Χωρίς τίτλο.jpg

Σεπτέμβριος 1955.

Η Θεσσαλονίκη, αλλά και η Ελλάδα ολόκληρη, ζει και αναπνέει στους ρυθμούς της 20ης Διεθνούς Εκθέσεως, που τότε αποτελούσε ένα εμπορικό γεγονός παγκοσμίου κύρους και όχι όπως τώρα, γεγονός μεν, αλλά για να συγκεντρωθεί όλη η Ελληνική αστυνομική δύναμη στη Θεσσαλονίκη…

Στην Κύπρο, έχει αρχίσει από την 1η Απριλίου του 1955 ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ. Γεγονός που έχει εξοργίσει και την Αγγλία και την Τουρκία, την οποία αργότερα με τις προδοτικές συνθήκες Λονδίνου και Ζυρόιχης, ο «εθνάρχης νο 2» θα καταστήσει ισότιμο μέλος για οποιαδήποτε ενέργεια στην Κύπρο. Εκεί άλλωστε στηρίχθηκε και ο Μακάριος και κάλεσε από του βήματος του ΟΗΕ τους τούρκους να επέμβουν για να «αποκαταστήσουν την ομαλότητα» στην μεγαλόνησο…

Το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου, η σύζυγος του τούρκου προξένου στην Θεσσαλονίκη,  που βρισκόταν στην συμπρωτεύουσα για τα εγκαίνια της Εκθέσεως, έδωσε για εμφάνιση στον θεσσαλονικιό φωτογράφο Γιάννη Κυριακίδη, που πέθανε πριν λίγους μήνες, ένα φιλμ με φωτογραφίες του προξενείου.  Τις ήθελε, όπως είπε, για ανάμνηση του σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ, επειδή έφευγε την επομένη για την Κωνσταντινούπολη.

Έξι λεπτά μετά τα μεσάνυχτα της 5ης Σεπτεμβρίου 1955, αυτοσχέδιος μηχανισμός μικρής ισχύος εξερράγη στον αύλειο χώρο του τουρκικού προξενείου στην Θεσσαλονίκη, όπου υπάρχει και το υποτιθέμενο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ, αφού υπάρχουν σοβαρές ιστορικές ενδείξεις  ότι στην πραγματικότητα γεννήθηκε στο χωριό Χρυσαυγή του Λαγκαδά. Από την έκρηξη δεν προξενήθηκαν ιδιαίτερες ζημιές.

Στις 4 το απόγευμα, την Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου, κυκλοφορεί σε έκτακτη έκδοση η εφημερίδα της Κωνσταντινουπόλεως, «Ισταμπούλ Εξπρές», ιδιοκτησίας του βουλευτού του κυβερνώντος Δημοκρατικού κόμματος Μιτάτ Περίν, με το πρωτοσέλιδο θέμα: «Του πατέρα μας το σπίτι καταστράφηκε με βόμβα». Ο πηχυαίος τίτλος, συνοδευόταν από φωτογραφίες. Ήταν εκείνες οι φωτογραφίες, που περιλαμβάνονταν στο φιλμ, που είχε δώσει για εμφάνιση στον Κυριακίδη η γυναίκα του προξένου στην Θεσσαλονίκη, καταλλήλως βεβαίως  αλλοιωμένες. Η εφημερίδα ουσιαστικά, καλούσε τον λαό να «ξεπλύνει την ντροπή». Συνεπώς είναι προφανές, ότι το επίσημο τουρκικό κράτος καθοδηγούσε τα πάντα, αφού είχε εμπλακεί και η σύζυγος του προξένου.

Το 2009 προβλήθηκε στους κινηματογράφους μία ταινία τουρκικής παραγωγής, με τον ελληνικό τίτλο «Πληγές του Φθινοπώρου». Η ταινία, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην Τουρκία και στάθηκε αφορμή να γίνουν γνωστά, αν και σε πολύ ηπιότερη μορφή και με κάποια ρομαντική διάθεση, τα γεγονότα του μαύρου Σεπτέμβρη του Ελληνισμού. Σε μία σκηνή της ταινίας, κάποιος από αυτούς που κατηύθυναν τους διαδηλωτές, τηλεφωνεί και ενημερώνει τον συνομιλητή του, τον οποίο δεν αποκαλύπτει η ταινία, για την ανεξέλεγκτη πορεία που έχουν πάρει πλέον τα πράγματα. Είναι φανερό, ότι ο άγνωστος συνομιλητής είναι κάποιος υψηλά ιστάμενος. Συνεπώς τα γεγονότα ήταν έργο της επίσημης Τουρκίας, καθ’ ομολογία των τούρκων πλέον. Άλλωστε ο δυσανάλογα μικρός αριθμός νεκρών σε σχέση με τον αριθμό των εκκλησιών, των οικιών και των καταστημάτων που κατεστράφησαν δείχνει ότι το «αυθορμήτως κινηθέν και ανεξέλεγκτο πλήθος», πειθάρχησε απολύτως σε κεντρική οδηγία να αποφευχθούν μαζικές δολοφονίες, που θα δημιουργούσαν έντονη διεθνή αντίδραση.

Όλοι οι τούρκοι της Κωνσταντινουπόλεως, γνώριζαν ότι κάτι θα συμβεί εκείνη την ημέρα.

Η κινητοποίηση είχε ξεκινήσει από το βράδυ της εκρήξεως. Οι κάτοικοι ολοκλήρων χωριών από τα βάθη της Ανατολίας, καθώς επίσης και χιλιάδες Κούρδοι, μεταφέρθηκαν κατά την διάρκεια της νύχτας, στην Κωνσταντινούπολη με τραίνα, λεωφορεία και οχήματα του Στρατού. Σε αυτούς προσετέθησαν δεκάδες κατάδικοι, που αφέθησαν προσωρινά ελεύθεροι από τις φυλακές. Έτσι το σύνολο του περίεργου αυτού Στρατού, έφθασε στις περίπου 100.000.

Τα καταστήματα και τα σπίτια των Ελλήνων, είχαν επισημανθεί αρκετές ημέρες ενωρίτερα και είχαν συνταχθεί ενημερωτικά σχεδιαγράμματα.

Ως ώρα ενάρξεως της επιχειρήσεως είχε καθορισθεί η 18.30 και λήξεως η 02.00 πρωινή. Σύνολο 7½  εφιαλτικές ώρες. Το χρονοδιάγραμμα, τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια.

Οι πέντε δρόμοι που οδηγούσαν στην Πλατεία Ταξίμ γέμισαν ξαφνικά από μαινόμενο όχλο οπλισμένο με τσεκούρια, φτυάρια, ρόπαλα, σκεπάρνια, σφυριά και σιδερένιους λοστούς που φώναζαν «Ανάθεμα στους Γκιαούρηδες» και «Σπάστε, γκρεμίστε είναι Γκιαούρης».

Κύριος οργανωτής και υποκινητής των βανδαλισμών φαινόταν η τουρκική οργάνωση «Η Κύπρος είναι τουρκική».

Τα αποτελέσματα των βανδαλισμών είναι λίγο-πολύ γνωστά. Αρκεί να επισημανθεί ότι οποιαδήποτε ελληνική επιχείρηση ή οικία ή εκκλησία βρισκόταν σε μία έκταση 40 τ.χλμ. (Βόσπορος, Άγιος Στέφανος, Πριγκηπόννησα κ.λπ.), εξαφανίσθηκαν από προσώπου γης.

Η αντίδραση της Ελληνικής κυβερνήσεως, την επομένη των γεγονότων, υπήρξε υποτονική. Αυτό οφειλόταν στην σοβούσα κυβερνητική κρίση, λόγω της μακράς ασθενείας του Πρωθυπουργού Παπάγου, ο οποίος πέθανε ένα μήνα μετά (4 Οκτωβρίου 1955).

Όπως εξακριβώθηκε από τις έρευνες που διεξήγαγαν οι Ελληνικές Αρχές, αλλά και όπως αποδείχθηκε αργότερα στην δίκη των στελεχών του καθεστώτος Μεντερές, ο μηχανισμός μεταφέρθηκε από την Τουρκία από τον φοιτητή Οκτάϊ Εγκίν από την Κομοτηνή και τοποθετήθηκε από τον φύλακα του προξενείου Ουλού Χασάν.  Τον Οκτώβριο του 1961, ο Αντνάν Μεντερές δικάστηκε από έκτακτο τουρκικό δικαστήριο για τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955 κατά της Ελληνικής ομογένειας, αλλά εκείνο που βάρυνε την καταδίκη του δεν ήταν το οργανωμένο έγκλημα, αλλά η παραβίαση του τουρκικού συντάγματος… Είχε προηγηθεί, η ανατροπή του Μεντερές με στρατιωτικό πραξικόπημα στις 17 Μαΐου του 1960 από τον Στρατηγό Τζεμάλ Γκιουρσέλ.

Ο πατέρας του Εγκίν, ο Φαΐκ, ήταν ιεροδιδάσκαλος και εξέχον μέλος του  τουρκόφρονος τμήματος της μειονότητας. Είχε εκλεγεί βουλευτής στον νομό Ροδόπης την περίοδο 1946-50 με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Λόγω της ιδιότητας του πατέρα του, ο Εγκίν είχε τύχει σκανδαλώδους ευνοϊκής μεταχειρίσεως τόσο από την Τουρκία, όσο και από την Ελλάδα. Είχε εισαχθεί άνευ εξετάσεων στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης και ήταν ταυτοχρόνως υπότροφος του Ελληνικού αλλά και του τουρκικού κράτους. Ο Εγκίν είχε παραλάβει τους δυναμίτες και είχε καθοδηγήσει, ως προς την τοποθέτησή τους, τον φύλακα του προξενείου Χασάν Ουτσάρ Μεχμέτογλου, επίσης Έλληνα μουσουλμάνο από την Κομοτηνή.  Το αιωνίως ηλίθιο κράτος μας!..

Μετά από αυτά αλλά και άλλα που ακολούθησαν (διωγμοί 1964, Κύπρος, Ίμια) υπάρχουν μερικοί αφελείς στην Ελλάδα που νομίζουν ότι, είτε με ηλίθιες κουμπαριές, είτε με γραφικά ζεϊμπέκικα,  θα πιάσουν φίλους τους Μογγόλους. Ας μάθουν  κάτι που δεν ξέρουν οι ανόητοι. Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1955, ο μεγάλος αντίπαλος του Μεντερές που θα γινόταν ο επόμενος πρωθυπουργός της Τουρκίας Ισμέτ Ινονού, δεξί χέρι του Μουσταφά Κεμάλ, αντιλαμβανόμενος τι πραγματικά είχε συμβεί σχολίασε με κυνικό τρόπο: «Εμείς ως Λαϊκό Κόμμα δεν αναμειχθήκαμε στα γεγονότα. Οι εκδηλώσεις όμως, ήταν ωφέλιμες για την χώρα και το λαό μας. Τώρα η Τουρκία θα καθαρίσει από τους Έλληνες, που είναι ο βραχνάς μας».

Και κάτι ακόμα. Κάντε τον κόπο να δείτε το «σπίτι» του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη και μετά κοιτάξτε το σπίτι του Παύλου Μελά στην Κηφισιά. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να καταλάβετε ότι η τρίτη άλωση, αυτή τη φορά ολόκληρης της Ελλάδος, είναι κοντά. Και για ν’ αποτραπεί αυτό, μόνον μία δύναμη είναι ικανή να το επιτύχει: Η Χρυσή Αυγή.

Χ.Μ.

(Φ. 165)

Advertisements