Χωρίς τίτλο.jpg

Δεν είναι μόνον οι Ελληνες πολιτικοί που αποκτούσαν την οικοσκευή τους χρησιμοποιώντας την εξουσία που τους έδινε ο λαός, από γενναιόδωρες εταιρείες.

Η απροσδόκητη επιλογή του Φρανσουά Φιγιόν ως υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών για την Προεδρεία της Γαλλίας απέναντι στην Μαρίν Λε Πεν, θεωρήθηκε εξ αρχής ύποπτη. Το ίδιο ύποπτη είναι και η επιχείρηση αποδόμησής του, αν και ο ίδιος μέχρι σήμερα αρνείται να παραιτηθεί της υποχηφιότητάς του.

Ο Φιγιόν είχε προσεκτικά χτίσει την εικόνα του άμεμπτου δεξιού πολιτικού, πιστού χριστιανού και οικογενειάρχη. Είχε όμως ένα «μειονέκτημα»: είχε καλλιεργήσειν μια προνομιακή σχέση με τον Ρωσο Πρόεδρο Πούτιν.

Αλλά και η σύζυγός του δήλωνε υπέρμαχος της παραδοσιακής θέσεως της γυναίκας και την αδυναμία της στις… κατσαρόλες. Όπως όμως αποκαλύπτεται, αν και η αγγλίδα κυρία Φιγιόν επί 8 χρόνια εμφανιζόταν επισήμως μόνον ως σύζυγος και νοικοκυρά, που έμενε στο κάστρο της οικογένειας στην δυτική Γαλλία, από το 1998 ως το 2001 αμείφθηκε από το γαλλικό κοινοβούλιο με 900.000 ευρώ χωρίς ποτέ να εργαστεί. Αμειβόταν επίσης χωρίς να εργάζεται και από περιοδικό φίλου του συζύγου της, με μισθό 5000 ευρώ τον μήνα.

Οι κακές γλώσσες λένε ότι ο πρωην Πρόεδρος Σαρκοζύ που σχεδίαζε προσεκτικά να επιστρέψει στην Γαλλική Προεδρεία αλλά δεν κατάφερε να λάβει το χρίσμα του κόμματός του, φέρεται να γνωρίζει πολλά για τον διάδοχό του. Όπως διαρρέεται, κατά την διάρκεια της Πρωθυπουργίας του ο Φιγιόν τριπλασίασε τον χώρο του διαμερίσματός του από 78 τ.μ. σε 309 τ.μ., μετακινείτο με Φάλκον, και έκανε διακοπές με τον αιγύπτιο πρόεδρο (τον αποκαλούν τώρα «δικτάτορα») Μουμπάρακ.  Αυτές οι γαργαλιστικές λεπτομέρειες είναι στοχευμένες να ενεργοποιήσουν τις μικροαστικές αντιδράσεις και να κατευθύνουν το λαϊκό αίσθημα των κοινωνικών ομάδων οι οποίες στηρίζουν τον Φιγιόν: Καθολικοί, αντίθετοι με τις αμβλώσεις, κλπ.

Είναι βεβαίως αρκετά περίεργο αλλά καθόλου ανεξήγητο, πώς αυτές οι «αποκαλύψεις» ξεθάφτηκαν δέκα ολόκληρα χρόνια μετά την πρωθυπουργία του, από το Canard Enchaine, σαν το δικό μας «Ποντίκι».

Η επίθεση που δέχεται με τις αποκαλύψεις για τον ίδιο και την σύζυγό του, ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για τις Γαλλικές Προεδρικές εκλογές, Φρανσουά Φιγιόν, κρύβει ένα έντονο πολιτικό παρασκήνιο. Ο Φιγιόν επελέγη ως ανάχωμα στην Λεπέν. Οι τεχνοκράτες όμως έχουν καταστήσει σαφές ότι θέλουν τον «ανεξάρτητο» -και «εναλλακτικό» από πάσης απόψεως-, Εμμανουέλ Μακρόν,  πρώην υπουργό Οικονομίας του απερχόμενου σοσιαλιστή Προέδρου Φρανσουά Ολάντ, για πρόεδρο. Με την αφορμή αυτή, θέσαμε σχετικά ερωτήματα στον συγγραφέα Grabriele Adinolfi, γνώστη της Γαλλικής πολιτικής σκηνής.

Η υπόθεση που έχει ξεκινήσει ενάντια στον υποψήφιο Φιγιόν, τι κρύβει;

Τα γεγονότα μπορεί να είναι αληθινά, αλλά υπάρχει μια καθοδηγούμενη επιχείρηση από πίσω για να φέρει τον Μακρόν στον δεύτερο γύρο. Ο Μακρόν είναι άνθρωπος των τεχνοκρατών, ενώ ο Φιγιόν είναι ένας παλαιός καθολικός που θέλει να υπάρχει ένα είδος «ταυτότητας» για την Γαλλία. Ο Φιγιόν στον δεύτερο γύρο θα νικήσει άνετα, και γι’ αυτό τον πετάνε έξω τώρα, διότι πρέπει να περάσει ο Μακρόν και να νικήσει.

Ποιος το θέλει αυτό;

Όλοι αυτοί που στηρίζουν Μακρόν είναι κοντά στο Ισραήλ.

Η Λεπέν κερδίζει πόντους στις δημοσκοπήσεις. Στον δεύτερο γύρο όμως;

Η Λεπέν πιθανόν να χάσει στον δεύτερο γύρο από όλους, εκτός από τον Μακρόν. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση νίκης της Λεπέν, θα πρέπει να δούμε ποιο είναι το σχέδιο του Συστήματος. Αν νικήσει, η Γαλλία θα έμπαινε αμέσως σε μια προεκλογική καμπάνια για την έξοδό της από το ευρώ , με μεγάλες εντάσεις και επεισόδια που θα διευκόλυναν την κατάρρευση της κοινωνίας και της οικονομίας. Έτσι, για όποιον θα ήθελε να αποσταθεροποιήσει την Γαλλία, μια νίκη της Λεπέν θα μπορούσε να βοηθήσει. Ασφαλώς όλα είναι στο παιχνίδι, διότι μέσα στο Front National, υπάρχουν και σωστά άτομα. Αλλά το κεντρικό σχέδιο είναι να νικήσει ο Μακρόν.

Και οι σοσιαλιστές τι ρόλο έχουν;

Το σοσιαλιστικό κόμμα έχει τον Χαμόν για υποψήφιο, για να μεταφέρει τον μεγάλο όγκο των ψήφων στον Μακρόν. Ο Χαμόν είναι ένας τυχοδιώκτης αριστερός, που θα μπορούσε να κόψει ψήφους από τον Μελανσόν (σ.σ. ο αριστερός υποψήφιος που υποστηρίζεται από το Κ.Κ. Γαλλίας) και την ίδια στιγμή να επιτρέψει σε ψηφοφόρους  του να στηρίξουν Μακρόν χωρίς να φανεί σαν προδοσία.

(Φ. 186)

 

 

Advertisements