Δεν απαιτείται προφητικό χάρισμα ή ενορατική θεοπνευστία για να αντιληφθεί κάποιος το μεσομακροπρόθεσμο μέλλον της Τουρκίας, στην εποχή «μετά Ερντογάν». Εφ όσον επιδιώκουμε ευλόγως την ενδελεχή μελέτη και σπουδή των αρπακτικών εξ ανατολών γειτόνων μας,  είναι λογικά επιβεβλημένο να οραματισθούμε με την μέγιστη εφικτή ευκρίνεια την λεπτομερή  εικόνα της κοινωνίας τους, όταν η τρέχουσα παροξυντική και κλιμακούμενη έξαρση αυταρχισμού θα ολοκληρωθεί σχηματοποιώντας  την οιονεί ύβρη της. Όταν η κεκτημένη ταχύτης του σημερινού  καθεστώτος επιφέρει (έστω και «αδρανειακά») τον ίλιγγο και την εκκωφαντική πτώση του.

Η ερντογανική Τουρκία διέρχεται από  μία συνήθη ιστορική φάση την οποίαν βιώνουν ανεξαιρέτως όλα τα κατασκευασμένα πολυεθνικά κρατικά «συσσωματώματα», που εμφανίσθηκαν από τις αρχές του 20ου  αιώνος. Διαγράφει  τον σπεγκλεριανό κύκλο της, όπως και πολλά άλλα ομόσπονδα ή συνομόσπονδα πολυφυλετικά κρατικά μορφώματα τα οποία συνδέονται με την επιβολή μιας ομογενοποιητικής κυρίαρχης «εθνικής» ιδεολογίας, ως αποτέλεσμα κτηνώδους βίας, ακατάπαυστης προπαγάνδας και δυσθεώρητου ιστορικού ψεύδους. Στην περίπτωση της «σοσιαλιστικής» τυραννίδος της τιτοϊκής Γιουγκοσλαβίας, (όπου από τον Ιωσήφ Μπροζ – Τίτο και την σπείρα του ….βαπτίσθηκαν Γιουγκοσλάβοι και κατασκευάστηκαν «Μακεδόνες») μπορεί κανείς να διακρίνει  σαφέστατες πολυτραυματικές ομοιότητες. Ο Κεμάλ πασάς «Ατατούρκ – Πατέρας των Τούρκων» γράφει : «Τι τιμή σ΄ αυτόν που λέει  πως είναι Τούρκος !», δεν γράφει «σ΄ αυτόν που είναι Τούρκος» διότι γνώριζε πόσοι και ποιοι είναι οι (μειονοτικοί) Τούρκοι υπήκοοί του. Βέβαια στην Γιουγκοσλαβία, οι «χειρουργικές» αλλά και μαξιμαλιστικές στρατιωτικοοικονομικές επεμβάσεις της φερ’  ειπείν «Δύσης», βοήθησαν στην διάλυση της ιδιότυπης  σοσιαλκομμουνιστικής ομοσπονδίας αλλά, εγγυήθηκαν  (βεβαίως όχι αφιλοκερδώς) την κλιμακωτή και ομαλή μετάβαση στην δημιουργία νέων κρατών.

Στην πολυεθνική, μεγαλομανή Τουρκία που κοιμάται με μεταοθωμανικές ονειρώξεις στο άβολο και παρωχημένο κεμαλικό λίκνο της, βλέποντας ισλαμικά όνειρα, τι θα συμβεί άραγε; Τα νυν φαινόμενα και επιφαινόμενα της λειτουργίας του τερατώδους κράτους («νταουλέτ») με τη νέο-οθωμανική φιλοδοξία, δείχνουν ότι  αποσυντίθεται αργά και σταθερά το κεμαλικό τεχνητό και παραληρηματικό έθνος («μιλιέτ»). Όλα τους δείχνουν ότι η υπερπληθυσμιακή και στρατιωτικά κομπορρήμων Τουρκία δυσχερέστατα   θα παραμείνει ικανή να συνεχίσει τον ρόλο του σταθεροποιητικού παράγοντος στην μείζονα περιοχή, καθώς ήδη έχει η ίδια αποσταθεροποιηθεί στο εσωτερικό της! Ποιος θα σταθεί από τούδε και στο εξής, ως συνομιλητής των Η.Π.Α., της  νατοϊκής συμμαχίας και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως; Μήπως το θρασύ καθεστώς του «δημοκρατικού» τυράννου Ερντογάν που «σουλτανοποιείται» ή η καινουργής προσκυνημένη πολιτικοστρατιωτική και αστυνομική, προσωπολατρική  παραϊσλαμική «νομενκλατούρα» του, η οποία περιστασιακώς φαίνεται ότι υποστηρίζει τον ροβεσπιερικό σουλτάνο;

Το κεμαλικό οικοδόμημα της πάντοτε χουντοδημοκρατικής Τουρκίας έχει κλονισθεί από το σεισμικό κύμα της πρώτης «Πορτοκαλί Αντεπανάστασης» που εξαπέλυσε ο θεοφοβούμενος ! Μάλλον θα  συνεχίσει να κλυδωνίζεται από τους προεξαγγελθέντες με κραυγές του οργισμένου «χαλιφοσουλτάνου» πολύμορφους διωγμούς των αντιφρονούντων. Όμως η ιστορική γνώση υποδεικνύει ότι, οι κάθε είδους μανιακές και εμμονοϊδεακές εξάρσεις των εκάστοτε απολυταρχικών αρχόντων και δη μετά από αρκετά χρόνια παντοκρατορίας τους, συνηθέστατα οδηγούν σε καταβαράθρωση ή επιεικώς σε ήττα και αποσκορδακισμό τους.

Συνεπώς σ’ εμάς τους Έλληνες γεννάται ένα ηράκλειο ερώτημα: ποιόν ρόλο θα κληθούμε να υποκριθούμε στο προσκήνιο των επερχομένων πραγματικών ή υποτιθεμένων κοσμογονικών ανακατατάξεων που εξυφαίνονται στην μείζονα περιφέρειά μας; Πώς θα διαχειριστούμε, στο εγγύς ή μεσοβραχυπρόθεσμο μέλλον τις οχλήσεις, προκλήσεις και προτάσεις τις προερχόμενες  από τα διάφορα φυγόκεντρα και μαινόμενα κομμάτια της ανασυντιθέμενης Τουρκίας, που ενδεχομένως θα έχουν εμπλακεί σε έναν ανοικτό εμφύλιο αγώνα; Τι θα απαντήσουμε στους Συμμάχους μας του ΝΑΤΟ ή στους «Πλανητικούς Χωροφύλακες» Αμερικανούς, εάν μας ζητηθεί ενεργός ανάμιξη και συμμετοχή μας σε αποστολή ειρηνευτικών δυνάμεων στην περιοχή; Πώς θα αντιμετωπίσει η θλιβερή ειρηνοπαθής και μωρόπιστη «ψωρολακόσταινα» τις κολοσσιαίες ροές των ασιανών (ή και αφρικανών) προσφύγων και λαθρομεταναστών,  μυριάδες των οποίων θα πνίγονται στο Αιγαίο, όταν η οποιαδήποτε παραπληγική κυβέρνηση της κάθε ανευθυνοϋπεύθυνης ιδεοληπτικής κυράτσας δεν γνώριζε τι το πρακτέο για ολίγες χιλιάδες   Σύρων προσφύγων; Θα πράξουμε εκόντες – άκοντες ό,τι και το 1919 με τον «αναθεματισμένο εθνάρχη» Βενιζέλο ή μήπως ό,τι «εν απραξία» επράξαμε «εκ του μακράν», με τον «ανάκουστο εθνάρχη» Καραμανλή; Θου Κύριε !

Ποιος από τους αναιμικούς ρολίστες του καθεστωτικού μας κρατούντος πολιτικού (και παραπολιτικού) συστήματος θα διαχειριστεί  τις τιτάνιες ιστορικές ευθύνες που θα απορρεύσουν; Ο «περιοδεύων θίασος» του πολιτικού προσωπικού της Πατρίδας μας  αποτελείται στην πλειοψηφία του, από «μπουλουκτσήδες» της πολιτικής, απίθανους τύπους, διεθνιστές ή οικουμενιστές, οι οποίοι δεν διαθέτουν ούτε ψυχολογική αποφασιστικότητα, ούτε ιστορική γνώση ούτε και κοσμοθεωρητική απαρτίωση που απαιτούνται  για ανάλογες κρίσεις. Η δυσώδης πενία των μεταπολιτευτικών κρατούντων  εφάνη  δις: στην κρίση των Ιμίων και στην υπόθεση  Οτσαλάν, όταν κυβερνούσαν μορφοδυσπλαστικοί «καθηγητές» και ψοφοδεείς «τεχνοκράτες». Ημπορούμε ευχερέστατα να σκιαγραφήσουμε νοερά τι έμελλε  συμβεί εάν περιμέναμε καίριες εθνικές αποφάσεις από ανθρώπους που θεωρούν ως φασιστικό τον θεσμό της «αριστείας», αγνοούν πότε έγινε η Μικρασιατική Εκστρατεία  και συγχέουν την Μυτιλήνη με την Λέσβο !

Αν τα ανωτέρω φαίνονται σε κάποιον αναγνώστη απίθανα ή αδύνατα, υπενθυμίζω τα συγκυριακώς συμβατά λόγια της τούρκικης παροιμίας δια στόματος του «Ξεπεσμένου Δερβίση» (γραμμένου στα 1896 από τον τεράστιο Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη) : «Μπου ντουνιά τσαρκ φιλέκ», που ο Κοσμοκαλόγερος της λογοτεχνίας μας ερμηνεύει : «Αυτός ο κόσμος είναι σφαίρα και γυρίζει»!

ΦΙΛΗΜΩΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ

(Φ. 159) 

 

 

Advertisements