Χωρίς τίτλο.jpg

…Για χιλιάδες χρόνια τώρα, ακόμα και οι πέτρες των Δωδεκανήσων φωνάζουν Ελλάδα! Κι οφείλουμε εμείς οι νέοι Δωδεκανήσιοι να τα κρατήσουμε Ελληνικά! Ας επαγρυπνούμε λοιπόν στις απειλές της γείτονος χώρας που καταπάτησε Ελληνικής φυλής άγια χώματα σε Ιωνία, Λυκία, Πόντο, Μικρασία και Κύπρο. Τούτοι οι βράχοι του Αιγαίου πελάγους πρέπει να γίνουν αγκάθια αιχμηρά στους οφθαλμούς των επωφθαλμιούντων. Αλλά  παράλληλα και τόποι ειρήνης και παιδείας των λαών της Ευρώπης που τα επισκέπτονται. Γι’ αυτό, γονείς και δάσκαλοι πρέπει να συνεχίσουν με ζήλο την μετάδοση στους νέους Δωδεκανησίους της παράδοσης, της γλώσσης, των χορών, των εθίμων, της τέχνης και του πολιτισμού των προγόνων, ώστε να μη διαβρωθεί τελείως η πολιτιστική και πολιτισμική όψη των νησιών από τις ανούσιες Δυτικές «κουλτούρες» και τον τρόπο ζωής. Κάθε τι το πατροπαράδοτο δοκιμάσθηκε και καλλιεργήθηκε για αιώνες κι είναι κρίμα να το σβήνουμε από άγνοια ή μίμηση του παράξενου ξένου… Στο τελευταίο δε πολιτισμικό φρούριο που λέγεται ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ πρέπει να προτάξουμε τα στήθια και να το κρατήσουμε πάση θυσία αναλλοίωτο, γιατί είναι το βασικότερο στοιχείο που συνέχει και διακατέχει τη φυλή μας, χιλιάδες χρόνια τώρα. Κι είναι αυτή η βαρύτερη αλλά και η καλύτερη πατρογονική κληρονομιά.

(Σπ.Κατσούρη ΠΡΟΣΥΜΝΙΟΝ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ Ρόδος 1998)

Ω, τι γλυκειά για τον λαό μας τούτη η μέρα!                                                                                                         Στη μνήμη καθενός μας θάναι πάντα ιερή.  

Κι αθάνατο θα μένει, σαν τη φλόγα στο κερί
της Λευτεριάς γλυκό τραγούδι στον αγέρα.

Κι αν Πέρσες, Άραβες, Οβριοί και Σταυροφόροι,
Τούρκοι  αιμοβόροι, πειρατές, άγρια θεριά
της Ρόδου επάτησαν την γη με ξιπασιά,
Ελλήνων μείναμε πιστοί σημαιοφόροι.

Οι αλυσίδες της Σκλαβιάς σ’ αυτά τα μέρη
δεν σφίγγουν βρόγχο στο λαιμό μας την θηλειά!                                                                                            Σπάζουν σα να ‘ναι  άχρηστα  ξερά κλαδιά                                                                                                             όταν το πλήρωμα του χρόνου θα το φέρει.

Κι ήρθαν στα Δώδεκα νησιά μαντατοφόροι
Εγγλέζοι, Γάλλοι, Ρώσσοι κι άλλοι Φίλοι νικητές,
διώξαν τους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές,
της Δόξας και της Λευτεριάς Τροπαιοφόροι.

Αψίδες του θριάμβου χρόνια υψωμένες
την Λευτεριά στα πέρατα της γης να διαλαλούν
χαρούμενες γιορτές, γέλια-χαρές αντιλαλούν
με της ψυχής-καρδιάς το αίμα ποτισμένες.

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ  

25 Φεβρουαρίου 1997

(Φ. 190)

Advertisements