Χωρίς τίτλο.jpg

Ζει κάπου στην Αθήνα, ένα “ασήμαντο ανθρωπάκι”. Ένα “ανθρωπάκι” 89 ετών. Ο Ταξίαρχος εν αποστρατεία κ. Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος. Ένα “ανθρωπάκι” που θα παρέμενε άγνωστο και ασήμαντο για τον πολύ κόσμο, αν κάποιος καλός Έλληνας δεν σήκωνε μία ακρούλα από την βαριά κουρτίνα, που έχει σκεπάσει την προδοσία της Κύπρου του 1974. Αυτός ο καλός Έλληνας λοιπόν έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο: «Το χρονικό της Μάχης της ΕΛΔΥΚ, 14-16 Αυγούστου 1974».

Τον Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο, κανείς δεν τον θυμάται. Ουδείς θα τον καλέσει στις ψευτογιορτές για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας», στους κήπους του προεδρικού μεγάρου, όπου τιμώνται οι γιαλαντζί αντιστασιακοί.

Όμως, τι περίεργο, ενώ ουδείς γνωρίζει τον Σταυρουλόπουλο, υπήρχαν το 1974 – και πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα για να το επιβεβαιώσουν –  318 γενναίοι ΕΛΔΥΚάριοι, που το τριήμερο 14 με 16 Αυγούστου του 1974, τον είχαν Διοικητή τους και τον αποκαλούν «Πατέρα».

Από αυτούς, πολλοί άφησαν τα ιερά κόκκαλά τους, υπερασπιζόμενοι το Στρατόπεδο της Ελληνικής Δυνάμεως Κύπρου (ΕΛΔΥΚ), στον Άγιο Δομέτιο της Λευκωσίας, αποδεικνύοντας ότι υπάρχει συνέχεια του DNA της Φυλής και του Γένους μας, από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα.

Ο τότε Αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος είχε ως αποστολή από το ΓΕΣ να συνοδεύσει στην Κύπρο τους οπλίτες, που είχαν τοποθετηθεί στην ΕΛΔΥΚ και να παραλάβει την υπό απόλυση σειρά να την φέρει στην Αθήνα. Αποστολή απλή και ρουτίνας, η οποία όμως υπό αδιευκρίνιστες ακόμη (42 χρόνια μετά!) συνθήκες είχε εντελώς διαφορετική εξέλιξη.

Στο βιβλίο, εξιστορούνται τα πραγματικά και όχι φανταστικά ή καθ’ υπαγόρευση γεγονότα. Από αυτή την εξιστόρηση, προκύπτουν ερωτήματα τα οποία επί 42 χρόνια ταλανίζουν τους πραγματικούς ερευνητές, χωρίς να έχουν ακόμη απαντηθεί, διότι αν απαντηθούν, όλοι αυτοί που γιορτάζουν στο προεδρικό μέγαρο θα πρέπει να ανοίξουν λαγούμια, σαν τυφλοπόντικες, και να κρυφτούν.

Ποιος θα μπορέσει να απαντήσει, όχι σ’ εμάς, αλλά στους ήρωες νεκρούς μας που έμειναν για πάντα στην μαρτυρική μεγαλόνησο:

Γιατί ο κανονικός διοικητής της ΕΛΔΥΚ, πήρε μαζί του 3 λόχους τυφεκιοφόρων (Τ/Φ) αποδυναμώνοντας έτσι την  ΕΛΔΥΚ και έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση (κατά πληροφορίες 13 με 14 χλμ. μακριά από το Στρατόπεδο), αφήνοντας υπό την διοίκηση του Σταυρουλόπουλου 2 λόχους Τ/Φ, τον Λόχο Διοικήσεως και ένα Λόχο Βαρέων Όπλων, για να υπερασπιστούν το Στρατόπεδο;

Γιατί ενώ είχε εκδοθεί διαταγή σε μία Ίλη Αρμάτων να ενισχύσει στις 15 Αυγούστου την ΕΛΔΥΚ, στην συνέχεια ακυρώθηκε;

Γιατί τοποθετήθηκε ο Αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος Υποδιοικητής στην ΕΛΔΥΚ και Στρατοπεδάρχης, ενώ είχε έλθει ως απλός συνοδός οπλιτών; Δεν υπήρχε άλλος αξιωματικός, εκ των ήδη υπηρετούντων στην Κύπρο, γι’ αυτή τη δουλειά;

Ποια ήταν η υποστήριξη από το Πυροβολικό της Εθνικής Φρουράς, προς την ΕΛΔΥΚ και γιατί αυτή σταμάτησε την υποστήριξή του εντελώς αναπάντεχα;  Τελείωσαν τα πυρομαχικά, όπως είπαν τότε ή διετάχθησαν από το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ) να μη συνεχίσουν, όπως φέρεται να είπαν αργότερα;

Αυτά, είναι μόνον ελάχιστα από τα αναπάντητα ερωτήματα και για το συγκεκριμένο 3ημερο και μόνο.

Πόσα άλλα «μυστικά και ντοκουμέντα», μένουν επτασφράγιστα κρυμμένα; Μυστικά, από αυτά που έγραψαν την τραγωδία της Κύπρου και την εξ’ αυτής, όπως δήλωσε επισήμως και μηδέποτε διαψευσθείς ο τότε τούρκος πρωθυπουργός Ετσεβίτ, προελθούσα μεταπολίτευση;

Άραγε θα μαθευτεί ποτέ η αλήθεια;

X.M.

(Φ. 159)

Advertisements