hk

Eφτασε επιτέλους η μέρα της Ανάστασης! Όλη η πλάση γιορτάζει. Ο Χριστός με την ανάστασή Του νίκησε τον θάνατο και συνανέστησε όλο το ανθρώπινο γένος χαρίζοντάς του την αθανασία. «Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, Αδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός και συ καταβέβλησαι.[…] Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος», όπως εύστοχα γράφει στον κατηχητικό του λόγο ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Εάν υπάρχει μία αλήθεια, στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι ευαγγελικές αλήθειες, η αλήθεια αυτή είναι η ανάσταση του Χριστού. Με την αμαρτία ο άνθρωπος έγινε θνητός και πεπερασμένος, με την ανάσταση του Θεανθρώπου γίνεται αθάνατος και αιώνιος. Σ’ αυτό δε ακριβώς έγκειται η δύναμη και το κράτος και η παντοδυναμία της του Χριστού αναστάσεως. Και γι’ αυτό χωρίς την ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε καν ο Χριστιανισμός. «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών», λέει ο
απόστολος Παύλος. Χωρίς την ανάσταση δεν υπάρχει ούτε στον ουρανό ούτε κάτω από τον ουρανό τίποτε πιο παράλογο από τον κόσμο αυτό, ούτε μεγαλύτερη απελπισία από τη ζωή αυτή, δίχως αθανασία.
«Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι». Εμείς όμως; Συμμετέχουμε στο πανηγύρι της όντως Χαράς; Συνεορτάζουμε την «λαμπροφόρο ημέρα της εγέρσεως» δεχόμενοι την ευφροσύνη που αυτή μας προσφέρει; Ή κλείνουμε μάτια και αυτιά για να μην ακούσουμε, για να μην βγούμε από την μιζέρια μας και την καθημερινότητά μας; Το κήρυγμα του Σωτήρα εξακολουθεί να είναι επίκαιρο και επαναστατικό ακόμα και στις μέρες μας. Όμως, κανείς δεν θέλει να ξεβολευτεί και να αγωνιστεί. Να τα βάλει πρώτα από όλα με τον εαυτούλη του και μετά με τους άλλους.
«Εγώ θα φτιάξω τον κόσμο;», «Ωχ αδερφέ!». Ανθρώπινο και λογικό. Σ’ αυτή την ζωή όμως έχουμε έρθει για να ζήσουμε. Και για να ζήσουμε πρέπει να είμαστε υπέρλογοι και όχι λογικοί. Η χριστιανική πίστη ξεπερνά τα στενά όρια της λογικής. Πού ξανακούστηκε νεκρός να αναστηθεί; Αν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό πρέπει να ξεπεράσουμε την
αδυναμία μας και την λογική μας παίρνοντας δύναμη απ’ Αυτόν. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ΖΗΣΟΥΜΕ. Γιατί ΖΩΗ δεν θα πει βόλεμα, μιζέρια, τηλεόραση, ηθική κατάπτωση και μαζοποίηση. Αντίθετα, όλα αυτά είναι πνευματικός θάνατος.
Το γένος μας το Ελληνικό ουδέποτε στην μακραίωνη ιστορία του συμβιβάστηκε. Πάντα οι
πρόγονοί μας αγωνίζονταν για το υπέρλογο και το αδύνατο, ακόμα κι όταν δεν γνώριζαν τον χριστιανισμό. Αυτός ο τρόπος ζωής που πάνε να μας επιβάλουν (και σε μεγάλο βαθμό το έχουν καταφέρει) δεν είναι στην φύση των Ελλήνων. Ο Λεωνίδας, ο Μιλτιάδης, ο Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας, οι πολεμιστές του 1940, οι νέοι της ΕΟΚΑ δεν συμβιβάστηκαν. Θυσίασαν την ζωή τους και δεν προσκύνησαν. Σύνθημα όλων ήταν να πεθάνουν για την Ελλάδα και όχι το σύγχρονο «να πεθάνει η Ελλάδα για να ζήσουμε εμείς». Δεν ανέχονταν να χαθεί ούτε μια σπιθαμή Ελληνικής γης, σε αντίθεση με σύγχρονο πολιτικό που είπε «και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει»! Ο Κολοκοτρώνης που έλεγε «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» θα έβαζε μια απέραντη φωτιά και, αλήθεια, πόσα «τσεκούρια» θα χρειαζόταν σήμερα;
Ο Χριστός αναστήθηκε και μας δείχνει τον δρόμο. Μας δίνει και την δύναμη και την ευλογία. «Ο Θεός υπέγραψε για την ελευθερία της Ελλάδας και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή Του», μας λέει ο Γέρος του Μοριά. Στο χέρι μας είναι αν θα αντλήσουμε δύναμη και ευλογία από την ανάστασή Του ή αν θα συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στην κακομοιριά και την γκρίνια…
Χριστός ανέστη! Ας αγωνιστούμε για να έρθει σύντομα η ώρα που θα πούμε «Ελλάς ανέστη!!!».
ΙΟΥΣΤΙΝΗ Μ.

(φ.196)

Advertisements