wp-1490991511062

Πριν από 7 χρόνια, «γνωστοί-άγνωστοι» έκαψαν ζωντανούς συνανθρώπους μας στο κέντρο της Αθήνας. Παρά το ότι η από πρόθεση εγκληματική ενέργεια πραγματοποιήθηκε σε μια περιοχή γεμάτη τράπεζες και καταστήματα, ενώπιον τηλεοπτικών και φωτογραφικών συνεργείων, εκατοντάδων αυτοπτών μαρτύρων και με δεκάδες κάμερες που είναι τοποθετημένες σε κάθε κατάστημα, διάβαση και γωνιά, «για το καλό μας», να «κοιτούν» τους αδίστακτους δολοφόνους, οι Αρχές και οι εξουσίες του τόπου δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν τους δράστες, και να τους τιμωρήσουν.

Παρά τα υπερσύγχρονα συστήματα που πληρώσαμε άπαντες για τα Ολύμπικς του 2004, κανείς δαιμόνιος αστυνομικός ή δικαστής, από αυτούς που έψαχναν διακαώς να βρουν το… οπλοστάσιο της Χρυσής Αυγής, τρομοκρατώντας και παραπληροφορώντας τον κόσμο με την ανάλογη μουσική υπόκρουση των τηλεπληροφορητών, σκάβοντας τις αυλές σπιτιών, και τους περιβόλους μοναστηριών, δεν είδε τους «αγνώστους» με τις μολότωφ στα χέρια που τυχαίως περνούσαν και λαμπάδιαζε ο τόπος.

Μα ποιον επιτέλους κοροϊδεύουν; Πολλούς και για πολύ καιρό. Όχι όμως όλους.

Κοροϊδεύουν όσους δεν έχουν «προστάτες» για να αποφασίζουν υπέρ τους υπηρέτες της τυφλής Δικαιοσύνης, με μισάνοιχτα μάτια, και ενδεχομένως απλωμένα για προαγωγές και εξυπηρετήσεις χέρια, ενώ εκείνοι σχίζουν τα ιμάτιά τους και αναμασούν ως πρόβατα ότι «έχουν εμπιστοσύνη στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη».

Κοροϊδεύουν όλους όσους δεν τολμούν να απαιτήσουν και να αντιπαρατεθούν, νομίζοντας ότι κάποιος άλλος «θα βγάλει το φίδι από την τρύπα» για λογαριασμό τους.

Κοροϊδεύουν τους κουτοπόνηρους μικρούς Μήτσους που κλείνονται στα σπιτάκια τους νομίζοντας πως αυτούς δεν θα τους βρει το κακό.

Κοροϊδεύουν όσους συνομιλούν και συμβιβάζονται με τους δημίους τους, θεωρώντας τους αξιόπιστους συνομιλητές, για να μην τους πουν «ακραίους».

Κοροϊδεύουν όσους αυταπατώνται ότι «ο κόσμος θα ξεσηκωθεί». Ναι, για να «ψηθεί» από τους χορηγούμενους από το γερμανικό ΥΠΕΞ για να σπέρνει αμφιβολίες και να στήνει αντιδιαδηλώσεις «αντιφα» και cia, και  ό,τι άλλο εξασφαλίζει εισόδημα στον εκτελεστικό βραχίονα των καπιταλο-μαρξιστών.

Πολύ πρόσφατα, κάτοικος του κέντρου των Αθηνών, μου περιέγραφε την οικτρή κατάσταση που ζουν στην γειτονιά της, με κατειλημμένο από «αλληλέγγυους» και λαθρομετανάστες οίκημα και όσους συναθροίζονται εκεί. Κάτοικοι της περιοχής, γνωρίζοντας ότι υποστηρίζει την Χρυσή Αυγή, την προσέγγισαν και της ζήτησαν να κάνει μια ερώτηση η Χρυσή Αυγή στην βουλή, να φέρει το θέμα τους στο προσκήνιο γιατί «είναι η τελευταία τους ελπίδα»,  αλλά να μην πουν ότι είναι η Χρυσή Αυγή, «για να μην κομματικοποιηθεί το θέμα». Ραγιάδες εσείς, Ραγιάδες και τα παιδιά σας και τα παιδιά των παιδιών σας.

Πιο πολύ ακόμη κι από τους ευθυνόφοβους που τους κολακεύουν τα αυτιά οι εξουσιαστές ονομάζοντάς τους «πολίτες» της ψευτοδημοκρατίας τους, απατώνται και ευθύνονται για αυτό, όσοι έχουν θύματα από την εγκληματική συνένοχη δραστηριότητα κράτους και παρακράτους. Αυτοί που έχασαν ανθρώπους και περιουσίες από τα εγκλήματα των Αριστερών παρακρατικών, αλλά δεν τολμούν να ενταχθούν πρώτοι στις τάξεις των αγωνιστών για να απαιτήσουν την δικαίωση των νεκρών τους, λες και δεν τους έσπασαν και δεν τους έκαψαν επιχειρήσεις, λες και δεν έχασαν ανθρώπους αλλά κότες. Φταίνε αυτοί που χάνουν την γειτονιά τους μέσα από τα χέρια τους, αλλά το βρίσκουν προτιμότερο να φύγουν για τα Λονδίνα και τα Βερολίνα τους, όπου έχουν έναν συγγενή, από το να αγωνιστούν για τον τόπο τους και να μην τους πουν Εθνικιστές, μια που το να αγαπάς το Εθνος σου είναι η ύψιστη απειλή για το Σύστημα της κλεπτοκρατίας. Ευθύνονται οι γενιές των απάτριδων μικροαστών που ονειρεύονται πως ζουν στο Μπρονξ και το Μπρούκλιν, μια κατάρα που καλλιέργησε η αμερικανική υποκουλτούρα στον λαό μας.

Απέναντι σε όλους αυτούς, χθες, οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής επέλεξαν να θυμηθούν και να τιμήσουν. Όπως θυμούνται και τιμούν όλοι οι Χρυσαυγίτες όσους κάποιοι «συνετοί» επέλεξαν να ξεχάσουν.

Δεν ξεχνούμε, δεν καμπτόμαστε, δεν φοβόμαστε κανέναν, παρά μόνον τον Θεό.

Και ο Θεός έχει βάλει την υπογραφή του για την λευτεριά της Ελλάδας και δεν την παίρνει πίσω.

Ειρήνη Δημοπούλου – Παππά

(Φ. 199)

 

 

Advertisements