Χωρίς τίτλο.jpg

Η ελευθερία είναι η αρχή του παντός, το θεμέλιο διαμόρφωσης του χάους σε κόσμο και η ζωηφόρος πηγή του «κατ’ αλήθειαν υπάρχειν». Δηλαδή το νόημα της αληθινής ζωής.

Η ελευθερία είναι σχέση. Μια σχέση λυτρωτική για τον άνθρωπο, που παραπέμπει στις οντολογικές αφετηρίες θέσμισης του κοινωνικού γεγονότος, με τον μοναδικό τρόπο του «κατ’ αλήθειαν βίου» που εισήγαγαν οι Έλληνες στην ιστορία. Της ανθρώπινης δηλαδή συμβίωσης με τρόπον εναρμονισμένο με την κοσμιότητα και την τάξη της οικουμένης.

Η ελευθερία, είναι ο άσπονδος εχθρός της καταθλιπτικής αντικειμενικότητας και της εγωτικής περιχαράκωσης, που γέννησε πολύ αργότερα ο διαφωτισμός και ο υλισμός.

Η σχέση ελευθερίας και γέννησης των εθνών είναι νομοτελειακή και αμφίδρομα αιτιώδης, αφού το ένα προϋποθέτει το άλλο. Δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερος ο άνθρωπος έξω από το Έθνος, γιατί ελευθερία για αυτόν σημαίνει μετοχή στην πραγματικότητα με τρόπο που μπορεί να κοινωνείται από όλους με κατά λόγον σχέσεις. Και τέτοια εμπειρία μπορεί να αναζητήσει μόνον εντός του Έθνους.

Το Έθνος δηλαδή προέκυψε ως φυσικό φαινόμενο, όταν οι άνθρωποι που ανήκαν στην ίδια φυλή, μετά από μακρά συμβίωση και κοινούς αγώνες, διαμόρφωσαν μια συλλογική μνήμη, φθάνοντας σε ένα οριακό σημείο συνοχής, συνείδησης και πολιτισμού, αποτιμώντας ως κυριότερη ανάγκη τους την ελευθερία αυτής της συλλογικότητας που ονομάσθηκε Έθνος.

Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει στην Ασκητική: «Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγοστιγμή έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο. Εσύ είσαι ο ίσκιος, αυτή η σάρκα. Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας το καθήκον σου στη ράτσα, είναι να νιώσης μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσης την ορμή τους και να συνεχίσης το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσης στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράση».

Δηλαδή για τον Καζαντζάκη, η βούληση διαφύλαξης της φυλετικής ιδιομορφίας, είναι καθήκον ιερό απέναντι στη φύση και τον πολιτισμό. Αν επομένως κάποιος λαός δεν υπερασπίζεται ελεύθερα τη φυλετική του φυσιογνωμία, δεν του αξίζει να τη διατηρεί.

Αλλά ενώ αυτό το καθήκον, προφανώς σε καμιά περίπτωση δεν νομιμοποιεί φυλετικές διώξεις, από την άλλη, δεν επιτρέπει ούτε και την θεσμοθέτηση με αστυνομικές διατάξεις την κατάργηση της ετερότητας.

Για τον εθνικισμό, ένα κράτος που δεν υπηρετεί το Έθνος είναι ένα υπαρκτικά μεταλλαγμένο μόρφωμα. Ένα υβρίδιο που ντροπιάζει το παρελθόν του και δεν μπορεί να γεννήσει το μέλλον του. Είναι δηλαδή μια οντότητα εξ ορισμού καταδικασμένη σε θάνατο.

Χωρίς πραγματική ελευθερία δηλαδή, άρα και εθνική ετερότητα δεν μπορεί να προκύψει τίποτε καλό για τον κόσμο, οι κοινωνίες των ανθρώπων διαλύονται και επιστρέφουν στην ακοσμία και το χάος.

Ο φυσικός δηλαδή νόμος της ανομοιοφορφίας και της αρμονικής συνύπαρξης των αντιθέσεων και του πολιτισμού, διέπει και τον κόσμο των φυλών, άρα και των εθνών, ως γεγονός μη επιδεχόμενο τη βία του επιβαλλόμενου δικαίου.

Όπως ο Μαρξ δηλαδή δεν ανακάλυψε τις κοινωνικές τάξεις αλλά έδωσε μια ερμηνεία για τον ρόλο τους, έτσι και οι εθνικιστές δεν επινόησαν μια θεωρία περί Έθνους, αλλά απλά περιέγραψαν μια υπαρκτή ιστορική κατηγορία, κάτι που θεμελιώνεται πάνω στο έμφυτο πατριωτικό αίσθημα.

Αυτή όμως η ελευθερία δεν χαρίζεται, κατακτιέται. Είναι εκείνη που ο ποιητής λέει ότι γνωρίζει από την κόψη του σπαθιού την τρομερή.

Που προχωράει αμίλητη και αγέρωχη, μέσα από αίμα και δάκρυα, στολισμένη με ένα φως απόκοσμο. Αυτό που θα τον κάνει να πει:

Α! Το φως που σε στολίζει,

σαν ηλίου φεγγοβολή,

και μακρόθεν σπινθηρίζει,

δεν είναι, όχι, από τη γη.

Είναι η στιγμή που ο ελεύθερος άνθρωπος διαλέγει την μια και μοναδική στιγμή που θα αντικρύσει το νόημα της ζωής του κατάματα. Μια στιγμή που για αυτόν είναι όλη η αιωνιότητα. Είναι η στιγμή που:

Λάμψιν έχει όλη φλογώδη

χείλος, μέτωπο, οφθαλμός

φως το χέρι, φως το πόδι

κι’ όλα γύρω σου είναι φως.

Το φως του ηθικού χρέους προς τους προγόνους, την δική του γενιά και τις γενιές που έρχονται. Η φωνή του αίματος που γεννά την ανάγκη για ελευθερία, που τον κάνει να μην βλέπει τίποτε άλλο παρά μόνο αυτήν. Όπως οι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, που ενώ είναι πολιορκημένοι, γίνονται παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας. Γιατί διαλέγουν την τύχη τους σαν ελεύθεροι άνθρωποι και ο πόθος τους μόνο σ’ αυτήν την ιδέα υπακούει:

Ουρανός γι’αυτούς δεν είναι,

ουδέ πέλαγο, ουδέ γη

γι’ αυτούς όλους το παν είναι

μαζωμένο αντάμα εκεί.

Με το αίμα και το δάκρυ των παιδιών του δημιουργήθηκε και κραταιώθηκε το κατά τον Αριστοτέλη Βαλαλαωρίτη: «ραχητικόν και παράμορφον έκτρωμα» του ελληνικού κράτους, σε πείσμα της ανεπάρκειας των ηγετών του και των προδοτικών δογμάτων του ιστορικού υλισμού.

Και σε ρόλο ασκημένων μαντρόσκυλων για τη φρούρηση του «ποιμνιοστασίου», το ξενόδουλο ανθελληνικό συνονθύλευμα που κυβερνάει αυτόν τον τόπο.

Φιλοτομαριστές, νεοταξίτες, ελευθεραγορίτες, άθεοι, αριστεροί κάθε συνομοταξίας, επαγγελματίες ανθρωπιστές, πάσης φύσεως πατριδοκάπηλοι και κάθε καρυδιάς καρύδι, πλέκουν τον καμβά της πολύχρωμης ιδεολογικής κουρελούς που αυτοαποκαλείται: «συνταγματικό τόξο». Αυτής της κουρελούς με την οποία προσπαθούν να κουκουλώσουν τη γαλανόλευκη για την οποία τόσο αίμα χύθηκε.

Όμως το ανέσπερο φως που σπινθηρίζει σαν ηλίου φεγγοβολή στις ψυχές των Ελλήνων, τουλάχιστον εκείνων που μένουν ακόμη «ζωντανοί», δεν έσβησε και δεν θα σβήσει, όσο υπάρχει έστω και ένας Χρυσαυγίτης σε αυτόν τον τόπο.

Η ώρα της ελευθερίας για την οποία τόσοι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν δεν αργεί. Τα αφεντικά των μαντρόσκυλων πνέουν τα λοίσθια και πολύ σύντομα θα υπάρξουν παγκόσμιες εξελίξεις που θα ανατρέψουν άρδην την κατάσταση που τώρα φαίνεται δεδομένη, αμετάκλητα παγιωμένη και μη αναστρέψιμη.

Πολύ σύντομα ο Ελληνισμός θα έχει μια μοναδική ιστορική ευκαιρία να ανακτήσει την ελευθερία του και να ξαναβγεί στο προσκήνιο της ιστορίας, να ξαναϋπάρξει.

Ακόμη τούτη η άνοιξη, τούτο το καλοκαίρι !

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

(Φ. 202)

Advertisements