Χωρίς τίτλο.jpg

Η μεγάλη Σαρακοστή έφτασε στο τέλος της. Αρχίζει και πάλι η Μεγάλη Εβδομάδα, που ονομάστηκε Μεγάλη λόγω των μεγάλων και κοσμοσωτήριων γεγονότων που συνέβησαν κατά την διάρκειά της. Κέντρο αυτών των γεγονότων είναι βεβαίως τα άγια και άχραντα Πάθη, η θεόσωμη Ταφή και η ένδοξη Ανάσταση του Κυρίου.

Η εκκλησία μας με την κατανυκτική υμνολογία και τα αγιογραφικά αναγνώσματα, μας βοηθά να κατανοήσουμε και να ζήσουμε τα Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου. «Συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν… ίνα και συζήσωμεν αυτώ…».

Ο Χριστός με την ενανθρώπηση και την θυσία Του πάνω στον Σταυρό έδειξε την μεγάλη Του αγάπη για το ανθρώπινο γένος. Ήρθε για να μας χαρίσει την πολυπόθητη ελευθερία. Εξωτερική και εσωτερική. Όμως, πόσο ελεύθεροι είμαστε εμείς σήμερα;

Δυστυχώς, εξωτερική ελευθερία δεν έχουμε. Πριν από σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια πάνω στον Σταυρό βρισκόταν ο Χριστός. Σήμερα βρίσκεται καρφωμένη η πολύπαθη Πατρίδα μας. Χρόνια τώρα οι πολιτικοί μας άρχοντες καρφώνουν καθημερινά και νέα καρφιά στον Σταυρό της, χωρίς σταματημό, υπηρετώντας ξένα συμφέροντα, ενδιαφερόμενοι αποκλειστικά για τον εαυτό τους ή μάλλον για την τσέπη τους, γεμίζοντας το κορμί της με πληγές, κι αυτή να επιμένει να μην πεθαίνει. Άλλωστε η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!

Όσον αφορά την εσωτερική ελευθερία, ευτυχώς υπάρχουν ακόμη κάποιοι άνθρωποι ελεύθεροι ανάμεσά μας. Κάποιοι που δεν υπέκυψαν στους πειρασμούς του ευδαιμονισμού, του υπερκαταναλωτισμού, της τεχνολογίας, των ΜΜΕ. Που δεν έγιναν πρόβατα σε ένα κοπάδι που το οδηγούν στον γκρεμό. Άνθρωποι που είναι ελεύθεροι ακόμη και σ’ ένα κελί φυλακής γιατί το ελεύθερο πνεύμα και η ελεύθερη ψυχή δεν φυλακίζονται. Λίγοι, ελάχιστοι, αλλά υπάρχουν. Είναι η μόνη ελπίδα μας. Άλλωστε, αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο πρέπει να ξεκινήσεις από τον εαυτό σου. Αυτοί οι άνθρωποι αυτό έκαναν. Προετοιμάστηκαν εσωτερικά, έγιναν δυνατοί για να δώσουν την μεγάλη μάχη. Γι’ αυτούς, για μας, για όλους. Μα πρώτα απ’ όλα για την Ελλάδα μας. Από το μετερίζι του ο καθένας.

Την Μεγάλη Παρασκευή, το κακό, η δολιότητα, η δειλία και η προδοσία φαινομενικά θριαμβεύουν. Κάτι αντίστοιχο δεν συμβαίνει και στις μέρες μας; Παντού το κακό θριαμβεύει. Θρασύδειλοι, υποκριτές και προδότες αναρριχώνται στις πιο καίριες θέσεις και καταστρέφουν ό,τι προλαβαίνουν στο πέρασμά τους, χωρίς ίχνος ντροπής. Η δολιότητα, η αδικία, η κλεψιά, η εκμετάλλευση, επικρατούν σε όλους τους τομείς. Την λέξη φιλότιμο, μια αποκλειστικά ελληνική λέξη και (κυρίως) έννοια, δεν την έχουν καν ακούσει. Ο Χριστός όμως, καταδίκασε την υποκρισία. Την Μεγάλη Δευτέρα, τα «ουαί» κατά των υποκριτών, αποτελούν την καταδίκη του «προσωπείου», του «image». Ο Χριστός καταδίκασε απερίφραστα και με αυστηρότητα την ηγετική υποκρισία με σκληρή θεολογική διαλεκτική. Η κριτική της πολιτικής πρακτικής και τα ηθικοπολιτικά μηνύματα της ημέρας αυτής είναι ανυπέρβλητα.

Διαπιστώνουμε ότι το σκοτάδι και η θλίψη της Μεγάλης Παρασκευής είναι πραγματικό, ζωντανό και σύγχρονο. Όμως, το διαδέχεται το φως της Ανάστασης. Η ελπίδα μας βρίσκεται στον ζωοδόχο Τάφο του Χριστού. Από εκεί θα ανατείλει και η δική μας ανάσταση. Προσωπικά του καθενός μας, αλλά και της Πατρίδας μας. Σε λίγες μέρες ο Χριστός θα αναστηθεί «εσφραγισμένου του μνήματος..», θα δωρίσει και πάλι σε όλους μας την αθανασία. Από εμάς εξαρτάται αν θα δεχθούμε το δώρο Του. Η πραγματική χαρμόσυνη συνάντηση μ’ Αυτόν θα μας δώσει την δύναμη να σπάσουμε τα εσωτερικά και τα εξωτερικά δεσμά μας. «Δεύτε ίδωμεν την ζωήν ημών εν τάφω κειμένην, ίνα τους εν τάφοις κειμένους ζωοποιήση». Ας κάνουμε λοιπόν όλοι μας ό,τι περνάει από το χέρι μας για να έρθει και για μας και για την Πατρίδα μας, επιτέλους, η Ανάσταση!

ΙΟΥΣΤΙΝΗ Μ.

(Φ. 195)

Advertisements