Χωρίς τίτλο.jpg

Το όραμα της αμερικανοσιωνιστικής υπερδύναμης για παγκόσμια κυριαρχία μέσω της μετατροπής ολόκληρης της γης σε ένα ελεγχόμενο από αυτήν πλανητικό χωριό, ενός ενιαίου τύπου πολιτισμού, μιας ενιαίας πολιτικής τάξης, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στην υλοποίησή του.

Νέες μεγάλες δυνάμεις έχουν εμφανιστεί στο προσκήνιο, ασκώντας πιέσεις ή και εκτοπίζοντας την υπερδύναμη, από παραδοσιακά ελεγχόμενες από αυτήν περιοχές, αμφισβητώντας την ηγεμονία της. Δυνάμεις που την υποχρεώνουν να πάρει ιστορικές για την συνέχιση της ύπαρξής της αποφάσεις που, όπως όλα τα στοιχεία δείχνουν, έχουν ήδη δρομολογηθεί, εμπλέκοντας ενεργά εναντίον των νέων δυνάμεων, όλες τις χώρες που βρίσκονται στην σφαίρα επιρροής της υπερδύναμης, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδος.

Σήμερα, βλέπουμε την εμφανώς παρηκμασμένη υπερδύναμη των ΗΠΑ, μετά από μια σειρά αποτυχημένων στρατιωτικών παρεμβάσεων σε διάφορα σημεία του πλανήτη και φορτωμένη με το μεγαλύτερο χρέος από όλα τα κράτη του κόσμου,  να κινδυνεύει να χάσει τη θέση του παγκόσμιου ηγεμόνα, από τις αναδυόμενες υπερδυνάμεις.

Την ίδια στιγμή στις χώρες που βρίσκονται υπό την ηγεμονική επιρροή των ΗΠΑ, επικρατεί αυξανόμενος αντιαμερικανισμός. Γιατί το νεοταξίτικο-διεθνιστικό πολιτισμικό τους μοντέλο, σε συνδυασμό με τις αυθαίρετες επεμβάσεις και τις «έγχρωμες επαναστάσεις», ενίσχυσε τα εθνικιστικά ρεύματα, κυρίως στην Ευρώπη.

Ετσι οι ΗΠΑ, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής, υιοθετούν αξίες που παραπέμπουν σε κάποιου είδους εθνικισμό, με σκοπό την αντιστροφή του ρεύματος και την επανασυσπείρωση των παραδοσιακών συμμάχων που είχαν αρχίσει να «ερωτοτροπούν» με τα αντίπαλα στρατόπεδα.

Αυτούς τους συμμάχους (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος), με τους πολίτες τους ικανοποιημένους από τη «στροφή» Τραμπ, οι αμερικανοσιωνιστές, αφού τους ενισχύσουν στρατιωτικά με έκτακτα εξοπλιστικά προγράμματα, τους προορίζουν για την «πρώτη γραμμή» μάχης στην επερχόμενη πολεμική αναμέτρηση με τις αναδυόμενες υπερδυνάμεις.

Από την προφανή στροφή της υπερδύναμης, η οποία εκφράστηκε με την εκλογή Τραμπ, προκύπτουν τρεις βασικές παραδοχές:

Πρώτον, ότι το νεοταξίτικο πολιτισμικό προφίλ και η ταύτιση των ΗΠΑ με την ισλαμική τρομοκρατία, τροφοδοτούν έντονο και καταστροφικό αντιαμερικανισμό και αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα.

Δεύτερον, ότι  η ταυτόχρονη αντιμετώπιση Ρωσίας – Κίνας δεν είναι εφικτή.

Και τρίτον, ότι το σύνολο των κρατών που τελούν υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ δεν είναι ούτε ψυχολογικά προετοιμασμένα, ούτε κατάλληλα εξοπλισμένα, ούτε και κατάλληλα διαχωρισμένα-οργανωμένα σε αλληλοκαλυπτόμενα υποσυστήματα για διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων πλανητικής κλίμακας.

Έτσι αποφασίστηκαν:

Πρώτον να αντιστραφεί το αντιαμερικανικό κλίμα και να ξανακερδηθούν οι παραδοσιακοί σύμμαχοι.

Δεύτερον να επιχειρηθεί η διάσπαση του μετώπου που φαίνεται ότι έχουν συμπήξει οι υπερδυνάμεις Κίνας – Ρωσίας, με κατάλληλους διπλωματικούς χειρισμούς και δελεαστικά οικονομικά ανταλλάγματα προς την Ρωσία, ώστε να επιχειρηθεί η εξουδετέρωση, πρώτα της χαμηλότερων στρατιωτικών δυνατοτήτων Κίνας, και  σε δεύτερη φάση η εξουδετέρωση της Ρωσίας, όχι τόσο με χρήση στρατιωτικής ισχύος, δεδομένων των πυρηνικών που διαθέτει, αλλά κυρίως με στρατηγική περικύκλωση και γεωπολιτικό στραγγαλισμό.

Και τρίτον, να εκτελεσθεί όσο πιο αθόρυβα γίνεται, ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα πολεμικής προπαρασκευής των συμμαχικών κρατών, βασισμένο στην προσχηματική επίκληση διάφορων μικρότερων τοπικών απειλών.

Εννοείται ότι όποιος αρνηθεί να συμβάλλει στο πρόγραμμα, επιδιώκοντας την τήρηση ουδετερότητας, θα υπάρξει «συνετισμός». Τα τρομοκρατικά χτυπήματα στην Γαλλία και την Τουρκία, εντάσσονται σε αυτό το είδος «συνετισμού».

Η Εφαρμογή του Σχεδίου

Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, ο «εθνικιστής» και «φιλορώσος» Ντόναλντ Τραμπ, φαίνεται ότι παρείχε τα περισσότερα εχέγγυα για την επιτυχή εκτέλεση του φιλόδοξου αυτού προγράμματος διάσωσης των ΗΠΑ και για το σκοπό αυτό επελέγη.

Έτσι, για την αντιστροφή του αντιαμερικανικού κλίματος:

– Καταδίκασε τον ISIS και την ισλαμική τρομοκρατία, κατονομάζοντάς την σαν αμερικάνικο κατασκεύασμα, αναλαμβάνοντας ρητή δέσμευση να την πατάξει.

– Καταδίκασε την παράνομη μετανάστευση και υποσχέθηκε να πάρει άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση των λαθραία εισερχομένων στις ΗΠΑ.

– Μίλησε επικριτικά για το σύνολο σχεδόν των νεοταξίτικων «πολιτισμικών αξιών», ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων από «ειδικές» ομάδες και «συλλογικότητες», κερδίζοντας όμως την συμπάθεια των παραδοσιακών φίλων των ΗΠΑ, που είχαν απομακρυνθεί.

Για την διάσπαση του μετώπου Ρωσίας – Κίνας:

– Επέλεξε να κάνει επίθεση φιλίας στην Ρωσία, σκληραίνοντας την στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα και ιδιαιτέρως προς την Βόρειο Κορέα, μια χώρα προστατευόμενη από την Κίνα.

– Στην επίθεση φιλίας δεν αποκλείεται να δούμε την σημαντική «υποβάθμιση» του ρόλου του ΝΑΤΟ (όχι την διάλυση) και την απομάκρυνση των αμερικανικών δυνάμεων από την  Ευρώπη.

– Δεν αποκλείεται να προβεί στην άρση του εμπάργκο και άλλες ενέργειες ισχυρού συμβολισμού και ουσιαστικού οφέλους για την Ρωσία, με αντάλλαγμα την ουδετερότητά της στην κλιμάκωση της έντασης που θα επιχειρήσει με την Κίνα.

Το πιο σημαντικό όμως από όλα τα στάδια προετοιμασίας της επερχόμενης σύγκρουσης, είναι η πολεμική προπαρασκευή των ΗΠΑ και των συμμάχων τους:

-.. Βλέπουμε ήδη τεράστια αύξηση των αμυντικών δαπανών από τις ΗΠΑ, κατά το τρέχον έτος.

– Την Ευρώπη να υποχρεώνεται να αναλάβει η ίδια την ευθύνη της άμυνάς της, αυξάνοντας τις αμυντικές δαπάνες και φτιάχνοντας ευρωπαϊκό στρατό.

–  Την Μ. Βρετανία, ως γνήσια ναυτική δύναμη,  να αποδεσμεύεται από την ΕΕ για να μπορεί να λειτουργήσει με τον αυτόνομο τρόπο που γνωρίζει και παραδοσιακά έχει ακολουθήσει σε όλες τις συγκρούσεις στην ιστορία της. Συνδράμοντας περισσότερο τις ΗΠΑ και λιγότερο την Ευρώπη, κυρίως σε αεροναυτικές επιχειρήσεις μακριά από το έδαφός της.

–  Η περίπτωση της Τουρκίας είναι ιδιαίτερη. Η Τουρκία είναι η χώρα που θα δεχτεί το πιο ισχυρό πλήγμα από την Ρωσία, όταν ξεκινήσει η σύγκρουση. Τον ρόλο αυτό φυσικά η Τουρκία δεν τον αποδέχτηκε, αλλά προσπάθησε να τον αποποιηθεί. Χρειάστηκαν τα αιματηρά επεισόδια της πλατείας Ταξίμ και μια σειρά πολύνεκρων βομβιστικών επιθέσεων για να υποχωρήσει και να υποκύψει.

Με παρελκυστική ρητορική και θεατρινισμούς, ο Ερντογάν προσπαθεί να πείσει ότι βρίσκεται σε σκληρή κόντρα με τις ΗΠΑ για το κουρδικό και μια σειρά άλλα θέματα, την ίδια στιγμή που περιμένει να παραλάβει από τις ΗΠΑ 100 F-35, των  οποίων η χρήση προϋποθέτει απόλυτη και μόνιμη αμυντική εξάρτηση από την χώρα προέλευσης.

Το σκηνοθετημένο πραξικόπημα με την βοήθεια του πράκτορα των αμερικανοσιωνιστών, Γκιουλέν (ο οποίος συνετέλεσε τα μέγιστα στο να πεισθούν και να αποκαλυφθούν αντιφρονούντες συμμετέχοντας στην απόπειρα), ήταν ένα αποφασιστικό βήμα για την εξουδετέρωση των κεμαλιστών, οι οποίοι δεν θα συμφωνούσαν ποτέ με την ανάληψη ενός τέτοιου καταστροφικού για την Τουρκία ρόλου.

Το δημοψήφισμα για την σουλτανοποίησή του είναι το δεύτερο αποφασιστικό βήμα για την συγκέντρωση των εξουσιών, ώστε να υπάρχει η απαραίτητη ενότητα διοικήσεως κατά την επερχόμενη σύγκρουση.

Η Τουρκία, πιέζει με την σειρά της την Ελλάδα να ευθυγραμμιστεί. Παρέχει δηλαδή την απαραίτητη δικαιολογητική βάση που χρειάζεται η ελληνική κυβέρνηση, για να παρουσιάσει σαν εθνική επιταγή, τους εξοπλισμούς που επιβάλλουν οι ΗΠΑ για τα δικά τους συμφέροντα.

Δεν εννοώ ότι η τουρκική απειλή είναι ανύπαρκτη, αλλά ότι η αντιμετώπισή της απαιτεί σχεδίαση και εξοπλιστικά προγράμματα που δεν έχουν καμία σχέση με τα πραγματοποιούμενα που δεν θωρακίζουν την Ελλάδα από την τουρκική απειλή, αλλά την προετοιμάζουν για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας στο πλευρό της Τουρκίας.

Τα τηλεοπτικά κανάλια που μέχρι πριν λίγους μήνες προπαγάνδιζαν τα περί ελληνοτουρκικής φιλίας, αφιερώνουν καθημερινά πολύ χρόνο για να διατρανώσουν την τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο και τον κίνδυνο που διατρέχει η Ελλάδα από τις βλέψεις της Τουρκίας, κίνδυνο που την υποχρεώνει να παραλάβει τάχιστα τα αμυντικά συστήματα που της παρέχουν οι ΗΠΑ.

Όπως λέει μια ρήση του αρχηγού της Χρυσής Αυγής: «Ενάντια στην λογική των αριθμών, η δύναμη της θέλησης των πιστών».

Υπ’ αυτή την έννοια, γίνονται πολλές προσπάθειες από την υπερδύναμη, ώστε από τα άπειρα σκόρπια κομμάτια του διεθνούς γεωπολιτικού «παζλ», να επιλεγούν εκείνα που συνθέτουν την επιθυμητή για αυτήν εικόνα.  Όμως παραμένει άγνωστο ποια από αυτά θα μπούνε στο «κάδρο» της ιστορίας.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 195)

Advertisements