14

Η πολιτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει Συν­δικάτα, Ομοσπονδίες και Συνδικαλιστές που μέ­χρι πρόσφατα ανήκαν ή ήταν φίλα προσκείμενοι στα κελεύσματα της Αριστεράς, σήμερα να αντιλαμβά­νονται τον εμπαιγμό, και καταγγέλλουν την αδιαφορία της Αριστεράς απέναντι στα καυτά προβλήματα των ερ­γαζομένων.

Μια αποκαλυπτική συνέντευξη για τα προβλήματα των εργαζόμενων επαγγελματιών οδηγών στην Ελλά­δα έδωσε ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνδικάτων Με­ταφορών Ελλάδας (ΟΣΜΕ) κ. Αμπλάς Θεμιστοκλής στο «ΕΜΠΡΟΣ» και τον Π. Παναγόπουλο.

Θα ήθελα καταρχήν να μου πείτε πότε ξεκινήσανε τα μεγάλα προβλήματα για τους κλάδους των επαγ- γελματιών οδηγών.

Καταρχήν θα σας πω τι είναι η Ομοσπονδία μας. Η Ο­ΣΜΕ περιλαμβάνει στο δυναμικό της 130 σωματεία εργα­ζομένων τα οποία καλύπτουν όλη την γκάμα επαγγελμα­τικών και εμπορευματικών μεταφορών. Έχει τους εργα­ζόμενους στα ΚΤΕΛ, τα τουριστικά λεωφορεία, τα ταξί, τα φορτηγά, τις δημοτικές συγκοινωνίες γενικά όλους τους επαγγελματίες οδηγούς. Μπορούμε να πούμε αυτή την στιγμή ότι είναι η χειρότερη περίοδος για την Ομοσπον­δία μας και τα συνδικάτα γενικότερα. Τα μεγάλα προβλή­ματα ξεκινήσανε από το 2010 και μετά όταν σταμάτησε η υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Από το 2010 και μετά σταμάτησαν να υπογράφονται οι συλλογι­κές συμβάσεις για τα ΚΤΕΛ. Από το 2011 για τα τουριστι­κά λεωφορεία και τα φορτηγά. Όμως παρόλο που στα­μάτησαν να υπογράφονται, οι συμβάσεις αυτές ίσχυαν μέ­χρι και το 2012. Το 12 λοιπόν με την πράξη 6 28/2/2012 του υπουργικού συμβουλίου καταργήθηκαν όλες οι συμβάσεις, και το πρώτο τρίμηνο του 12 είχαμε καταγγελία των συμβάσεων σε όλους τους αγροτικούς φορείς. Από τότε αρχίσανε τα μεγάλα προβλήματα.

Τι επιπτώσεις είχε για τους εργαζόμενους η παύση υπογραφής των συλλογικών συμβάσεων;

Οι επιπτώσεις ήτανε πολύ μεγάλες, ειδικά στον οικο­νομικό τομέα. Με την εργασιοκτόνο όπως την αποκα- λούν πολλοί αυτή πράξη του 12 κόπηκαν όλα τα επιδό­ματα. Η προϋπηρεσία «πάγωσε». Παρέμεινε μόνον σε ισχύ το επίδομα τέκνων, το επίδομα προϋπηρεσίας, το επίδομα σπουδών και το επικίνδυνης εργασίας. Εδώ πρέπει να επισημάνω ότι το επίδομα επικίνδυνης εργα­σίας πολύ δύσκολα το συναντάμε στον κλάδο μας. Α­ντίθετα το «ανθυγιεινής» εργασίας που ίσχυε για πολύ περισσότερους εργαζόμενους καταργήθηκε μαζί με ό­λα τα άλλα. Ειδικά για τα φορτηγά που είχανε περί­που 20 επιδόματα, καταργήθηκαν όλα. Παντού. Και στα ΚΤΕΛ και στα τουριστικά λεωφορεία, γενικά πα­ντού. Η απώλεια αυτών των επιδομάτων επέφεραν μια μείωση στα οικονομικά των εργαζόμενων της τάξεως του 20 με 25%. Μετά την παύση υπογραφής των συμβά­σεων, αρχίσανε σιγά σιγά και εκβιαστικά οι εργοδότες,ειδικά στα φορτηγά και στα τουριστικά λεωφορεία, να μειώνουν τις αποδοχές με τον εκβιασμό της απόλυσης. Και έτσι φτάσαμε σήμερα στο έσχατο σημείο, όπου στον ιδιωτικό τομέα το 90% των εργαζομένων να          πληρώνεται με την κατώτατη συλλογική σύμβαση των 586 ευρώ, συν τρεις τριετίες αν υπάρχουνε και το επίδομα γάμου.

Υπήρξανε και κάποιες άλλες επιπτώσεις για τους εργαζόμενους πέρα από τις μειώσεις των μισθών;

Βεβαίως υπήρξανε. Θα σας δώσω σαν παράδειγμα ένα θέμα που προέκυψε στα ΚΤΕΛ. Εκεί υπήρχε ένα ει­δικό καθεστώς, επειδή οι εταιρείες αυτές είναι «κρα­τικοδίαιτες» και αυτές είναι που ασκούν κατ’ αποκλει­στικότητα το συγκοινωνιακό έργο από το 1950 χωρίς διαγωνισμό και ανάθεση. Εκεί υπήρχε σαν «κανονισμός» ένα Προεδρικό Διάταγμα για τις σχέσεις των ερ­γαζόμενων και των εργοδοτών. Μεταξύ αυτών που α­ναφέρονταν εκεί, υπήρχαν και κάποιοι λόγοι για από­λυση. Έπρεπε να συντρέχουν κάποιες προϋποθέσεις για να απολυθεί ο εργαζόμενος προκειμένου να εξα­σφαλιστεί το Δημόσιο Συμφέρον. Αν δεν συνέτρεχαν κάποιοι από αυτούς τους λόγους, η απόλυση ήταν ά­κυρη. Όταν βγήκε η περιβόητη πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου μα αριθμό 6, υπήρχε μια παράγραφος που έλεγε ότι οι διατάξεις που υποκρύπτουν μονιμότητα καταργούνται! Χωρίς να αναφέρεται ευθέως στις δια­τάξεις του κανονισμού των ΚΤΕΛ. Αυτό το «τσίμπησαν» όμως οι εργοδότες, λέγοντας ότι δεν υπάρχουν πλέον περιορισμοί όσον αφορά τις απολύσεις των εργαζομέ­νων, και έτσι απολυθήκανε 200 εργαζόμενοι. Καταφύγανε στα δικαστήρια, και ενώ υπήρξανε αποφάσεις των δικαστηρίων που λέγανε ότι το περιεχόμενο αυτό ήτανε αντισυνταγματικό. Ως αντίδραση οι εργοδότες προχώρησαν στην κατάρτιση ενός «κανονισμού» με έ­να και μόνο άρθρο. Αυτός ο κανονισμός λοιπόν της μιας σελίδας, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβέρνη­σης στις 13 Αυγούστου του 2014, με αποτέλεσμα μετά αυτό να ξεκινήσει μπαράζ απολύσεων κατά των ερ­γαζόμενων στα ΚΤΕΛ και ειδικά αυτών που ήταν οδη­γοί στους μετόχους. Όλα λοιπόν για τους ιδιοκτήτες. Οι εργαζόμενοι πάντα στην «γωνία». Μέσα σε λιγότε­ρο από 6 χρόνια μας ρίξανε κυριολεκτικά σε έναν ερ­γασιακό Μεσαίωνα.

Θα ήθελα να μου πείτε τώρα για το ασφαλιστικό σας. Υπάρχουνε προβλήματα που δημιουργηθήκανε και σε αυτό;

Υπάρχουνε προβλήματα. Ίσως όχι τόσο σοβαρά ό­πως σε κάποιους άλλους κλάδους εργαζόμενων. Μει­ώθηκαν για παράδειγμα οι τιμές των υπερωριών, λό­γω του περιορισμού των ασφαλιστικών εισφορών. Ε­φόσον μειώνεται συνέχεια το σύνολο, η βάση υπολο­γισμού για τις δευτερεύουσες αποδοχές που είναι οι υ­περωρίες κλπ. καταλαβαίνετε ότι και τα ποσά της α­σφάλισης είναι πολύ λιγότερα. Στις Αττικές συγκοινω­νίες της Αθήνας υπήρξαν μεγάλες μειώσεις που φτάσα­νε μέχρι και 50%. Περικόπηκαν τελείως τα δώρα Χρι­στουγέννων και Πάσχα. Στον ιδιωτικό τομέα κάπου α­κόμα υπάρχουν, αλλά και εκεί έχουν περικοπεί υπό την απειλή της απόλυσης.

Επίσης αυξήθηκε το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης. Προσωπικά με το προηγούμενο ασφαλιστικό θα έβγαι­να σε σύνταξη στα 58, με το νέο βγαίνω στα 62.

Από το 2015 και μετά ανέλαβε τα ηνία της χώρας μια κυβέρνηση που δηλώνει «αριστερή». Υπέρ δηλα­δή των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Στην πράξη εσείς είδατε κάποια διαφορά προς το καλύτερο;

Διαφορά; Σαν αρχή έχω να σας πω ότι το προεκλο­γικό πρόγραμμα που είχε εξαγγείλει στην Θεσσαλονί­κη δεν εφαρμόσθηκε, με την δικαιολογία ότι είχανε «α­δυναμία» να το εφαρμόσουνε. Από το Ιανουάριο του 15, μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 15 εμείς είχαμε διαπραγ­ματεύσεις. Έκριναν ότι όλα αυτά που εμείς ζητάμε εί­ναι στα πλαίσια της λογικής και του δικαίου, στην πρά­ξη ενώ υπήρχαν εκ μέρους τους δεσμεύσεις για την αποκατάσταση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, αλλά και δεσμεύσεις και για τις απολύσεις, δεν «τόλ­μησαν» να εφαρμόσουν τίποτα ενόψει της «διαπραγ­μάτευσης» με την Τρόικα και τους δανειστές. Έτσι με αυτή την δικαιολογία, δεν έκαναν τίποτα απολύτως από αυτά που είχανε δεσμευθεί ότι θα κάνουν.

Δηλαδή μου λέτε ότι κάποιοι «μεγαλοπαράγοντες» είχαν επαφές με την Τρόικα, και όχι απλά είχανε ε­παφές, αλλά έπεισαν και τους δανειστές να θέσουν στην κυβέρνηση σαν όρο την απόσυρση των εργα­σιακών αιτημάτων σας;

Ναι. Ακριβώς αυτό σας λέω. Η ντόπια «τρόικα» για να σας την πω έτσι, αυτή που υπάρχει εδώ στην Ελλά­δα, είδε ότι τα συγκεκριμένα εργασιακά δεν τους βο­λεύανε, και έτσι είπανε στους ξένους να πιέσουν την κυβέρνηση ενόψει της αξιολόγησης για να τα αποσύ­ρει! Όλες οι εργατοκτόνες αλλαγές που έχουνε γίνει στο εργατικό Δίκαιο αυτό το διάστημα, πέρασαν στους ξένους καθ’ υπόδειξη των ντόπιων συμφερόντων. Και εξακολουθούν να περνάνε ακόμα. Για να σας πω η πρόθεση τους ποια είναι, πριν λίγες ημέρες που ήμου­να στο ΣΕΒ (Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχα­νιών), παρότι αναφέρθηκε από όλους τους αντιπροσώ­πους των εργαζόμενων, ακόμα και από τον πρωθυ­πουργό το θέμα για επάνοδο των συλλογικών συμβά­σεων, ο πρόεδρος του ΣΕΒ δεν τοποθετήθηκε επ’ αυ­τού. Είπε ότι είμαστε κατά του lock out, δεν είπε κου­βέντα όμως για το θέμα της επαναφοράς του συλλογι­κού δικαίου. Η θέση η δική μας είναι ότι τα ντόπια ε­πιχειρηματικά συμφέροντα ενημέρωσαν την Τρόικα για ποιες αλλαγές στοχευμένες θα πρέπει να ζητήσει να επέλθουν στο Εργατικό Δίκαιο.

Δηλαδή καταγγέλλετε ότι έχουμε μια κυβέρνηση και ένα κράτος δέσμια των ντόπιων συμφερόντων, τα οποία βρίσκονται σε πλήρη συνεργασία με τα ξέ­να.

Ναι. Το θέμα της ενημέρωσης των ξένων όσο αφο­ρά τα εργατικά, είναι «από μέσα». Υπάρχουν λεπτομέ­ρειες τις οποίες ακόμη και εμείς που ασχολούμεθα χρόνια με αυτό το αντικείμενο πολλές φορές δεν τις ξέ­ραμε, δεν είναι δυνατόν να τις γνωρίζουνε οι ξένοι. Η πληροφόρηση για όλα αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα ξεκι­νάει από μέσα προς τα έξω, με στόχο πάντα τους ερ­γαζόμενους, και κερδισμένους πάντα τα ντόπια μεγα- λοσυμφέροντα. Αυτή είναι η πραγματικότητα, την ο­ποία φυσικά κάνουν ότι μπορούν για να μας την κρύ­ψουν και να μην γίνει γνωστή. Από εκεί και πέρα χρει­άζεται να πούμε κάτι άλλο για το πώς γίνονται τα πράγματα στην Ελλάδα; Ο σκοπός και ο στόχος τους βέβαια, είναι να πλήξουν και αυτά τα δικαιώματα των εργαζομένων που έχουνε απομείνει. Ξέρω συγκεκριμέ­νες επιχειρήσεις που δεν τολμάει ο εργαζόμενος ούτε να μιλήσει για κάποιο από τα δικαιώματα του, γιατί θα πάει την άλλη μέρα στο σπίτι. Για αυτό σας ανέφερα προηγουμένως ότι βρισκόμαστε πλέον εν μέσω ενός εργατικού Μεσαίωνα.

Οι εργοδότες αυτή την στιγμή είναι στο απυρόβλητο και ανεξέλεγκτοι τελείως, χωρίς να σέβονται καμία νο­μοθεσία. Δεν φοβούνται το κράτος γιατί δεν υπάρχει για αυτούς ελεγκτικός μηχανισμός. Δεν υπάρχουν ού­τε καν τα μέσα πλέον για να κινηθούν οι «μηχανισμοί» αυτοί. Δεν λειτουργεί τίποτα για το λαϊκό και εργατικό συμφέρον. Έχουν διαλύσει κυριολεκτικά τα πάντα. Δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο. Εγώ προσωπικά ασχολούμαι 25 χρόνια με τα εργατικά και δεν έχω ξαναδεί τέτοια περίπτωση.

(Φ. 155)

Advertisements