Ο Φοίνικας των Ιμίων

Η κρίση των Ιμίων του 1996 είναι μια πληγή στον εθνικό κορμό, ίσης βαρύτητας με αυτήν του 1922. Η Μικρασιατική Καταστροφή σήμανε τον εκπατρισμό χιλιάδων Ελλήνων από τις προαιώνιες πατρογονικές εστίες τους και έριξε στους ώμους του ελληνικού κράτους ένα δυσβάσταχτο φορτίο. Παρά όμως την τραγωδία του Ελληνισμού της Ιωνίας, έφερε νέο και δημιουργικό αίμα στον εθνικό κορμό. Συνδεδεμένη με την πρωτεύουσα του Μεσαιωνικού Ελληνισμού, η ελευθερία της Ιωνίας εννοείται, όταν μιλούμε για την ελευθερία της Κωνσταντινουπόλεως.

Η προδοσία της Κύπρου το 1974 καταγράφεται μέχρι σήμερα ως ακανθώδες ζήτημα της Ελληνικής πολιτικής. Άνοιξε τον καταστροφικό πολιτικοϊστορικό κύκλο της Μεταπολιτεύσεως, στις πλάτες των αγνοουμένων και εκτοπισμένων αδελφών μας της Μεγαλονήσου. Πρόδωσε το Ελληνικό Στράτευμα, πλήττοντας βασικούς πυλώνες του όπως η Ιεραρχία και το φρόνημα. Τα Ιμια, όμως, είναι μια τραγωδία που δεν είναι στιγμιαία, δεν περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη τραγική ημέρα, εβδομάδα ή μήνα, αλλά βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη εδώ και είκοσι και πλέον χρόνια.

Οι επιπτώσεις των αποφάσεων που ελήφθησαν τότε από την πολιτική ηγεσία της χώρας, τον μοιραίο για την Ελλάδα και τον Λαό μας Σημίτη και τον πολλαπλά ακατάλληλο Πάγκαλο, κατατρύχουν την Ελλάδα μέχρι σήμερα, αλλά και αύριο. Για πρώτη φορά ελληνική κυβέρνηση άφησε στην άκρη κάθε πρόσχημα και αποδέχθηκε την ύπαρξη αμφισβητούμενων κατά την γείτονα, εδαφών στο Αιγαίο. Η ελλαδική πολιτική ηγεσία παρέδωσε εθελούσια την γη και το ύδωρ του Αιγαίου στους τούρκους και τους και τους υψηλούς προστάτες τους. Οι αποφάσεις εκείνης της εποχής έχουν ως αποτέλεσμα σήμερα να έχουν δεμένα τα χέρια τους οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, και να μην αναλαμβάνουν το έργο που περιλαμβάνεται στην στοιχειωδώς περιληπτική περιγραφή της ίδιας της δουλειάς τους: την προστασία του εθνικού χερσαίου και θαλασσίου χώρου μας.

Ευτυχώς, οι Ίκαροί μας εξακολουθούν να απωθούν τους τούρκους στον εναέριο χώρο μας, παρά τις δραματικές μειώσεις στις οποίες τους έχουν καταδικάσει οι πολιτικάντηδες του αντισυνταγματικού, ανθελληνικού μνημονιακού τόξου. Τα Ιμια είναι ένας σημαντικός σταθμός και για έναν ακόμη λόγο. Μέσα στον πλούτο και την ευμάρεια, που γνώριζε η Ελλάδα της εποχής, με την κενή περιεχομένου ρητορική περί ηγεμονίας της στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, επεβλήθη ένα ισχυρό ράπισμα στο ηθικό του Λαού.

Η εθνική ταπείνωση μεταδόθηκε σε ζωντανή σύνδεση, με το εθνικό φρόνημα να αναπτερώνεται καθώς ο Στόλος αναχωρούσε από τον ναύσταθμο (χάρις στην εθνικά και στρατιωτικά απαράδεκτη «πληροφόρηση» των δημοσιογραφικών πρακτορίσκων) αναζητώντας διέξοδο, λύτρωση και αναγέννηση στο γενέθλιο Αρχιπέλαγος. Οι τρεις νεκροί Αξιωματικοί, που η πολιτική ηγεσία περιφρόνησε με τον πλέον άνανδρο τρόπο, μιλώντας από την μια για βέρτιγκο του κυβερνήτη και από την άλλη απαγορεύοντας την δημόσια Εθνική Έκφραση τιμής στα πρόσωπά τους.

Και για έναν τρίτο λόγο. Από την θάλασσα των Ιμίων αναπήδησε μια πρωτοφανής για την σύγχρονη Ιστορία μας δύναμη. Μια δυναμική κινητοποίηση των υγειών δυνάμεων του Έθνους που συσπειρώθηκαν γύρω από την Επιτροπή Εθνικής Μνήμης και με πρωτοπόρο την Χρυσή Αυγή δημιούργησαν μια κατ’ έτος σύναξη Εθνικιστών, Πατριωτών, Ελλήνων, για έναν σκοπό που ξεπερνά την μικροπολιτική, που ξεπερνά τους κομματικούς διαχωρισμούς, που θυμίζει, ενώνει και δυναμώνει το φρόνημα.

Μέσα από την τραγωδία των Ιμίων αναδύθηκε η Απάντηση του Έθνους στους πολεμοκάπηλους των προμηθειών των Ενόπλων Δυνάμεων, τους Ελλαδέμπορους υπουργούς και τους συνεργάτες τους. Απάντηση σε όσους μεθόδευσαν και διέσπειραν την επιδημία βουλιμίας και ωχαδελφισμού, νομίζοντας πως θα έπνιγαν κάτω από τις παχιές κοιλιές των νεοελλήνων και τα ψεύτικα μπούστα των νεοελληνίδων την ίδια την Πατρίδα. Η ελπίδα και το θάρρος όμως δεν βρίσκονται στην φθαρτή, πρόσκαιρη σάρκα μας, αλλά στην αθάνατη ψυχή μας.

Εκεί, στα νερά του Αιγαίου αναγεννήθηκε η Πίστη μας και η θέληση των Ελλήνων για Εθνική Αντίσταση. Οι δέκα γενναίοι άνδρες της Χρυσής Αυγής που βρέθηκαν έξω από την Ελληνική Βουλή την νύχτα των Ιμίων για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στην προδοσία, έδωσαν όρκο Τιμής. Και μερικά χρόνια αργότερα, χρόνο με τον χρόνο, έγιναν δεκάδες χιλιάδες τον Ιανουάριο του 2013. Τότε το πολιτικό σύστημα αποφάσισε πως είχαν γίνει πολύ επικίνδυνοι για τα σχέδιά του, και αποφάσισαν την εξόντωσή τους. Μόνο που το Αίμα των τριών Αξιωματικών που έπεσαν στο καθήκον προστατεύοντας τις εσχατιές του ελεύθερου ελληνικού κράτους, είχε μπει μέσα στις φλέβες τους, κι οι Αθάνατοι γέννησαν άλλους αθανάτους, αποφασισμένους να γίνουν «πολλώ κάρρονες».

Τρέμετε «οι φαύλοι και οι περιττοί, καλαμαράδες και δημοκόποι και μπολσεβίκοι, για λόγους άδειους και για του ολέθρου τα έργα βαλτοί». Από τις στάχτες των Ιμίων γεννήθηκε η Χρυσή Αυγή.

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΠΑ

(Φ. 185)

Advertisements