ceb5cebbceadcebdceb7cf82-cf80ceb1cf80ceb1ceb4ceaccebaceb71

Συντάσσω το παρόν μικρό κείμενο, αναφορά μου σε αυτήν την τεράστια καλλιτεχνική ύπαρξη, η οποία φώτισε για πάνω από είκοσι χρόνια το σανίδι του Εθνικού μας θεάτρου και βρήκε τραγικό τέλος στις εγκαταστάσεις της ΟΥΛΕΝ στην περιοχή της Νέας Ιωνίας, μαζί με χιλιάδες άλλους Έλληνες πατριώτες, ένα απο τα κρύα βράδια των Δεκεμβριανών του 1944.

Χειρότερο από το να μην σε θυμούνται, είναι το να σε θυμούνται για λάθος λόγο. Ετσι και στην περίπτωση της Παπαδάκη, ο μοναδικός λόγος που κάποιος θα γράψει δύο γραμμές για αυτό το όνομα, δεν είναι παρά η στείρα αναφορά για λόγους ιστορικούς αλλά και πολιτικαντισμού ίσως, σε σχέση με την πολιτική της δολοφονία η οποία όμως διαθέτει και μια ακόμα εντονότερη στα δικά μου καλλιτεχνικά μάτια σημειολογία, αυτήν της πολιτιστικής δολοφονίας, μιας και ουδείς εκ του πνευματικού κόσμου πέραν ελαχίστων, φαίνεται πως γνωρίζει το όνομα αλλά και την συμβολή της στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου κατά την διάρκεια κυρίως του μεσοπολέμου. Μια παρουσία πέραν των δύο δεκαετιών  με εκπληκτικές αποδόσεις των ρόλων της ως κεντρικής ηθοποιού του θιάσου του Εθνικού Θεάτρου.

Μέσα στο ψάξιμό μου για αυτήν την γυναίκα – σύμβολο, αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη και πλέον αλγεινή εντύπωση, είναι πως ουδείς εγνώριζε σχεδόν το όνομα κάν, ανάμεσα σε σύγχρονους καλλιτέχνες,κάτι που με έκανε να συμπεράνω πως η δολοφονία αυτού του ανθρώπου δεν σταμάτησε εκείνο το κρύο βράδυ, αλλά συνεχίστηκε και πολύ αργότερα με την απάλλειψη της μνήμης και της συνεισφοράς της στο θεατρικό σανίδι, καταδυκνείοντας εν τέλει πως βασικό κριτήριο δεν είναι η προσφορά και η δουλειά κάποιου, αλλά πολύ πιο ταπεινά ζητήματα όπως η ανθρώπινη μισαλλοδοξία και οι απόψεις περί πολιτικής.

Είμεθα άπαντες υπεύθυνοι για αυτή την απάλειψη της μνήμης, η οποία στην περίπτωση Παπαδάκη συντελεί και στην εκτράχυνση της πνευματικότητός μας αλλά και την αλλοτρίωση του κοινωνικού αισθητηρίου περί πραγματικής καλλιτεχνίας.

Αγαπητή μου Ελένη, γνωρίζω πως η κοινωνία μας η γεμάτη υποκρισία, αενάως αναζητούσα το ιδεατόν αλλά επιλέγουσα πάντοτε το χειρότερο δυνατόν, δεν έχει θέση για τους άξιους, διότι εάν είχε είμαι σίγουρος πως θα μιλούσαμε για μια εντελώς διαφορετική Ελλάδα τούτη την στιγμή.

ΚΑΤΑΤΡΕΓΜΟΣ

(Μνήμη ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη)

Αθλιοι πλέον πάψετε

με στόμφο να θρηνείτε

σιχαμερώς και γοερώς

το ψεύδος να υμνείτε

Κατατρεγμός των αξιών

τον τόπο αυτόν βαραίνει

αέναος,άνισος αγών

και το κακό πληθαίνει

Μαύρες σκιές περιγελούν

το φως και την ελπίδα

το μέρος τούτο οδηγούν

χωρίς μιαν ηλιαχτίδα

Ω μέγα ψεύδος κυβερνάς

ετούτη εδώ την πλάση

η αλήθεια δεν εμπόρεσε

το να σε ξεπεράσει

Πάνος Χατζηγεωργιάδης


 

Το θεατρικό έργο «Για την Ελένη», «ανασταίνει» για πρώτη φορά στο θέατρο την τραγική ιστορία της μεγάλης ηθοποιού του Μεσοπολέμου Ελένης Παπαδάκη.

Το έργο που σκηνοθετεί ο Μάνος Καρατζογιάννης βασίζεται τόσο στο μυθιστόρημα του Μ. Ελευθερίου «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές» (εκδ. Μεταίχμιο, 2006) όσο και σε υλικό αρχείου. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο πλαίσιο του θεματικού φεστιβάλ της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου για τον Εμφύλιο και τώρα επιστρέφει με την Μαρία Κίτσου ως Ελένη Παπαδάκη και τον Σπύρο Κυριαζόπουλο στον βωβό ρόλο του εκτελεστή της.

Το «Για την Ελένη» ανεβαίνει στο Θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις.

(Φ.176)

Advertisements