Χωρίς τίτλο.jpg

Oλοι γνωρίζουμε πλέον ότι οι ζωές μας έχουν κατακλυστεί από τις εφευρέσεις της τεχνολογίας αρχίζοντας από την τηλεόραση, το internet, τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, το tablet, το κινητό. Πολλοί από μας θεωρούμε αδιανόητο να ζήσουμε χωρίς τις συσκευές που έχουν τόσο πολύ συνδεθεί με την δική μας καθημερινότητα, αλλά και των παιδιών μας.

Αυτές οι συσκευές, όμως, δεν είναι τόσο αθώες, όσο μερικοί από μας πιστεύουν, ιδιαίτερα για τα παιδιά μικρής ηλικίας, καθώς μετά από έρευνες έχει αποδειχθεί ότι έχουν δυσάρεστες επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεσή τους αλλά και στην σωματική τους ανάπτυξη. Τα παιδιά εθίζονται στις εφαρμογές των βιντεοπαιχνιδιών σε τέτοιο βαθμό ώστε να αυξάνεται η πίεση του αίματος, οι καρδιακοί παλμοί, οι λειτουργίες του εγκεφάλου με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια κατάσταση συνεχούς αυξανόμενου άγχους και διάθεσης απόδρασης. Το παιδί βιώνει κρίσεις πανικού, αυπνίες, εξασθένιση σωματική και ψυχική. Το αποτέλεσμα είναι να γίνει πλήρως εξαρτημένο από τα βιντεοπαιχνίδια, έως και εθισμένο, να απομονωθεί από την οικογένεια και τους φίλους του, να εκδηλώνει απότομη και επιθετική συμπεριφορά σαν να είναι πάντα έτοιμο για ένα πόλεμο. Ένα πόλεμο που υπάρχει στο βιντεοπαιχνίδι, αλλά για το ίδιο το παιδί σε συνδυασμό με την αχαλίνωτη φαντασία του, πρόκειται για ένα πόλεμο που μοιάζει τόσο πραγματικός όσο η καθημερινότητά του.

Θα αναρωτηθεί κανείς, πώς οι γονείς αφήνουν το παιδί έρμαιο να βιώνει τέτοιες καταστάσεις; Η απάντηση είναι ότι κανείς δεν πιστεύει, αν δεν διαβάσει και δεν ερευνήσει, ότι ένα απλό βιντεοπαιχνίδι θα μπορούσε ποτέ να θέσει ένα παιδί σε τέτοιο αδιέξοδο. Από την άλλη πλευρά, τα μοντέρνα παιχνίδια έχουν εισχωρήσει τόσο βαθιά στην ζωή μας, ώστε όταν το παιδί δεν ασχολείται με αυτά ή δεν έχει ιδέα για το πώς χρησιμοποιούνται, να γίνεται περίγελος της παρέας ή του σχολείου. Πώς θα μπορούσαμε, λοιπόν, να ισορροπήσουμε αυτήν την κατάσταση, χωρίς να έχουμε ένα παιδί εθισμένο στην τεχνολογία, αλλά και χωρίς να περιθωριοποιείται λόγω της μη χρήσης της; Πρόκειται για ένα ερώτημα δύσκολο να απαντήσει κανείς. Η λύση βρίσκεται πάντα κάπου στο μέσο.

Η οικογένεια πρέπει να παίζει τον κυριότερο και σημαντικότερο ρόλο στην ζωή του παιδιού. Το παιδί πρέπει να μοιράζεται, να συζητά, να παίζει και να μπορεί να εμπιστευτεί πλήρως την οικογένειά του. Ας αναλογιστούμε λίγο πώς μεγαλώσαμε εμείς οι ίδιοι που δεν ήμασταν καθημερινά εκτεθειμένοι στην τόση πληθώρα τεχνολογικών εφευρέσεων. Τότε, είχαμε ανάγκη να παίζουμε, να τρέχουμε και να συναναστρεφόμαστε με άλλα παιδιά. Αυτή η ανάγκη του ανθρώπου δεν θα αλλάξει όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες εφευρέσεις κι αν εισέλθουν στην ζωή μας. Μετά, πρωταγωνιστικό ρόλο στην ζωή του παιδιού παίζει το σχολείο, που φέρνει την κοινωνικοποίηση, την γνώση, την μάθηση των Αξιών, των Αρχών και τον πολιτισμό που κάθε άνθρωπος ενέχει στην προσωπικότητά του.

Το παιδί, λοιπόν, πρέπει πρώτα να βρίσκει ενδιαφέρον στην οικογένεια, στους φίλους και στο σχολείο και έπειτα στα βιντεοπαιχνίδια. Είναι αναγκαίο οι γονείς να ενθαρρύνουν το παιδί τους στις κλίσεις του (τέχνες, μουσική, αθλήματα, διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων) για να αποκτήσει ενδιαφέροντα που δεν περιορίζονται σε μια οθόνη. Ενδιαφέροντα που θα το κάνουν να βγει από το σπίτι και να ασχοληθεί με κάτι πιο ουσιώδες, στο οποίο σίγουρα θα διαπρέψει και θα επιτύχει. Έτσι, θα καταφέρει να αισθανθεί περήφανο για τον εαυτό του και θα απολαμβάνει την διάκριση και την επιτυχία από την οικογένειά του, τους φίλους του και το σχολείο του.

Τέλος, κανείς δεν θα υποστήριζε την διαπαιδαγώγηση του παιδιού γεμάτη με «όχι» και με «μη», με συνεχείς απαγορεύσεις και απαιτήσεις, αλλά με προτάσεις, προτροπές, αγάπη, κατανόηση και τρυφερότητα. Ας αρχίζει, λοιπόν, ο γονέας την πρότασή του, όχι με το «Σταμάτα να παίζεις μ’ αυτό», αλλά με το «Έλα να πάμε στο πάρκο», «Έλα να πάμε στο θέατρο», «Έλα να πάμε στον κινηματογράφο». Όταν ο άνθρωπος μάθει να είναι κοινωνικός από μικρός, δύσκολα θα το αποβάλλει, και συνεχώς θα το αποζητά.

Έτσι, θα καταφέρουμε να φτιάξουμε έναν Έλληνα άξιο, ελεύθερο, ζωντανό, κοινωνικό. Ένα πολιτικό ον που μεγαλώνοντας θα μπορεί να σκέφτεται και να αντιδρά. Θα μπορεί να κρίνει, να επιδοκιμάζει και να αποδοκιμάζει. Θα ξέρει την αξία του, ενώ κανένας δεν θα μπορεί να του την στερήσει. Κανείς δεν θα μπορεί να τον σκλαβώσει ή να τον καθηλώσει, γιατί θα έχει μάθει από μικρός να στηρίζεται στα πόδια του και να αντιστέκεται σε κάθε μορφή κουτόχορτου που θα προσπαθήσουν να του προσφέρουν. Έχουμε αμέριστη ευθύνη απέναντι σε αυτόν τον μικρό Έλληνα. Αυτός είναι η συνέχεια της Φυλής και της Πατρίδος μας. Η συνέχεια της Ελλάδος μας.

ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΚΑΤΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

(Φ. 169)

Advertisements