Διαβάσαμε το άρθρο του Αντώνη Τριφύλλη στο Βήμα Κυριακής 18/12/2016 «Παίζοντας με τη φωτιά» στα πλαίσια του αφιερώματος « Επικίνδυνες σχέσεις με την Άκρα Δεξιά».

Με λύπη μας είδαμε στα γραφόμενά του ένα  υπόδειγμα διαστρέβλωσης, επιλεκτικής και αποσπασματικής προσέγγισης με προδιαγεγραμμένο -αν όχι υπαγορευμένο…- στόχο.

To άρθρο καταφέρεται εναντίον της « Χρυσής Αυγής», εδραζόμενο μεταξύ άλλων …εδραίων επιχειρημάτων άνευ αξίας στην «ρητορική» της ΧΑ που κατά τον Α.Τριφύλλη «φανερώνει την πραγματική της φύση : Πρόκειται για την οικονομική της πολιτική που συνοψίζεται σε δυο φράσεις : αυτάρκης οικονομία και προτεραιότητα στον πρωτογενή τομέα. Είναι η φιλοσοφία που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επιβολή ολοκληρωτικού καθεστώτος μέσα από την εξαθλίωση της κοινωνίας».

Ο Α.Τριφύλλης συνεχίζει : (μετά την κρίση στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης) «είναι η ώρα που αναλαμβάνει την εξουσία ο Χίτλερ .Η οικονομική πολιτική που ακολούθησε είχε τρεις άξονες: τις δημόσιες επενδύσεις για έργα-το πρόγραμμα των αυτοκινητοδρόμων- τη μετατροπή της βιομηχανίας σε πολεμική και την αγιοποίηση του γεωργικού τομέα «( με έμφαση στο ιδεολόγημα ότι «οι Γερμανοί προέρχονται από τη Γη, την ιερότητα της Γης και της Φυλής-ρατσιστικές ιδέες, «Γη, Φυλή και Αίμα»εννοεί σ.σ.)

«Αποτέλεσμα αυτής της τριπλής οικονομικής στόχευσης ήταν η αύξηση της κατανάλωσης, η εξάλειψη της ανεργίας και η επέκταση των κοινωνικών παροχών» (…) «Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η διακοπή της πληρωμής των πολεμικών αποζημιώσεων στους νικητές του Μεγάλου Πολέμου ( Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σ.σ.) με μονομερή κατάργηση  της συνθήκης των Βερσαλλιών, στην πρώτη φάση δόθηκε η ευκαιρία στους Ναζί να χρηματοδοτούν παροχές , εξοπλισμούς κλπ και χρόνο, με λαϊκή αποδοχή, ώστε να ολοκληρώσουν την άλωση των θεσμών και να εγκαταστήσουν το ολοκληρωτικό τους κράτος»…

Και καταλήγει: « Το μάθημα: Η οικονομική πολιτική που υπαινίσσεται η Χ.Α για κλειστή και εθνικά υπερήφανη Ελλάδα, στραμμένη στον πρωτογενή τομέα και στην αυτάρκεια, είναι το αδύνατο σημείο της ( !!!!σ.σ.) Που προσεκτικά το καλύπτει μέσα από πατριωτικές και ξενοφοβικές κραυγές…( …)- είναι η σημαντικότερη πολιτική της θέση, που οδηγεί νομοτελειακά στην οικονομική εξαθλίωση (…) και ακριβώς αυτό το μοντέλο οδηγεί στην επιβολή ολοκληρωτικού καθεστώτος…» μεμφόμενος τελειώνοντας τον «πολεμικό εθνικισμό, την απομόνωση από την παγκόσμια κοινότητα, και την προφανή ανάγκη σε μια τέτοια κοινωνία να εξαρτάται αυτή από την απόλυτα κυρίαρχη κρατική-κομματική εξουσία…

Ανησυχεί ο Α.Τριφύλλης μήπως η έμφαση στην πρωτογενή παραγωγή (που, ως Μηχανολόγος ΕΜΠ και τέως στέλεχος του Υπουργείου Βιομηχανίας επί αρχικού ΠΑΣΟΚ όφειλε να ξέρει ότι δεν αφορά μόνο την αγροκτηνοτροφική, αλλά  και την εξόρυξη μεταλλευμάτων-βωξίτη, χρυσού, πετρελαίου κλπ, που έχουμε με  τόσο ορυκτό πλούτο ανεκμετάλλευτο) -οδηγεί σε… ολοκληρωτισμό, όταν όλοι γνωρίζουν ότι στη χώρα μας ελάχιστα παράγονται  σήμερα, σχεδόν τίποτε από άποψη αγροτικής παραγωγής σε σχέση ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ…- ότι η ύπαιθρος ερημώνει, ότι εισάγουμε πατάτες από την Τουρκία, πορτοκάλια Γιάφας από το Ισραήλ (!) και… λαχανάκια από τις αγαπημένες του Βρυξέλλες, ενώ γνωρίζει ότι πάρα πολλά από τα εισαγόμενα σήμερα αγροτικά προϊόντα -όχι όλα ασφαλώς…- θα μπορούσαν -αλλά δεν…- παράγονται στην Ελλάδα.

Θέλει να εμφανίσει την Χ.Α. ότι δίνει έμφαση στην πρωτογενή παραγωγή αφήνοντας εντελώς στην άκρη την δευτερογενή παραγωγή-μεταποίηση, πράγμα απολύτως ανακριβές. Αντί να γράφει υπαγορευμένα άρθρα από το έντυπο του ΔΟΛ και του υποψηφίου τρόφιμου του Κορυδαλλού «Κεντρώου» Κυρίου Ψυχάρη…-καλά θα έκανε να μπει στο site της Χ.Α και να δει τις θέσεις της.

Σχετικά με την αυτάρκεια  και την αποκοπή μας από την λεγόμενη «παγκόσμια κοινότητα» (πιστεύει ο κ. Τριφύλλης ότι υπάρχει κάτι τέτοιο ουμανιστικό και φιλάνθρωπο; ) ο συντάκτης δεν κάνει τίποτε άλλο από το να υπερασπίζεται τους μεγαλοεισαγωγείς και μεγαλεμπόρους που με το πρόσχημα τάχα ποιότητας και κόστους, κατέστρεψαν -γιατί είχαν τεράστιο οικονομικό συμφέρον-την εντόπια βιομηχανική παραγωγή σε όλους τους τομείς…-ας θυμηθούμε την κλειστή σήμερα IZOLA/ELINDA, για να εισάγονται Γερμανικές «λευκές οικιακές συσκευές», ας θυμηθούμε τις κομμένες στα δυο τράτες των ψαράδων μας με το Πρόγραμμα PESCA για να μη θίγονται τα αλιευτικά συμφέροντα άλλων Ευρωπαίων ψαράδων, ή τον εξαγόμενο βωξίτη της ΛΑΡΚΟ που αντί να μεταποιείται εδώ με τη μέθοδο του καθηγητή ΕΜΠ Μ. Μουσούλου έως το τελικό στάδιο του ανοξείδωτου χάλυβα εξάγεται «raw» -ανεπεξέργαστο ως βωξίτης  και επανεισάγεται 400 % ακριβότερος ως ανοξείδωτος χάλυβας, ή τις κλειστές μας φαρμακοβιομηχανίες που παράγουν μόνο για εξαγωγή όταν σημειώνονται μεγάλες ελλείψεις φαρμάκων στην Ελληνική αγορά, κλπ.

Από πουθενά δεν προκύπτει, ασφαλώς, ότι η στρατηγική της αυτάρκειας σημαίνει μια κλειστή οικονομία με μηδέν εισαγωγές τύπου… κομμουνιστικής Αλβανίας του Εμβέρ Χότζα… Ο αρθρογράφος θα έπρεπε να γνωρίζει ότι και κατά τη διάρκεια του Ναζιστικού καθεστώτος υπήρχαν εκτεταμένες εμπορικές σχέσεις ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΡΩΣΙΑ, επομένως καθόλου δεν ήταν «κλειστή» η Ναζιστική οικονομία.

Η αυτάρκεια ως οικονομική στρατηγική σκοπεύει να αξιοποιήσει ΚΑΤ’ ΑΡΧΗΝ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις παραγωγικές δυνατότητες μιας χώρας με «ανάλυση – κόστους- οφέλους» ολιστικού χαρακτήρα («υποκατάσταση εισαγωγών») σε σύγκριση με μια αποκλειστικά εξωστρεφή στρατηγική εισαγωγών-εξαγωγών που οδηγεί σε πλήρη εξάρτηση, όχι από τον πανίσχυρο κρατικο-κομματικό μηχανισμό, όπως τρέμει ο Α.Τριφύλλης, αλλά από τους ξένους εξαγωγείς και βιομηχάνους, μετατρεπομένη έτσι σε μια απολύτως εξαρτημένη οικονομία. Τι δεν καταλαβαίνει ο Α.Τριφύλλης -ο οποίος μάλιστα διετέλεσε- αλλά δεν μας το αποκαλύπτει…- Chef de Cabinet της τ. Υπουργού Βιομηχανίας «αριστερής» Βάσως Παπανδρέου, όταν αυτή ήταν Επίτροπος στις Βρυξέλλες;

Η αξιοποίηση του αφθονούντος, συλημένου και αναξιοποίητου ορυκτού μας πλούτου όπως και οι μεγάλες δυνατότητες της Ελληνικής Γης, ασφαλώς πρέπει να αποτελέσουν προτεραιότητα, αλλά δεν απετέλεσαν για τις ελληνικές κυβερνήσεις (γιατί, άραγε;).

Η καθετοποιημένη αξιοποίηση του πρωτογενούς προϊόντος με μονάδες επομένου σταδίου αγροκτηνοτροφικης μεταποίησης/τυποποίησης, αλλά και μονάδες μεταποίησης του εξορυκτικού προϊόντος σε βιομηχανικό, θα ήταν υπεραρκετές για την στοχευμένη και επιλεκτική με όρους «συγκριτικού πλεονεκτήματος» (διαθεσιμότητα και εγγύτητα/πρόσβαση σε α’ ύλες-εμπειρία/εντοπιότητα  εργατοτεχνικού προσωπικού κλπ) βιομηχανική ανάπτυξη της Ελλάδας με βάση την προσέγγιση «κλάδων -ατμομηχανών/κλειδιών με καθετοποίηση μπρος -πίσω».

Αυτό που παρασιωπά όμως πονηρότατα ο Α. Τριφύλλης, είναι ότι η αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της α’ ή β’ οικονομικής στρατηγικής  για ιδεολογικοπολιτικούς σκοπούς του εκάστοτε καθεστώτος είναι διαφορετικό θέμα από αυτά καθ’ αυτά τα οικονομικά εργαλεία -στρατηγικές: Το σε ποια κατεύθυνση/στόχο  πυροβολεί κάποιος με ένα Καλάσνικωφ είναι άσχετο με το ίδιο το Καλάσνικοφ-εξαρτάται από το χρήστη.

Επομένως από μόνη  της η Κευνσιανή στρατηγική των δημοσίων επενδύσεων για τόνωση της οικονομίας και κατανάλωσης, η αυτάρκεια και η έμφαση ΚΑΙ στον πρωτογενή τομέα δεν αποτελούν σε καμμιά περίπτωση ΑΠΟ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ-«PER SE» -ένδειξη ολοκληρωτισμού, με σχέση «αίτιου-αποτελέσματος» όπως στρεψόδικα διατείνεται ο Α. Τριφύλλης, με μοναδικό στόχο να πλήξει την Χ.Α.

Την απάντηση και αυτοαναίρεση του, δίνει ο ίδιος στο τέλος του κατευθυνόμενου άρθρου του, όταν λέει: «Το πιο επικίνδυνο στοιχείο είναι ότι πολιτικές  δυνάμεις  δεν ασχολούνται με το ρόλο της οικονομίας στην διαμόρφωση του πολιτεύματος. Και την ενημέρωση του κυρίαρχου λαού».

Αυτά τα νοητικά «κόλπα» έχει κάνει ο Α. Τριφύλλης, που υπογράφει απλά ως «τέως στέλεχος της ΕΕ», αποκρύπτοντας την πολυετή ένταξή του στο ΠΑΣΟΚ σε σημαντικές στελεχικές θέσεις και κινηθείς δυναμικά στα περιβάλλοντα Λαλιώτη κλπ (μικρή γαρ η ημετέρα « Ιερουσαλήμ», και γνωριζόμεθα  όλοι, γι’ αυτό  ας προσέχουμε τι γράφουμε..) -και επομένως έχων και αυτός μερίδιο ευθύνης για την κατάντια της χώρας μας σήμερα, για την οποία ασφαλώς δεν ευθύνεται η Χ.Α που τόσο τρέμει …Όταν οι πολιτικές δυνάμεις που θα έπρεπε, ούτε ασχολούνται, ούτε ενημερώνουν το λαό, κάποιος θα καταλάβει το κενό κατά τον φυσικοκοινωνικο Νόμο « Η φύση, οι γυναίκες και η κοινωνία, απεχθάνονται τα κενά…»

Καλή ανάρρωση από τις φοβίες…

ΑΛΕΞΗΣ  ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

(Φ. 183)

Advertisements