Χωρίς τίτλο.jpg

Μέρος ΚΔ΄

Οποια και αν ημπορεί να είναι η σωστή ερμηνεία της παλαιοδιαθηκικής αφηγήσεως, περί των εθνοφυλετικών καταβολών και χαρακτηριστικών,  ουδεμία υπάρχει αμφιβολία ότι, στην Παλαιστίνη και στην Μεσοποταμία κατά τους βιβλικούς χρόνους ενεφανίσθη υβριδοποίηση μεταξύ υποφυλών και ότι οι Εβραίοι είχαν προτραπεί εντόνως από κάποιους εκ των πνευματικών ηγετών τους να την αποφύγουν. Παρά το γεγονός ότι οι εν λόγω εθνοτικές ταξινομικές ομάδες ήσαν μόνον Ευρωπίδες, υποφυλές της ιδίας λευκής ευρωπαϊκής φυλής, όπως οι ίδιοι οι ομοεθνείς των ανωτέρω ηγετών, ουδέν ετίθετο θέμα «ισότητος» στον νου των εν λόγω κοινωνικών και πνευματικών καθοδηγητών. Ήταν εντελώς νόμιμο να απεχθάνεται και να περιφρονεί κανείς τους ανθρώπους μιας άλλης ταξινομικής ομάδος, που εθεωρείτο ως πλέον πρωτόγονος.

Θα πρέπει επίσης να ενθυμούμεθα ότι, ο Νώε είχε καταδικάσει τον Χαναάν (δηλαδή έναν από τους υιούς του Χαμ και απογόνους του) να είναι δούλος προς τους αδελφούς του, δηλαδή, ένας υπηρέτης στους Σημίτες και Ιαφεθίτες (Γένεσις -Κεφάλαιον Θ’ : 25 – 27 / «25 Και είπε: Επικατάρατος ο Χαναάν• θα είναι δούλος των δούλων στους αδελφούς του. – 26 Και είπε: Ευλογητός ο Κύριος ο Θεός τού Σημ και ο Χαναάν θα είναι σ’ αυτόν δούλος – 27 ο Θεός θα πλατύνει τον Ιάφεθ, και θα κατοικήσει στις σκηνές τού Σημ, και ο Χαναάν θα είναι σ’ αυτόν δούλος»).

Οι εν λόγω σαφώς και κατηγορηματικώς εκφρασθείσες απόψεις για το «εθνικόν πρόβλημα», χωρίς αμφιβολία είχαν κάποιαν επίδραση στην εβραϊκή, και αργότερον και στην χριστιανική σκέψη σε κάποιον βαθμό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εμφανίζεται επί παραδείγματι στο βιβλίον του Ιώβ. Φαίνεται ότι αυτός ο ατυχέστατος άνθρωπος εχλευάζετο από τα νεαρά μέλη μιας πρωτογόνου, προ-γεωργικής (τροφοσυλλεκτικής) φυλής των σπηλαίων ήτοι «τρωγλοδυτών» («κατώκουν εν τοις κρημνοίς των χειμάρρων, ταις τρύπαις της γης και τοις βρόχοις» – «Ιώβ» : 10). Αυτή είναι μια ευλογοφανής  ρεαλιστική ερμηνεία που εδόθη στην βιβλική αφήγηση  από διαφόρους σχολιαστές και μάλιστα καμία άλλη δεν φαίνεται περισσότερον πιθανή. Ως νέος άνθρωπος, ο Ιώβ είχε γνωρίσει τους πατέρες των διωκτών του και παρετήρησε περί αυτών: «Αλλά τώρα οι νεώτεροί μου την ηλικίαν με περιγελώσι, των οποίων τους πατέρας δεν ήθελον καταδεχθή να βάλω μετά των κυνών του ποιμνίου μου».

Μια ομάς Χαναναίων που ονομάζεται Ευαίοι εθεωρήθη από τους Εβραίους με αξιοσημείωτο έλλειψη σεβασμού ή και περιφρόνηση. Θα πρέπει να ενθυμούμεθα πώς ο Ιησούς του Ναυή τους επέβαλε την θέλησή του, με την αυστηρά ανάθεση σε αυτούς αποκλειστικώς καθηκόντων ξυλοκόπων και υδροφόρων για τους Εβραίους αυθέντες τους. Εξακολουθούσαν δε να διατηρούν αυτήν την ταπεινή διαστρωμάτωσή τους όταν εγράφη το κεφάλαιον της Βίβλου που περιγράφει αυτά τα γεγονότα («Ιησούς του Ναυή» – Κεφάλαιον Θ΄),  μάλλον μερικούς αιώνες αργότερον.

Η χριστιανική ηθική επέφερε μιαν ηπιοτέρα σχετικώς στάση των ανθρώπων προς τα πρόσωπα των άλλων πλην της ιδικής τους εθνοτικών ομάδων, αλλά πρέπει να μην λησμονούμε πως οι πρώτοι Χριστιανοί ελαχίστη ή ουδεμία γνωριμία είχαν με ανθρώπους τόσον διαφορετικούς από τους εαυτούς τους σε σωματική διάπλαση, ώστε να ανήκουν σε άλλη φυλή.

Η άποψη του «Αποστόλου των Εθνών», αγαπητού μαθητού του Αρχιραβίνου Γαμαλιήλ του Πρεσβυτέρου, του Σαύλου – Παύλου του Ταρσέως, είχε κυρίαρχο ρόλο στην ενθάρρυνση μιας πλέον ανεκτικής στάσεως. Οι λέξεις που εχρησιμοποίησε στην ομιλία προς τους Αθηναίους στον Άρειο Πάγο αποδίδονται στην Βίβλο ως εξής: «… και έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, διά να κατοικώσιν εφ’ όλου του προσώπου της γης» αλλ’ όμως δεν ενθυμούμεθα πάντοτε με την ίδια ακριβολόγο ζέση και ευλάβεια ότι, προσέθεσε επίσης «και διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών» («Οι πράξεις των Αποστόλων»- ΙΖ’:26)

Είναι αμφίβολον κατά πόσον ο Παύλος εχρησιμοποίησε πραγματικώς μια λέξη που σημαίνει «αίμα». Η λέξη αυτή δεν έχει εμφανισθεί στα πρώιμα – αρχικά ελληνικά κείμενα και απερρίφθη από την Καθολική Εκκλησία, ήδη από την εποχήν του Αγίου Ιερώνυμου. Η Καινή Διαθήκη στην ελληνική όπως απεδόθη  προσεκτικότατα από την «Βρετανική Βιβλική Εταιρεία» λέει απλά ότι ο Θεός έκανε «κάθε φυλή ανθρώπων», ενώ η «Κανονική» απόδοση από τον αιδεσιμότατο George Woosung Wade (188-1941), θεολόγο, Καθηγητή της λατινικής και Λέκτορα της εβραϊκής στο Κολλέγιον  Saint David του Πανεπιστημίου της Ουαλίας  είναι : «από ένα μόνον πρόγονο». Η κοινή χρήση της λέξεως «αίμα» για να καταδειχθεί η σχέση συγγενείας ημπορεί να αναχθεί στην Βίβλο του Εράσμου, του 1516. Αυτός ημπορεί να εχρησιμοποίησεν σκοπίμως μια τρέχουσα τότε ευρωπαϊκή αντίληψη, όταν έγραψε «αίματος» στην ελληνική εκδοχή του και «ex uno sanguine» στην λατινική. Ο Λούθηρος ημπορεί κάλλιστα να έχει επηρεαστεί από αυτό, όταν έγραψε «von eynem Blut» στην  μετάφρασή του. Δεν φαίνεται πουθενά ότι οι πρώτοι Εβραίοι συνέδεαν το αίμα με τη φυλή. Η χρήση της λέξεως «αίμα» για να καταδείξει σχέση συγγενείας θα ημπορούσε κάλλιστα να έχει εγκαταλειφθεί με άλλες μεσαιωνικές σφαλερές εκτιμήσεις και προλήψεις. Εκτός και αν κάποιος ανοήτως φαντασθεί ότι ο Έρασμος είχε «πρόγνωση» των  ομάδων αίματος, πρέπει ίσως να αναφερθεί επίσης ότι τα μέλη μιας ενιαίας και μόνης εθνικής ταξινομικής ομάδος, (μάλιστα δε συχνά και της ιδίας οικογενείας) ημπορούν να ανήκουν σε διαφορετικές ομάδες αίματος.

Είναι σαφές ότι οι πρώτοι Χριστιανοί δεν παρέβλεπαν εντελώς την εθνική συνοχή των Εβραίων. Η Επιστολή του Αγίου Ιακώβου φαίνεται να απευθύνεται σε εκείνους που ήσαν μεν εθνικώς Εβραίοι, αλλά ζούσαν εκτός της Παλαιστίνης και είχαν προσηλυτισθεί  στον Χριστιανισμό. Η Πρώτη Επιστολή του Αγίου Πέτρου δεν είναι σαφές σε ποιον ακριβώς απευθύνετο. Η αναθεωρημένη έκδοση της Βίβλου γράφει στην επιστολή του Πέτρου: «Υμείς δε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός εις περιποίησιν, της τας αρετάς εξαγγείλητε του εκ σκότους υμάς καλέσαντος εις το θαυμαστόν αυτού φως», ήτοι : «Εσείς είστε γένος εκλεκτό, βασιλικό ιερατείο, έθνος άγιο, λαός για ιδιοκτησία του Θεού, για να εξαγγείλετε της αρετές εκείνου που της κάλεσε από το σκότος στο θαυμαστό του φως». Αλλά ο αιδεσιμότατος Καθηγητής Wade γράφει αντiστοίχως στην αγγλική : «Αλλά είστε μια εκλεκτή φυλή…». Η απόδοση στη Νέα Αγγλική Βίβλο είναι η εξής: «Αλλά είστε μια εκλεκτή φυλή. Ένα βασιλικό ιερατείο. Ένα αφιερωμένο έθνος. Και ένας λαός διακεκηρυγμένος από τον Θεό ως ιδικός του». Φαίνεται πως είναι αβέβαιον κατά πόσον οι «ξένοι» (της Αναθεωρημένης εκδόσεως της Βίβλου) και οι (κατά την Νέα Αγγλική Βίβλο) «διεσπαρμένοι άνθρωποι» στον Πόντο, στην Γαλατία και σε ορισμένους άλλους τόπους, στους οποίους απευθύνεται η Επιστολή του Αγίου Πέτρου, ήταν ειδικώς οι Χριστιανοί ξένοι (στην περιοχή όπου οικούσαν)  εβραϊκής καταγωγής.

Το γεγονός ότι τα πρόσωπα διαφορετικών εθνοτικών ομάδων δεν ήσαν  απαραιτήτως αντιπαθή μεταξύ τους βεβαιώνεται από την προερχομένη εκ του  έκτου αιώνος παράδοση, του μετέπειτα Αγίου, Πάπα Γρηγορίου του Α’, με την αφήγηση της πρώτης φοράς που είδε πρόσωπα της Βορείου λευκής υποφυλής. Ο Άγιος Βέδας ή Σεβάσμιος Βέδας – Beda Venerabilis (672 – 735) ο φημισμένος Βενεδικτίνος μοναχός σε μοναστήρι της Νορθουμβρίας, περίφημος εκκλησιαστικός συγγραφέας και ιστορικός μας λέγει ότι ο Γρηγόριος είδε μερικούς νεαρούς Αγγλοσάξωνες αιχμαλώτους να πωλούνται στην αγορά της Ρώμης. Περιέγραψε την έκφρασή τους ως «φωτεινή» και «γοητευτική» (τα επίθετα ήταν fucidus και venustus). Όταν έμαθε ότι λέγονται «Άγγλοι» απήντησε: «Σωστά, όπως οι Άγγελοι, διότι έχουν μιαν αγγελική εμφάνιση και είναι πρέπον τα άτομα αυτά να είναι οι συνεργάτες των Αγγέλων στον ουρανό.» Δεν γνωρίζουμε  να κατεγράφησαν  δεόντως από τον σεβάσμιο ιστορικό του και άλλα περαιτέρω λογοπαίγνια που εξέφανε η αυτού Αγιότης κατ’ αυτήν την αξέχαστη περίπτωση. Όμως ανθρωπολογικώς αυτοί οι νεαροί της Βορείου υποφυλής, (Νορδίδες) μάλλον διέφεραν μόνον σε ασήμαντα και ανεπαίσθητα χαρακτηριστικά σημεία του σώματός τους από τους γνωστούς τύπους της Μεσογειακής υποφυλής («Μεντιτερανίδες»), εκτός από το ήσσον χαρακτηριστικό της χροιάς. Είναι άλλωστε γνωστό σε όλους τους φυσικούς –  βιολογικούς ανθρωπολόγους και φυλογνώστες ότι, αυτές οι δύο λευκές υποφυλές συνδέονται στενότατα.

Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

(Φ. 187)

Advertisements