Χωρίς τίτλο.jpg

Για την «επάρατο» 21η Απριλίου 1967, γράφτηκαν πάρα πολλά, ειπώθηκαν δε πάμπολλα …. κι ακόμη περισσότερα ! Το μεταπολιτευτικό κατεστημένο, το Καθεστώς της «ταχαδημοκρατίας», παρουσίασε και συνεχίζει να προβάλλει την περίοδο εκείνη όπως ακριβώς το εξυπηρετεί. Άλλωστε η εθνοκαπηλεία, η ψευδολογία και η ωμή συμφεροντολογική θεώρηση των ιστορικών γεγονότων, είναι δρώμενα που καλλιεργούνται και ανθούν στην υποκριτική εποχή μας. Γνωρίζοντας εκ προοιμίου πως θα στενοχωρηθούν πολλοί, θα παραθέσω κάποιες σκέψεις γύρω από την εν λόγω περίοδο, δίχως ίχνος απολογητικού, καταγγελτικού, σχετλιαστικού… ή επιθετικού ύφους.

Από συνωμοτική άποψη η 21η Απριλίου υπήρξε ένα τέλειο εγχείρημα. Επιβλήθηκε όντως αναίμακτα, δίχως ούτε έναν πυροβολισμό, αιφνιδιάζοντας –κυριολεκτικά- τους πάντες: το τότε πολιτικό κατεστημένο, το λυμφατικό παλάτι, τους αδίστακτους και εγωπαθείς πομπώδεις Αμερικανούς. Στενοχωρήθηκαν οι ανακτόδουλοι στρατηγοί …. γιατί τους πρόλαβαν κάποιοι συνταγματάρχες. Οι συμφεροντολόγοι και κομπορρήμονες πολιτικοί περίμεναν ότι θα γινόταν δυναμική πραξικοπηματική ενέργεια. Έβλεπαν ότι η αστική πλουτοκρατική δημοκρατία ήταν άρρωστη και  διαλυόταν. Tο ίδιο έβλεπαν όλοι οι Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από την ιδεολογικοπολιτική τους τοποθέτηση. Άλλωστε και ο «Γέρος της Δημοκρατίας» Γεώργιος Παπανδρέου είπε στον αξιωματικό που τον συνέλαβε το βράδυ εκείνο: «Αργήσατε ! Σας περιμέναμε νωρίτερα».

Η 21η Απριλίου, είτε κάποιοι «ηρακλείς της δημοκρατίας» ενοχλούνται, είτε όχι, σαφώς υπήρξε μεν ένα ιδιότυπο αυταρχικό καθεστώς, όμως επαρκώς κοινωνικό και βαθύτατα φιλολαϊκό. Επιβλήθηκε βίαια, αλλά στάθηκε «υπεράνω και μακράν» κομμάτων. Επί των ημερών της, η Πατρίδα μας δεν άλλαξε συστατική κοινωνική υφή, αλλά κυριολεκτικά άλλαξε μορφή. Εχθροί, απολογητές, φίλοι και αντίπαλοί της, έχουν αναγνωρίσει ότι τα έργα που έγιναν τότε στην χώρα μας δεν είχαν γίνει από καμία άλλη κυβέρνηση. Στην περίοδο εκείνη της δικτατορίας, σε ολόκληρη την εθνική επικράτεια διανοίχθηκαν δρόμοι, χωριά απέκτησαν ρεύμα και τηλέφωνο, κατασκευάστηκαν στάδια και λιμάνια σε όλη την χώρα. Η οικονομία, η ναυτιλία ο τουρισμός, βρέθηκαν σε ανεπανάληπτη εξαιρετική άνθηση. Δεν υπήρχαν διόλου ελλείμματα στον προϋπολογισμό, παρά μόνον σαφές και ρωμαλέο πλεόνασμα.

Το δικαίωμα της εργασίας οχυρώθηκε και καρποφόρησε, ενώ το εισόδημα και οι κατακτήσεις του Έλληνα εργαζομένου περιφρουρήθηκαν και διευρύνθηκαν ουσιαστικά. Η Δημόσια Διοίκηση λειτούργησε αποτελεσματικά, ενώ το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών ήταν ακλόνητο και ευφορικό. Υπήρχε ικανή συνοχή και σύμπνοια μεταξύ όλων των κοινωνικών τάξεων.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις ήσαν καλοεκπαιδευμένες, πειθαρχημένες, ισχυρές και εξοπλισμένες. Δεν υπήρχαν σκάνδαλα, μίζες, «μάσες», και κομματικό «ρουφιανηλίκι». Όμως αποσύραμε την Μεραρχία μας από την Κύπρο, για να… μη δυσαρεστηθούν οι Σύμμαχοι !

Η λυπηρή σύγκριση αναδεικνύει πως δεν υπήρξε σχέση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, παρά μόνο στον ενδοτισμό προς τους ξένους.

Η 21η Απριλίου ήταν ένα δικτατορικό καθεστώς. Δεν εφαρμόστηκε όμως περιορισμός των ατομικών ελευθεριών, τέτοιος που υπήρξε σε άλλα δικτατορικά καθεστώτα. Σαφώς και υπήρξε κρατική αυθαιρεσία, όχι όμως περισσότερη από αυτή που υπάρχει σε κοινοβουλευτικό καθεστώς (μάλιστα δε επ’ ονόματι της… δημοκρατίας) και όχι ατιμώρητη.

Το γεγονός πως ο επικεφαλής της 21ης Απριλίου, Γεώργιος Παπαδόπουλος, πέθανε πάμπτωχος και φυλακισμένος (ενώ ήταν καρκινοπαθής), αποκαλύπτει αρκετά …

Είτε αρέσει – είτε δεν αρέσει στους δεξιούς αμερικανογλύφτες «ζητωπατριώτες» και στους αριστερούς αμερικανόδουλους ψευτοεπαναστάτες συνεταίρους τους, η 21η Απριλίου, υπήρξε  το μόνο μεταπολεμικό καθεστώς στην Πατρίδα μας το οποίο αντιτάχθηκε στοιχειωδώς στον αμερικανικό παράγοντα! Όταν ο Παπαδόπουλος αρνήθηκε κατηγορηματικά να χορηγήσει αεροδιαδρόμους και διευκολύνσεις στους Αμερικανούς κατά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών (προς χάριν των Ισραηλινών συμμάχων τους), απλούστατα … ανετράπη. Ας μην το λησμονούν αυτό κάποιοι καταγέλαστοι πολιτικοί παλιάτσοι, που δημόσια ευχαριστούσαν τους προστάτες μας Αμερικανούς, ούτε βέβαια οι βολεμένοι χειροκροτητές τους…

«Δυτικόδουλοι» και οι Απριλιανοί, (όσο και οι προκάτοχοί τους ή όσο «σοβιετόδουλοι» οι αριστεροί), ανίκανοι για ρηξικέλευθους θεμελιώδεις μετασχηματισμούς, τελικά αναζωογονητές της  κάθε αριστεράς  και του σηπόμενου παλαιοκομματισμού (που τον νεκραναστήσαν), όχι όμως και χειρότεροι από το ψευτοδημοκρατικό θέατρο σκιών το οποίο κατήργησαν φευγαλέα.

Πρέπει επίσης να σημειωθεί εμφατικά ότι,  εναντίον της 21ης Απριλίου υπήρξε αντίσταση, όσο κι αν αυτό …. στενοχωρεί ορισμένους. Αντίσταση όμως η οποία κατά το πλείστο δεν προήλθε από την «αριστερά»: το βασιλικό κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967, το Κίνημα του Πολεμικού Ναυτικού το 1973, οι βομβιστικές ενέργειες της ομάδας του Ιπποκράτη Σαββούρα, οι αντικαθεστωτικές παράνομες δραστηριότητες από τους αντικομμουνιστές στρατηγούς Δημήτριο Οπρόπουλο και Σπύρο Μουστακλή. Η «αριστεράντζα» ήταν (ως συνήθως) «εθνικά απούσα», από κάθε σοβαρή αντιστασιακή προσπάθεια, -έκανε «αγώνα» στο εξωτερικό- είτε οι ποικιλόχρωμοι φαιδροί αριστεροί το παραδέχονται είτε όχι. Ο γενναίος λεβέντης Αλέκος Παναγούλης, (άσχετα αν ιδεολογικά κάποιος βρίσκεται μαζί ή απέναντι του), η  κορυφαία αντιστασιακή – αντιδικατορική μορφή, (καθώς απαιτούσε τεράστιο ζήλο και άμετρο θάρρος το ότι αποπειράθηκε να σκοτώσει τον Δικτάτορα, υφιστάμενος τρομερές συνέπειες), προερχόταν από τον «κεντρώο χώρο», από οικογένεια με αψευδείς αντικομουνιστικές περγαμηνές. Αυτός ο άνδρας,  σε αντίθεση με κάποιους ψευτοαντιστασιακούς, δεν τιμήθηκε ποτέ από το αριστερό μεταπολιτευτικό κατεστημένο, πράγμα το οποίο δεν πρέπει βεβαίως να μας προξενεί εντύπωση. [Σκοτώθηκε την Πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 36 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (όπου το αυτοκίνητό του …. έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της δικτατορίας (Φάκελοι της ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων «δημοκρατών» πολιτικών που συνεργάστηκαν με την 21η Απριλίου. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε «στηθεί» για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης – ανοίγοντας τον δρόμο στον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ- και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του].

Ωστόσο, παρά τις πολυάριθμες επίμονες προσπάθειες που καταβλήθηκαν για να επιβληθεί η εντύπωση πως η 21η Απριλίου 1967 ήταν απλά ένα πραξικόπημα υποκινημένο από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, εντούτοις η στοιχειώδης απλή λογική επαρκεί για να καταρρίψει αυτόν τον γελοίο μύθο : Aν  κάποιος συγκρίνει τις καταληκτικές πορείες και τις τύχες του Παπαδοπούλου και των λοιπών Πρωτεργατών της 21ης Απριλίου, προς εκείνες πολλών διαφόρων, όντως αμερικανοκινήτων πραξικοπηματιών και δικτατόρων σε ολόκληρο τον πλανήτη, διαπιστώνεται ότι οι Απριλιανοί ούτε απήλαυσαν του «ενδιαφέροντος» και της «στοργής» του αμερικανικού κράτους, ούτε φυγαδεύθηκαν στο εξωτερικό, ούτε επλούτισαν από την εξουσία έστω και κατά μιά δραχμή! [Οποιοσδήποτε υπερευαίσθητος  και «υπερδημοκράτης»  αμφισβητεί τα παραπάνω, να ανατρέξει στο βιβλίο του … καθ΄όλα «δημοκράτη» Αλέξη Παπαχελά «Ο Βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο Αμερικανικός Παράγων 1947 – 1967» (Εκδόσεις Εστίας 1997), όπου  αποδεικνύεται περίτρανα ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ουδεμία ανάμειξη ή έστω απλή γνώση είχαν περί του στρατιωτικού κινήματος. Έμπρακτη έμμεση τεκμηρίωση αυτού, αποτελεί το embargo που επέβαλαν στην Πατρίδα μας οι  ΗΠΑ στις 25 Απριλίου 1967!]

Η 21η Απριλίου σχεδιάστηκε αριστοτεχνικά ως στρατιωτικό κίνημα, διενεργήθηκε ως εύστοχο πραξικόπημα ανατροπής της «κρατούσης τάξεως» και πέτυχε ως εγχείρημα σε πολλά δημόσια, κοινωνικά και εθνικά πράγματα. Όμως δεν υπήρξε Επανάσταση με την κυριολεκτική έννοια του όρου και ουδέποτε μετεξελίχθηκε σε Επανάσταση. Δεν άλλαξε θεμελιώδεις υφές, δεν διόρθωσε ή δεν ξερίζωσε φαύλες παλαιοκομματικές νοοτροπίες, δεν προέβη σε πολιτικές  συγκρούσεις στρατηγικής  κλίμακας ! Δυστυχώς δεν επαρκούσαν οι εθνικοπατριωτικές εορτές στο Παναθηναϊκό Στάδιο και οι μεγαλοπρεπείς παρελάσεις. Η 21η Απριλίου δεν προχώρησε σε ιδεολογικό πόλεμο, δεν διαμόρφωσε συμπαγή ιδεολογικοπολιτικό λόγο, δεν καλλιέργησε μία κοσμοθεώρηση, μία φιλοσοφία. Παρέμεινε τραγικά προσκολλημένη σε στείρες ψυχροπολεμικές και καθωσπρεπεικές λογικές της δεκαετίας του ‘50 και ουσιαστικά χάρισε στην ημιπαράλυτη αριστερά τρομακτικό προβάδισμα σε πολυποίκιλους τομείς της πολιτικής και πνευματικής ζωής, προβάδισμα το οποίο μετασχηματισμένο σε δόλιο εθνοαποδομητικό Καθεστώς δυστυχώς μας παραβλάπτει έως σήμερα. Αν η 21η Απριλίου είχε δημιουργήσει την ιστορικά αναγκαία και πολιτικά απαραίτητη επαναστατική αντίληψη, η μοίρα της Πατρίδας μας και του Εθνικισμού θα ήσαν ολότελα διαφορετικές.

Σύμφωνα με την μαρτυρία  του Κώστα Πλεύρη («Γεγονότα 1965-1977. Τα άγνωστα παρασκήνια», σελίδα 64) στα τέλη Απριλίου 1967 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος κάλεσε στο γραφείο του, στο Υπουργείο Προεδρίας, τους Πλεύρη και Δενδρινό, οι οποίοι επέμεναν στην ανάγκη για την οργάνωση της νεολαίας. Ο Παπαδόπουλος, που άκουσε με ιδιαίτερη προσοχή τις τοποθετήσεις και τα επιχειρήματα των καλεσμένων του, τους απάντησε στο τέλος ότι «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται». Την στιγμή εκείνη ο αείμνηστος Εθνικιστής διανοούμενος αγωνιστής Ανδρέας Δενδρινός είπε στον Παπαδόπουλο: «Tότε θα σας στήσουν στον τοίχο!».

Ο απροκατάληπτος και μη εθελότυφλος ιστορικός, αλλά και ο αντικειμενικός και ψύχραιμος πολιτικός αναλυτής του μέλλοντος, πέραν μικροσυμφερόντων, ιδεολογικών αγκυλωτικών εμμονών και ευτελών μικροπολιτικών φορτίσεων, θα κρίνει την περίοδο εκείνη διαφορετικά από την έως τώρα κριτική της. Αυτό είναι πλέον ή βέβαιο.

Όμως, μέχρι τότε θα ξέρουμε με σιγουριά πως  οι «Χουντικοί» δεν έφαγαν ούτε δεκάρα από το δημόσιο χρήμα ή από την τσέπη των Ελλήνων συμπολιτών τους και, όπως όλοι γνωρίζουν, «πέθαναν στην ψάθα» ή και στην φυλακή. Αντιμέτωποι με την μικρόψυχη απανθρωπιά των ψευτοανθρωπιστών της «δημοκρατίας των εργολάβων»,  και χωρίς να ισχύσουν για εκείνους οι ευνοϊκοί και ανθρωπιστικοί νόμοι, οι διατάξεις και όροι του σύγχρονου δικαϊκού συστήματος που ισχύουν σε όλο τον δυτικό πολιτισμό για τους φυλακισμένους!

Επί της αστικής – πλουτοκρατικής «δημοκρατίας» που συνέτριψε ανάλγητη τους αιχμαλώτους «Απριλιανούς φονιάδες», (γλύφοντας πρόθυμα τα παπούτσια των πατρώνων της «φονιάδων των λαών Αμερικανών») χάθηκε το εθνικό φιλότιμο, γεμίσαμε πολυποίκιλους φαύλους και διεφθαρμένους, πολιτικοκοινωνικά τρωκτικά, κλέφτες του κράτους και νταβατζήδες του δημοσίου πλούτου. Εν τω μεταξύ το καθεστωτικό αντισυνταγματικό «συνταγματικό τόξο» των ξενόδουλων εξουσιαστών, τάχα «ψάχνει να βρει» έναν από αυτούς τους «δημοκράτες» παρανόμους για να τον τιμωρήσει… πραγματικά και παραδειγματικά.

Όπως φαίνεται ολοένα και σαφέστερα, η 21η Απριλίου θα κριθεί τρισχειρότερα απ’ ό,τι στα δικαστήρια των Ντεγιάννηδων : Θα κριθεί αμείλικτα από το «Δικαστήριο της Ιστορίας», όχι γι’ αυτά που έκανε, αλλά γι’ αυτά που δυστυχώς δεν έκανε !

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 197)

Advertisements