Χωρίς τίτλο.jpg

Αφορμή για τα παρακάτω αποτελεί η αναμόχλευση του προβλήματος που προκύπτει από την ρητορική των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου και την προγραμματισμένη προμήθεια αεροσκάφους 5ης γενιάς από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και συγκεκριμένα του F-35.

Η πληροφορία αυτή δεν είναι κάτι νέο, η Τουρκία συμμετέχει στο πρόγραμμα αυτό εδώ και πολλά χρόνια (το 2002, ως partner στο JSF Project και το 2007 με την υπογραφή MoU των F-35). Η Ελλάς απέχει από το πρόγραμμα αυτό των ΗΠΑ, όπως και από το πρόγραμμα Eurofighter, το οποίο είναι το αντίστοιχο 6 Ευρωπαϊκών χωρών, που ξεκίνησαν την κατασκευή του πριν την οικονομική κρίση (1994). Η απόφαση περί μη ελληνικής συμμετοχής δεν ήταν οικονομική, αλλά πολιτική γιατί ο προσανατολισμός της πολιτικής της χώρας μας αποτελεί παράδειγμα αναποφάσιστου νευρόσπαστου μεταξύ παλαιών και νέων συμμάχων.

Αποτέλεσμα της διστακτικότητας αυτής είναι η χώρα μας να μείνει αμέτοχη σε αυτές τις δύο σοβαρές επιλογές με βάση τις υφιστάμενες συμμαχίες. Σύντομα οι κυβερνώντες θα ακολουθήσουν τις ενέργειες των προκατόχων τους, θα προβούν σε προμήθεια με την διαδικασία του κατεπείγοντος που συνεπάγεται, παραλήψεις στην εν συνεχεία υποστήριξη και πυρομαχικά, όπως συνέβη στο παρελθόν, με τους ομοίους τους στην εξουσία.

Ας δούμε όμως και τις ενέργειες μιας άλλης παλαιάς συμμαχικής χώρας. Η Ρωσική πλευρά, που έχει αντιληφθεί την κινητικότητα και ανακινεί το θέμα με μία πρόταση ανεπίσημη, προτείνει την προμήθεια με ίσο κόστος διπλασίου αριθμού αεροσκαφών, αντιστοίχου επιπέδου, γενιάς κατά τους ειδικούς, των Su-35.

Το γεγονός αυτό προκάλεσε πανικό στους υπαλλήλους της 4ης εξουσίας, οι οποίοι σε συνεργασία με τους κυβερνώντες συνεχίζουν την νευρόσπαστη πολιτική αμφοτέρων, με αντικρουόμενες φαινομενικά προτάσεις.

Οι πρώτοι (έγκριτοι δημοσιογράφοι) προβάλουν την προσκολλημένη στην Δύση κατά το παρελθόν στάση τους ως επιχείρημα απορρίψεως της Ρωσικής προτάσεως και οι δεύτεροι (συγκυβερνώντες της Αριστεράς) ετοιμάζονται να πατήσουν το φρένο με την αντιεξοπλιστική και αντιπολεμική νοοτροπία τους εναντίον των εξοπλισμών με την εισαγωγή τέτοιου είδους «ειδικών», άσχετων με τα πράγματα αυτά, στην Επιτροπή Εξοπλισμών. Ουδείς σκέπτεται ελεύθερα για το καλό του έθνους.

Η άποψη των ειδικών είναι κρίσιμη, όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση δυστυχώς δεν είναι καθόλα σύμφωνη. Στο έγκυρο red star1 διαπιστώνουμε την ανωτερότητα της ρωσικής επιλογής, ενώ σε άρθρο του διαδικτύου την αναγκαιότητα της προγραμματισμένης αναβαθμίσεως των F-16 σε Viper, προκειμένου να αντιμετωπισθεί η νέα απειλή2, εν όψει θερμού επεισοδίου. Απουσιάζει όμως η άποψη που θα συμπεριελάμβανε το Eurofighter, αλλά και την τεχνική χρησιμοποιήσεως του αεροσκάφους ως φορέως οπλικών συστημάτων.

Δυστυχώς, εδώ εξάγεται το συμπέρασμα ότι οι ειδικοί παρασύρονται από τους πολιτικούς, γεγονός που οφείλεται στο ότι επιθυμούν να είναι αρεστοί, για ευνόητους λόγους (κυρίως μεταθέσεις, αλλά και προαγωγές). Ουδείς εξετάζει ποιό αεροσκάφος πλησιάζει περισσότερο στην Ελληνική νοοτροπία εμπλοκής, ούτε στα τεχνολογικά οφέλη από την προτεινόμενη συνεργασία, διότι είναι υποτακτικοί, και δεν αισθάνονται δημιουργοί στρατηγικής και τεχνικής σκέψης στα πολεμικά πράγματα, όπως συνέβη κατά το παρελθόν.

Το εθνικό κράτος στοχεύει στην δημιουργία ισχυρών ΕΔ, από άποψη Προσωπικού και Υλικού, για την άμυνα του Έθνους και την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Οι συμμαχίες μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι κρίσιμες. Στα εθνικά κράτη είναι περισσότερο ειλικρινείς (φυσικές) και λιγότερο του συμφέροντος (ασταθείς). Αντιθέτως, τα υλιστικά κράτη στηρίζουν τις συμμαχίες τους στα συμφέροντά τους και καταλήγουν, σε περίπτωση που είναι αδύναμα, να ακολουθούν υποτακτικά τα μεγαλύτερα και να μην έχουν «ιδία βούληση», όπως και οι πολιτικοί τους.

Το (έμψυχο) Προσωπικό στο εθνικό κράτος είναι πρώτη προτεραιότητα και με το υψηλό ηθικό και την εκπαίδευση καθίσταται ο παράγων που καθορίζει τον νικητή σε μία πολεμική σύγκρουση έναντι της ποσοτικής υπεροχής του αντιπάλου.

Το κατάλληλο προσωπικό μπορεί να παράξει τεχνολογία μέσω της τριβής και της έρευνας. Έχει αποδειχθεί ότι κανένα οπλικό σύστημα δεν είναι ανίκητο, πάντα υπάρχει το «αντίδοτο». Την νίκη φέρνει πάντα η φυλετική ψυχή των μαχητών, με επινοήσεις και αγώνες υπέρ Βωμών και Εστιών.

Στο σύγχρονο Ελληνικό κράτος, το καπιταλιστικό και νεομαρξιστικό, με υλιστική ιδεολογία και στις δύο όψεις, του ενός αφεντικού που το καθοδηγεί, η εξάρτηση είναι εκείνη που καθορίζει τις συνεργασίες. Συνεπώς το πλέον πιθανό είναι η προμήθεια να εξαρτηθεί από τον «ιδιωτικό» αμερικανικό παράγοντα.

Η άποψη των ειδικών είναι καλύτερη από αυτών της μίζας (πολιτικών), φαίνεται να είναι υπέρ της ρωσικής προτάσεως γιατί το αεροσκάφος αυτό κατασκευάσθηκε για να αντιμετωπίζει τα δυτικού τύπου, τα οποία θα διαθέτει ο αντίπαλός μας. Επιπλέον είναι αξιόπιστο και οικονομικό. Ο ανθρώπινος παράγων, με την φυλετική έννοια, διαδραματίζει τον σοβαρότερο ρόλο, με την διάσταση ότι, όποιο μέσο ταιριάζει περισσότερο στην τεχνική των επιχειρήσεων, αυτό προσαρμόζεται ευκολότερα στον μαχητή, και δυσκολεύει τον αντίπαλο.

Τολμούμε να διατυπώσουμε την άποψη ότι με δεδομένη την πρόταση περί εκδυτικοποιήσεως, μάλλον η ρωσική πρόταση είναι δελεαστική. Σε περίπτωση που περιλάμβανε και αντισταθμιστικά οφέλη και μέθοδο ανταλλακτικής οικονομίας θα ήταν ό,τι καλύτερο. Αναλογιστείτε την περίπτωση αναθέσεως ή και συμπαραγωγής συγκροτημάτων ή υποσυγκροτημάτων του αεροσκάφους στην Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία. Θα προέκυπτε μείωση της ανεργίας και του πραγματικού κόστους, αλλά και εξαγωγές εθνικών προϊόντων που θα έχουμε σε περίσσια. Όλα αυτά είναι βεβαίως θέμα των ειδικών επί της Οικονομίας και όχι των Στρατιωτικών. Προϋποθέτουν αγνούς τεχνοκράτες, με συγκλίνουσες απόψεις, που προτείνουν βάσει του εθνικού συμφέροντος και όχι του ατομικού ή του κομματικού.

Τα προηγούμενα απαιτούν αναπροσανατολισμό στην εξωτερική πολιτική και συνακόλουθα στην οικονομική, προς νέες συμμαχίες με αξιοπρέπεια.

Όπως διατυπώθηκε λίγες γραμμές νωρίτερα, το δίπολο, οι Μεγάλες Δυνάμεις, ΗΠΑ και Ρωσία, είναι κατασκευάστριες των αεροσκαφών και προσφέρουν το εμπόρευμά τους στις μικρότερες (Ελλάς) και μεσαίες περιφερειακές (Τουρκία). Το πρόβλημα εντοπίζεται σε υποστήριξη με ανταλλακτικά και πυρομαχικά, σε περίπτωση εμπλοκής σε πόλεμο, δηλαδή ποιά εκ των δύο χωρών θα στηρίξουν. Θα αποτελούσε λύση κατά κάποιο τρόπο στο πρόβλημα αυτό, και η πολυμορφία των μέσων.

Δεν παραβλέπουμε ότι στο παρελθόν οι Μεγάλες Δυνάμεις απέδειξαν την προτίμησή τους, όπως έπραξαν το 1974 στην Κύπρο, και το 1922 στην Μικρά Ασία. Οι πρώτες δεν έχουν μεταβάλει την ιμπεριαλιστική τους συμπεριφορά, παρότι διαφαίνεται κάποια μεταβολή προς τα ίδια συμφέροντα, μετά την εκλογή του νέου προέδρου. Οι δεύτερες, μετά την μεταβολή του καθεστώτος κατά την δεκαετία του 1990, είναι αποφασιστικότερες και ανιχνεύουν ή δημιουργούν νέες συμμαχίες στο εγγύς αυτών περιβάλλον.

Η χώρα μας πρέπει να καταστεί ισχυρή και αξιόπιστη, ώστε να επηρεάσει την μεγάλη δύναμη, με την οποία μπορεί να συνεργασθεί αξιοπρεπώς, ώστε να νικήσει την ανομοιογενή, μέση σε ισχύ αριθμητικά, αντίπαλο και γείτονα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

(Φ. 191)

 

 

Advertisements