Χωρίς τίτλο

«Ας είναι χαρμόσυνη η 945η χρονιά από την νίκη του Ματζικέρτ. To Άγιο Έθνος μας που έχει κερδίσει μεγάλες νίκες κατά μήκος της ιστορίας, είναι άξιο των μεγαλύτερων υπηρεσιών».

Με αυτά τα λόγια ο τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Μεβούτ Τσαβούσογλου, διέδωσε στο διαδίκτυο το μήνυμα της τουρκικής εθνικής υπερηφάνειας  για την Ιστορία της χώρας του.

Να θυμίσουμε ότι η μάχη του Ματζικέρτ  έλαβε χώραν στις 26 Αυγούστου του 1071 ανάμεσα στην χιλιόχρονη μεσαιωνική αυτοκρατορία μας και τους εισβολείς Σελτζούκους τούρκους. Οι Βυζαντινοί ηττήθηκαν και ο αυτοκράτορας Ρωμανός Δ’ ο Διογένης, αιχμαλωτίστηκε. Η Αυτοκρατορία υποχρεώθηκε στην καταβολή φόρου και την παραχώρηση φρουρίων στους τούρκους. Η καταστροφική ήττα και οι συνέπειές της, σηματοδότησαν την μόνιμη εγκατάσταση των τούρκων στην Μικρά Ασία, και αυτό ακριβώς εορτάζει ο τούρκος ΥπΕξ.

Οι τούρκοι δεν ξεχνούν. Με τις αδυναμίες τους, τις φυλετικές και τις πρακτικές ενός μεγάλης εκτάσεως αλλά πληθυσμιακά ανομοιογενούς κράτους, έχουν καταφέρει να διατηρούν το πλεονέκτημα της σουλτανικής διπλωματίας. Και ακόμη κάτι: την μνήμη και την αίσθηση του αυτοκρατορικού μεγαλείου. Την ίδια αίσθηση έχει κανείς με τους Βρετανούς. Μπορεί να περιορίστηκαν οι αποικίες τους, έχουν όμως σταθερή πολιτική στην Κοινοπολιτεία και, κυρίως, ισχυρή εθνική υπερηφάνεια.

Μόνον οι Έλληνες, το ενδοξότερο έθνος της ανθρώπινης Ιστορίας, υποχρεούται από συμπλεγματικούς, αμόρφωτους και ξενομανείς καθηγητάδες και πολιτικάντηδες στην συστηματική καλλιέργεια της λήθης και της κατακρήμνισης της εθνικής υπερηφάνειας.

Στον αντίποδα αυτών των τακτικών της ντόπιας παγκοσμιοποιητικής ελίτ, παραδείγματα όπως αυτό του Χρυσοστόμου Σμύρνης (σελ.15) θυμίζουν πως κάθε Έλληνας, από όποια θέση και αν βρεθεί έχει την δυνατότητα να προσφέρει στην Πατρίδα και τον Λαό αρκεί να το επιθυμεί, αρκεί να καίει μέσα του η φωτιά της αγάπης για την Πατρίδα.

Άκουγα πριν από λίγες μέρες τους διθυράμβους των ραδιοφώνων για την επέτειο των δέκα ετών από την νίκη της Εθνικής μας Ομάδος καλαθοσφαιρίσεως επί της αντίστοιχης των ΗΠΑ. Τόσος ενθουσιασμός, θαρρείς και το να βάζεις μια μπάλα σε ένα φιλέ, όσο αξιέπαινη και αν είναι η κατάκτηση αυτής της δεξιότητος, είναι εξίσου ή μάλλον περισσότερο σημαντικό από το να πολεμήσεις και να θυσιαστείς για την ελευθερία της Πατρίδας και του Λαού σου.

Για αυτήν την ελευθερία αγωνίστηκαν και κοίταξαν κατάματα τον θάνατο οι ήρωες Κύπριοι αδελφοί μας στον ταπεινό αχυρώνα του Λιοπετριού, το Χάνι της Γραβιάς του Έθνους τον 20ο αιώνα (σελ. 14).

Αντί να εμπνέεται από τα παραδείγματα των σύγχρονων ηρώων, και μάλιστα αυτών που δεν ενίκησαν, και για αυτό οι απόγονοί τους, τους οφείλουμε την νίκη και την δικαίωση, και να αναδεικνύεται στην πρωτοπορία της Ιστορίας, η ελλαδική ηγεσία καταβυθίζεται στην κινούμενη άμμο της υποταγής στα ξένα συμφέροντα, υποχωρώντας ατάκτως σε κάθε απαίτηση των δανειστών και σε εσωκομματικές πιέσεις των «σκληρών» εθνομηδενιστών.

Οι κυβερνητικοί συνέταιροι ΑΝΕΛ, άγονται και φέρονται, φαιδροί και μοιραίοι. Κορυφαίος του χορού ο Πάνος Καμμένος, ο οποίος πρότεινε στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν το Άκτιο ως βάση των επιχειρήσεων εναντίον των τζιχαντιστών, προσφέροντας άλλοθι για επιθέσεις των φανατικών ισλαμιστών εντός του ελληνικού εδάφους που ως τώρα είχε παραμείνει ανέπαφο από τις ευρω-ισλαμικές εχθρότητες.

Συνυπεύθυνοι τόσον οι κυβερνητικοί όσον και αντιπολιτευόμενοι, με ταυτόσημες θέσεις στα μεγάλα εθνικά ζητήματα, τα μνημόνια, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την οικονομία και τις σχέσεις μας με την Ε.Ε., συμπαρασύρουν τους πολίτες της χώρας μας, στον δικό τους κατήφορο.

Όσο για το πλήθος, φυτοζωεί υπό πνευματική και βουλητική καταστολή. Στην καλύτερη περίπτωση οι Έλληνες αντιδρούν σπασμωδικά, χλευάζοντας την ίδια τους την κατάντια, αδύναμοι και χωρίς την κατάλληλη ηγεσία που θα τους ενέπνεε να δράσουν θετικά για να αποτινάξουν και να ανατρέψουν όσα τους υποβιβάζουν και κυριολεκτικώς τους σκοτώνουν.

Σε αυτό το πλαίσιο οι εξελίξεις των επομένων ημερών με το εκρηκτικό μείγμα αξιολόγησης, EUROSTAT και Μοσκοβισί (σελ.3) θα σπρώξουν την ελληνική κυβέρνηση σε ακόμη επαχθέστερα μέτρα (όπως την φορολόγηση των υδάτων, σελ.4), τους Έλληνες σε βαθύτερη απόγνωση και την Ελλάδα στο κατώφλι της τυπικής χρεοκοπίας. Τα πράγματα θα χειροτερεύσουν, αλλά εν τέλει, μόνον καλύτερα μπορούν να γίνουν.

Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά

(Φ. 164)

Advertisements