Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος Β’

«Γραικοί» και «Έλληνες» είναι αι δύο επικρατήσασες ονομασίες μέχρι σήμερον, μεταξύ όλων των άλλων ονομασιών των Ελληνικών φύλων (γενεών), αποτελούσες τεκμήρια Πανελλαδικής Εθνικής συνειδήσεως!

Από το ομηρικόν «Πανέλληνες», δηλαδή το σύνολον των Ελλήνων, το Ησιόδειον «Πανελλήνοισιν», από τις ονομασίες Ελλανοδίκαι, Ελληνοταμαίαι, Ελλήνων νόμιμα, Ζευ Πανελλήνιος, μέχρι τους στίχους των δημοτικών μας τραγουδιών:

«Σαν Έλληνες βαστάξετε, κι ωσάν Γραικοί σταθήτε (του Καραϊσκάκη). «Σταθήτε ανδρεία σαν Έλληνες, και σα Γραικοί σταθήτε» (του Διάκου) όπως και το πασίγνωστο «Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θα να πεθάνω».

Προσοχή όμως: Γραικύλος – ο τιποτένιος, ο προδότης! Επί πλέον, Ρωμιός = κάτοικος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή Χριστιανός υπόδουλος της Οθωμανικής!

Ο Γεώργιος Χατζηδάκης γράφει χαρακτηριστικώς: «Βλέποντες οι καινοτόμοι ότι η γραφομένη Ελληνική γλώσσα συνάπτεται στενώς μετά παντός του πνευματικού και ηθικού βίου ημών, ότι συνδέει ημάς αφύκτως (αναποτρέπτως) μετά του παρελθόντος και της ιστορίας ημών, ετόλμησαν -απίστευτον, αλλά αληθές- να ονομαζώμεθα ουχί Έλληνες αλλά Ρωμιοί, καταδικάσαντες το μέγιστον και ευκλεέστατον παρελθόν ημών και συντάξαντες την ιστορίαν του κολοβωθέντος παρελθόντος ημών, «Ιστορίαν της Ρωμιοσύνης»!

Ο Ν. Πολίτης υπεστήριξεν ότι το όνομα Έλλην πρέπει να τηρηθή. τούτο εσώζετο κατά πάντας τους αιώνας. Το όνομα τούτο απαρτίζει το σύμβολον της ενότητος, της δόξης και των ελπίδων ημών. Και λοιπόν, τα τιμιώτατα ταύτα θα θελήσωμεν του λοιπού να συνάπτωμεν μετ’ ονόματος ευτελούς, αναμιμνήσκοντος δουλείαν και εξευτελισμούς; Η μαγική λέξις Ελλάς ήτο και θα είναι σύμβολον πάσης ευγενούς ιδέας και υπεροχής. Το ρωμαίικον είναι ύβρις!

Και ο Κων. Παπαρρηγόπουλος: «Επί Τουρκοκρατίας οι πολλοί εκάλουν τους εαυτούς τους Ρωμηούς, αι δε ανώτεραι τάξεις, Γραικούς ή Έλληνας! Μέχρις ού η εν Επιδαύρω πρώτη Εθνική Συνέλευσις καθιέρωσεν επισήμως τα Τιμιώτατα της γλώσσης ημών ονόματα Ελλάς, Έλληνες, Ελληνική επικράτεια, Ελληνική Πολιτεία, Πανελλήνιον…».

Το όνομα «Γκιαούρ», το οποίον απεδίδετο κατά την Τουρκοκρατίαν υπό των βαρβάρων δυναστών εις τους Έλληνας, προέρχεται εκ του Αραβικού «Γκαβίρ», με το οποίον οι Άραβες εχαρακτήριζαν τους Έλληνας, ως μύστας των Καβειρίων μυστηρίων: Καβείρια – Καβείρ – Γκαβίρ – Γκιαύρ – Γκιαούρ.

– Τα δε Καβείρια, εκ του κώθοι – σπήλαια, όπου εγίνετο η θεία λατρεία. Δικαίως τα ονόματα Ρωμηός και Γκιαούρ γεννούν αποστροφήν, ως ενθυμίζοντα περιόδους παρακμής και υποτελείας. Όμως το όνομα Γραικός είναι το αρχαιότερον, το Έλλην όμως το λαμπρότερον!

Η ονομασία Έλλην επεξετάθη και διεδόθη, μετά τον τρίτον, επί Δευκαλίωνος, Κατακλυσμόν. («Έλληνος δε και των παίδων αυτού εν τη Φθιώτιδι ισχυσάντων… μάλλον καλείσθαι Έλληνας»).

Ο Δευκαλίων και η Πύρρα έσπειραν εκ νέου το ανθρώπινον γένος, κατ’ εντολήν του Διός, χρησιμοποιώντας πέτρες τις οποίες έρριχναν γύρω τους. Όσες πέτρες έρριχνε ο Δευκαλίων εγίνοντο άνδρες και όσες η Πύρρα, γυναίκες. Ωνομάσθησαν λαοί εκ του λάας = λίθος.

«Ζευς δε πέμψας Ερμήν προς αυτόν, επέτρεψαν αι ρείσθαι (= να διαλέξη) ότι βούλεται. ο δε αιρείται ανθρώπους αυτώ γενέσθαι, και Διός ειπόντος, υπέρ κεφαλής έβαλλεν αίρων λίθους, και ους μεν έβαλεν Δευκαλίων, άνδρες εγένοντο, ους δε Πύρρα γυναίκες, όθεν και λαοί μεταφορικώς ωνομάσθησαν από του λάας ο λίθος.

Γίνονται δε εκ Πύρρας Δυκαλίωνι παίδες Έλλην μεν πρώτος, ον εκ Διός γεγεννήσθαι ένιοι λέγουσι, δεύτερος δε ο Αμφικτύων ο μετά Κραναόν βασιλεύσας της Αττικής, θυγάτηρ δε Πρωτογένεια, εξ ης και Διός, Αέθλιος. Έλληνος δε και νύμφης Ορσηίδος, Δώρος Ξούθος Αίολος. Αυτός μεν ουν αφ’ αυτού τους καλουμένους Γραικούς προσηγόρευσεν Έλληνας, τοις δε παισίν εμέρισε την χώραν. και Ξούθος μεν λαβών την Πελοπόννησον, εκ Κρεούσης της Ερεχθέως Αχαιόν εγέννησε και Ίωνα, αφ’ ων Αχαιοί και Ίωνες καλούνται, Δώρος δε την πέραν χώραν Πελοποννήσου λαβών τους κατοίκους αφ’ εαυτού Δωριείς εκάλεσεν, Αίολος δε βασιλεύων των περί την Θεσσαλίαν τόπων τους ενοικούντας Αιολείς προσηγόρευσε».

(Ιστορική βιβλιοθήκη Απολοδώρου Α~ VII)

«Λεκτούς (= διαλεκτούς) εκ γαίης λάους πόρε (προσεκόμισε) Δευκαλίωνι» ο Ζευς -γράφει ο Ησίοδος-  «Όθεν και λαοί μεταφορικώς ωνομάσθησαν από του λάας, ο λίθος».

«Πύρρα Δευκαλίων τε Παρνασσού καταβάντες

δόμον έθεντο πρώτον, άτερ δ’ ευνάς ομόδαμον

 κτισσάσθαν λίθινον γόνον.

λαοί δ’ ονύμασθεν…

… Λέγοντι μαν

χθόνα μεν κατακλύσαι μέλαιναν

ύδατος σθένος, αλλά

Ζηνός τέχναις ανάπωτιν εξαίφνας

άντλον ελείν, κείνων έσαν

χαλκασπιδές υμέτεροι πρόγονοι

αρχάθεν, Ιαπετιονίδος φύτλας

κούροι, κοράν και φερτάτων Κρονιδάν,

εγχώριοι βασιλήες αιεί…»

(Ολύμπιον Ιx)

Απόδοσις: … ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα, απ’ τον Παρνασσό, σαν ήρθαν, στήσαν κει το σπιτικό τους, και χωρίς να αγκαλιασθούν πέτρινο γέννησαν πλήθος κι οι λαοί εδώθε πήραν τ’ όνομά τους από τούτους.

… λένε πως τη μαύρη γης, τα νερά αποσκέπασαν όμως με του Διός βοήθεια ξαφνικά αναρρουφήχτηκαν. Στους τοτεινούς ανθρώπους έχουν ρίζα οι δικοί σας. Τις χαλκές κρατούν ασπίδες του Ιαπετού οι κόρες και οι γιοι, τα παλληκάρια του τρανού αρχαίου Κρόνου, όλοι πρόγονοι δικοί σας, ντόπιοι βασιληάδες τούτοι, στην πανάρχαια τη Γη σας…! (Β. Τάσου)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΣΚΟΛΟΣ

(Φ. 172)

Advertisements