Φύλα και Φυλαί

Φύλον ή Φυλή (εκ του ρήματος φύω) είναι σύνολον ανθρώπων «φύσει», εκ φύσεως, διακρινομένων από των υπολοίπων φύλων και εθνών.

Έθνος πρωτογενώς σημαίνει ακριβώς Φύλον, βάσει του αυτού έθους πορενόμενον (νέω, νέομαι = όχι μόνον πλέω, αλλά και πορεύομαι). Όθεν έθ-νος. «Εκάστω έθνει, ίδιον έθος (συνήθεια)».

Το Ελληνικόν Έθνος συνέκειτο (απετελείτο) εκ πολλών φύλων. Γράφει ο Όμηρος εις την Ιλιάδα: 68

Πελασγικόν Άργος έναιον…

… ηδέ Ελλάδα καλλιγύναικα

Μυρμιδόνες δε καλούντο και Έλληνες και Αχαιοί…

… Πανέλληνας και Αχαιούς…

Δαναούς

Δαναοί: Εκ του δα=γα=γη (δηλ. οι γηγενείς) όσον και εκ του δαν = το υγρόν στοιχείον, ως εκ της δίνης των υδάτων. «Δινάεν ύδωρ ποταμών» (Ευριπίδης Κ.44). «Δαν οι Έλληνες εκάλουν το ύδωρ». Δαν = Ζευς, ως Ζευς όμβριος, υέτιος (βρόχινος). Άρα Δαναοί = λαός αυτόχθων, θαλασσινός. Δανάη, Δαναΐδες (Πίθος των Δαναΐδων!). Ο Ποσειδών, δωρικός Ποτιδάν είναι ο πόσις, πότις (= κύριος) του υγρού στοιχείου.

Αχαιοί: Η αρχική ρίζα αχά, αχή, εκφράζει την θορυβώδη πτώσιν  των υδάτων, το «αχέρον κύμα», τον «ευάχητον πόντον» και τους ποταμούς Αχέρων, Ίναχος, Αχελώος κ.λπ. «Κοινώς παν ύδωρ αχελώος καλείται»! «Αριστοτέλης πάντα τα υλώδη φυτά αχερούσια λέγει» Δαναοί και Αχαιοί, είναι οι «λαοί της θάλασσας», οι οποίοι εξεστάτευσαν εναντίον της Αιγύπτου επί Ραμσή του Β!

Οι Αχαιοί ήσαν μία Ελληνική φυλή, που με τον φυσιολογικό πολλαπλασιασμό της επεξετάθη από την Θεσσαλία στην Πελοπόννησο και ανέμιξε το αίμα της με τους Πελασγομυκηναίους.

Ίωνες: εκ του Ίωνος, εγγονού του Έλληνος, και υιού του Ξούθου (εκ Θεού δε, του Απόλλωνος) και της Αθηναίας Κρεούσης. Ετυμολογείται εκ της μετοχής «ιών» του ρήματος είμι = πορεύομαι, ορμώ. (Γνωστή η λέξις ιόν = μετακινούμενον!) πιθανώτατα λόγω των περιπλανήσεών του προς Ανατολάς (Ιωνία, εξ ου Ιάουνα, Γιουνάν οι Έλληνες μέχρι σήμερον, Γιαβάν εβραϊστί, Ουϊνίν οι Έλληνες της Αιγύπτου, Ιανού η λευκή! φυλή της Ιαπωνίας) αλλά και προς δυσμάς. Γράφει ο Αθαν. Σταγειρίτης: «Ο Ιανός, ο αρχαιότατος βασιλεύς της Ιταλίας ήτο Έλλην το γένος και υιός του Απόλλωνος και της Κρεούσης, θυγατρός του Ερεχθέως βασιλέως των Αθηνών. Έκτισε και φρούριον επί τινος λόφου της Ρώμης, το Ιανικούλον και εδίδαξεν πολλά. Όθεν ετίμησαν τον Ιανόν ως Θεόν μετά θάνατον. Ενομίσθη δε έφορος του πολέμου και της ειρήνης και υπερασπιστής της Ρώμης και διά τούτο είχε δύο πρόσωπα, τα οποία έχουσι ηθικήν αλληγορίαν. Επειδή Έλλην ω, ήλθε εις την Ιταλίαν 150 χρόνους προ του Αινείου. Αρχαιότερον βασιλέα και ευεργέτην τοιούτον δεν εγνώριζον εις την Ιταλίαν! (Αισχύλος: Ιάνων λαός = Έλληνες!, Πέρσαι 1025).

Δωριείς: Από Δώρου, υιού του Δευκαλίωνος και της Πύρρας… Δωριείς απ’ αυτού προσαγορευθήναι άπαντας συνέβη.

Αιολείς: Εκ του Αιόλου, υιού του Έλληνος. «Πελασγών Αιολιδών» (Αλκαίος 44). Ο Κων. Οικονόμου ετυμολογεί εκ του έλω, αέλλω, – αίολος = ταχύς, ορμητικός, σχετικόν με άημι, άελλα, θύελλα! Διά τούτο και ο βασιλεύς των ανέμων ονομάζεται Αίολος: «αιολείν, ο εστίν κινείν» (Προσφύριος).

Αρκάδες προσέληνοι: Οι Αρκάδες, οι οποίοι ανυμνούνται τόσον παλαιοί, ως «προ της σελήνης υπάρξαντες»! Ετυμολογείται εκ του αρ- (της λέξεως άρουρα = γη) + κάσιοι = ομόφυλοι, αδελφοί^ -κάσης = ηλικιώτης (Ησύχιος). Και πάλιν η αυτή κωδικοποιημένη πληροφορία εντός του ονόματος: γηγενές φύλον! Δεν αποκλείεται όμως η Αρκαδία, λόγω των υψηλών της ορέων, να οφείλη το όνομά της εις την λέξιν άρκος = φυλακτήριον. Όπου υπάρχουν ψηλά βουνά παρέχουν ασφάλειαν, προφύλαξιν.

Μακεδόνες: Εκ του Μακεδόνος, υιού του Διός και της Θυίας, θυγατρός του Δευκαλίωνος. (Μακεδών ετυμολογείται εκ του μήκος – μάκος – Μακεδανός – Μακεδών = Υψηλόις!).

Κρητικοί – Μινωίτες (Μίνως, ετυμολογείται εκ του μένος = ισχύς, νους.

Θράκες: εκ του θρώσκω = ορμώ.

Μυκηναίοι: Από τον μύκην = κομβίον της θήκης του Περσέως. Γι’ αυτό και ο Θούριος Άρης ελατρεύετο επισημότατα εις Θράκην. Υπάρχει σήμερον χωρίον Μύκη εις Θράκην.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΣΚΟΛΟΣ

Αγράμματος Εθνικιστής

(Φ. 170)

Advertisements