%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%af%cf%84%ce%bb%ce%bf

Μέρος Ι΄

ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΑ  INCUNABULA

Η λίαν πρόσφατος γενετική έρευνα σχετικώς με την μαζική μετανάστευση πληθυσμών από την στέπα της Ευρασίας προς την ευρωπαϊκή ήπειρο και η κατάδειξη αυτής της μεταναστεύσεως ως  πηγής των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών  στην Ευρώπη, εστηρίχθη σε καταγραφή και αποτύπωση ποικίλων γενετικών δεδομένων του ανθρωπείου γενώματος αρχαίων και συγχρόνων  Ευρωπαίων που επιβεβαιούν την Ινδο-Ευρωπαϊκής εισβολής της Ευρώπης στην Εποχή του Χαλκού και μας προσφέρουν  ουσιώδεις κατευθυντήριες ενδείξεις για την περαιτέρω εξέταση του «Ινδοευρωπαϊκού Ζητήματος». Η μελέτη των αρχαίων και των συγχρόνων δειγμάτων DNA, μας δίδουν  την ευκαιρία να παρατηρήσουμε εμβριθέστερον τους συγχρόνους Ευρωπαίους και την  πραγματική ιστορία τους.

Είναι λοιπόν αποδεδειγμένο ότι, οι κάτοικοι της Ευρώπης μετά την 5η π. Χ. χιλιετία εμφανίζουν  στο γενετικό τους υλικό  μία γενετική συνιστώσα, προερχομένη  εκ της Δυτικής Ασίας (ιδίως παρούσα στον Καύκασο και στην  Γεδρωσία), την οποίαν δεν διέθεταν οι προγενέστεροι αυτών  κάτοικοι της Ευρώπης και η οποία διεσπάρη κατά την Εποχή του Χαλκού. Εκτός αυτής της κομβικής διαπιστώσεως εξακριβώθηκαν και πολυάριθμα άλλα δεδομένα που παρατίθενται ακολούθως: Οι πληθυσμοί των Δυτικών Ευρασιατών (ή Ευρασιανών) συνυπήρξαν εγγύτατα μεταξύ τους, ώστε δεν υπήρξαν ανάμεσά τους μακρές περίοδοι διαφοροποιήσεως με επαρκή απομονωτικό διαχωρισμό. Κατά συνέπειαν πρέπει να υπήρξε «μια κοινή πηγή» προγονικής καταγωγής, η οποία τους ενώνει και η οποία τοποθετείται στην φερ’ ειπείν «μήτρα των εθνών» («Gebδrmutter der Nationen») της νεολιθικής Εγγύς Ανατολής. Φαίνεται ότι οι μεταναστεύσεις πληθυσμών από αυτήν την κομβική περιοχή ομογενοποίησαν εν τέλει τους Δυτικούς Ευρασιανούς.

Στην Αραβία οι εν λόγω μετανάστες εκ της Εγγύς Ανατολής συνήντησαν τους αρχεγόνους Άραβες, παρομοίους με τους παρακειμένους γείτονές τους της Ανατολικής Αφρικής, οι οποίοι ήδη υφίσταντο μία λεπτοφυή αφρικανική επίδραση (αυτοί αναφέρονται και ως «Νοτιοδυτικοί Ασιάτες»). Στην Βόρειο Αφρική οι μετανάστες της Νεολιθικής Εγγύς Ανατολής συνήντησαν πυκνοτέρους πληθυσμούς, κατά την διάρκεια των προσφόρων συνθηκών της «ευθέρμου» Ολοκαίνου περιόδου ή Αλλουβίου υποπεριόδου (ή κατά το συγχρονότερον στρωματογραφικής / λιθογραφικής – παλαιοκλιματολογικής περιόδου ΜIS – 1 ή OIS – 1 («Marine Isotope Stage» ή «Oxygen Isotope Stage» – 1) και με την απορρόφησή τους κατέστησαν οι γνωστοί στην ιστορική περίοδο Βέρβεροι (Βορειοδυτικοί Αφρικανοί). [Εδώ για λόγους κατανοήσεως και συναντιλήψεως πρέπει να σημειωθεί ότι, η ολόκαινος περιλαμβάνει εντός των ορίων της το σημαντικότερο γεγονός : Tην ανάπτυξη του ανθρωπίνου είδους σε ολόκληρο τον κόσμο και τις για πρώτη φορά μεγάλης κλίμακας επιδράσεις του στο γήινο περιβάλλον, όπως την -χρονικώς πρώτη- υλοτόμηση δασών. Εμπεριέχει ολόκληρη τη γραπτή Ιστορία του και την μετάβαση στην αστική διαβίωση του παρόντος. Εξαιτίας αυτών ένας νέος όρος, η «ανθρωπόκαινος», έχει προταθεί και χρησιμοποιείται ανεπίσημα για το πλέον πρόσφατο τμήμα αυτής της εποχής, με δεδομένον ότι οι λιθοσφαιρικές ενδείξεις, ή πλέον προσφάτως οι ατμοσφαιρικές ενδείξεις των ανθρώπινων επιδράσεων έχουν ταυτοποιηθεί στην Γη μας και στα οικοσυστήματά της].

Οι μετακινήσεις αυτών των μεταναστών εκ της Εγγύς Ανατολής σε νοτιοανατολική κατεύθυνση, τους έφεραν στην επικράτεια των εδραζομένων περί Ινδό ποταμό λαών και πληθυσμών, στα πλούσια αγροτικά πεδία της ζώνης της Μεργκάρ (νυν Βαλουχιστάν / Δυτικό Πακιστάν) και στις νυν ερημοποιημένες οάσεις της Βακτριανής (βορείως  του Ινδοκούς και νοτίως του ποταμού Ώξου – Αμού Ντάρια) και της Μαργιανής (νυν νότιο Καζακστάν και Τουρκμενιστάν).

Κατά μήκος της Μεσογείου Θαλάσσης και παραλλήλως προς την ακταία «πρόσοψη» της Ευρώπης προς τον Ατλαντικό, οι εν λόγω νεολιθικοί πρωσοανατολικοί μετανάστες συνήντησαν τους Μεσολιθικούς – Επιπαλαιολιθικούς πληθυσμούς της Ευρώπης (οργανωμένες ομάδες κυνηγών τροφοσυλλεκτών, οι οποίες εμφανίστηκαν περίπου το 10.000 π. Χ., όταν το κλίμα κατέστη θερμότερον κατά την εκπνοή της τελευταίας Παγετώδους). Από την ανάμειξή τους προέκυψαν οι πρώιμοι νεολιθικοί κάτοικοι των μεσογειακών και ατλαντικών ακτών της Ευρώπης (οι εκ των υστέρων γνωστοί στην φυλογνωσική ανθρωπολογία ως «Μεσόγειοι» ή «Μεσογειακοί»). Προς βορράν, είτε στα Βαλκάνια και στον Καύκασο ή στην υπερκασπιανή περιοχή, συνήντησαν τους τελευταίους εναπομένοντες Πρωτο-Ευρωπαιοειδείς κυνηγούς της Ηπειρωτικής ζώνης, καθιστάμενοι με την ανάμειξή τους οι Βόρειοι Ευρωπαιοειδείς οι οποίοι κάποτε, στις χαραυγές της πρωτοϊστορίας, εξετείνοντο σε ολόκληρες της εκτάσεις έως το εσωτερικό της Ασίας.

Οι νέες ερευνητικές ανακοινώσεις πιστοποιούν τις δύο τουλάχιστον από τις προαναφερθείσες μεταναστεύσεις και αλληλεπιδράσεις πληθυσμών. Οι υπόλοιπες περιλαμβάνουν τμήματα του κόσμου από τα οποία δεν έχει μελετηθεί επαρκώς αρχαίο DNA.

Η πρώτη μετανάστευση (ήτοι εκείνη της «Πρωίμου Νεολιθικής») ήδη είναι αδιαμφισβήτητη και έχει παύσει στην σύγχρονη εκδοχή της να περιλαμβάνει αμφιλεγόμενα δεδομένα. Η σπουδαία δημοσίευση του 2015 στο Nature γενετικών δεδομένων ανθρωπείου γενώματος από 69 Ευρωπαίους που έζησαν 8.000-3.000 χρόνια πριν από σήμερα, με την εξέταση 400.000 πολυμορφισμών -μεταλλάξεων του DNA,συμπεριλαμβάνει και δεδομένα από τους πρώιμους – αρχέγονους αγρότες της Ισπανίας, οι οποίοι εμφανίζονται γενετικώς παρόμοιοι με τους αναλόγους τους πληθυσμούς της Σαρδηνίας αλλά και τούς πληθυσμούς της Γραμμικής Ταινιωτής Κεραμικής (LBK – «Linearbandkeramische Kultur»).

Ο «Σαρδηνός» Homo tyrolensis, ο άνθρωπος του Πάγου, ο περιβόητος Φtzi, που ανευρέθη στο Τυρόλο και εμφανίζει ικανή γενετική συγγένεια ακόμη και με τους συγχρόνους Σαρδηνούς, προφανώς δεν ήταν μια απλή ανθρωπολογική σύμπτωση, μια βιολογική σπανιότης, ένας βοριοτραπείς μοναχικός μετανάστης. Έχει πλέον αποδειχθεί πως όχι μόνο οι άνθρωποι της Γραμμικής Ταινιωτής Κεραμικής αλλά και εκείνοι της ισπανικής νεολιθικής περιόδου προήλθαν από την ίδια επέκταση Μεσογειακών πληθυσμών, επέκταση η οποία μέχρι τις ημέρες μας επιβιώνει και διαπιστούται στην Σαρδηνία. Η επέκταση των αγροκαλλιεργητών κατά μήκος της Μεσογείου προς την Ισπανία και μέσω της παραδουναβίας οδού προς την Ουγγαρία και την Γερμανία διενηργήθη από πληθυσμούς προερχομένους από ένα αρχικό κοινό ανθρωπολογικό απόθεμα, από ανθρώπους κοινής καταγωγής.

Το δεύτερο μεταναστευτικό κύμα το οποίον εισήλασε στην ανατολική Ευρώπη συναπαρτίζεται και από τους ιπποφορβούς πολεμιστές «Γιαμνάγια» (φορείς και του πολιτισμού των «λακκοειδών τάφων» – Pit Grave Culture – υπό τύμβους Κουργκάν ή και πολιτισμού των τάφων ώχρας – Ochre Grave Culture- λόγω του εθίμου να χρωματίζουν συχνά τα σώματα των νεκρών με ώχρα),  οι οποίοι διαφέρουν χαρακτηριστικώς από τους Ανατολικούς Κυνηγούς Τροφοσυλλέκτες, καθώς διαθέτουν ολιγότερα αλληλόμορφα γονίδια, που  υποδεικνύουν μιαν «αραίωση» της καταγωγής τους από τους αρχαίους Προσωανατολίτες προγόνους τους μεταξύ 5000-3000 π. Χ. στην ευρωπαϊκή στέπα.

Αυτή προφανώς οφειλόταν σε μια ανάμειξη των Ανατολικών Κυνηγών – τροφοσυλλεκτών με ένα πληθυσμό συσχετιζόμενο με τους συγχρόνους μας Πρωσοανατολίτες, καθώς τα στατιστικά δεδομένα των Γιαμνάγια παρέχουν αδιάψευστα στοιχεία ανάμειξης όταν τους εξετάζουμε ως μείγμα των εν λόγω τροφοσυλλεκτών και συγχρόνων μας πληθυσμών της Εγγύς Ανατολής όπως οι Αρμένιοι. Συνεπώς οι Ανατολικοευρωπαίοι Κυνηγοί Τροφοσυλλέκτες είναι παρόμοιοι με τους Πρωτο-Ευρωπαιοειδείς αναζητητές τροφής και οι Γιαμνάγια (ένας λαός με πολιτισμό Κουργκάν της εποχής του Χαλκού) ήσαν ένα κράμα των ανωτέρω τροφοσυλλεκτών και κατά τι συγγενικοί  προς τους νυν Αρμένιους.

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 168)

Advertisements