Χωρίς τίτλο.jpg

Σε μια εποχή που αναζητούμε αξίες και αυθεντικά πρότυπα για τους νέους μας, το παράδειγμα του αγίου Ιωάννη του Μονεμβασιώτη έχει πολλά να μας πει για το θάρρος και το ήθος των προγόνων μας. Οι νεομάρτυρες με την αγάπη τους για τον Θεό και την Ελλάδα μας αποτελούν πυξίδα για όλους μας, ιδιαίτερα όμως για την νέα γενιά.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης είναι ένας νεομάρτυρας που διαφέρει από τους υπόλοιπους, λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Μαρτύρησε στην πόλη της Λάρισας το 1773 σε ηλικία μόλις 15 ετών!

Γεννήθηκε στις Γούβες Μονεμβασίας στα 1758, ήταν μοναχοπαίδι και ο πατέρας του ήταν ιερέας. Το 1770 με τα “Ορλωφικά”, εστάλησαν από τον σουλτάνο στην Πελοπόννησο 60.000 τουρκαλβανοί, οι οποίοι επί εννέα χρόνια λεηλατούσαν την χερσόνησο, έκαιγαν, έσφαζαν, εξανδραπόδιζαν και πουλούσαν τους κατοίκους. Πάνω από 20.000 κάτοικοι πουλήθηκαν σκλάβοι. Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει ότι “η χερσόνησος ηρημώθη κατοίκων”. Στην κεντρική πλατεία των Γουβών πρώτος σφαγιάστηκε ο πατέρας του Αγίου, ιερέας Δημήτριος, μπροστά στο ποίμνιό του. Σύμφωνα με τον Γάλλο Πρόξενο Πουκεβίλ 6.000 κληρικοί βρήκαν σκληρό θάνατο κατά την διάρκεια του Αγώνα. (Καλό θα ήταν να ανοίξει και κανένα βιβλίο Ιστορίας ο κ. Φίλης, που θεωρεί ότι η Εκκλησία δεν πρόσφερε τίποτα κατά την διάρκεια της μακραίωνης Ελληνικής Ιστορίας).

Η μητέρα του μαζί με τον δωδεκάχρονο Ιωάννη αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν στην Λάρισα, όπου πουλήθηκαν σκλάβοι χωριστά δύο και τρεις φορές, ώσπου αγοράστηκαν από έναν πλούσιο τούρκο μετά από δύο χρόνια. Έτσι ήταν πάλι μαζί. Ο τούρκος εκτίμησε τις αρετές του Ιωάννη, που ήταν έξυπνος, φιλότιμος, σβέλτος, εργατικός, με αγέρωχο χαρακτήρα, και θέλησε μαζί με την γυναίκα του να τον υιοθετήσει γιατί δεν είχαν δικά τους παιδιά. Κάτι τέτοιο, όμως, σήμαινε τον εκτουρκισμό του Ιωάννη, ο οποίος είχε μεγαλώσει με τα Ελληνορθόξα νάματα, ενώ μπροστά στα μάτια του γι’ αυτές τις αρχές είχε χύσει το αίμα του ο πατέρας του. Πώς ήταν δυνατόν να τα ξεχάσει όλα αυτά και να αλλαξοπιστήσει; Αφού ο Άγιος αρνήθηκε την πρόταση του αφεντικού του, εκείνος δεν σταμάτησε να προσπαθεί να πετύχει τον στόχο του. Ενίοτε τον πίεζε με κολακείες και υποσχέσεις για πλούτο και αξιώματα, ενίοτε με απειλές για τιμωρίες και βασανιστήρια. Ο βιογράφος του αναφέρει ότι το τουρκικό ζεύγος προσπάθησε ακόμη και με μάγια να πείσει τον νεαρό Ιωάννη να αρνηθεί την Πίστη και την Πατρίδα του.

Αφού ο τούρκος έβλεπε ότι ο Άγιος παρέμενε αμετακίνητος, μια μέρα του Ιουλίου του 1773 τον οδήγησε υπό την απειλή ξίφους σε ένα από τα μουσουλμανικά τεμένη της Λάρισας. Εκεί έσπευσαν και άλλοι μουσουλμάνοι και άρχισαν να εκφοβίζουν τον Ιωάννη και να τον απειλούν χτυπώντας τον και σπαθίζοντάς τον. Εκείνος όμως, ως γνήσιος Χριστιανός και Έλληνας, ακλόνητος στην πίστη του χωρίς να φοβηθεί ή να δειλιάσει στο παραμικρό, ομολόγησε με θάρρος: «Δε γίνομαι τούρκος εγώ χριστιανός είμαι και χριστιανός θέλω να αποθάνω». Παρά την ομολογία του, οι τούρκοι δεν τον σκότωσαν.

Λίγες μέρες αργότερα, την 1η Αυγούστου άρχιζε η νηστεία της Παναγίας. Ο τύραννος το γνώριζε αυτό και για να εκδικηθεί τον Ιωάννη του έδινε μόνο αρτύσιμο φαγητό. Βλέποντας ότι εκείνος περιφρονούσε τα εδέσματα που του πρόσφερε, τον έκλεισε στο στάβλο με τα ζώα, τον κρέμασε σε ένα δοκάρι και συχνά έβαζε φωτιά σε άχυρα κάτω από τα πόδια του, ώστε να ζαλίζεται και να δυσκολεύεται να αναπνεύσει. Καθ’ όλη την διάρκεια της νηστείας ο δεκαπεντάχρονος Ήρωας υπέμενε αυτό το μαρτύριο. Μέχρι και η μητέρα του λύγισε μπροστά στα βασανιστήρια του παιδιού της και τον παρακαλούσε να καταλύσει την νηστεία. Ο Ιωάννης παρέμεινε ανεπηρέαστος στα λόγια της μητέρας του. Αντιθέτως, την ενθάρρυνε και την ενδυνάμωνε. Δύο μήνες υπέμενε με θάρρος και ανδρεία ο νεαρός μάρτυρας. Ο τούρκος αφέντης του απογοητευμένος από την άρνησή του, τον μαχαίρωσε κοντά στην καρδιά και μετά από δύο ημέρες ο Ιωάννης παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Ήταν 21 Οκτωβρίου του έτους 1773. Μετά το μαρτυρικό τέλος του Αγίου ο αφέντης του έδωσε εντολή να πετάξουν το καταπληγωμένο σώμα του μακριά από το σπίτι του για να καταφαγωθεί από σκυλιά και άγρια ζώα. Επί δύο ημέρες φως έλουζε το σημείο που κειτόταν το σώμα του νεομάρτυρα. Μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός ο επίσκοπος Λαρίσης Μελέτιος ο Δ’ πήρε άδεια και ενεταφίασε το ιερό λείψανο, το οποίο τρία χρόνια αργότερα μετέφερε η μητέρα του στην ιδιαίτερη πατρίδα τους την Μονεμβασία. Ο Άγιος Ιωάννης αν και μικρός στην ηλικία, ώριμος όμως ως προς την σύνεση, θυσιάστηκε. Ευχής έργο θα ήταν να αποτελούσε παράδειγμα για τα παιδιά μας, τα οποία βομβαρδίζονται καθημερινά από ακατάλληλα πρότυπα επιφανειακών διάσημων του life style.

ΙΟΥΣΤΙΝΗ Μ.

(Φ. 170)

 

 

Advertisements