Χωρίς τίτλο.jpg

Ο Gerald Cavendish Grosvenor, 6ος Δούκας του Westminster, που πέθανε το καλοκαίρι που πέρασε, είχε ερωτηθεί σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις που είχε παραχωρήσει, για τον μυθώδη πλούτο της οικογένειάς του (ήταν ο κύριος γαιοκτήμονας του κέντρου της  βρετανικής πρωτευούσης και τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στο Ηνωμένο Βασίλειο). «Εάν είχα επιλογή» απάντησε, «θα προτιμούσα να μην είχα γεννηθεί πλούσιος, αλλά δεν μπορώ να τα πουλήσω. Δεν μου ανήκουν. Στο πλαίσιο της αιωνιότητος, μπορεί, αν είμαι τυχερός, να ζήσω 70 χρόνια, αλλά αυτή η γη ανήκει στην οικογένειά μου εδώ και 300, 400, 500, 600 χρόνια. Εγώ δεν είμαι παρά μια σπίθα στον χρόνο». Πέθανε 61 ετών.

Αναρωτιέμαι πόσα χρόνια νομίζουν ότι θα ζήσουν οι ουτιδανοί, οι κύριοι Τίποτε, που ξεπουλούν την Πατρίδα μας, από τα λιμάνια ως το υπέδαφος, και δολοφονούν τον λαό μας, στέλνοντας στην ξενητειά τους νέους, καταδικάζοντας το Έθνος σε δημογραφικό μαρασμό, εξοντώνοντας τους συνταξιούχους, γκρεμίζοντας επιχειρήσεις και κόπους ετών. Αν ζήσουν, θα τους επισκεφθούν άραγε οι Ερινύες ή και αυτές θα αποστραφούν τα μιαρά πρόσωπά τους;

Τριάντα τεσσάρων ετών ήταν ο Παύλος Μελάς, πολιτικός «γόνος», γεννημένος «με ένα ασημένιο κουτάλι στο στόμα», όταν έφυγε για την Μακεδονία, κι από την μακρινή γη των ονείρων του Ελληνισμού, για τα νησιά των Μακάρων. «Και τι μ’ αυτό; Δεν απελευθέρωσε την Μακεδονία», λένε οι κυνικοί. Όχι, δεν την απελευθέρωσε. Ανάγκασε όμως με την «αποκοτιά» του την Ελλάδα να εγερθεί και να δράσει. Εκβίασε την Μνήμη και την Θέληση.

Τριγύρω μπορεί να λυσσομανούν ισχυροί και πανούργοι. Μπορεί ο Διάβολος να ψιθυρίζει αδιάκοπα στο αυτί του Πολεμιστή. Αυτός όμως προχωρεί ακολουθώντας το δικό του εσωτερικό τύμπανο που του υπαγορεύει το επόμενο βήμα, τον δρόμο του.

Με συναίσθηση της σπίθας που είναι η ζωή του στο διάβα του Χρόνου, και της φωτιάς που μπορεί να ανάψει, όταν οι Μοίρες το έχουν γραφτό του.

Μπορεί ο κόσμος να συντρίβεται κι η οχλαλοή να πασχίζει να πνίξει το τραγούδι που παίζει η καρδιά και ψελλίζουν τα χείλη του καθώς διαβαίνει το σκοτεινό δάσος των ανθρώπων.

Μα όμως στα αυτιά των Μεγάλων Βασιλέων και των αμετροεπών ουτιδανών θα ηχεί παντοτινή, συντριπτική, η πικρή διαπίστωση του Σπαρτιάτη βασιλιά Δημάρατου στον Ξέρξη:

«Μάθε βασιλιά, πως η φτώχεια είναι παντοτινή πιστή φίλη των Ελλήνων. Μα πρέπει να λογαριάζεις πάντα και την αρετή, την αρετή εκείνη που κερδίζεται με τη φρονιμάδα και τους σταθερούς νόμους. Μ’ αυτή την αρετή τους οι Έλληνες τα καταφέρνουν και τα βολεύουν και με τη φτώχεια, και με τη σκλαβιά. Δεν πρέπει να γελιέσαι ότι επειδή είσαι δυνατός, δε θα σε πολεμήσουν. Δε θέλω να μιλήσω για τους άλλους, μα όσο για τους δικούς μου, τους Σπαρτιάτες, μη ρωτάς πόσοι είναι και πόσοι δεν είναι. Και χίλιοι να ‘ναι, και λιγότεροι, αυτοί θα μετρηθούν μαζί σου».

Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά

(Φ. 170)

Advertisements