

(Φ. 155)

 

Advertisements