Χωρίς τίτλο.jpg

Στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας, αλλά και σε όλες τις περιόδους που το Έθνος μας ήταν υποδουλωμένο, η Εκκλησία μας σήκωνε δύο σταυρούς: τον δικό της και του Έθνους. Και κήρυττε δύο αναστάσεις: του Χριστού και της Ελλάδας. Ο αγώνας των Ελλήνων γινόταν «υπέρ πίστεως και πατρίδος». Ανάμεσά τους και το πλήθος των νεομαρτύρων που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς. Μια νεομάρτυς ήταν και η Ακυλίνα ή Αγγελίνα, τέκνο της ευλογημένης και μαρτυρικής μακεδονικής γης που γεννήθηκε το 1745 στο Ζαγκλιβέρι της Θεσσαλονίκης. Όταν ακόμη ήταν βρέφος, ο πατέρας της Γεώργιος φιλονίκησε με έναν τούρκο και πάνω στην λογομαχία τον σκότωσε. Δυστυχώς, προκειμένου να αποφύγει το μαρτύριο, εξωμότησε και έγινε μουσουλμάνος, με την υπόσχεση ότι σιγά σιγά θα εξισλαμίσει και την οικογένειά του. Η σύζυγός του, αφού προσπάθησε μάταια να τον συνετίσει,  ασχολήθηκε με την ανατροφή της κόρης τους καλλιεργώντας της την αγάπη για την Πατρίδα και τον Χριστό, προετοιμάζοντάς την παράλληλα και για το μαρτύριο.

Όταν η Ακυλίνα ήταν στην ηλικία των δεκαεννέα χρόνων -ήταν πολύ όμορφη- την είδε στην βρύση ο γιος του πασά που ήταν διοικητής της Θεσσαλονίκης, θαμπώθηκε από την ομορφιά της και ζήτησε να την παντρευτεί. Ο πατέρας της, χαρούμενος για την τιμή που του έγινε, προσπάθησε να την πείσει να εξισλαμιστεί, όμως η ίδια ήταν κάθετη: την πίστη της και την πατρίδα της δεν θα τις πρόδιδε ποτέ. Αφού δεν κατάφερε ο ίδιος να την μεταπείσει, την παραδίδει στους βαρβάρους. Η μητέρα της την στήριζε και την ενεθάρρυνε για το μαρτύριο. Η Ακυλίνα δεν λύγισε ούτε στιγμή μπροστά στον τούρκο δικαστή, αψηφώντας κολακείες και απειλές. «Χριστιανή γεννήθηκα και χριστιανή θα πεθάνω», δήλωσε.

Την γυμνώνουν, την χτυπούν, την μαστιγώνουν με βέργες και συρματένια σχοινιά. Το σώμα της γίνεται όλο μια πληγή. Το αίμα της χύνεται ποτάμι και βάφει την Μακεδονική γη. Τρεις μέρες την βασάνισαν. Την τρίτη μέρα το απόγευμα μισοπεθαμένη την φέρνουν στο σπίτι της. Η μητέρα της σαν άλλη Σπαρτιάτισσα το μόνο που ρώτησε ήταν αν λιγοψύχησε. Η νεομάρτυς αφού την βεβαίωσε ότι έμεινε ανυποχώρητη, ξεψύχησε. Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 1764.

Μετά το μαρτύριο, το λείψανο της αγίας ετάφη στο τουρκικό νεκροταφείο, εφόσον ήταν κόρη μουσουλμάνου. Το ίδιο βράδυ όμως, τρεις νέοι χριστιανοί το μετέφεραν και το έθαψαν στον ιερό ναό Ταξιαρχών Όσσης, χωρίς να αποκαλύψουν τον τόπο που το εναπόθεσαν. Τα ιερά λείψανα της αγίας ανακαλύφθηκαν μόλις το 2012, μετά από θαυμαστή εμφάνιση της ίδιας και αποτελούν πηγή ιάσεων. (Έγιναν δύο ιατροδικαστικές πραγματογνωμοσύνες που επιβεβαίωσαν ότι τα λείψανα ανήκουν στην αγία).

Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν ήταν συνηθισμένο φαινόμενο το μαρτύριο γυναικών στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Η αγία Ακυλίνα, αν και γυναίκα, επέδειξε ανδρείο φρόνημα σε αντίθεση με τον πατέρα της. Το παράδειγμά της ας λειτουργήσει ως πρότυπο των νέων κοριτσιών. Η αλύγιστη στάση της και η ακράδαντη πίστη της στον Χριστό ας εμπνεύσουν τις σύγχρονες Ελληνίδες. Πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας να μην υποτάσσονται από φόβο, αλλά να ακολουθούν τον δρόμο του αγώνα και της θυσίας, αν χρειαστεί. Να ξεφύγουν από την απραξία και την νωθρότητα που τόσο πετυχημένα τους καλλιεργεί το σύστημα, κάνοντάς τα ανίκανα να αντιδράσουν. Μια χώρα με κοιμισμένη νεολαία δεν έχει μέλλον. Χρειάζονται αγώνες και θυσίες για μια μεγάλη και ελεύθερη Ελλάδα.

ΙΟΥΣΤΙΝΗ Μ.

(Φ. 168)

Advertisements