bk

Η πολεμική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στον «δεξιό» γαλλικό τύπο σχετικά με την χρήση του «μπουρκίνι» στις γαλλικές παραλίες, ξεκίνησε από την απαγόρευση της χρήσης του στις Κάννες, στα τέλη Ιουλίου, και συνεχίστηκε με την δυναμική αντίδραση των Κορσικανών. Ηδη, σε τρεις γυναίκες ηλικίας 29, 32 και 57 ετών  που θεάθηκαν με το ισλαμικό ένδυμα στην παραλία των Καννών επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 38 ευρώ.

Το μαγιό που καλύπτει ολόκληρο το σώμα, αφήνοντας μόνο τα χέρια, τα πόδια και το πρόσωπο ακάλυπτα, δημιουργήθηκε από μια μουσουλμάνα και εξελίχθηκε σε σύμβολο ενός επιθετικού και δυναμικού Ισλάμ.

Η αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού, η ομαδοποίησή του, και η διεκδίκηση της θρησκευτικο-φυλετικής του ταυτότητας είναι μερικοί από τους λόγους της εμφάνισής του, αλλά όχι πάντως η σεμνότητα, αφού κάθε σώμα σχηματίζει το ανάγλυφό του κάτω από το ισλαμικό μαγιό, είτε στην παραλία είτε στην πισίνα.

Προσπαθώντας να απαγορεύσουν την χρήση του, οι «πολιτικώς ορθοί» γάλλοι πατριώτες χρησιμοποιούν διάφορες προφάσεις. Πρώτη πρόφαση, η υγεία, επιχείρημα έωλο αφού η σύνθεση του υφάσματος είναι ίδια με αυτή των κλασικών μαγιό. Δεύτερο, η ασφάλεια. Όμως η περιβολή δεν ενοχλεί για αυτό που είναι, αλλά γιατί συνοδεύεται από την επιθετικότητα των Μαγκρεμπίνων που συνοδεύουν τις κυρίες τους. Το τρίτο επιχείρημα, είναι αυτό της εκκοσμικευμένης, «λαϊκής» γαλλικής πολιτείας, το οποίο όμως ανατρέπεται από τους μιναρέδες που ξεφυτρώνουν σε κάθε γαλλική γειτονιά την ίδια ώρα που γκρεμίζονται εκκλησίες. Το κοσμικό κράτος είναι ένα πρόσχημα που αν εξαπλωθεί, θα απαγορεύει στις καλόγριες και τους παπάδες να φορούν τα ράσα τους.

Η τέταρτη δικαιολογία είναι ότι το μπουρκίνι αποτελεί σύμβολο της καταπίεσης των γυναικών. Ποιών γυναικών όμως, και από ποιους; Των μουσουλμάνων γυναικών  από τους μουσουλμάνους άνδρες. Γιατί άραγε θα πρέπει οι Ευρωπαίοι να ανοίξουν ένα νέο αντι-ισλαμικό μέτωπο και να αναλάβουν τον ρόλο του υπερασπιστή των καταπιεσμένων γυναικών των αραβικών χωρών;

Η πέμπτη δικαιολογία λέει πως το μπουρκίνι αποτελεί ισλαμικό σύμβολο. Αλλά  όλα τα ενδύματα είτε είναι ατομικά αποδεκτά είτε όχι, εκφράζουν ένα σύνολο κοινωνικών αξιών. Το μπικίνι θεωρήθηκε το ίδιο προσβλητικό στην Ευρώπη όταν πρωτοκυκλοφόρησε. Προς τι λοιπόν η υποκρισία;

Είναι απολύτως σαφές ότι η χρήση του μπουρκίνι σηματοδοτεί ένα αίτημα των μουσουλμάνων για την προτίμηση και την ανάδειξη της μουσουλμανικής ταυτότητας.

Αν όμως το Ισλάμ δεν είχε να κάνει με εμάς, τις θάλασσες, τα κολυμβητήρια και τις γειτονιές μας, τότε η περιβολή των μουσουλμάνων στην θάλασσα δεν θα ήταν σημαντικότερος λόγος διαμαρτυρίας από ό,τι η κελεμπία στην ξηρά.

Κατά βάθος, οι Γάλλοι πατριώτες αισθάνονται ότι υπάρχει κάτι ριζικά λανθασμένο, όταν βλέπουν τους Αραβες να κυριαρχούν στις γειτονιές και τώρα και στις θάλασσές τους. Αλλά αρνούνται να προχωρήσουν στην αιτία της αντιπάθειας, αρνούνται να κάνουν μια φυλετική ανάλυση της κατάστασης και όχι μια επιφανειακή πολιτιστική ανάλυση.

Είναι φυσικό οι Γάλλοι και όλοι οι Ευρωπαίοι, να αποστρέφονται το επιθετικά διαφορετικό μέσα στην ίδια τους την Πατρίδα. Η αντικατάστασή τους από ορδές αλλοδαπών είναι κάτι που τρομάζει κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Αυτό επιλέγουν να παραβλέψουν οι «πολιτικώς ορθοί» πατριώτες γιατί δεν θέλουν να τους αποκαλέσουν ρατσιστές, επειδή τα ΜΜΕ και το εκπαιδευτικό σύστημα τους έχουν πνίξει στον αντιρατσισμό, και γιατί ξέρουν ότι η έκφραση της γνώμης τους μπορεί να συνεπάγεται τον κίνδυνο της κρατικής καταστολής αλλά και της μουσουλμανικής βίας.

Απορρίπτοντας τον νόμο του αίματος, τα γονίδια, δεν συνειδητοποιούν ότι δικαιολογούν την αποστέρηση της ίδιας της ύπαρξής τους.

Ο πατριώτης θέλει να πει: «εδώ είμαστε στη Γαλλία, το «μπουρκίνι»  δεν είναι αποδεκτό». Αλλά ποιος τολμά  να εκφράσει αυτή την απαίτηση;

Δεν είναι πλέον οι ίδιοι καπετάνιοι στο καράβι της Πατρίδας τους. Είναι πολίτες μιας Δημοκρατίας οι οποίοι επικρίνουν κάποιους  άλλους πολίτες της Δημοκρατίας, οι οποίοι είναι ίσοι απέναντι στους νόμους, αλλά με μια σημαντική προτίμηση εκ μέρους της Πολιτείας. Αν και σήμερα βρίσκονται ακόμη στην πληθυσμιακή πλειοψηφία ξέρουν όμως ότι η ανατροπή πλησιάζει.

Παραδόξως, η τάση του «μπουρκίνι» έχει και κάποια  πλεονεκτήματα:

Κατ’ αρχήν διαλύει  τον μύθο της ένταξης των μουσουλμάνων στην γαλλική κοινωνία ακόμη και μετά από δεκαετίες, ακόμη και αν κάποιοι επικαλούνται μεμονωμένα παραδείγματα.

Επιπλέον ενισχύει την μουσουλμανική ταυτότητα και καλεί για την δημιουργία ενός αντίστοιχου λευκού κοινοτισμού που έτεινε να εκλείψει.

Η ενίσχυση της αίσθησης της Κοινότητας μεταξύ των Ευρωπαίων θα επιτρέψει την συλλογική ανάδυση της φυλετικής τους ταυτότητας και θα τους δώσει το δικαίωμα  να προχωρήσουν στην  υπεράσπιση των δικών τους συμφερόντων.

Είναι βεβαίως σημαντικό να χρησιμοποιούνται τα νομικά μέσα ώστε οι μουσουλμάνοι να  αισθάνονται ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι.

Αλλά οποιαδήποτε προσέγγιση που τοποθετείται στο επίπεδο του αντιρατσιστικού πατριωτισμού είναι λανθασμένη, άκαρπη και αναποτελεσματική. Ο νόμος που ήδη επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί στην Γαλλία κατά της μουσουλμανικής καλύπτρας,  έχει δείξει ότι με νόμους πολιτικής ορθότητος δεν σταματούν οι ορδές των αλλοδαπών.

Το να  υπερασπίζεται κάποιος το έθνος του και την φυλή του είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Η μόνη βιώσιμη λύση είναι η μαζική απέλαση των μη λευκών εποίκων.

(Φ.162)

 

 

Advertisements