Χωρίς τίτλο.jpg

“Εδώ στη πέτρ’ ασάλευτος

ο στρατηγός Νικήτας

ο Τουρκοφάγος αθλητής

του γένους νέος ακρίτας.

Πάντ’ ανθισμένη ας την κρατά

την δάφνην των Ελλήνων

και στων πολέμων την ιερήν φωτιά

και στων κινδύνων.”

Ενας από τους πιο γενναίους και ακαταπόνητους ήρωες του 1821 υπήρξε αναμφισβήτητα ο Νικηταράς. Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, όπως ήταν το όνομά του, γεννήθηκε στο χωριό Μεγάλη Αναστασίτσα (σημερινή Νέδουσα) του νομού Μεσσηνίας στα 1782. Παντρεύτηκε την κόρη του καπετάνιου Ζαχαριά, Αγγελίνα, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.  Εκτός από την   μεγάλη του δύναμη στην μάχη, την ορμητικότητα και το αξεπέραστο θάρρος του, διακρινόταν για την προνοητικότητα, την τιμιότητα και την ανιδιοτέλειά του. Ήταν ανιψιός, αλλά και δεξί χέρι του Κολοκοτρώνη, ο οποίος τον αποκαλούσε αρχάγγελο Μιχαήλ και Άγιο Γεώργιο.

Από την αρχή μέχρι το τέλος του Αγώνα ήταν στην πρώτη γραμμή. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και διακρίθηκε σε πολλές μάχες. Στη μάχη στα Δερβενάκια μάλιστα, η ορμητικότητα του ήταν τόσο μεγάλη που έσπασε τρία σπαθιά, ενώ το τέταρτο κόλλησε στο χέρι του, καθώς έπαθε αγκύλωση και χρειάστηκε βοήθεια για να ανοίξει. Επίσης, στο ξίφος του ορκίζονταν: Να με φάει το σπαθί του Νικηταρά αν λέω ψέματα. Ήταν ο φόβος και ο τρόμος των τούρκων. Όταν τελείωσε η μάχη, όλοι πήραν λάφυρα και αναζήτησαν τον Νικηταρά να πάρει κι αυτός μερίδιο. Εκείνος απάντησε: “Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να δω την πατρίδα μου λεύτερη”. Οι στρατιώτες του τον πίεσαν να δεχτεί ένα αδαμαντοστόλιστο σπαθί, το οποίο χάρισε στον έρανο που έκανε η Πελοποννησιακή Γερουσία για να κινηθεί ο στόλος. Η πολεμική αρετή του και ο στρατηγικός του νους φάνηκε σε πολλές μάχες. Χαρακτηριστική είναι αυτή των Δολιανών στις 18 Μαΐου 1821, όπου ο Νικηταράς με 200 άνδρες κατάφερε να αποκρούσει 6.000 τούρκους! Επειδή έπεσαν πολλοί τούρκοι από το σπαθί του εκείνη την ημέρα του δόθηκε το προσωνύμιο “τουρκοφάγος”. Η τότε κυβέρνηση με έγγραφό της τον απεκάλεσε Αχιλλέα των νέων Ελλήνων. Ακόμη, είναι γνωστή η φράση “Νικηταρά, Νικηταρά που ‘χεις στα πόδια σου φτερά και στην καρδιά ατσάλι”.

Μετά την απελευθέρωση διορίστηκε ως υπασπιστής του Καποδίστρια. Επί Όθωνος, όμως, το 1839 συκοφαντήθηκε και φυλακίστηκε στις φυλακές της Αίγινας, μολονότι το δικαστήριο τον είχε αθωώσει! (Ήταν τόσο ταλαιπωρημένος από την ασιτία και την ασθένεια, που δέχτηκαν οι δικαστές να απολογηθεί καθήμενος). Μελετώντας κανείς την Ιστορία μας παρατηρεί ότι όλοι εκείνοι που πραγματικά είχαν αξία, υπέστησαν διώξεις, συκοφαντίες, πολλές φορές δε, φυλακίσεις και βασανιστήρια. Δυστυχώς, είναι πολλοί εκείνοι που επειδή δεν μπορούν να πλησιάσουν το μεγαλείο αυτών των ανδρών, την ανιδιοτέλεια και το ανυπότακτο πνεύμα τους, προσπαθούν να τους εξαφανίσουν. Το ίδιο συνέβη και με τον Νικηταρά. Υπέφερε φρικτά βασανιστήρια, μαστιγώσεις και εξευτελισμούς μέσα σε άθλιες συνθήκες κράτησης. Ενώ είχε σοβαρά προβλήματα υγείας του απαγορεύτηκε η μεταφορά σε νοσοκομείο. Τελικά, μετά από προσωπική παρέμβαση του Μακρυγιάννη αποφυλακίστηκε το 1841, όμως η υγεία του είχε υποστεί ανεπανόρθωτο πλήγμα και είχε σχεδόν τυφλωθεί. Η δεύτερη κόρη του παρανόησε λόγω της κατάστασης του πατέρα της.

Κατέληξε πάμπτωχος στον Πειραιά. Ο Νικηταράς, που δεν δέχτηκε ποτέ να λαφυραγωγήσει και να αμειφθεί για τις υπηρεσίες του, αναγκάστηκε να καταφύγει στην ελεημοσύνη των ξένων! Ζήτησε μια μικρή σύνταξη και του δόθηκε άδεια επαιτείας μια φορά την εβδομάδα, κάθε Παρασκευή, στον χώρο που βρίσκεται σήμερα ο ναός της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά! Ο ήρωας επαίτης! Το 1843, όταν ο Όθωνας αναγκάστηκε να δώσει σύνταγμα στην Ελλάδα, του απονεμήθηκε ο βαθμός του υποστράτηγου μαζί με μία πενιχρή σύνταξη. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1849 ο Νικηταράς τυφλός και λησμονημένος, αφού βίωσε την αδιαφορία και την αγνωμοσύνη της Πολιτείας άφησε την τελευταία του πνοή. Πέρασε στην αθανασία αφού αγωνίστηκε και αφιέρωσε όλη του την ύπαρξη στην λατρευτή μας πατρίδα.

ΙΟΥΣΤΙΝΗ Μ.

(Φ. 166)

Advertisements